(Jungkook X You)BTS l SuperDaddy #ป๊ากุกคนอบอุ่น

ตอนที่ 10 : #ป๊ากุกคนอบอุ่น 6 ครบ100% มาเม้นหนักๆ ให้กำลังจุย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 494 ครั้ง
    30 เม.ย. 61

ฟิคนี้เป็นฟิคแนวใสใส เบาสมอง(รึป่าว)

       พระเอกเป็นคนดีและอบอุ่น 

        รักลูกและให้เกียรติผู้หญิง 

      ใครไม่ชอบฟิคแนวนี้ กดออกเลยฮับ :) 




| EY PART |


วันอาทิตย์แสนสดใสสำหรับใครหลายๆ คน ที่ไม่ใช่ฉันอ่ะ - -' ตอนนี้ฉันนั่งจมปุ๊กอยู่ที่ใต้ตึกคณะตามเดิม ก็จะอะไรล่ะ ก็มานั่งวาดอีป้ายหาเสียงนี่แหละ ใครเป็นคนหาเสียงทำไมไม่มาวาด ..

คณะก็ไม่ได้จนทำไมไม่สั่งทำเอาวะ เอาะลืมไป พี่ๆเขาอยากได้งานฝีมือ แต่มันลำบากคนอื่นโว้ยยยย บ่นได้แค่ในใจอ่ะ พูดออกไปมีหวังโดนกินหัวแน่ๆ

"นั่งหน้าบูดอีกแล้ว" ละ หล่อ ...


"ปวดหลังนิดหน่อยอ่ะจองอู"


"นวดให้มั้ย หืมม" บ้าๆๆๆๆ พ่ายแพ้รอยยิ้มผู้ชายตรงหน้าจริงๆ คือต้องหล่อขนาดนี้ป่ะ


"ว่าไง?" เพราะฉันเงียบไปนาน จองอูเลยถามย้ำอีกครั้ง ฮือออ ตัวเป็นผู้ชายจะมานวดมาจับหลังผู้หญิงอย่างเราได้ไงงงง


"ไม่เป็นไรๆๆ เดี๋ยวก็หาย" บอกเสร็จก็ก้มลงไปจัดการกับป้ายตรงหน้าตามเดิม ขืนได้จ้องจองอูต่อมีหวังฟิคเรื่องนี้ได้เปลี่ยนพระเอกแน่ๆ ...


...


"ก็แซ่บพอตัววว"


"อะไรมึง" ฉันหันไปทำตาขวางใส่มีโซที่เพิ่งเดินเข้ามา ต้องมาทำป้ายเพราะมันยังมีหน้ามาแซวอีกนะ


"ป๊าวววว มีจองอูช่วยแล้วใช่ป่ะ งั้นกูไปทำงานตรงอื่นต่อก่อนนะ อิอิ"


"เอ้ามึงเดี๋ยว เดี๋ยว! มีโซ" มันเป็นนักวิ่งแห่งชาติป่ะวะ บอกเสร็จก็วิ่งหายไปเลย



"ฮะๆ น่ารักเนอะ" จองอูที่ยิ้มอยู่ในตอนแรกพูดขึ้น


"นังเพื่อนตัวแสบ น่ามึนเถอะจองอูไม่ใช่น่ารัก --*"


"ไม่ดิ น่ารักอ่ะหมายถึงเธอ ^^"


"????" ช็อคไม่ช็อค ทำไมมาชมกันว่าน่ารักอ่ะคนบ้าาาา


"แค่กๆ ไอ่จีมขอน้ำหน่อยดิ๊ กูสำลักน้ำลายตัวเอง" ก่อนที่ฉันจะได้ตอบอะไร เสียงที่ฉันจำได้ดีเป็นของพี่จองกุกก็ดังขึ้นซะก่อน ได้ยินแต่เสียงแล้วตัวอยู่ไหนวะ


"น้องกำลังซื้อน้ำครับ ตอนนี้มีแต่น้ำลายเค้าตะเองกินก่อนเป่าา" เสียงพี่จีมินโต้กลับ อยู่ไหนกันวะ


"มองหาอะไรเอ๋อ" ดังมาจากข้างบนหนิ


"เอ้าพี่ ขึ้นไปทำไรกันข้างบน" ฉันแหงนมองขึ้นไปก็พบว่าทั้งคู่ยืนอยู่สะพานเชื่อมตึก


"ก็ทำงานทำการอ่ะครับ" ต้องขึ้นไปทำสูงขนาดนั้นเลยหรอวะ


"ทำงานห่าอะไรวะเพื่อนกุก มึงชวนกูเดินมาเล่นไม่ใช่หรอ" พี่จีมินค้านหน้างงๆ เออฉันก็งงแต่ช่างเถอะ


"มินนี่ไปไหนอ่ะพี่"


"นอน"


"อ๋อออ งั้นฉันวาดป้ายต่อก่อนนะ"


"อือ" สั้น ห้วน กระช้าบบบบ

บอกเสร็จฉันก็กลับมาสนใจป้ายตรงหน้าต่อ จริงๆแล้วอยากมองหน้าพี่จองกุกนานกว่านี้ แต่กลัวหัวใจเต้นแรงจนเด้งหลุดออกจากอก เลยขอคีพลุคตั้งใจทำงานก็แล้วกัน


"ยิ้มอะไรอ่ะจองอู"


"เปล่า ทำงานเถอะจะได้เสร็จเร็วๆ"


"อื้ออออ" ฉันตอบเสียงยานนเหมือนคนขี้เกียจ ใช้มือเท้าคางแล้ววาดอย่างคนขี้เกียจ หู๊ยย ขนาดขี้เกียจป้ายยังออกมาเลิศ! เลยอ่ะ


ฟึ่บ บบบ


จะ จองอู เอามือมายีผมทำไมมม -/////-

"เอ็นดู^^" ตอบสั้นๆ แต่มือฉันสั่นไปหมดแล้ววววววว







อีกด้านหนึ่งของบันไดสะพานเชื่อมตึก


"น้ำมาแล้วครับเพื่อนกุก"


"ไม่หิวละ"


"เอ้าไอ้นี่"


"ทำไมก็กูไม่หิวแล้ว!" เดือนคณะสุดหล่อขึ้นเสียงใส่เพื่อนอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะเหล่มองไปทางที่น้องรหัสของตนนั่งอยู่


"เอ้า ... แต่มึงมองอะไรวะ"


"เสื*ก!! แล้วหัวอ่ะเป็นไร ทำไมต้องให้คนอื่นมายีมาจับ!!" ชายหนุ่มพูดเสร็จก็เดินออกไป ทิ้งให้เพื่อนตัวเล็กยืนงง คิดวิเคราะห์อยู่ว่าเพื่อนเดือนคณะของเขาเป็นอะไร


"ไอ้กุก หัวกูเป็นไรวะ ใครมายีใครมาจับ"


"ไอ้กุกกกกกกก"



"เอ้า เดินไปไหนแล้ววะ สรุปหัวกูมันทำไมวะ"










17.00น.

"พักหน่อยเปล่า ฉันซื้อน้ำมาให้" มือเล็กของฉันยกขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าตัวเองหนึ่งที แล้วแหงนมองทางต้นเสียง


จองอูนี่เอง พ่อเทพบุตรพ่อเทวดาซื้อของให้อีกแล้วววว มาเป็นแฟนเลยมั้ยถ้าจะเทคแคร์ดีขนาดเน้ ~

(นางเอกใจเย็นๆนะคะ เรื่องนี้จองอูไม่ได้เป็นพระเอก แต่จองอูเป็นของไรท์ค่าาา : ไรท์)


"ขอบใจน้าา เดี๋ยวจ่ายเงินให้" เอาตรงๆก็พูดไปงั้นแหละรู้ว่ายังไงจองอูก็ไม่เอาเงิน แต่เพราะเกรงใจจองอูมากๆ ตั้งแต่เช้าซื้อน้ำซื้อข้าวซื้อขนมให้และไม่ได้ให้ฉันแค่คนเดียวด้วยนะ เพราะมินนี่ชะแว้บมาเล่นด้วยกับฉัน จองอูก็หาน้ำหาขนมมาให้เจ้าหนูน้อยอีก ฮืออออ คนดีป่ะล่ะ

ฉันยืนขึ้นปัดก้นตัวเองเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือไปรับ

"?"

ฉันทำหน้างงเพราะเอื้อมมือไปรับแล้วแต่จองอูไม่ยอมปล่อยแถมยังยิ้มใสซื่ออีกว้อยยย


"ยิ้มไรอ่า แกล้งกันหรอ" ฉันถาม


!!!!

ช็อค !!

????!!


พี่จองกุกเดินผ่ากลาง!!! ระหว่างฉันกับจองอู จนมือฉันที่จับขวดน้ำในตอนแรกหลุดออก จองอูเองก็อึ้งเช่นกัน ดีนะเขายังจับขวดน้ำไว้อยู่


"เอ้า ขอโทษพี่ไม่ทันได้มองมัวแต่ก้มกินไอติม"

พี่จองกุกหันมาขอโทษตาแป๋ว ชูไอติมให้ดูแล้วก็ตักเข้าปากไปหนึ่งคำ 



แนบรูปปรากอบบบบบบบ



#ป๊ากุกคนอบอุ่น 







"เอ่ออ  ไม่เป็นไรพี่  เอามานี่ๆจองอูฉันหิวน้ำพอดีเลย" 

 

 

ฉันตอบรับ แล้วรับขวดน้ำมาจากจองอูแต่ก่อนจะรับจองอูยังเปิดขวดน้ำให้อีกด้วย ใจดีมากไปแล้ววว

 

 

"ทำไมไม่ซื้อเอง ไม่มีเงินหรือไง"   พี่จองกุกถาม   ละทำไมต้องทำหน้าดุด้วยอ่ะ 

 

 

"ก็จองอูซื้อมาให้เองนี่นา"    

 

 

"ใช่ครับ ผมเต็มใจซื้อให้อิลยอง ไม่เป็นไรเลย" 

 

 

"เราก็เหมือนกัน  พ่อแม่ให้เงินมา เอามาซื้อของเลี้ยงเพื่อนหมด  แทนที่จะเก็บไว้" 

 

คราวนี้ไม่ได้ดุฉันคนเดียวละ หันไปดุจองอูด้วย

 

 

"เล็กน้อยน่ะครับ เงินเก็บผมก็มี เงินส่วนที่เอามาซื้อนี่ก็ส่วนใช้จ่ายครับ" 

 

 

 ฝากกระซิบบอกพี่จองกุกทีว่าครอบครัวจองอูเปิดร้านขายทองสี่ห้าสาขา  ฉันจำได้ เพราะพวกเราแนะนำตัวกันในห้องเรียนไปแล้ว  ... 

 

 

"แล้วแต่ละกัน"   พี่จองกุกบอกแค่นั้น แล้วเดินออกไปทางห้องประชุมคงจะไปหามินนี่แน่เลย  หลับปุ๋ยไปสองรอบแล้ว

 

 

 

"อย่าถือสาพี่จองกุกเลยน้าาจองอู  พี่จองกุกเป็นรุ่นพี่ก็เลยอยากบอกอยากสอนธรรมดา จริงๆแล้วพี่จองกุกใจดีมากๆเลยนะ"      ฉันบอกก่อนจะก้มลงวาดป้ายต่อเพราะใกล้จะเสร็จแล้ว 

 

 

 

"อิลยอง"   จองอูเรียกชื่อฉัน เสียงของเขานุ่มมากจริงๆ

 

 

"ว่าาา"  ฉันลากเสียงยาววโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองอีกฝ่าย

 

 

"เธอชอบพี่จองกุกหรอ" 

 

...

 

พู่กันแทบจะหล่นออกจากมือ  ฉันชะงักแล้วเงยหน้า กระพริบตาปริบๆ  คือคีพลุคมากๆเลยนะ  ทำไมจองอูดูออกอ่ะ

 

 

 

"ทำไม.. ทำไมรู้อ่ะ -0-" 

 

 

 

"ว้าา .. แค่พูดเล่นๆเอง เป็นเรื่องจริงงั้นหรอเนี่ย"   เอ้า  คือฉันโดนหลอกหรอ

 

 

 

"ฮือออ ก็ชอบอ่ะ  แต่ๆห้ามบอกพี่จองกุกนะ" 

 

 

"ทำไมล่ะ  ชอบก็บอกเลยสิ"    โอ่ยยย  หัวใจจะเด้งหลุดออกจากอก  ใครจะไปกล้า 

 

 

"ไม่เอาอ่ะ  บอกไปแล้วกลัวมองหน้ากันไม่ติดเพราะพี่จองกุกไม่ได้คิดอะไรด้วยอ่ะดิ" 

 

 

 

"เธอรู้ได้ไง  พี่เค้าอาจ.. สนใจเธออยู่ก็ได้"    จองอูกำลังพูดให้ฉันฮึกเหิมอยู่หรอ  เอามีดมาแทงกันเลยเถอะ บอกไม่ได้จริงจริ๊งงงง 

 

 

"นอกจากเรียนกับเลี้ยงลูกพี่แกก็ไม่สนใจอะไรแล้วววว" 

 

 

"..."

 

 

 

"อีกอย่าง ใครจะมาชอบฉันอ่ะบ้าบอแบบนี้" 

 

 

 

"ก็ฉั- ..."   

 

ครืดด ดด ครืดด ดดด  ~

 

เหมือนจองอูจะพูดอะไรสักอย่างแต่เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาซะก่อน  เจ้าตัวจึงกดรับสาย

 

 

 

 

"อิลยองใกล้เสร็จหรือยัง"

 

 

"เหลือเก็บรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ ก็เสร็จแล้วล่ะ"    ฉันบอกแต่ทำไมหน้าจองอูดูไม่สบายใจเลย 

 

 

"เป็นไรหรือเปล่าจองอู  หน้าดูเครียดๆ" 

 

 

"ม๊าโทรมาบอกว่า อาม่าความดันสูงตอนนี้อยู่ที่โรง'บาล"

 

 

"เอ้า  แล้วจะมาช่วยฉันทำไมรีบกลับไปดูอาม่าเถอะ"  

 

 

"คนอื่นก็ยังอยู่ไม่เห็นมีใครกลับสักคน"    โอ๊ยยย  จองอูจะเป็นคนดีคนขี้เกรงใจเกินไปแล้ว 

 

 

 

"จองอู  อาม่าป่วยนะ ใครๆก็เข้าใจมันเป็นเรื่องที่สำคัญ ไปเถอะเดี๋ยวฉันบอกหัวหน้าห้องให้" 

 

 

"งั้นฉันไปนะ  ขอบคุณมากนะอิลยอง" 

 

 

"อื้อไม่เป็นไร  ฝากบอกอาม่าด้วยว่าหายไวไวนะคะ" 

 

 

" ^^ "    จองอูเพียงแค่ส่งรอยยิ้มให้ฉันเท่านั้นก่อนจะวิ่งออกไป  ขอซื้อรอยยิ้มไปไว้ดูเล่นที่บ้านได้ป่ะวะ น่าร้ากกกกก

 

 

 

 

 

ผ่านไปสักพัก มีโซที่หายหัวไปทั้งวันก็โผล่หัวมา วิ่งตรงดิ่งมาหาฉันเลยแหละ 

 

"เมิงงงงงงง"  อ่ะเรียกเสียงยานไปอีก 

 

 

"ไปไหนมานังทัวดีย์" 

 

 

"ก็ทำงานทั้งวันแหละ  นี่เพิ่งทำบัญชีค่าใช้จ่ายเสร็จ" 

 

ฉันพยักหน้าให้มัน แล้วก้มลงทำป้ายต่อให้เสร็จเพราะหลายๆคนก็เริ่มเสร็จกันหมดแล้ว

 

 

"พี่จองกุกพี่จีมินไปไหนแล้วอ่ะ" 

 

 

"อยู่ห้อง... อ้าวปิดไฟล็อคประตูแล้วนี่หว่า"    กำลังจะบอกอยู่ห้องประชุมแต่พอมองไปอีกทีห้องนั้นก็ปิดไฟปิดอะไรหมดแล้ว 

 

 

"เอ้านี่ไง  พี่จีมินส่งข้อความมาบอกว่าไปติดป้ายในมอ"    มีโซบอก  ส่วนพี่จองกุกคงพามินนี่กลับบ้านไปแล้ว  ทำไมก่อนไปไม่มาบอกฉันเลยล่ะ  อยากเห็นหน้าเจ้าก้อนมินนี่ก่อนกลับบ้าน

 

 

"เออ ๆ มึงจะกลับเลยป่ะ ไม่ต้องรอกูนะเพราะเหลืออีกนิดเดียวจะเสร็จละ กลับไปก่อน"    ฉันบอกมันเพราะเดี๋ยวถ้าพ่อมันมารอรับก็เกรงใจ

 

 

"เออ พ่อกูก็ยังไม่มาหรอก  มึงๆ อยู่ใกล้จองอูตั้งสองวัน ฟินเลยป่ะ"    นี่ไง มีโซคนขี้เสื*ก 

 

 

"ฟินบ้าไร เพื่อนกัน - -'"

 

 

"กูคิดว่าจองอูมาจีบมึงนะเนี่ย ถ้าเป็นคนอื่นมองก็จะคิดเหมือนกูนี่แหละ" 

 

 

"มึงไปแต่งฟิคมั้ย มโนเก่งเหลือเกิน"

 

 

"ก็มันจริงนี่ สายตาเวลาจองอูมองมึงนะแพรวพราวเว่อร์ ๆ"   ยัง มันยังจะเถียงฉันอีกนะ  

 

 

" คิดไปเองเก่งนะมึงอ่ะ "  ฉันว่าให้มีโซ แล้วใช้นิ้วจิ้มหน้าผากมัน 

 

 

"อ่ะๆ ถ้าสมมุติ จองอูจีบมึงจริงๆ มึงจะทำไง"   

 

 

       เอาจริงๆ ก็ไม่เคยคิดและไม่คิดว่าจองอูจะมาจีบแต่ถึงมาจีบ มันก็คงเป็นไปมากกว่าเพื่อนไม่ได้อ่ะ  เพราะฉันไม่ได้รู้สึกอะไร  อาจจะชอบที่จองอูเป็นคนน่ารัก  ชอบคือแบบปลื้มๆอะไรทำนองนั้นไม่ใช่คนรัก  ต่างกับอีกคนแค่นึกถึงก็ทำให้ใจสั่นไปหมดแล้ว  คนคนนั้นก็คือ พี่จองกุกไง 

 

"ไม่มีทางอ่ะจองอูไม่มีทางมาจีบกู"  ฉันตอบ

 

 

"โห่ยย" 

 

 

"เผื่อมึงลืม กูชอบพี่จองกุกไง  คำถามสมมุติมึงควรจะถามว่าถ้าพี่จองกุกมาจีบกู กูจะทำไงมากกว่ามั้ย กูจะเขียนคำตอบให้มึง10หน้ากระดาษเลย -*-"  

 

 

"ชอบแต่ก็ไม่ทำอะไรสักที เดี๋ยวก็โดนแย่งหร๊อกกก"    วันนี้ทุกคนเป็นอะไรกันไปหมดดดด ทำไมถึงอยากให้ฉันไปบอกพี่จองกุกว่าฉันชอบ ถ้ามันง่ายก็ทำไปแล้วโว้ยยย

 

 

"พูดเหมือนง่าย กูชอบแต่กูก็ไม่ได้หวังอะไรแบบนั้น กูเห็นเค้ามีความสุขกูก็มีความสุขไปด้วย" 

 

 

"นางเอกสุดๆ  น้ำส้มสักแก้วไหม"  อีเพื่อนเวงงง มันแซะฉัน

 

 

"กูขอส้มแท้100% ถุ้ย !!"

 

 

"ฮ่าๆๆ" 

 

 

"แล้วอีกอย่างมึงคิดว่ามันจะเป็นไปได้หรอ กูเป็นน้องรหัสของพี่จองกุก ถ้ากูบอกไปจริงๆ  ความรู้สึกดีๆที่มีให้กันมันจะยังเหมือนเดิมป่ะ เค้าคงเกร็ง อึดอัดทำไรไม่ถูก"  

 

 

"อิลยองก็ยังคงเป็นอิลยองคนเดิม ที่ชอบคิดห่วงกังวลไปก่อนเสมอ"   มันบ่นใส่ฉัน ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ  บางความสัมพันธ์มันก็ยากที่จะสร้างเนอะ 

 

 

"รถพ่อมึงป่ะนั่น ไปเหอะเดี๋ยวกูก็กลับละ"  เห็นรถสีคุ้นตามาจอดตรงหน้าตึกก็คงจะเป็นรถของพ่อมีโซแน่ๆ   

 

 

"อือ  มึงกลับได้ใช่ป่ะ" 

 

 

"เออไม่ต้องห่วง เพิ่งจะหกโมงครึ่ง กลับได้สบาย"     ฉันโบกมือไล่มัน เพื่อให้รู้ว่าอยากให้มันกลับไปเต็มที  มีโซเบะปากใส่ฉันหนึ่งครั้งก่อนจะเดินไปขึ้นรถ  นังเพื่อนตัวแสบ เบะปากนี่คือมันกวนตีนฉันนะ

 

 

 

 

 

 

 

19.58น.

 

     ก้าวขาลงจากรถเมล์ก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะสองทุ่มแล้ว ไงล่ะเก็บรายละเอียดเพลินไปหน่อย  ท้องฟ้าก็มืดละ จากปากซอยเข้าไปหอก็ไกลนะสำหรับฉัน ขี้เกียจเดินว้อยย  นอนหน้าปากซอยได้ไหมวะ

 

 

    ถอนหายใจแรงๆหนึ่งทีละก็เริ่มเดิน ให้ตายเถอะปวดแขนปวดไหล่ปวดหลัง สรุปคือปวดทั้งตัว   ฉันเดินไปอย่างปกติทุกวันต่างกันก็แค่เวลาถ้าทุ่มสองทุ่มก็ไม่เคยเดินหรอกนะ  เวลาไปอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่หอ พี่จองกุกก็มาส่ง แต่วันนี้ต้องกลับเองวันแรกตอนดึกๆ คนเดียว     มันก็ค่อนข้างน่ากลัวนะ

 

 

 

...

 

 

!

 

 

 

      สองขาฉันหยุดชะงักลง แล้วมองไปยังเบื้องหน้า ถึงแม้จะมืดก็พอจะมองได้ว่าข้างหน้ามีคนยืนขวางไว้อยู่  ในหัวของฉันกำลังคิดว่าจะยังไงจะเดินไปต่อหรือกลับไปที่หน้าปากซอย   สัญชาตญาณความเป็นมนุษย์มันบอกให้ฉันกลับไป เอาความสบายใจของตัวเองไว้ก่อน    แต่ทว่า เงาของคนตรงหน้ากลับเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว

 

 

    ฉันรีบก้าวถอยหลัง  เอามือล้วงเข้าไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าและกดโทรหาใครสักคนที่พอจะให้ความช่วยเหลือได้ 

 

 

"จะไปไหน !!"    ฉันเบิกตาโพรงขึ้นด้วยความตกใจ  เพราะชายตรงหน้ามีหน้าตาที่น่ากลัว ขึงขัง เขาจับแขนฉันไว้แน่นและบีบจนเจ็บไปหมด

 

 

"คุณเป็นใครคะ ระเราไม่รู้จักกันนะคะ"   ฉันพูดดีด้วย   แม้ในใจจะสั่นเพราะความกลัวก็ตาม 

 

 

"น้องไม่รู้จักพี่แต่พี่รู้จักน้อง  แอบมองมานานแล้วอยู่ชั้น5 หอตรงนู้นน่ะ มองใกล้ๆ สวยกว่ามองไกลๆเสียอีก  วันนี้ดวงดีจริง ๆ ที่ได้เจอ!"  

 

     ระ โรคจิตเหรอ  กลัวไปหมดแล้วนะ   น้ำตาจะไหลแล้ว ใครก็ได้ช่วยที 

 

 

"อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ  คุณอยากได้อะไรเอาไปเลย โทรศัพท์ เงินสด เอาไปเลยค่ะอย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ" 

 

 

" อยากได้อะไร ก็อยากได้น้องเป็นเมียไง! มานี่!!"     น้ำตามันกลั้นไม่อยู่แล้ว ฉันร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว   แต่ก็พยายามตั้งสติ ฉันจะต้องรอดจากไอ้โรคจิตนี่ให้ได้ 

 

  มันพยายามลากฉันให้เข้าไปในโพรงหญ้ารกๆ  แต่ฉันก็ขัดขืนมันพยายามยื้อตัวเอาไว้ไม่ให้เดินตามมันไปด้วยแรงที่มี 

 

 

"ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที ฮึก"  ฉันพึมพัมเบาๆ หวังว่าคนที่ฉันโทรไปจะรับสายและรับรู้ 

 

 

"บ่นอะไรน้อง  ไม่มีใครมาช่วยน้องได้หรอก วันนี้มันวันหยุดไม่มีใครมาได้ยินหรอกต่อให้ตะโกนก็เถอะ หึ!" 

 

กลัว  กลัวไปหมดแล้วจริงๆ 

 

 

"เฮ้ย !! เดินสิวะ จะขัดขืนทำไม ยังไงก็หนีไปไหนไม่ได้  ยอมมาเป็นของพี่ซะดีๆ เดี๋ยวพี่พาขึ้นสวรรค์ ฮ่าๆๆ"

 

 

ได้โปรด  ฉันเจ็บข้อแขนไปหมด  เรี่ยวแรงใกล้จะหมดเต็มทีแล้ว  ใครก็ได้ ช่วยฉันที

 

 

"เลิกเล่นตัวสักทีน้อง  เดินตามพี่มาได้แล้วอย่าให้ออกแรงเยอะ เดี๋ยวพี่โมโหแล้วจะเจ็บตัว"   

 

 

"ปล่อย!!"    เมื่อใช้ไม้อ่อนไม่ได้ผล  ฉันก็ตะโกนเสียงแข็งใส่มันว่าให้ปล่อย พยายามสะบัดแขนด้วยแรงที่ใกล้จะหมดให้หลุด  ใช้มืออีกข้างหยิกที่แขนมัน  เมื่อฉันเป็นอิสระ จึงรีบวิ่งหนีทันที

 

"โอ๊ย!! อี่นี่จะไปไหน"

 

 

"โอ๊ย ปล่อยฉัน!"  ไอ้โรคจิตวิ่งตามดึงผมของฉันเอาไว้แล้วผลักหัวฉันอย่างแรง จนฉันล้มลง   ฉันจะทำยังไงต่อไป จะทำยังไง 

 

มันเดินอ้อมมาข้างหน้าฉันแล้วจับฉันให้ลุกขึ้นยืน  สีหน้าของมันน่ากลัวกว่าเดิม ตาฉันพร่าไปหมดเพราะน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

 

 

"ฤทธิ์มากนักนะมึง !!"  ไอ้โรคจิตเงื้อมือหมายจะตบฉัน  ฉันหลับตาแน่นเตรียมรับสัมผัสที่เจ็บปวด 

 

!

 

 

| END EY PART |

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

| JK PART |

 

 

       ผมกลับเข้ามาในมหาวิทยาลัยอีกครั้ง หลังจากกลับไปที่คอนโดตัวเอง เพื่อพามินนี่เข้านอน  แต่ก่อนไปผมไม่ได้บอกอิลยองว่าผมจะกลับ  ก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นบ้าอะไร หัวเสียตอนเห็นอิลยองอยู่กับไอ้หล่อจองอูอะไรนั่น   ตอนนี้ผมเลยกลับมาดูว่าน้องเทคของผมยังอยู่ดี ปลอดภัย แต่กลับเจอผู้คนบางตา ส่วนมากมีแต่ชั้นปีอื่น ๆ และไม่เจออิลยอง

 

"ไอ้กุก กลับมาทำไมวะ"   เพื่อนสนิทของผมไอ้จีมินร้องทัก

 

 

"อิลยองกลับไปแล้วหรอวะ" ผมถาม

 

 

"เออ กลับไปเมื่อกี้"  ไอ้จีมินตอบด้วยน้ำเสียงปกติ  แต่นี่มันจะสองทุ่มกว่าแล้วนะ ให้น้องกลับไปคนเดียวเนี่ยนะ

 

 

" กลับเมื่อกี้ ? แล้วมึงให้น้องไปคนเดียวอ่ะนะ น้องเป็นผู้หญิงนะเว่ย"

 

 

"มึงใจเย็นๆอย่ากินหัวกู กูอาสาจะไปส่งแล้วแต่น้องบอกจะกลับเอง"

 

 

"แล้วมึงก็ให้ไปอ่ะนะ !?!"   ผมสูดลมหายใจเข้าออก แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมกดโทรหาอิลยอง  แต่ดันมีสายเรียกเข้ามาเสียก่อน 

 

ครืดด ดดด ครืดด ดด

' อิลยอง '

 

 

ซึ่งก็เป็นคนที่ผมกำลังจะโทรหาอยู่พอดี

 

"อิลยองอยู่ที่ไหน ถึงบ้านปลอดภั- ..."

 

ผมหยุดพูดแล้วฟังเสียงปลายสาย มันไม่ใช่เสียงของอิลยอง

 

[ อยากได้อะไร ก็อยากได้น้องเป็นเมียไง! มานี่!! ]

 

[ ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที ฮึก ]

 

"อิลยองเป็นไร !! อยู่ที่ไหน !! "

แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ได้ยินแต่เสียงสะอื้นของเธอ  ผมรีบกดออกจากแอพสนทนา แต่ไม่ได้วางสาย  กดเข้าหาจีพีเอสโทรศัพท์ของเธอ  นี่มันซอยหอของอิลยองหนิ 

 

"เกิดอะไรขึ้นวะไอ้กุก"    ผมไม่สนใจคำถามของไอ้จีมินแต่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูอีกครั้ง

 

[ บ่นอะไรน้อง  ไม่มีใครมาช่วยน้องได้หรอก... ]

 

บัดซบไอ้เวรนี่ กูไปถึงเมื่อไหร่มึงไม่ตายดีแน่ !! 

 

"จีมิน มึงโทรหาตำรวจ ให้ไปที่ซอยxx ด้วย กูจะไปช่วยอิลยอง"

 

พูดเสร็จผมก็วิ่งไปขึ้นคร่อมมอไซค์แล้วบิดออกไปทันทีโดยไม่ได้ฟังคำทัดทานของจีมิน  บิดความเร็วเท่าที่จะเร็วได้  ขอให้ผมไปทันขอให้อิลยองปลอดภัย

 

 

 

    นั่นไง ผมเห็นเธอแล้ว ใจแทบหลุบลงไปอยู่ตาตุ่มตอนที่เห็นมันกระชากลากถูเธอ   ผมเหลียวหาสิ่งของที่จะไปเอาเลือดหัวมันออก  แล้วก็เจอกับท่อนไม้ขนาดใหญ่  ไม่รอช้าผมหยิบท่อนไม้ขึ้นมาก่อนจะวิ่งเข้าไปหามัน   สารเลว! มันกำลังจะตบอิลยอง

 

 

หมับ !

 

 

"ทำเหี้*ยอะไรของมึง!!!"     

 

ผมจับมือมันที่กำลังเงื้อมือขึ้นแล้วตะคอกใส่มันเสียงแข็ง  มันดูจะมึนงงไปเล็กน้อย ผมเลยอาศัยจังหวะนั้นใช้ไม้ขนาดใหญ่ฟาดลงกลางกบาลมันอย่างเต็มแรง  ก่อนจะถีบมันไปล้มลงไปนอนกับพื้น แล้วดันอิลยองมาไว้ข้างหลังผม

 

แม่*งเอ๊ย ไอ้เลว มันนอนพลิกไปมาพยายามจะลุกขึ้น ผมจึงตามเข้าไปฟาดซ้ำอยู่หลายครั้ง จนมันนอนแน่นิ่งไป 

 

"ไอ้เหี้*ยเอ๊ย! พวกหนักแผ่นดิน"  

 

ผมสบถด่าอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไปหาอิลยอง ใบหน้าขาวนวลและสดใสอยู่ตลอดเวลาบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา  ใบหน้าเธอยังคงตื่นตระหนกกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

 

"อิลยอง"  

 

 

" ... "    อิลยองยืนตัวสั่น เพราะความกลัว  น้ำตาไหลอาบเต็มใบหน้าไปหมด  มันบีบหัวใจผมชะมัด

 

 

"มันได้ทำอะไรเธอมั้ย เจ็บตรงไหนหรือเปล่า ? "     ผมจับที่ไหล่เธอพลางสำรวจร่างกายว่าเธอถูกไอ้ชั่วนั่นทำร้ายหรือไม่

 

อิลยองส่ายหน้าไปมาเป็นการบอกแทนว่าเธอไม่เป็นอะไร  แต่ผมเห็นข้อมือเธอมันแดงไปหมด  กางเกงขายาวขาดตรงช่วงหัวเข่า  มีแผลปรากฏอยู่  ไอ้เวรนั่นมันคงจะทำเธอล้ม 

 

 

ผมผิด ผมผิดเองที่ดูแลเธอได้ไม่ดี 

 

 

"พี่ขอโทษ"     ผมพูดออกมาเบาๆ  จ้องมองใบหน้าที่แสนน่ารักนั่น

 

 

 

 

"..."

 

 

 

 

 

ฟุ่บ

 

 

 

 

 

ผมคว้าตัวเธอเข้ามากอด กระชับอ้อมกอดให้แน่นมากขึ้นอีก ย้ำเตือนตัวเองว่าเธออยู่ตรงนี้ อยู่ในอ้อมกอดของผม ขอบคุณที่เธอยังไม่เป็นอะไรไป ขอบคุณที่ยังปลอดภัย

 

           ถ้าเธอเป็นอะไรไปผมคงไม่ให้อภัยตัวเองแน่ ผมจะไม่ยอมสูญเสียใครที่อยู่ในชีวิตของผมไปอีกแล้ว

 

ผมลูบแผ่นหลังปลอบประโลมให้เธอสบายใจขึ้น  เธอเองก็กอดตอบผมแน่นเช่นกัน  คงจะกลัวมากเลยใช่ไหม

 

"ฮึก .. พี่จองกุก ฉะ ฉันกลัว"

 

"ไม่เป็นไรแล้วนะ  พี่อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ต้องกลัว พี่จะปกป้องเราเอง" 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" เจ็บมั้ย "  

 

ผมทายาแก้ฟกช้ำที่ข้อมือของอิลยอง แล้วเอ่ยถาม หลังจากตำรวจมาเอาไอ้เหี้*ยนั่นไป 

 

นึกถึงทีไร ก็โมโหแม่งทุกที ฆ่าให้ตายได้ผมคงทำ

 

ผมพาอิลยองมาที่คอนโดของผม  ขวัญเสียแบบนี้ผมไม่กล้าปล่อยให้อิลยองกลับไปอยู่หอคนเดียวหรอกครับ มีหวังเป็นห่วงจนนอนไม่หลับแน่

 

" ไม่เจ็บค่ะ "  เธอตอบผมเบาๆ   ผมพยักหน้ารับแล้วนั่งคุกเข่าลงเพื่อทำแผลตรงหัวเข่าให้เธอ

 

 

 

"วันนี้นอนที่นี่ก่อนนะ พี่ไม่อยากให้เราอยู่คนเดียว"   ผมเงยหน้าขึ้นมาบอกหลังจากทำแผลเสร็จ   ก่อนจะย้ายตัวขึ้นไปนั่งโซฟาข้างๆเธอ   อิลยองพยักหน้าเบา ๆ ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน

 

 

 

 

 

"พี่จองกุก"  เธอเรียกผม

 

 

"หืม ?"

 

 

"ขอบคุณนะคะ ที่ไปช่วยฉัน ถ้าไม่ได้พี่ ฉัน.. ฉันนึกไม่ออกเลยจริงๆว่า ฮึก ฉันจะเป็นยังไง"  

 

      อิลยองเริ่มร้องไห้อีกครั้ง ทำไมกันนะ ผมถึงรู้สึกเจ็บหัวใจไปหมด ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ สดใสอยู่เสมอ ไม่ควรมาเจออะไรแบบนี้

 

"ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร อย่าร้องไห้เลยนะ"

 

 

 

"..."

 

 

 

"ลืมมันไปจากความจำนะ  ตอนนี้เรามีพี่อยู่ตรงนี้ เราอยู่กับพี่แล้ว"

 

 

ผมคว้าเธอเข้ามากอดอีกหน โน้มหัวเธอให้ซุกลงตรงอก ลูบผมเธอเบาๆ ไม่มีบทสนทนาต่อจากนั้น 

 

 

 

     ผ่านไปราวๆเกือบชั่วโมง  อิลยองก็ร้องไห้จนหลับไปในที่สุด  ผมหันมองนาฬิกาเป็นเวลาเกือบจะ5ทุ่ม  ผมค่อยๆ ยกตัวเธอออกจากอกผม  แล้วอุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาว เพื่อพาไปนอนบนเตียง

 

" ปะป๊า..."

 

 

"ชู่ววว"    

 

จังหวะที่เปิดประตู เจ้าลูกสาวดันตื่นงัวเงียขึ้นมาพอดี  ผมจึงทำนิ้วเป็นสัญญาณบอกให้เจ้าก้อนเงียบ เจ้าก้อนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ผมวางตัวอิลยองลงอีกฝั่งของเตียง  จัดท่านอนให้เธออยู่ในท่าสบายๆ  และห่มผ้าห่มให้  แล้วเดินอ้อมไปหามินนี่  ที่กำลังทำหน้างงอยู่ว่า พี่อิลยองของเธอมาอยู่ที่นี่ได้ไง

 

 

"ว่ายังไงลูก"

 

 

"มินนี่ตื่นเพราะปวดฉี่"    ข้อดีของมินนี่มีเยอะมากๆ  และนี่ก็เป็นหนึ่งหรืออาจจะสองในข้อดีของลูกสาวผมนั่นก็คือ มินนี่ไม่ฉี่รดที่นอนแต่จะตื่นขึ้นถ้ารู้สึกปวดฉี่  และเวลาตื่นมินนี่ไม่เคยงอแงเวลาตื่นนอนให้ผมลำบากใจเลยสักครั้ง ยกเว้นตอนที่ไม่สบายน่ะนะ

 

 

"เดี๋ยวป๊าพาไปเข้าห้องน้ำ"    ผมอุ้มมินนี่แล้วเดินพาไปเข้าห้องน้ำ    ผ่านไปไม่นานเด็กน้อยก็ออกมายืนหน้าห้องน้ำพลางกระตุกมือผม 

 

 

"ปะป๊า หม่าม้าอิลยองมานอนกับมินนี่หรอ แล้วทำไมหม่าม้าถึงร้องไห้ ปะป๊าบังคับหม่าม้ามาหรอ"      ใจเต้นทุกครั้งที่ลูกสาวตัวน้อยเรียกอิลยองว่าหม่าม้า  แต่ป๊าคนนี้ไม่ได้ไปบังคับหม่าม้าของหนูนะ -0-   แล้วเรียกอิลยองว่าหม่าม้าทุกครั้งเลย อย่าพูดได้มั้ยลูก ป๊าเริ่มจะชอบคำนี้แล้ว ...

 

 

ผมย่อตัวลงให้เท่ามินนี่ แล้วเอื้อมมือใหญ่ๆของตัวเองไปลูบหัวลูกสาว

 

 

"ป๊าไม่ได้บังคับพี่อิลยอง แต่พี่อิลยองเกือบโดนคนไม่ดีทำร้ายป๊าก็เลยไปช่วย"  

 

 

"ใครกล้าทำอย่างนี้กับหม่าม้า!"

 

 

"ชู่ววว  เดี๋ยวพี่อิลยองตื่น"   ผมกระซิบเบาๆ เมื่อลูกสาวตัวน้อยออกอาการโมโหเมื่อได้รู้เรื่องว่าทำไมหม่าม้าอิลยองของตัวเองถึงร้องไห้    

 

 

"โอเค ... ชู่วๆๆ"  เจ้าตัวเล็กกระซิบตามพร้อมทำสีหน้าจริงจัง โอ๊ยยยน่ารักที่สุดเลยลูกสาวป๊า  ผมอดไม่ได้ จัดการหอมแก้มเจ้าตัวน้อยซ้ายขวาซะเลย

 

 

ฟอดดด!

 

 

"คนที่ไม่ดีป๊าก็จัดการแล้วก็ส่งตำรวจไปแล้ว"  

 

 

"ปะป๊าฆ่าคนไม่ดีให้ตายก่อนมั้ยอ่ะ แล้วค่อยเอาไปส่งตำรวจ"   ผมอมยิ้มหน่อย ๆ  ดูท่ายัยหนูจะโกรธไอ้คนดีเอามากๆเลยล่ะครับ   ได้เชื้อป๊ามาเต็ม ๆ ^^

 

 

"ฆ่าให้ตายไม่ได้ ไม่งั้นป๊าจะติดคุกนะ ถ้าป๊าติดคุกแล้วมินนี่จะอยู่กับใครล่ะ"

 

 

"ก็ไปอยู่กับปะป๊าในคุกไง ... ไม่ได้หรอ"

 

หืมม ยัยหนู ^^'

ผมหลุดขำพรืดดออกมาเบาๆ  ใช้มือหนาๆ ประคองแก้มกลมลูกสาวไว้  เอ็นดูหนูเหลือเกินลูก เป็นแบบนี้จะไม่ให้ป๊ารักป๊าหวงได้ยังไง

 

 

"ไม่ได้สิ ในคุกเป็นที่อยู่ของคนนิสัยไม่ดี แล้วป๊านิสัยดีมั้ย ?"

 

 

"หูยๆ ดีสิ ปะป๊าเยี่ยมที่สุด" 

 

 

"นั่นแหละ เพราะงั้นป๊าถึงฆ่าใครไม่ได้แม้จะโกรธมากแค่ไหนก็ตาม ต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกฎหมาย"  

 

ผมค่อย ๆ อธิบายให้เจ้าก้อนวัยสี่ขวบกว่าได้เรียนรู้ตาม ถึงแม้ตอนนี้จะยังดูไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่สิ่งที่ผมสอนผมอธิบายไปยัยหนูจะเข้าใจมันเมื่อยัยหนูโตขึ้นกว่านี้ 

 

 

"อื้อๆ  แล้วหม่าม้าเจ็บตรงไหนมั้ยปะป๊า" 

 

 

"เจ็บสิลูก ป๊าทำแผลให้แล้ว แต่ว่าพี่อิลยองยังตกใจอยู่เลย พรุ่งนี้ตื่นเช้ามาเราต้องช่วยดูแลพี่อิลยองด้วยนะ"

 

 

"ได้เล๊ย"    

 

 

"แต่ตอนนี้ต้องเข้านอนแล้วนะ ดึกมากแล้วเป็นเด็กนอนดึกไม่ดี"    ผมบอกก่อนจะอุ้มเจ้าตัวไปที่เตียง 

 

 

"แล้ว..ปะป๊าจะนอนที่ไหน"  เสียงเล็กกระซิบเบาๆ  เพราะกลัวคนข้างๆจะตื่น ผมยิ้มให้กับความน่ารักแล้วชี้มือไปที่ตู้เสื้อผ้าที่มีชุดเครื่องนอนอยู่ 

 

 

"ป๊าก็จะเอาที่นอนออกมานอนข้างๆ เตียง ตรงนี้ไง"   

 

 

มินนี่พยักหน้าเข้าใจ ผมเลยเดินไปจุ๊บเจ้าตัวอีกที

 

จุ๊บ

 

"ฝันดีนะลูก ยัยหนูของป๊า"



#ป๊ากุกคนอบอุ่น



มาต่อแร้วววววว  จองกุกกับจองอู เรื่องนี้ใครเป็นพระเอก 10คะแนน!!  

ดีใจมั้ยค้าาาา ไรท์มาต่อเร็วแถมยังครบร้อยเปอร์เซนต์โด้ยยยยยยยยยยย 

แต่ๆๆๆๆ แต่ก็เตรียมหัวร้อนต่อได้เลยเด้อ  

เพราะไรท์จะหาย อาจเป็นเดือนถึงจะมาอัพให้ตอนต่อไปนะคะเพราะติดสอบไฟนอล  กรั่กๆๆๆ  ล้องไห้ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 494 ครั้ง

1,567 ความคิดเห็น

  1. #1439 Bunny JK (@thiphathai) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 23:08
    จองกุกคือเมน
    จองอูคือเมนรอง
    My double Jung♡
    จกุกพี่น่าย่ำยีมากเลยนะรู้ไหม...ทำไมเป็นคนอย่างนี้ㅠㅠ
    #1439
    0
  2. #1384 ma_mo6547 (@ma_mo6547) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 23:57
    รอเธออยู่นะจ๊ะ
    #1384
    0
  3. #1284 Michal (@T120206) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 21:16

    มาต่อเน้ออ

    #1284
    0
  4. #1283 Beerzziii (@Beerzziii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 04:30
    คนบ้าา ทำไมต้องอบอุ่นขนาดนี้
    #1283
    0
  5. #1274 IceFrost (@Icepeltookkon) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 19:25
    งือออออ ป่ะป๊าน่าย้ากปกกกกกป กุ๊งกิ๊งกิ๊วงิ้วๆๆๆๆ // บ้าไปแล้ว555
    #1274
    0
  6. #1272 siriwankaewwan (@siriwankaewwan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 10:31
    ไรท์ต๋าาามาต่อน้าาา
    #1272
    0
  7. #1271 Stark_Kn (@Stark_Kn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 21:43
    โอ้ยยย ทำไมเป็นฟิคที่น่ารักแบบนี้ ชอบๆๆๆๆๆ มาต่อไวๆนะคะ ❤️
    #1271
    0
  8. #1270 kimfahsai702 (@kimfahsai702) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 21:47
    จองกุกอบอุ่นมากกกกแงง❤
    #1270
    0
  9. #1269 siriwankaewwan (@siriwankaewwan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 21:24
    ไรท์มาต่อน้าาาาาาาา
    #1269
    0
  10. #1266 NnNn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 11:25
    งานดีทั้งคู่เลือกไม่ถูกเลย
    #1266
    0
  11. #1263 thamonpat_pcy (@thamonpat_pcy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 17:08

    ไรท์จ๋า. เรื่องนี้เรายังไม่เห็นแทแท แร็ปม่อนดับจินออกเลยอ้ะ ถ้าออกขอเป็นรุ่นพี่คนสนิทได้มั้ยค้ะหรือญาติได้อ้ะค้ะ

    #1263
    0
  12. #1258 Katoon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 01:13

    เอาไปเลยเต็มสิบค่า มีความเป็นห่วงเป็นใยกันจังเล้ยยยย><

    #1258
    0
  13. #1256 yoyo23727 (@yoyo23727) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 21:03
    อะไรคือ 'จองอูเป็นของไรน์ค่ะ' อีพีก่อนยังบอกว่านุ้งมินนี่เป็นลูกของไรน์ของจองกุกอยู๋เลย5555
    สรุปทั้งจองอูจองกุกคือของหนูเองค่ะ หลบตีนไรแปป
    #1256
    1
  14. #1249 LheeRattanavadee (@LheeRattanavadee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 13:18
    พี่เป็นคนหรือไมโคเวฟอ่ะ อบอุ่นชิบบบ 5555 เว้ย!ใจน้อง
    #1249
    0
  15. #1248 molobee_kk (@mobeekk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 12:32
    ทำไมไม่นอนกับมินนี่ล่ะ นอนด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูก อุ๊บส์!!!!!><
    #1248
    0
  16. #1245 boonyathaday (@boonyathaday) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 11:18
    โอ้ยยย แฮปปี้มากกกก จนมาเจอคำว่าไรท์จะหายเป็นเดือนเนี่ย!!! ม๊ายยยยยย นานเกินไปอ่ะไรท์ ใจจะวาย5554
    #1245
    0
  17. #1243 MindyPnp (@MindyPnp) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 07:40
    ดีต่อในมากกกกแงงงงงง รอยุนะคะ
    #1243
    0
  18. #1242 phamaicream (@phamaicream) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 07:22
    ต่อค่าต่ออออ
    #1242
    0
  19. #1240 yy_pkp (@yingring1d-) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 01:29
    งือออออออโว้ยยยยอบอุ่นใจเวอร์ไมน่ารักเง้ อยากรออ่านฉากเลิฟคู่พระนางแล้ว
    #1240
    0
  20. #1239 mimijaetin (@maynannaphat) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 00:15
    เอ็นดูมินนี่มาก ก็ไปอยู่กับปะป๊าในคุกไง โอ้ย น้องงงงง ป๊าก็น่ารักค่าา เอาใจไปเลย /ไรท์สอบไฟนอลสู้ๆนะคะ
    #1239
    0
  21. #1238 805& (@spongejib) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 00:14
    สงสารอิลยอง ดีใจที่พี่กุกไปช่วยทัน และพี่เขาก็อบอุ่นมากกก
    #1238
    0
  22. #1236 ความสุขของตัวK (@IchigoMoji) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 23:44
    อร๊ายยย ดีต่อใจเหลือเกินจ้าาา ดูแลคุมหม่าม๊าให้ดีๆนะคะป๊ะป๋า เดี๋ยวจะโดนหมาคาบไปแดกก่อนค่ะ แงงง
    #1236
    0
  23. #1235 Luna J. (@valen-n) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 23:30
    ไรท์มาต่อน้าาาา
    #1235
    0
  24. #1234 Luna J. (@valen-n) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 23:30
    อบอุ่นแบบมากเวอร์ งืออออ หนูรักเค้า
    #1234
    0
  25. #1233 RV BORD (@RedVenus) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 23:07
    จองกุกคนอบอุ่นของนู๋
    #1233
    0