KOOKMIN | 2 0 6 M I L E S (END) | Spin-off 2318 miles VMIN |

ตอนที่ 3 : 2 0 6 M I L E S | Chapter2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,725
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 687 ครั้ง
    27 มิ.ย. 61




2 0 6 M I L E S

Chapter_2

 

ครืด~ ครืด~~


เสียงสั่นจากโทรศัพท์ปลุกคนที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงให้ตื่น จองกุกขยับตัวเบาๆเพราะกลัวว่าคนที่นอนอยู่ข้างๆจะตื่น ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงเดินหาโทรศัพท์ที่ไม่รู้ว่าดังมาจากส่วนไหนของห้อง เขาเป็นคนตื่นง่ายขนาดที่ว่าแค่เสียงโทรศัพท์สั่นก็รู้สึกตัว มือหนายกขึ้นยีผมตัวเองเมื่อเห็นว่าโทรศัพท์ที่กำลังสั่นอยู่ไม่ใช่ของเขา แต่เป็นของคนที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนั่นต่างหาก


...จะปลุกดีไหมนะ เมื่อคืนก็เล่นไปหนักซะขนาดนั้น


ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรมากกว่านั้นโทรศัพท์ก็หยุดสั่นด้วยการโทรเข้าแล้วแทนที่ด้วยข้อความที่ถูกส่งเข้ามา ข้อความสั้นๆที่ทำเอาคนที่เผลอเปิดดูไม่ชอบใจนัก แต่ชื่อของคนที่ส่งข้อความเข้ามาทำให้ต้องระงับอารมณ์ตัวเองไว้


แม่คือชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอพร้อมกับข้อความที่ว่า


วันนี้กลับบ้านด้วย อย่าลืมว่าพรุ่งนี้แกมีนัดดูตัว


อืม...คนเก่งนี่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงมีนัดดูตัวทั้งๆที่เพิ่งจะมีอะไรกับเขาไปเมื่อคืน ไม่รู้จริงๆว่าตอนนี้เขาควรจะรู้สึกยังไงดี หรือจริงๆแล้วเขาไม่ควรจะเก็บมาใส่ใจด้วยซ้ำ แต่ก็นั่นแหละ...ทำไม่ได้


ก็เพราะมันรู้สึกไปแล้ว...


“เฮ้อ...” ถอนหายใจออกมาเพราะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองไม่ได้ จองกุกวางโทรศัพท์ของคนตัวเล็กไว้ในกระเป๋าเหมือนเดิมก่อนจะเริ่มค้นกระเป๋า ...การค้นกระเป๋าคนอื่นครั้งแรกในชีวิตก็ไม่ได้รู้สึกแย่เท่าไหร่ อย่างมากก็แค่รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทำตัวเหมือนโจรที่ชอบล้วงกระเป๋าชาวบ้านก็เท่านั้นเอง


ซะที่ไหนกันล่ะ นี่มันแย่สุดๆไปเลยต่างหาก!


กระเป๋าสตางค์ใบเล็กถูกหยิบขึ้นมา คีย์การ์ดของคอนโดสักที่ปรากฏขึ้นให้เห็นเป็นอันดับแรก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจ นิ้วเรียวล้วงเข้าไปดึงบัตรต่างๆออกจากช่องเล็กๆในกระเป๋า บัตรประชาชน ใบขับขี่ แล้วก็บัตรต่างๆถูกดึงออกมา


พัคจีมิน


คือชื่อที่ปรากฏอยู่ในบัตรหลายใบ จองกุกจัดการดึงนามบัตรของคนที่ไม่ได้บอกชื่อเขาออกมาก่อนจะเก็บบัตรใบอื่นไว้ในกระเป๋าเหมือนเดิม สิ่งที่เขาต้องการก็มีแค่นี้นั่นแหละ


หรือเปล่านะ...


ร่างสูงของเจ้าของห้องเดินไปหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาแล้วกลับมานั่งที่โซฟาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของจีมินที่เพิ่งจะวางไว้ขึ้นมาอีกรอบ บัญชีรายชื่อถูกบันทึกเข้ามาโดนที่เจ้าของโทรศัพท์ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ คนเจ้าเล่ห์ยิ้มเยาะการกระทำของตัวเอง คนอย่างเขาที่มีแต่คนอยากเข้าหาทำไมต้องมาทำเหมือนตัวเองเป็นพวกโรคจิตแบบนี้ด้วย แต่ถึงจะรู้แบบนั้นก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้อยู่ดี


คนที่กำลังจะเป็นบ้าทิ้งหัวลงกับพนักพิงของโซฟา เงยหน้าขึ้นมองเพดานขาวๆพลางคิดอะไรไปเรื่อย เพราะไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองยังไง จะจีบก็ไม่รู้จะทำได้ไหมเพราะคนๆนี้กำลังจะไปดูตัว หรือบางทีอาจจะมีคนที่ชอบอยู่แล้วก็ได้


“เฮ้อ...” จองกุกถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่สองของวัน เขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานมากจนไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากจุดไหนดี คนตัวสูงสลัดความคิดออกจากหัวก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ อย่างน้อยวันนี้เขาก็มีเวลาคิดทั้งวัน ไว้ค่อยว่ากันตอนที่เด็กดื้อตื่นก็แล้วกัน


คนที่หายเข้าไปในห้องน้ำกลับออกมาพร้อมกับผมเปียกๆ ที่นี่ไม่มีไดร์เป่าผมเพราะมันเป็นห้องส่วนตัวของเขา ไม่ใช่ห้องพักของแขกที่จะมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน เขามันก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่ชอบเอาของมากองไว้ในห้อง อีกอย่างผมสั้นๆแบบนี้เช็ดแป๊บเดียวก็แห้ง


แล้วถ้าจะถามว่าทำไมเขาถึงมีห้องส่วนตัวในโรงแรม คำตอบก็ง่ายๆ โรงแรมนี้เป็นกิจการอย่างหนึ่งของครอบครัวเขา และการที่รองประธานจะมีห้องเป็นของตัวเองมันคงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร


เจ้าของห้องเดินกลับเข้ามาให้ห้องนอน มองก้อนกลมๆที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงกับผ้าห่มผืนหนา เอ็นดูจนอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เขาล่ะอยากจะรู้จริงๆว่าทำไมคนๆนี้ถึงได้ใช้ชีวิตโดยการไม่มีเซ็กส์มาได้ตั้งยี่สิบเจ็ดปี อาจจะไม่เคยมีแฟนหรือมีแฟนโดยที่ไม่มีเซ็กส์ แต่มองยังไงก็ยังแปลกอยู่ดีนั่นแหละ คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจกับตัวเอง คนแก่อายุสามสิบสองกดจูบลงบนหน้าผากของเด็กที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเบาๆ


ก็ดูเอาเถอะ ทำขนาดนี้แล้วก็ยังไม่ตื่น ไม่รู้ว่าเพลียมากหรือจริงๆแล้วเป็นคนขี้เซากันแน่


จองกุกปล่อยให้อีกคนนอนต่อส่วนเขาก็ออกมาหาอะไรกินในครัว ของสดที่ป้าแม่บ้านซื้อเข้ามาให้ยังอัดแน่นอยู่ในตู้เย็น มือหนาเอื้อมไปหยิบของออกมาจากตู้เย็นสองสามอย่างก่อนจะลงมือทำกับข้าว สิ่งหนึ่งที่หลายๆคนที่รู้จักเขาไม่เคยได้รู้ก็คือเรื่องนี้นี่แหละ ใครจะไปคิดว่าคนที่มีทุกอย่างพร้อมตั้งแต่แม่บ้านยันคนขับรถจะชอบทำกับข้าวกินเอง ทุกคนคิดว่าเขาเป็นพวกที่เก่งแต่เรื่องงานกันทั้งนั้น ทั้งจริงๆแล้วทั้งเรื่องทำอาหารหรือเรื่องขับรถเขาถูกสอนมาตั้งแต่จำความได้ด้วยซ้ำ


มือหนาหยิบจับวัตถุดิบด้วยความคล่องมือ สิ่งที่เขากำลังทำคือซุปแก้เมาค้าง เพราะเห็นว่าอีกคนดื่มไปหนักพอสมควรก็เลยคิดว่าจะทำไว้ให้ ไม่ได้จะทำกินเองหรอก เพราะตัวเขามันพวกคอทองแดงอยู่แล้ว เรื่องตื่นมาด้วยอาการเมาค้างไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา แต่กับคนที่ยังหลับอยู่นั่นก็ไม่แน่


เสียงดังก๊อกแก๊กเรียกความสนใจจากคนที่กำลังทำอาหารอยู่ ภาพของคนตัวเล็กที่ใส่แค่เสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์ตัวเดียวกำลังเดินออกจากห้องนอน ...น่ารักจนทำให้คนที่เพิ่งปรุงอาหารเสร็จต้องรีบเดินเข้าไปหา จองกุกช้อนตัวคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเข้ามาในวงแขนก่อนจะอุ้มไปนั่งที่โซฟา


“ตื่นแล้วทำไมไม่เรียกครับ”


“ผมนึกว่าคุณออกไปแล้ว” คนโดนถามก้มหน้างุด ไม่กล้าสบสายตาที่จ้องมองมา จะให้ทำตัวปกติเหมือนเรื่องเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้นเขาคงทำไม่ได้ ถึงจะเป็นฝ่ายเรียกร้องให้ทำแต่พอตื่นขึ้นมากลับรู้สึกอาย ยิ่งเห็นว่าตัวเองใส่แค่เสื้อฮู้ดตัวใหญ่อยู่ก็ยิ่งอายเข้าไปใหญ่ ถึงจะสงสัยว่ามันมาอยู่บนตัวเขาได้ยังไงก็เถอะ


“จะไปได้ยังไงล่ะ... แล้วเดินมานี่ไม่เจ็บหรือไงครับ”


“ผมหาเสื้อผ้าตัวเองไม่เจอ...”


“ส่งซักรีดไปแล้วครับ ใส่เสื้อพี่ไปก่อนก็แล้วกัน” คนอายุมากกว่าว่า ขาขาวๆที่โผล่ออกมานอกเสื้อนั่นทำให้ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ถึงจะเป็นคนใส่ให้เองกับมือแต่เมื่อคืนมันใช่ใช่แบบนี้ไง ใส่ให้เสร็จก็นอนไม่ได้มานั่งอยู่ตรงหน้าแบบนี้


“ไปเอาเสื้อมาจากไหนเหรอครับ”


“นี่ห้องพี่ครับ” คนตัวเล็กทำหน้างงกับคำตอบที่ได้รับจนต้องเอ่ยปากอธิบาย “ห้องส่วนตัว ไม่ใช่ห้องพักแขกของทางโรงแรม”


“คุณเป็นเจ้าของที่นี่เหรอครับ?”


“เปล่าครับ เป็นแค่ส่วนหนึ่งของบอร์ดบริหาร” คำตอบที่ฟังดูสบายๆแต่คนฟังดันไม่สบายด้วย จีมินคิดว่าตัวเองรู้ว่าผู้ชายคนนี้คงจะเป็นพวกมีเงิน แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นคนที่มีเงินและมีอำนาจมากขนาดนี้ “นั่งรอไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา”


จีมินมองตามคนที่บอกให้รอแล้วเดินหนีเข้าไปในครัว กลิ่นหอมๆของอาหารเรียกความหิวได้เป็นอย่างดี คนตัวเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะสิบโมงแล้ว บนหน้าจอขึ้นว่ามีสายที่ไม่ได้รับ แต่จีมินกลับเลือกที่จะวางโทรศัพท์ลงแทนที่จะโทรกลับไปอย่างทุกที ...วันนี้ขอให้เขาได้พักเถอะนะ แค่วันนี้


“ทำอะไรเหรอครับ” เอ่ยถามคนที่กำลังง่วนอยู่กับอะไรสักอย่างในครัว อยากจะเดินเข้าไปดูแต่ดูเหมือนว่าร่างกายตอนนี้จะไม่ค่อยเอื้ออำนวยสักเท่าไหร่


“ปวดหัวไหม” คนที่กำลังคนซุปในหม้ออยู่เอ่ยถามกลับแทนที่จะตอบคำถามที่ได้รับมา มือหนากดปิดเตาก่อนจะยกหม้อไปวางที่โต๊ะกินข้าวเล็กๆที่นั่งได้แค่สองคน


“แค่มึนๆครับ” จีมินเอ่ยตอบก่อนจะยู่ปากให้กับคนที่หันมามอง กลิ่นหอมอ่อนๆของซุปทำให้น้ำย่อยในกระเพาะเริ่มทำงาน คนที่เริ่มหิวลูบท้องตัวเองก่อนจะสะบัดหัวเบาๆสองสามทีหวังจะไล่อาการมึนหัว หัวทุยๆของคนที่เพิ่งตื่นนอนถูกจับไว้ก่อนที่แรงลูบเบาๆจะตามมา


“พี่เคยบอกว่าไงครับ ยิ่งทำแบบนั้นจะยิ่งมึนนะ” ความอบอุ่นที่ส่งผ่านน้ำเสียงกับฝ่ามือนั้นมาทำให้คนที่กำลังจะสะบัดหัวต้องชะงัก ความรู้สึกข้างในตีกันรวนไปหมด ทั้งๆที่รู้สึกดีกับการกระทำแบบนี้แต่อีกด้านกลับรู้สึกวูบโหวงราวกับว่ามันเป็นความอบอุ่นที่เขาไม่สามารถไขว่คว้าเอามาไว้กับตัวได้


มือเล็กเลื่อนขึ้นไปจับมือที่กำลังลูบหัวตัวเองเบาๆ ปล่อยค้างไว้แบบนั้นครู่หนึ่งถึงได้เลื่อนมือหนาออกจากหัว เขาไม่อยากได้รับอะไรแบบนี้ เพราะถ้ามันมากเกินไปตัวเขาเองนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายเจ็บปวด ถึงจะรู้สึกดีมากมายขนาดไหน แต่ก็ต้องบอกตัวเองว่าอย่าเคยชินกับความอบอุ่นแบบนี้


...เพราะในชีวิตจริงต่อจากนี้เขาอาจจะไม่มีวันได้รับมัน


“เป็นอะไรครับ” จองกุกเอ่ยถามคนที่นั่งไหล่ตกอยู่ตรงหน้า เขาเดินอ้อมจากด้านหลังโซฟามานั่งยองๆอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็ก ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอทำอะไรผิดไปหรือเปล่า อีกคนถึงได้มีท่าทีแบบนี้


“เปล่าครับ” คำปฏิเสธที่ดูเหมือนคำโกหกทำให้คนที่รู้สึกไปแล้วต้องเป็นห่วง จองกุกมองดูคนที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง เป็นห่วงขนาดที่ว่าเขาเองก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง


เวลาแค่สิบกว่าชั่วโมงเท่านั้นที่ทำให้ความรู้สึกเขาเปลี่ยนไป


“โอเค งั้นไปกินข้าวกัน” เขาอยากจะเซ้าซี้จนรู้เรื่องทุกอย่าง แต่สถานะที่เป็นอยู่คงไม่สามารถทำอะไรแบบนั้นได้ อีกทั้งยังไม่อยากเห็นนัยน์ตาเศร้าๆ เพราะแบบนั้นก็เลยเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องคุย จองกุกลุกขึ้นยืนก่อนจะยืนมือไปหาคนที่นั่งอยู่ “มีให้สองตัวเลือก จะจับมือพี่แล้วเดินไป หรือว่าจะให้พี่อุ้มไปครับ”


“อุ้มหน่อย...” และถึงจะบอกว่าไม่อยากได้รับการปฏิบัติแบบนี้ ไม่อยากได้รับความอบอุ่นมากมายขนาดนี้ แต่พอเอาเข้าจริงๆก็อดที่จะตักตวงความรู้สึกที่โหยหามาตลอดไม่ได้ ความออดอ้อนที่มีเพียงไม่กี่คนที่เคยได้เห็นถูกแสดงออกกับคนที่เป็นเพียงแค่คู่นอนข้ามคืน


จองกุกมองดูคนที่เอ่ยออกมาว่าให้อุ้มด้วยรอยยิ้ม แขนแกร่งช้อนตัวอีกคนเข้ามาในอ้อมแขนก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทานข้าว ขายาวเลื่อนเก้าอี้ออกมาก่อนจะจัดการว่างร่างของคนตัวเล็กบนเก้าอี้ ซุปที่เพิ่งยกออกจากเตากำลังอุ่น จองกุกเลื่อนหม้อซุปไปตรงหน้าจีมิน เพราะมันเป็นหม้อแบบน่ารักๆที่ใช้แทนชามได้ก็เลยไม่ต้องตักใส่ชามให้ยุ่งยาก


“น่ารักดีนะครับ” จีมินเอ่ยชมหม้อเล็กๆที่จองกุกเลื่อนมาให้ มันดูน่ารักผิดกับการตกแต่งห้องที่ดูเรียบๆแต่หรูหรา เท่าที่เขามองดู รสนิยมของผู้ชายคนนี้คงจะดีไม่น้อย แต่สิ่งนี้กลับดูขัดกับของตกแต่งทุกอย่างในห้อง


“คุณก็น่ารัก” มือที่กำลังคนซุปอยู่ชะงักค้างเพราะประโยคสั้นๆ ยิ่งรอยยิ้มกับสายตาที่มองมานั่นอีก จีมินอยากจะมุดพื้นหนีสายตาแบบนั้นแต่เพราะทำไม่ได้ก็เลยได้แต่นั่งก้มหน้าก้มตาตักซุปขึ้นมาทาน


“ป้าแม่บ้านเป็นคนซื้อมาครับ” จองกุกเลื่อนเก้าอี้ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง สายตาคมจับจ้องไปที่คนตัวเล็ก ท่าทางเหมือนกับคนทำอะไรไม่ถูกนั่นมันน่าเอ็นดูมากๆสำหรับเขา น่ารักจนอยากจะล้อให้เขินจนหน้าแดงดูสักครั้ง “คนเก่งไม่คิดจะบอกชื่อกันบ้างเหรอครับ”


“จำเป็นด้วยเหรอครับ เมื่อคืนคุณบอกว่าทำให้เสร็จๆแล้วก็แยกย้ายไม่เหรอ” จีมินเงยหน้าขึ้นมาตอบคำถาม เขาจำได้ว่าเมื่อคืนถามอีกฝ่ายไปว่าคู่นอนเขาทำกันยังไง แล้วก็ได้คำตอบแบบนั้นกลับมา เพราะงั้นก็คงไม่จำเป็นที่จะต้องรู้ชื่อของกันและกัน


“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงพี่จะมาต้มซุปให้เราทำไมล่ะ ป่านนี้หนีไปไกลแล้ว”


“คุณจะบอกว่าผมไม่เหมือนคนอื่นเหรอครับ” เป็นประโยคคำถามที่เรียกรอยยิ้มของคนโดนถามได้เป็นอย่างดี จองกุกกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยตอบกลับมา


“คิดว่ายังไงล่ะครับคนเก่ง”


มือเล็กวางช้อนลงก่อนจะเลื่อนหม้อให้ห่างตัวแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่กำลังจ้องมองอยู่ก่อนแล้ว ความสับสนก่อนตัวขึ้นภายใน ทั้งๆที่ไม่อยากจะรู้สึกแต่ในใจกลับเรียกร้องให้มันเป็นแบบนั้น จีมินกำมือตัวเองแน่น ...เขาไม่อยากจะเข้าข้างตัวเอง ไม่อยากจะคิดไปเอง


“คุณกำลังจะบอกว่าผมพิเศษกว่าคนอื่นเหรอครับ...”


ไม่มีคำตอบให้กับคำถาม จองกุกทำเพียงแค่ส่งยิ้มให้คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าโดยที่ไม่รู้เลยว่าการเงียบและไม่ยอมเอ่ยอะไรกลับไปจะทำให้อีกคนคิดมาก จีมินพยายามค้นหาคำตอบให้กับคำถามที่เขาเอ่ยถามไป ไม่อยากจะรู้สึกอะไรกับความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนแบบนี้ แต่คนๆนี้กลับเข้ามาปั่นป่วนความรู้สึกของเขาจนรวนไปหมด


ความอบอุ่นกับความอ่อนโยนที่ผ่านมาเหมือนจะเลือนหายไปเพราะอีกคนไม่มีคำตอบให้ ...จะให้เขาคิดเองเออเองได้ยังไงกัน


ครืด~~ ครืดด~~~


เสียงสั่นของโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะเรียกความสนใจจากเจ้าของมันได้เป็นอย่างดี จองกุกส่งยิ้มน้อยๆให้กับจีมินก่อนจะลุกไปรับโทรศัพท์ ปล่อยให้อีกคนนั่งคิดมากอยู่คนเดียว จีมินหัวเราะเยาะความรู้สึกของตัวเอง ไม่คิดว่าจะเผลอไผลไปกับความอบอุ่นที่อีกคนมอบให้ คนตัวเล็กสลัดความคิดที่ตีรวนอยู่ออกจากหัว เขาไม่จำเป็นต้องคิดอะไรทั้งนั้น


เพราะเดี๋ยวมันก็จบแล้ว...


ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน คนที่จมอยู่กับความคิดตัวเองสะดุ้งเบาๆเมื่อโดนมือหนาแตะเข้าที่ไหล่ จองกุกอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวกับกางเกงสแล็คสีดำเหมือนคนที่พร้อมจะออกไปข้างนอก ร่างสูงของเจ้าของห้องนั่งลงตรงหน้าก่อนจะเอ่ยอะไรบางอย่างกับคนตัวเล็ก


“พี่มีธุระด่วนต้องไปทำ เดี๋ยวจะกลับมาตอนเย็นๆ”


“ครับ”


“อยู่รอกันก่อน” จีมินไม่รู้ว่านั่นเป็นประโยคคำสั่งหรือประโยคขอร้อง แต่สายตาเว้าวอนที่มองมาทำให้เผลอพยักหน้าตอบรับไปโดยไม่รู้ตัว “ดีมากครับ”


จองกุกยกมือขึ้นไปลูบแก้มจีมินเบาๆ เมื่อครู่เขาได้รับโทรศัพท์จากคนสนิทว่าที่ไซต์งานมีปัญหาก็เลยต้องรีบไปจัดการให้มันเสร็จๆก่อนที่จะยุ่งยากไปมากกว่านี้ ทั้งๆที่คิดว่าวันนี้จะได้นอนเล่นอยู่ในห้องทั้งวันแต่กลับต้องออกไปจัดการปัญหาเพราะวิศวกรคุมไซต์งานตัวจริงไม่อยู่ ถึงจะหงุดหงิดแต่พอออกมาเจอคนที่นั่งเหม่ออยู่ในห้องความหงุดหงิดก็เลือนหายไปแทบจะทันที


รีบไปจัดการให้เสร็จๆ จะได้รีบกลับมา


แขนแกร่งช้อนร่างของคนตัวเล็กขึ้นเป็นรอบที่สามของวัน เพราะรู้ว่าอีกคนคงจะเดินไม่สะดวกเท่าไหร่ จองกุกวางร่างเล็กไว้บนเตียงก่อนจะเอ่ยกำชับ


“นอนพักไปก่อน เดี๋ยวตอนเที่ยงป้าแม่บ้านจะเอายาขึ้นมาให้ กินยาให้ครบด้วยนะครับ”


“ครับ” จองกุกยกยิ้มหลังได้รับคำตอบรับจากเด็กดื้อ มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยแก้มใสเบาๆอย่างนึกเอ็นดู ตอนแรกก็กะว่าจะรอให้คิดเอง แต่เพราะเขาไม่มีเวลาพอที่จะทำแบบนั้นถึงได้ตัดสินใจที่จะเอ่ยออกไป


“ที่เคยถามเมื่อคืน...”


“.....”


“พี่ทำแค่กับหนู” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นตอนที่อีกคนโน้มตัวลงมา แม้จะแผ่วเบาแต่ก็เด่นชัดจนทำให้คนที่เคยสลัดความคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้นออกไปต้องรื้อมันขึ้นมาใหม่ สัมผัสบางเบาที่ประทับลงมาบนริมฝีปากก่อนจะผละออกไปทำเอาคนที่กำลังเรียบเรียงความคิดมึนงงยิ่งกว่าเดิม


จองกุกเดินออกไปแล้ว ทิ้งแค่คำพูดสัมผัสที่ทำให้อีกคนต้องใจเต้นเอาไว้


นอกจากถามเรื่องอายุและสิ่งที่คู่นอนเขาทำกัน แค่คำถามนั้นที่ดังขึ้นมาในหัว


ปกติคุณปฏิบัติกับคู่นอนแบบนี้ทุกคนเลยเหรอครับ


เมื่อคืนผู้ชายคนนั้นตอบกลับมาว่าไม่รู้ แต่ตอนนี้เขากลับได้รับคำตอบที่แน่ชัด


คำตอบที่ทำให้ใจเต้นแรงยิ่งกว่าที่เคยเกิดขึ้นเมื่อคืนเสียอีก



___________ 2 0 6 M I L E S__________


Fiction by hohopes.
Twitter : @Hohope_JH94 
Hashtag : #206mileskm



          สวัสดีค่ะทุกคน 
          ขอกำลังใจให้เราโด้ยยย / พี่เขาเหมือนเกิดมาจากเตาอบอ่ะทุกคน ระดับนี้มันเกินไมโครเวฟไปแล้ว ฮืออออ ส่วนคนน้องก็เป็นพวกโหยหาความรักความอบอุ่นอ่ะเนอะ เจอแบบนี้เข้าไปก็แพ้ทางสิคะ จะเหลือรอดได้ยังไงกัน คนอ่านอยู่ทีมใครบ้างคะตอนนี้ พี่คนละมุนหรือยัยน้องคนน่ารัก เม้นๆแสดงความคิดเห็นกันได้นะคะ 
         ไว้เจอกันตอนต่อไปค่ะ

          สุดท้ายนี้ขอกำลังใจจากคอมเม้นด้วยนะคะ เข้าไปเล่นแท็ก #206mileskm ในทวิตเตอร์ก็ได้นะคะ อย่าปล่อยให้เราเหงาอยู่ในแท็กคนเดียวเลยยย ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและขอบคุณทุกคอมเม้นมากๆค่ะ

          *ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 687 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,553 ความคิดเห็น

  1. #2551 Darlene PP (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 08:36
    จะอ่อนโยนละมุนละม่อมอะไรขนาดนั้น น่ารักมากก
    #2,551
    0
  2. #2547 Pleng_JM (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 09:19
    น่ารักเป็นบ้า
    #2,547
    0
  3. #2520 charmryc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 15:30
    กีี๊ดดดดดด อบอุ่นเหมือนพะทิตตตต
    #2,520
    0
  4. #2514 .esoteric (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 22:05
    ละมุนตุ้นมากจ้าาา
    #2,514
    0
  5. #2496 YamaLuffyijikO (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 01:12
    กี้ดดดด อบอุ่นยิ่งกว่าไมโครเวฟฟฟ ฮื่ออออ
    #2,496
    0
  6. #2495 YamaLuffyijikO (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 01:12
    กี้ดดดด อบอุ่นยิ่งกว่าไมโครเวฟฟฟ ฮื่ออออ
    #2,495
    0
  7. #2469 Annie6245 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 07:52
    กรี๊ดดดอบอุ่นมากเลยแม่ เป็นผช.ที่ละมุนไรเบอร์นี้
    #2,469
    0
  8. #2459 Jim_Parker (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 20:53
    ให้ตายยยยยย อบอุ่นยิ่งกว่าไมโครเวฟ 10 เครื่องอีกค่ะพี่จ๋าาา
    #2,459
    0
  9. #2453 EntOo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 08:49
    โง้ยยยยยย น่ารักอบอุ่นมากเลย
    #2,453
    0
  10. #2446 Snowrainbow_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 10:24
    คุณเขาอบอุ่นมากกก ฮือออ คุณจองกุกคะไปสู่ขอน้องที ไม่งั้นน้องจะเป็นของคนอื่นนะ แง๊
    #2,446
    0
  11. #2431 pimchotiros (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 01:22
    อบอุ่นแรงมาก
    #2,431
    0
  12. #2383 PaphawarinSaetae (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 21:24
    ฮืออดีมากกเรย อบอุ่นนคนดี
    #2,383
    0
  13. #2372 mmsays (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:10
    อบอุ่นกว่านี้มีอีกม้ายยยT T ไม่ควรอ่านในที่สาธารณะจริงๆ!!! ต้องพยายามกลั้นยิ้มT _ T
    #2,372
    0
  14. #2363 KIM윤지-TH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 19:47
    คนคุมไซต์งานจริงได้ ก็ นั่งอยู่ห้องแกนั่นแก กุก เราว่า 55555
    #2,363
    0
  15. #2300 IIuvia92 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 00:25
    เดินเครื่องเต็มกำลังเลยค่ะ คุนจองกุก อย่าให้ยัยหนูตกเป็นของคนอื่นนนนนน
    #2,300
    0
  16. #2298 19september (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 20:55
    อบอุ่นมากเลยงะะ ฮืออออ
    #2,298
    0
  17. #2294 meejus (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 16:54
    สฟสกาวๆาหงฟบไ พี่จองกุกๆๆๆ อุกี้ด
    #2,294
    0
  18. #2291 sarinrin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 22:35

    เตาอบจริงๆด้วยค่ะ มีมากกว่านี้มั้ยคะ สาดมาาาาาพี่พร้อมมมมมมมมมกลไลฃหใกวหมก
    #2,291
    0
  19. #2279 jaeminnoona (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 04:35
    พี่จองกุก จะละมุนไปแล้วนะ ฮือ
    #2,279
    0
  20. #2256 Bzxx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 07:52
    เกินไปแล้ววววววว
    #2,256
    0
  21. #2210 Thirananmm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 15:30
    คนหรือไมโครเวฟฟฟฟฟฟฟ
    #2,210
    0
  22. #1494 Serin71228 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 01:07
    อบอุ่นไป๊พี่ใจบางนะแกรรร
    #1,494
    0
  23. #1482 เมียยุนกิ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 14:13
    อบอุ่นยิ่งกว่าอากาศประเทศไทยก็พี่จองกุกนี่แหละ
    #1,482
    0
  24. #1372 followingtvxq (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 11:48
    คนพี่ก็อบอุ่น ยัยน้องก็น่ารัก อ้อนเอาๆ โอ้ยยย
    #1,372
    0
  25. #832 svoice (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 18:50
    ทีมคนพี่สุดละมุนค่ะ เขินแทนคนน้องแล้ววว
    #832
    0