คัดลอกลิงก์เเล้ว

กางเกงในเชื่อมรัก [ Fic .น้ำส้มผสมเก๊กฮวย ]

ใครมันจะไปคิดว่าจะมีคนรู้ว่าตัวเองไม่ได้ใส่กางเกงใน อายชห.ดีนะมันรู้แค่คนเดียว แต่จะทำยังไงไม่ให้มันไปบอกคนอื่นดีวะ ต้องยกกางเกงในให้มันจริงๆหรอเนี่ย o////o

ยอดวิวรวม

403

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


403

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


13
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ต.ค. 61 / 22:58 น.
นิยาย ҧࡧѡ [ Fic . ] กางเกงในเชื่อมรัก [ Fic .น้ำส้มผสมเก๊กฮวย ] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ต.ค. 61 / 22:58


                          "นี่ พี่เป๊กครับ...ตอนขึ้นเวทีเมื่อตะกี้พี่ไม่ได้ใส่กางเกงในใช่ไหมครับ"
            อาร์ม กรกันพูดด้วยสีหน้าเชยฉาเหมือนกำลังเจรจาเรื่องการทานซีเรียลตอนดึกๆ
                          "หา!? อ...อาร์ม แกพูดอะไรของแกเนี่ยห๊ะ ใครมันจะไม่ใส่กางเกงในขึ้นเวทีวะ"
            เป๊ก ผลิตโชคตกใจจนเกือบจะตะโกนออกมา แต่ก็บอกปฎิเสธไปอย่างน่าสงสัย
            มืออุ่นๆของอาร์มล้วงเข้าไปในกางเกงสีขาวของเป๊กแล้วคลึงก้นนิ่มๆเพื่อแกล้งคนตัวเล็กจนเจ้าตัวอ่อนระทวยขาอ่อนยืนไม่ไหวจนร่างสูงต้องกอดร่างนุ่มนิ่มไว้ไม่ให้ล้มลงไป
                          "อ...เอามือข...ของนายออก...ไป...อื้อ!"อาร์มบีบก้นอย่างแรงจนเป๊กสะดุ้ง
                          "เห็นไหม ไม่ได้ใส่กางเกงในจริงๆด้วย"อาร์มกระซิบเสียงกระเส่าข้างหูเป๊กเบาๆส่งผลให้คนตัวเล็กหน้าแดงเป็นน้ำอุทัยทิพย์ แต่ก็ยังไม่ยอมสารภาพออกมาจนในที่สุดร่างสูงก็ต้องงัดไม้เด็ดมาจัดการให้คนตัวเล็กยอมพูด
                          "ถ้าพี่ไม่ยอมพูด ผมจะไม่ทำแค่บีบนะครับ"
            ไม่ว่าเปล่านิ้วเรียวยาวของอาร์มได้มาถูๆไถๆบริเวณที่เป็นร่องก้นเล็กน้อยทำให้คนตัวเล็กยิ่งหน้าแดงกว่าเก่าจนยอมสารภาพบาปออกมา
                          "อ...อย่านะ! ก็ได้ๆพี่ตื่นสายก็เลยรีบมากจนลืมใส่มารู้ตัวอีกทีก็ตอนมาถึงที่นี่แหละ!!"
                          "อ้อ อย่างนี้นี่เองสินะ"
                          "เออ น...นี่ อ...อาร์มคือว่า..."คนตัวเล็กหลบตาพูดชื่อร่างสูงทำให้เรียกคะแนนความน่ารักได้จากร่างสูงเป็นกอง
                          "อะไรหรอครับ"
                          "ช...ช่วยอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครได้ไหม พี่ขอร้อง นะ"
                          "อ...อึก!"
             ด้วยดาเมจการขอร้องสุดน่ารักของคนตัวเล็กทำให้ร่างสูงรู้สึกเหมือนว่าเลือดกำเดาจะไหลออกมาจากโพรงจมูก
                          "ก...ก็ได้ครับแต่ว่ามีข้อแม้นะ"
                          "ข...ข้อแม้ อะไรอะ?"
                          "พี่ต้องทำตามเงื่อนไข 3 ข้อของผม"
                          "เงื่อนไข...3 ข้อ"
                          "ข้อแรกก็คือพี่ต้องเรียกผมว่าอาร์มเฉยๆและแทนตัวเองว่าเป๊กเวลาที่อยู่กับผมสองต่อสองนะครับ"
                          "หา! แต่.."
                          "ถ้าไม่ทำตามเงื่อนไขของผม ผมก็ไม่รับประกันว่าจะบอกเรื่องนี้กับใครรึเปล่า"
                          "ท...ทำสิทำ! พี่จะทำแน่นอน"
                          "เริ่มตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปนะครับ"
                          "หมายถึงอะไรหรอ"
                          "เป๊กต้องเรียกผมว่าอะไร หืม?"
                          "อึก...อ...อาร์ม พี่..."
                          "แล้วต้องเรียกตัวเองว่าอะไรครับ"
                          "เป๊กจะทำตามที่อ...อาร์มบอก..."
                          "ดีมากครับ"
             ร่างสูงยิ้มดีใจที่คนตัวเล็กว่าง่ายยอมทำตามที่ตัวเองบอกก่อนจะบีบก้นคนตัวเล็กเป็นครั้งสุดท้ายอย่างรุนแรงจัดเต็มเหมือนจะไม่ได้บีบอีกต่อไป
                          "อ๊า! หยุดนะ! อาร์ม! อ๊ะ! อึก! อ๊าา!"
             ร่างสูงตบก้นคนตัวเล็กเป็นการตบท้ายก่อนจะอุ้มคนตัวเล็กมาไว้ในอ้อมกอดแล้วทำการลักพาตัวไปที่บ้านตัวเองโดยไม่ถามสารทุกข์สุขดิบของคนตัวเล็กแม้แต่น้อย
             ฝ่ายคนน่ารักที่กำลังจะถูกลักพาตัวก็ได้แต่อยู่นิ่งๆให้ร่างสูงอุ้มไปทำมิดีมิร้ายต่อที่บ้านของร่างสูงโดยที่มีความคิดประหลาดกระเด็นเข้ามาในหัวของคนตัวเล็กว่า
                                      //เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ//







                          "พี่เป๊ก พี่เป๊กครับ ตื่นได้แล้วนะครับ ถึงบ้านผมแล้ว"
                          "หา...บ้าน...ใครนะ"คนตัวเล็กพูดเสียงอู้อี้ที่แสดงถึงความงัวเงียจากการนอนที่ยังไม่เต็มอิ่มและยังคงเรียกคะแนนความน่ารักได้จากอาร์มอีกเช่นเคย
                          "บ้านผมครับ คืนนี้พี่ต้องนอนค้างที่บ้านผม"
                          "ไม่เอา! พาพี่กลับไปส่งบ้านเดี๋ยวนี้นะ!"
                    อาร์มคว้าเป๊กเข้ามากอดกระชับแน่นแล้วกระซิบข้างหูเบาๆเสียงพร่า
                          "ผมขอโทษ แต่ขอคืนนึงได้มั้ย นะ แค่คืนเดียว นะครับ อาร์มขอนะ"
                    เหมือนโดนความน่ารักกระแทกใส่เต็มหน้า เป๊กยู่หน้าเล็กน้อย รู้สึกโกรธตัวเองที่ใจอ่อน ที่สำคัญตอนนี้มันก็เริ่มดึกแล้วถ้าจะให้อาร์มพาไปส่งที่บ้านด้วยระยะทางแล้วก็กลัวว่าจะดึกเกินไป
                     ถ้าใครว่าเขาเห็นแก่ตัว คนตัวสูงก็พอๆกันนั่นแหละ ไม่มีใครน้อยกว่ากันเลย
                           "ก็ได้...แค่คืนเดียวนะ"
                           "ขอบคุณครับ เข้าบ้านกันเถอะ เป๊กอยากกินอะไรไหม เดี๋ยวอาร์มทำให้"
                           "ป...เป๊กอยากกิน..."
                     คนตัวเล็กเหลือบมองร่างสูงก่อนที่จะเผลอกลืนน้ำลายลง ถ้าบอกว่าอยากกินคนข้างๆจะโดนดุมั้ยนะ
                            "ว่าไงครับ หืม..."อาร์มลากเสียงก่อนจะเลื่อนหน้าลงมาใกล้ๆคนตัวเล็กจนแทบจะไม่มีช่องว่าง มือใหญ่โอบรอบเอวบางของคนตัวเล็ก กระซิบแผ่วเบาข้างหูแล้วเลียเบาๆเรียกสีหน้าแดงซ่านจากคนในอ้อมกอด
                            “เป๊กอยากกินข้าวผัดกุ้งอะ ทำให้หน่อยได้ไหม”
                            “ได้ครับ”
                     ร่างสูงรับคำก่อนที่จะเดินเข้าไปในครัวแต่ก็เหมือนจะนึกแกล้งคนตัวเล็กได้ จึงเรียกให้คนตัวเล็กเข้ามาในครัวแล้วยืนประจันหน้ากับเขา
                            “อาร์มจะให้ช่วยอะไรหรอ”
                            “ไม่เชิงให้ช่วยหรอกครับ อาร์มแค่จะบอกเงื่อนไขของเราข้อที่ 2 เท่านั้น”
                      เป๊กหวั่นใจกลัวโดนทำอะไรชวนเขินอีก แต่เขาว่าเกลียดอะไรมักได้อย่างนั้นทำให้วินาทีต่อมาที่อาร์มบอกเงื่อนไขทำเอาเป๊กแทบทรุด
                            “ถ้าเป๊กอยากได้อะไรหรืออยากให้อาร์มทำอะไรให้ เป๊กต้องอ้อนอย่างเดียวเท่านั้น ถ้าไม่ทำอาร์มก็จะไม่ทำอะไรให้เด็ดขาด”
                             “หา! ต..แต่ว่า ให้อ้อนหรอ”
                             “ใช่ครับ”อาร์มยิ้มอ่อน
                             “=///=“
                             “อ้อน”พูดย้ำอีกครั้งเผื่อลืม
                       เป๊กทำหน้ายู่ ก่อนจะแอบยิ้มแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาในห้องรับแขก หยิบมือถือขึ้นมากดเกมส์เล่นสบายใจ
                             “ไม่เป็นไร เป๊กไม่กินก็ได้ เป๊กไม่หิว”
                                      โครก คราก
                             “แค่เหมือนกระเพาะเป๊กจะหิวนะครับ”
                       เป๊กยังคงนั่งนิ่งก่อนจะเบือนหน้าออกไปแล้วใส่หูฟังกดเล่นเพลงเมินอาร์ม
                             “ไม่เป็นไรหรอก เป๊กอดข้าวมื้อเดียวเป๊กก็ไม่ตาย”
                       อาร์มถึงกับต้องกุมขมับ ไม่นึกว่าคนตัวเล็กจะดื้อขนาดนี้ ดูแล้วถ้าร่างบางไม่อยากทำก็จะไม่ทำจนถึงที่สุดจริงๆเพราะตอนนี้เขาได้ยินเสียงท้องร้องอยู่เป็นระยะๆ แต่ร่างบางก็ยังคงนั่งเป็นหินอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขกแถมใส่หูฟังเพื่อกลบเสียงด้วย โถคนดี
                             “มันจะไม่ดีต่อสุขภาพเอานะครับ แค่อ้อนอาร์มหน่อยเดียวเอง เป๊กไม่หิวแย่หรอ อดข้าวมันไม่ดีนะครับ”
                        อาร์มพยายามเกลี้ยกล่อมให้เด็กดื้อกินข้าว แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม 
                             “เรื่องของเป๊ก”
                        มีการยอกย้อนด้วย
                        ในเมื่อการใช้คำพูด เอาน้ำเย็นเข้าลูบมันไม่ได้ผล ก็คงต้องใช้กำลังกันหน่อยแล้ว
                             “อย่าดื้อสิครับ เป๊ก อาร์มบอกให้กินก็ต้องกินนะครับ อย่าให้อาร์มต้องบังคับนะ”
                             “...”
                         นิ่ง เงียบ ไม่มีการตอบสนองใดๆทั้งสิ้น
                         ความอดทนของอาร์มนั้นมีจำกัดและตอนนี้มันก็หมดลงไปแล้ว เขาเดินไปประชิดคนตัวเล็กก่อนจะกระชากหูฟังออกอย่างแรง
                            “โอ๊ย! อาร์ม! ทำบ้าอะไรเนี่ย!?”
                            “เป๊กต่างหากที่ทำบ้าอะไร!? แค่อ้อนผมมันจะตายหรอ! ถ้าจะประชดก็ทำอย่างอื่น มาอดข้าวแบบนี้มันจะเสียสุขภาพเอา!!”
                            “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับอาร์มด้วยเล่า! อีกอย่าง เป๊กอายุมากกว่า อาร์มไม่มีสิทธ์มาสั่ง เป๊กจะทำอะไรก็เรื่องของเป๊ก ต่อให้เป๊กตายมันก็ไม่ใช่เรื่องของอาร์ม!!”
                            “เออ! ก็ดี ต่อจากนี้อาร์มจะไม่สนใจเป๊กอีกแล้ว น่าเบื่อ!”
                         อารมณ์นั้นมักมาก่อนทุกอย่างเสมอและมักจะทำให้เรื่องต่างๆนั้นแย่ลง ทั้งคู่ใช้อารมณ์และคำพูดทำร้ายกันและกันโดยไม่ได้คำนึงถึงอีกฝ่ายเลย 
                         เป๊กกลับไปนั่งฟังเพลงอย่างเก่า อาร์มเดินขึ้นไปอาบน้ำที่ชั้นสอง ทั้งคู่ไม่แม้แต่จะสบตากันเลย ตลอดค่ำคืนนี้ทั้งคู่เอาแต่เงียบใส่กัน ไม่มีใครรู้สึกหิว และห้องครัวก็ถูกทิ้งให้มีแต่ลมผ่านไปมา จนถึงเวลาเข้านอนทั้งคู่ก็ยังคงไม่ยอมพูดคุยกัน นอนแยกคนละฝั่ง ไม่เฉียดเข้าใกล้กันสักนิด
                          เป๊กรู้สึกง่วงงุนจากการอดข้าวและเสียพลังงานไปเยอะจึงใกล้ไปเต็มทีแล้ว แต่เขาก็แทบสะดุ้งเมื่อคนร่วมเตียงพลิกตัวมากอดเขา
                            “เป๊ก หลับรึยัง”
                            “...”
                            “อาร์มขอโทษ”
                            “...”
                            “จากนี้ไปจะไม่บังคับเป๊กอีกแล้ว”
                            “...”
                            “ดีกันเถอะ นะครับ”
                            “...”
                            “ถ้าไม่ตอบ อาร์มปล้ำนะ”
                            “เป๊กรู้แล้ว! ดีกันนะ! โอเค!”
                         เป๊กหน้าแดงเถือกดิ้นไปมาให้หลุดออกจากอ้อมแขน แต่อาร์มก็ไม่ยอมปล่อยง่ายๆจนในที่สุดเป๊กก็เหนื่อยจนหยุดดิ้นไปเอง
                         อาร์มกอดเป๊กแน่นราวกับกลัวว่าคนในอ้อมกอดจะหายไปจากเขา ไล่จูบพรมที่ใบหูแล้วกระซิบเบาๆชวนเขิน
                            “เดียวนักอ่านทิ้งเรา ไปดูฉาก nc ของเรากันได้ที่ในธัญวลัยนะครับ ทุกคน”
                            “เดี๋ยว! อีคนเขียน! นี่หลอกผมหรอ! “
             คนเขียน//กุป่าว ผัวเมิงสั่ง ไปเคลียร์กันเอง//ยัดยาดมเข้าจมูกแล้วสูดดม
                            
      









































                             

ผลงานอื่นๆ ของ แมรี่ คุณหนูแห่งความมืด

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น