KOOKMIN | 2 0 6 M I L E S (END) | Spin-off 2318 miles VMIN |

ตอนที่ 2 : 2 0 6 M I L E S | Chapter1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 701 ครั้ง
    12 ต.ค. 61





2 0 6 M I L E S

Chapter_1

 

จีมินเดินตามคนแปลกหน้าเข้ามาในโรงแรมหรู หรูชนิดที่ว่าไม่ควรจะพาคนที่เป็นแค่คู่นอนเหยียบย่างเข้ามา ร่างสูงเปิดประตูห้องเข้าไปก่อนที่คนตัวเล็กจะเดินตาม ห้อง Suite ที่ดูหรูหรากว่าปกติทำเอาจีมินทำตัวไม่ถูก ทั่วทั้งห้องถูกตกแต่งอย่างดีจนคนที่ทำอาชีพมัณฑนากรแบบเขาไม่อยากจะคิดถึงราคา แค่โซฟาตัวสวยที่วางเด่นอยู่กลางห้องนั่นก็คงหลายสตางค์ ไหนจะครัวเล็กๆที่เกินจากคำว่าห้อง Suite แบบปกตินั่นด้วย มินิบาร์ที่มีเครื่องดื่มวางเรียงรายเต็มไปหมด ก็พอจะรู้อยู่ว่าที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องความหรูหราขนาดไหน แต่ก็ไม่คิดว่าจะมากถึงขนาดนี้


ไม่เข้าใจว่าทำไมคนๆนี้ถึงพาเขามาที่ๆหรูหราขนาดนี้ ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนแบบนี้แค่ห้องพักปกติก็น่าจะพอแล้วแท้ๆ...


“จะเป็นอะไรไหม ถ้าผมอยากจะอาบน้ำก่อนที่เราจะ...เอ่อ...” พัคจีมินเริ่มประหม่าและทำตัวไม่ถูก เขาไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง ความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นทำให้คนตัวเล็กต้องหาวิธีถ่วงเวลาให้ตัวเอง ข้ออ้างที่ยกมาไม่รู้จะได้ผลกับผู้ชายแปลกหน้าที่ยืนอยู่ข้างหลังไหม


“ตามสบายครับ ผมไม่รีบ” น้ำเสียงสบายๆที่ตามมาทำให้จีมินแอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อย่างน้อยผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้เร่งรัดอะไรเขา กลิ่นอ่อนๆของเทียนหอมยี่ห้อดังลอยคละคลุ้งไปตามอากาศ บรรยากาศที่เปลี่ยนไปทำให้จีมินรู้สึกผ่อนคลายขึ้นคล้ายกับว่าความเอาใจใส่ของคนๆนั้นมีผลต่อความรู้สึกของเขา


คนตัวเล็กปลดสายกระเป๋าสะพายออก วางทิ้งไว้บนโซฟา เขาไม่จำเป็นต้องกังวลว่าของจะหายเพราะเงินกับของในกระเป๋าเขาคงจะเทียบไม่ได้กับคนที่ยอมสูญเงินไปกับการพาคู่นอนเข้าโรงแรมหรู ผู้ชายคนนั้นรวยกว่าเขาแน่ๆล่ะ จีมินเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างสบายใจ ความกังวลเมื่อครู่ถูกปัดทิ้งไปจนหมดเมื่อได้น้ำเย็นๆมาชโลมร่างกาย


ไม่นานนักคนที่บอกจะเข้าไปอาบน้ำก็ออกมาพร้อมกับชุดคลุมและผมเปียกๆ ในใจก็คิดว่าผู้ชายคนนั้นจะโกรธไหมนะที่เขาเผลอทำตัวเหมือนตัวเองอยู่บ้านแบบนี้ แต่ความกังวลทั้งหมดก็ถูกลบล้างไปเพราะรอยยิ้มที่อีกคนส่งมาให้ ร่างสูงของคนแปลกหน้านั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับแก้วไวน์ในมือ


“เช็ดผมให้ไหมครับ” คนที่ยืนค้างอยู่กับที่พร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กที่แปะอยู่บนหัวทำหน้าเหวอเมื่อเจอคำถามที่คาดไม่ถึง รอยยิ้มมุมปากนั่นดูอันตรายแต่กลับดูน่าค้นหาไปพร้อมๆกัน จีมินดึงผ้าขนหนูออกจากหัวก่อนจะเดินเข้าไปหาคนที่นั่งรออยู่


“ใจดีจังเลยนะครับ” อดที่จะเอ่ยชมคนที่รับผ้าขนหนูไปเช็ดผมให้ไม่ได้ ถึงจะรู้สึกแปลกๆที่โรงแรมหรูแบบนี้ไม่มีไดร์เป่าผมให้ก็เถอะ แรงขยี้เบาๆจากมือหนาทำเอาคนที่นั่งอยู่รู้สึกผ่อนคลายจนน่าแปลก รู้สึกดีจนบอกไม่ถูก ...ผู้ชายคนนี้มีเวทย์มนต์หรือยังไงกันนะ


“ไม่ได้ใจดีขนาดนั้นหรอกครับ แค่เห็นคุณดูเครียดๆก็เลยทำให้” จีมินยิ้มน้อยๆให้กับคำตอบนั่น มือเล็กเอื้อมไปหยิบแก้วไวน์อีกแก้วที่ตั้งอยู่ข้างๆกันขึ้นมาก่อนจะเอ่ยปากถาม


“ผมดื่มมันได้ไหม”


“มันเป็นของคุณครับ” เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหูทำเอาคนฟังหน้าร้อนไปหมด พอๆกับต้นคอที่โดนมือของอีกคนไล้วนอยู่ ทั้งเสียงทั้งการกระทำที่ทำให้คนที่ได้รับรู้สึกผ่อนคลาย เหมือนกับว่าคนๆนี้ดูจะเคยชินกับการเอาใจใส่คนอื่น


“ปกติคุณปฏิบัติกับคู่นอนแบบนี้ทุกคนเลยเหรอครับ” เพราะสิ่งที่ได้รับมาทำให้อดที่จะเอ่ยถามออกไปไม่ได้ มือที่กำลังนวดตรงท้ายทอยอยู่หยุดไปพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กที่โดนหยิบออกไปด้วย จีมินไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าผมเขาเริ่มแห้งตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกทีทุกอย่างก็เรียบร้อยหมดแล้ว


“อืม...ไม่รู้สิครับ” จีมินยิ้มให้กับคำตอบที่ดูกำกวมนั่น เขาไม่ได้อะไรกับการที่อีกคนพูดเหมือนไม่อยากตอบแบบนั้น เพราะถ้าเป็นเขาเองก็คงเลือกที่จะตอบแบบนั้น ...ถ้าบอกว่าปฏิบัติแบบนี้กับทุกคนก็คงจะรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ถ้าบอกว่าไม่ก็คงจะเป็นการบอกกลายๆว่าตัวเขานั้นพิเศษกว่าคนอื่น ตอบแบบนั้นถือว่าเดินทางสายกลางได้ดีที่สุด


“คุยกันก่อนไหม” ร่างสูงเดินกลับมาหลังจากนำผ้าขนหนูไปเก็บเรียบร้อย ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างๆคนตัวเล็ก เขาไม่อยากเร่งรัดอะไร จริงๆวันนี้ก็แค่อยากจะหาเพื่อนคุยก็เท่านั้น ไม่คิดว่าอีกคนจะชวนกันมาต่อที่ห้องแบบนี้ ตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะเอ่ยปฏิเสธแต่เพราะนัยน์ตาคู่สวยที่ดูเศร้าๆนั่นทำให้เลือกที่จะตอบรับ


“ปกติคู่นอนเขาทำกันยังไงครับ” ประโยคคำถามที่เอ่ยออกมาทำเอาคนฟังต้องเลิกคิ้ว ทั้งๆที่เป็นคนชวนแต่คนตัวเล็กตรงหน้ากลับดูไม่มีชั้นเชิงเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้เลยสักเท่าไหร่ ตั้งแต่ที่ขอไปอาบน้ำ ไหนจะสระผมจนผมเปียกออกมาให้เขาเช็ดให้แบบนี้อีก


“ทำๆให้เสร็จแล้วก็แยกย้ายล่ะมั้งครับ” คนตัวโตตอบ เขาไม่ใช่คนที่จะมีเพศสัมพันธ์กับคนอื่นพร่ำเพรื่อ ยกเว้นคนที่ถูกใจจริงๆเท่านั้น และถึงจะเป็นแบบนั้น ทุกครั้งก็จะจบอยู่ที่คืนเดียว ไม่เคยมากกว่านั้น


“เหรอครับ”


“คุณอายุเท่าไหร่” คำถามแปลกที่ทำเอาคนตัวเล็กหน้ามุ่ย เขามักจะโดนถามแบบนี้ประจำเพราะหลายๆคนไม่แน่ใจเรื่องอายุของเขา แม้แต่คนที่บริษัทก็ยังเคยเอ่ยปากถาม


“บรรลุนิติภาวะมานานแล้วครับ ไม่ต้องห่วง”


“ฮ่าๆ ผมไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น ก็แค่อยากรู้” คนหน้าหล่อหัวเราะร่วนตอนที่ได้คำตอบ ถึงจะไม่รู้ว่าคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆอายุเท่าไหร่ แต่ก็พอจะรู้ว่ายังไงก็คงจะเกินยี่สิบแล้วแน่ๆ เพราะที่คลับจะไม่รับเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเข้ามาเด็ดขาด


“เฮ้อ ...เห็นแบบนี้ผมจบปริญญาโทแล้วนะครับ อาจจะอายุมากกว่าคุณก็ได้”


“หืม งั้นคนเก่งบอกได้ไหมครับว่าตอนนี้อายุเท่าไหร่” คนตัวโตยังไม่หยุดแหย่ รู้สึกสนุกที่ได้เห็นอีกฝ่ายทำหน้ามุ่ยใส่ ปากอิ่มยู่ขึ้นเหมือนคนโดนขัดใจ จีมินตวัดสายตาไปมองคนที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างๆก่อนจะเอ่ยตอบ


“ยี่สิบเจ็ดครับ คุณล่ะ”


“เห็นแบบนี้จบปริญญาเอกแล้วนะครับ อายุมากกว่าคนเก่งแน่ๆครับ” คำพูดล้อเลียนทำเอาคนตัวเล็กหน้าบึ้ง ไม่ได้โกรธอะไร เขาก็แค่หมั่นไส้น้ำเสียงที่ดูสนุกกับการล้อนั่นก็เท่านั้น


“งั้นคนจบปริญญาเอกอายุเท่าไหร่แล้วครับ”


“สามสิบสองแล้วครับคนจบคนจบปริญญาโท” จีมินอ้าปากค้างกับคำตอบที่ได้รับ เพราะดูยังไงคนๆนี้ก็อายุไม่น่าจะเกินสามสิบ หน้าเด็กจนเขาเผลอคิดว่าอีกคนอาจจะอายุน้อยกว่า รอยยิ้มกับน้ำเสียงสบายหูทำเอาคนที่กำลังผิดหวังเพราะเดาอายุคนตรงหน้าผิดต้องเงยหน้าขึ้นมามอง สายตาที่ดูแพรวพราวมากกว่าตอนที่เจอกันครั้งแรกทำเอาร้อนวูบวาบไปทั้งตัว


“คนจบ ป.โท ทำไมต้องทำหน้าเครียดด้วยครับ”


“เลิกเรียกแบบนั้นได้แล้วครับ” ตาเรียวเล็กที่ตวัดมามองทำเอาคนที่กำลังสนุกต้องรีบหยุดก่อนที่คนข้างๆจะอารมณ์เสีย แม้ลึกๆแล้วจะรู้อยู่แล้วว่าคนตัวเล็กก็แค่อายที่โดนล้อเท่านั้น


“โอเคครับ ไม่ล้อแล้วๆ” มือหนายกขึ้นเหมือนกับยอมจำนนต่อคำสั่ง ทั้งๆที่สายตายังดูสนุกกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่


“ถ้าผมดื่มมันหมดขวดคุณจะว่าอะไรไหมครับ” มือเล็กชี้ไปที่ขวดไวน์ที่ตั้งอยู่ในถังน้ำแข็ง จีมินไม่ได้ล้อเล่น เขาอยากจะเมาเพื่อลืมเรื่องต่างๆที่ตีรวนอยู่ในหัวตอนนี้ แค่วันนี้ก็ยังดี


“จะมอมตัวเองหรือไงคนเก่ง” คราวนี้คนตัวเล็กไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจกับชื่อเรียกที่เขาตั้งให้ แต่ไม่ทันไรคนที่เอ่ยคำพูดหยอกล้อออกไปเมื่อครู่ก็ต้องตกม้าตาย


“ไม่ได้หรอครับ” สายตากับน้ำเสียงที่ดูออดอ้อนของคนตัวเล็กทำเอาใจอ่อนยวบไปหมด น่าแปลกจนต้องยอมให้ในสิ่งที่คนตัวเล็กต้องการ ...เขาไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้ ยิ่งการที่จะมาแพ้ให้กับท่าทางออดอ้อนของคู่นอนก็ยิ่งไม่มีทาง


“ได้ครับ แต่คนเก่งจะเมานะ”


“อยากเมาครับ” คำตอบซื่อๆที่ออกจากปากอิ่มนั่นทำให้คนที่รอฟังต้องหัวเราะร่วนอีกรอบ ในเมื่อคนเก่งของเขาอยากจะเมาเขาก็จะไม่ห้าม แต่ถ้าเกินลิมิตไปก็คงจะต้องห้ามปรามกันหน่อย


“งั้นตามสบายเลยครับ แต่ถ้าเมาขึ้นมาเมื่อไหร่...คูณสองนะครับ” คนตัวโตยกยิ้มเจ้าเล่ห์ คำขู่ที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรทำเอาคนที่กำลังยกไวน์ขึ้นดื่มต้องชะงัก ...คูณสองอะไรกัน แค่ครั้งเดียวก็จะตายแล้วไม่ใช่หรือไง


คนที่ไม่เคยมีประสบการณ์ตรงนั่งคิดทบทวนคำบอกเล่าของเพื่อนรุ่นเดียวกัน ใบหน้าหวานที่ปราศจากเครื่องสำอางเริ่มบิดเบี้ยวเมื่อนึกถึงสิ่งที่เคยได้ยินมา ...ครั้งแรกมันเจ็บไม่ใช่หรือไง แต่ก็นั่นแหละ คนข้างๆไม่ได้รู้ด้วยสักหน่อยว่านี่เป็นครั้งแรกของเขา


จีมินไม่ได้ตอบอะไร เขาทำเพียงแค่ยกไวน์ขึ้นดื่มไปเรื่อย ไม่ได้ปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้ตอบตกลงเช่นกัน เพราะงั้นถ้าไม่ไหวจริงๆเขาก็มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ และคงเป็นโชคดีของเขาที่คนแปลกหน้าคนนี้ไม่ได้เซ้าซี้จะเอาคำตอบ มือหนาของอีกฝ่ายเอื้อมไปหยิบขวดไวน์มารินใส่แก้วของตัวเองก่อนจะยื่นมาทางนี้เหมือกับจะถามว่าเอาเพิ่มอีกไหม เพราะแบบนั้นจีมินเลยยื่นแก้วในมือไปให้อีกคนอย่างไม่ลังเล


เวลาผ่านไปเรื่อยๆจนคนที่บอกว่าอยากจะเมาเริ่มมึนๆ ต่างจากอีกคนที่นั่งดื่มด้วยกัน ทั้งๆที่ดื่มเข้าไปมากกว่าเขาด้วยซ้ำ แต่ทำไมกัน... คนตัวเล็กสะบัดหัวหวังจะไล่ความมึนแต่กลับโดนมือใหญ่จับล็อกใบหน้าเอาไว้


“อย่าสะบัด เดี๋ยวจะมึนกว่าเดิม”


“อื้อ”


กลิ่นหอมอ่อนๆที่ติดอยู่ทั่วผิวกายเนียนลอยเข้ามาติดที่จมูกของคนตัวโต เพียงแค่นั้น...จมูกโด่งกดลงไปบนลำคอขาวก่อนจะไล้วนไปทั่ว สูดเอากลิ่นที่ดูเหมือนจะเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของคนตัวเล็ก มือหนาที่เคยจับแก้วไวน์เลื่อนไปดึงแก้วออกจากมือเล็กก่อนจะขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นกว่าเดิม


กลิ่นของคนตัวเล็กดึงดูดจนอยากจะฝังเขี้ยวลงไปบนลำคอขาวๆนั่น แต่ก็ทำได้เพียงแค่ลากไล้จมูกไปทั่วเพราะไม่อยากให้อีกคนรู้สึกเจ็บ เสื้อคลุมอาบน้ำที่คนตัวเล็กสวมอยู่ล่นขึ้นมาจนเห็นต้นขาแน่นๆ มือที่เคยเว้นว่างเลื่อนลงไปวางบนขาขาวแล้วลูบไล้ไปมาก่อนละเลื่อนไปเค้นคลึงบั้นท้ายจนคนตัวเล็กสะดุ้ง ปฏิกิริยาที่แสดงออกมาตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนนี้ทำเอาคนที่ผ่านเรื่องอย่างว่ามาเยอะเริ่มจะเอะใจ ร่างกายที่สั่นระริกทุกครั้งที่เขาเอื้อมมือไปสัมผัส ตาเรียวเล็กที่เคยจ้องมองเขากลับปิดแน่นคล้ายกับว่าไม่อยากจะมองสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น


คนตัวโตกดจูบลงไปบนซอกคอขาวก่อนจะลากริมปีปากมาจนถึงไหปลาร้าแล้วส่งลิ้นออกไปทักทายเบาๆ แต่หากคนตัวเล็กนั้นสะดุ้งน้อยๆจนต้องหยุดการกระทำดังกล่าวแล้วเอ่ยปากถามในสิ่งที่กำลังสงสัย


"ขอโทษที่ต้องเสียมารยาทนะ แต่ผมมีคำถาม....คุณ...ครั้งแรกเหรอครับ" เสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นทำเอาคนโดนถามต้องเบิกตาโพลงอย่างตกใจ เพียงแค่นั้นก็เป็นคำตอบให้กับคำถามเมื่อครู่ได้แล้ว ร่างสูงผละออกจากคนตัวเล็กที่กำลังทำหน้าเหวออยู่


...เขาไม่อยากได้อะไรแบบนี้ ครั้งแรกของคนๆนี้ควรจะเกิดขึ้นกับคนที่รู้สึกดีด้วยมากกว่าคู่นอนแบบเขา


“มัน...ไม่ดีเหรอครับ” น้ำเสียงหวานหูที่เอ่ยถามออกมาสร้างความไม่พอใจให้กับร่างสูงมากขึ้นกว่าเดิม เขาไม่รู้ว่าคนตรงหน้ามีเหตุผลอะไรถึงได้อยากมีความสัมพันธ์กับคนแปลกหน้า อาจจะแค่อยากลอง หรืออะไรก็ตาม แต่เขาไม่โอเคที่จะเป็นคนแรกของใครทั้งนั้น


“ไม่ใช่ไม่ดี แต่คุณไม่ควรเอามันมาเสียให้กับคนที่เป็นแค่คู่นอนข้ามคืน”


“ผมคิดว่าจะชอบกันซะอีก”


“คนอื่นอาจจะชอบ แต่ไม่ใช่กับผม” คนตัวเล็กหน้าเสียกับคำพูดนั้น ได้แต่ก้มหน้างุดมองมือตัวเองที่กำลังกำเข้าหากันแน่น ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้โดนปฏิเสธ ทั้งๆที่ใครๆก็อยากจะได้ครั้งแรกกันทั้งนั้น แต่ผู้ชายคนนี้กลับต่างออกไป


“คุณจะไม่ทำใช่ไหม...”


“ใช่” น้ำเสียงหนักแน่นกับท่าทางหงุดหงิดนั่นทำเอาจีมินหมดความมั่นใจ คนตัวเล็กลุกขึ้นก่อนจะวิ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดที่เพิ่งจะถอดออกไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว ความผิดหวังที่เกิดขึ้นทำเอาอาการมึนๆในหัวหนักขึ้นกว่าเดิมไปอีก ไม่นานนักก็พาตัวเองออกจากห้องน้ำ


ไม่แม้แต่จะเอ่ยลา คนตัวเล็กเดินไปคว้ากระเป๋าสะพายที่วางอยู่บนโซฟาขึ้นมาก่อนจะเดินหนีออกจากห้อง ทว่ายังไม่ทันถึงประตูก็โดนคว้าเข้าที่แขนจนต้องเซไปตามแรงกระชาก


“คุณจะไปไหน” น้ำเสียงไม่พอใจที่เอ่ยออกมาทำเอาในใจวูบโหวงจนอยากจะร้องไห้ ความเอาใจใส่ตลอดช่วงเวลาสามชั่วโมงที่ผ่านมาหายวับไปกับตาเพียงเพราะคนๆนี้รู้ว่าเขาไม่เคยมีเซ็กส์กับใครมาก่อน


“ผมจะไปหาคนอื่น” คนอื่นที่พร้อมจะทำให้เขา...


“คนอื่นที่ว่านี่หมายความว่ายังไง” ร่างสูงดึงแขนคนที่กำลังจะเดินหนีเข้ามาชิดตัวก่อนจะเอ่ยถาม คำตอบที่ได้รับมาน่าหงุดหงิดเสียจนเขาไม่อยากจะทน คนๆนี้มันยังไงกัน...ทำไมถึงได้อยากจะเสียตัวให้คนอื่นนัก


“คนที่เขาพร้อมจะทำให้...” ประโยคที่กำลังเอ่ยขาดหายไปเมื่อโดนดันจนแผ่นหลังชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัวเล็กๆ ความเจ็บที่เกิดขึ้นทำเอาคนที่กำลังมึนหัวน้ำตาเล็ด พยายามสะบัดแขนออกจากมือหนาเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล สุดท้ายก็ต้องยอมเอ่ยปากขอร้อง


“ปล่อยได้ไหมครับ”


“ไหนลองบอกเหตุผลมาว่าทำไมถึงได้อยากเสียตัวนัก เผื่อผมจะใจอ่อนยอมทำให้” ประโยคที่ไม่ต่างอะไรกับใบมีดคมๆเสียดแทงความรู้สึกของคนตัวเล็กจนแทบจะทนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว แต่เพราะไม่อยากถูกมองว่าเป็นคนอ่อนแอก็เลยต้องกัดฟันทน ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นพร้อมกับฟันที่ขบลงมา


“ไม่มี ถ้าคุณทำไม่ได้ก็ปล่อย มันเสียเวลา”


“อย่าทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาแบบนี้ เรียนจบมาสูงขนาดนั้นทำไมถึงคิดไม่ได้” คำพูดคำจากที่กระแทกใจคนฟังจนเจ็บไปหมด เขาจะเป็นเด็กมีปัญหาได้ยังไงกัน เพราะแค่ครอบครัวที่จะมอบความรักให้กันเขายังไม่มีเลย แล้วแบบนี้จะให้เขาไปทำตัวเป็นเด็กมีปัญหากับใครได้


“ฮึก...ปล่อยผม” เสียงสะอื้นที่หลุดออกมาทำให้คนที่กำลังหงุดหงิดใจหาย ไม่คิดว่าแค่คำพูดไม่กี่ประโยคจะทำให้อีกคนร้องไห้ เพียงแค่เสียงสะอื้นครั้งเดียวเท่านั้นที่อีกฝ่ายยอมปล่อยออกมาให้ได้ยิน มือหนาเชยคางคนที่ก้มหน้าก้มตาขึ้นมา ริมฝีปากอิ่มมีเลือดไหลซิบออกมาเพราะโดนเจ้าตัวกัด น้ำตาที่เอ่อล้นอยู่บนดวงตาคู่สวยทำให้คนมองต้องเผลอใจอ่อน


“ร้องไห้ทำไม...” ร่างสูงยอมคลายความแน่นจากฝ่ามือแต่กลับยังไม่ยอมปล่อยให้แขนเล็กๆนั่นเป็นอิสระ เขารู้สึกหงุดหงิดที่ตัวเองทำคนตัวเล็กร้องไห้ หงุดหงิดที่หาเหตุผลมาตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมถึงต้องยื่นมือเข้าไปยุ่งในเรื่องที่เขาไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสีย หงุดหงิดจริงๆ...


“ถามว่าร้องไห้ทำไม”


“.....” ประโยคคำถามไม่ได้รับคำตอบ แต่หากคนถามกลับไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดเกี่ยวกับเรื่องนั้น เพราะสิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดอยู่ในตอนนี้คือการที่คนตัวเล็กกัดปากตัวเองไม่ยอมปล่อยจนเลือดเริ่มไหลออกมาเรื่อยๆ


“โอเค ไม่ถามแล้ว คนเก่งเลิกกัดปากตัวเองได้ไหม” สรรพนามที่เคยใช่ถูกหยิบขึ้นมาอีกรอบ หวังให้คนตรงหน้าคลายความเครียดลงจนยอมปล่อย มืออีกข้างที่ว่างอยู่ยกขึ้นมาเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าหวานก่อนจะเลื่อนนิ้วหัวแม่มือไปลูบเบาๆบนริมฝีปากอิ่ม


“ขอโทษ...” คำขอโทษที่เรียบง่ายถูกเอ่ยขึ้นเมื่อคนตัวเล็กไม่ยอมปล่อยปากตัวเองให้เป็นอิสระ หมดหนทางจนต้องงัดการกระทำที่ไม่คิดจะทำกับใครขึ้นมาใช้


“เลิกกัดปากตัวเองได้ไหมคะ ทำแบบนี้พี่จูบหนูไม่ได้” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นที่ข้างหูก่อนที่ริมฝีปากบางจะกดจูบลงไปที่มุมปาก ค่อยๆละเมียดละไมจนคนที่กัดปากตัวเองแน่นยอมปล่อยริมฝีปากตัวเองให้เป็นอิสระ แต่หากคนตัวสูงกลับไม่หยุดอยู่แค่นั้น ริมฝีปากบางจูบซับเลือดที่ไหลซิบออกมาจนมั่นใจว่าเลือดหยุดไหลถึงได้ถอนริมฝีออก


“แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะไม่เสียใจทีหลัง...” จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง ที่ทำไปทั้งหมดเพื่ออะไร หรือเพียงเพราะคำพูดที่คนตัวเล็กเอ่ยปากบอกว่าจะไปหาคนอื่น เพียงแค่นั้นกลับทำให้เขาแหกกฎที่ตัวเองตั้งไว้ทั้งหมด เขาแหกกฎที่ตั้งไว้มาหลายปีเพราะคนตัวเล็กตรงหน้า


คนที่แม้แต่ชื่อก็ยังไม่รู้ .....กฎสองข้อถูกลบทิ้งไปเพราะคนๆนี้


ข้อแรกคือเขาจะไม่ยอมเป็นครั้งแรกของใครทั้งนั้น


ข้อสองคือเขาจะไม่จูบกับคู่นอน เพราะไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมาแลกน้ำลายกับคนแปลกหน้าที่เป็นได้แค่คู่นอน


“มองตาผม แล้วบอกมาว่าคุณจะไม่เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้” คำถามที่ดูจริงจังถูกเอ่ยขึ้นมา และเพียงแค่การพยักหน้าของคนตรงหน้าก็หมดสิ้นทุกความรู้สึกผิด


คนตัวโตยกร่างเล็กขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์ครัวก่อนจะกดจูบลงไปอย่างอ่อนโยน ความรู้สึกที่ส่งผ่านไปถึงทำให้คนที่นั่งนิ่งอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวต้องยกแขนขึ้นมาคล้องคอของคนที่กำลังละเมียดริมฝีปากของตัวเองเข้ากับริมฝีปากของเขาช้าๆ รู้สึกดีจนเหมือนจะลอยได้ ความอบอุ่นจากผู้ชายคนนี้มีมากขนาดไหนกัน... คนตัวเล็กวางทุกอย่างทิ้งไว้แล้วปล่อยให้คนตัวโตเป็นคนนำทาง ริมฝีปากที่แนบชิดพร้อมกับมือที่วนเวียนอยู่กับเอวบางทำให้คนด้อยประสบการณ์อ่อนแรงเหมือนกับคนเป็นอัมพาต ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยให้ความร้อนวูบวาบภายในกายเย็นลงได้ กลับกันเมื่อมือหนาลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลัง ความรู้สึกร้อนเริ่มทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น ยังไม่ทันได้จับต้นชนปลายร่างกายก็ลอยลิ่วไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง


“จำที่เคยพูดไปได้ไหม ถ้าเมาขึ้นมาเมื่อไหร่ก็คูณสอง เพราะงั้น...เตรียมใจไว้ด้วยนะครับคนเก่ง”


ร่างสูงอุ้มคนตัวเล็กเข้ามาในห้องนอนที่อยู่อีกด้าน แขนแกร่งวางร่างเล็กลงตรงปลายของเตียงขนาดคิงไซส์ที่วางเด่นอยู่กลางห้อง ค่อยๆจูบซับน้ำตาที่เปรอะอยู่บนใบหน้าก่อนจะเลื่อนลงมาจูบที่ปากอิ่ม แตกต่างจากครั้งก่อนที่ทำแค่จูบซับเลือดที่ไหลออกมา คนโตตัวกำลังจะกลืนกินคนด้อยประสบการณ์แต่หากสิ่งที่ได้รับกลับมาทำให้เขาต้องแปลกใจ ลิ้นเล็กที่พยายามกระหวัดเกี่ยวกับลิ้นของเขา การหายใจที่แทบจะไม่ติดขัด มิหนำซ้ำยังกล้าดูดดึงริมฝีปากของเขากลับจนตอนนี้มันบวมเจ่อไม่ต่างกัน


“คุณจูบเก่ง” คนขี้สงสัยเอ่ยขึ้นหลังจากที่ผละออกจากจูบที่ดูจะร้อนแรงมากๆนั่น หลายปีที่ผ่านมาเขาไม่ค่อยจะได้จูบกับใคร แต่ช่วงก่อนหน้านั้นไม่ใช่ ...คนตัวเล็กตรงหน้าเขาจูบเก่งจนอดคิดไม่ได้


“คุณไม่ชอบเหรอครับ... มันเป็นสิ่งเดียวที่ผมทำได้ดี” คนโดนซักหลุบตาต่ำ กลัวว่าจะทำอะไรผิด ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้กลัวว่าจะทำให้ผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ไม่พอใจก็ตาม


“ไม่ได้ไม่ชอบ แค่อยากรู้ว่าทำไม”


“มีคนสอนครับ”


“ใคร” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นมาทำเอาจีมินตัวหด ไหล่ที่แคบอยู่แล้วดูแคบยิ่งกว่าเดิมเมื่อคนตัวเล็กสะดุ้งน้อยๆจนเผล่อห่อไหล่ทั้งสองข้าง สายตาคาดคั้นที่จับจ้องทำให้ต้องเอ่ยตอบคำถามไปอย่างจำใจ


"พี่ชายครับ...ไม่ใช่พี่แท้ๆ ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันนะ!” รีบอธิบายอย่างร้อนรนหลังจากที่ได้รับสายตาไม่พอใจกลับมาในตอนที่เอ่ยขึ้นว่าคนที่เป็นคนสอนทุกอย่างให้กับเขาคือพี่ชาย


“หมายความว่ายังไง” คนตัวเล็กสะดุ้งน้อยๆเพราะคำถามที่คนแปลกหน้าเอ่ยขึ้น จริงๆก็ไม่ได้สะดุ้งเพราะคำถามแต่เป็นเพราะความร้อนจากฝ่ามือที่กำลังลูบวนอยู่ตรงช่วงเอวนั่นต่างหาก


“เรื่องมันยาวครับ...”


“ผมมีเวลาฟังทั้งคืนนั่นแหละ” ใบหน้าหวานง่ำงอจนคนที่มองดูอดที่จะมันเขี้ยวไม่ได้ แก้มกลมมีเลือดฝาดจนดูเหมือนกำลังเขินจนหน้าแดง ...หรือจริงๆแล้วคนๆนี้กำลังเขินอยู่กันแน่นะ


“มันไม่ใช่เรื่องที่ดีนักหรอกครับ” คนตัวเล็กอิดออดไม่ยอมเล่าจนต้องเค้นแรงมือที่วางอยู่บนเอวบาง ฉกชิงริมฝีปากที่นุ่มนิ่มผิดกับลักษณะนิสัย วิธีเค้นคนปากแข็งคือทำให้ระทวยจนไม่สามารถต้านทานอะไรได้ ริมฝีปากบางลากไล้ไปทั่วซอกคอขาว กดจูบซ้ำๆแต่ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรเอาไว้ กระดุมเม็ดบนของเสื้อเชิ้ตที่คนตัวเล็กสวมอยู่ถูกปลดออกเพื่อให้สะดวกต่อการสร้างร่องรอยในจุดที่ลับสายตา ความร้อนที่แผ่ออกมาจากมือที่กำลังเค้นคลึงช่วงเอวกับริมฝีปากที่ดูดดึงอยู่ตรงเนินอกทำให้คนที่ไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้ต้องหลับตาปี๋เพื่อข่มความรู้สึกต่างๆที่รวนอยู่ในตัว


“ผมอยากรู้ ...ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับคุณ” เสียงหอบหายใจเบาๆที่ดังออกมาเรียกรอยยิ้มที่มุมปากของคนเจ้าเล่ห์ได้เป็นอย่างดี ลูกกวางน้อยที่กำลังจะโดนขย้ำยอมแพ้อย่างหมดท่า จีมินถอนหายใจออกมาเบาๆตอนที่คนตัวสูงถอนริมฝีปากออกไป ...เขาสู้อะไรไม่ได้เลย


“ผมเป็นเด็กกำพร้า ถูกรับมาเลี้ยงตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ ส่วนพี่ชายเป็นลูกของน้องสาวของคนที่รับผมมาเลี้ยง พวกท่านเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ พี่เขาก็เลยต้องมาอยู่ด้วยกัน เขาสอนผมในหลายๆเรื่อง แต่เราไม่ได้มีอะไรเกินเลยกัน” จีมินเลือกที่จะเล่าเฉพาะบางเรื่อง เพราะเขารู้สึกว่าไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องเล่าเรื่องราวต่างๆในชีวิตให้คู่นอนฟัง


“โอเค ผมขอโทษที่ถามเซ้าซี้คุณ ...คุณอยากเจอพ่อกับแม่จริงๆบ้างไหม” คนตัวโตยังไม่หยุดถาม ถึงจะรู้สึกแปลกๆที่ตัวเองไปเซ้าซี้ถามเรื่องส่วนตัวของคนอื่น แต่เหมือนเขาจะห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ


“สักวันก็คงได้เจอครับ พวกท่านทิ้งผมไปอยู่บนนู้นตั้งแต่ห้าขวบ” คนฟังสะอึกเพราะคิดว่าคนตัวเล็กโดนทิ้งตั้งแต่เกิด คิดไม่ถึงว่าจริงๆแล้วเรื่องราวจะเป็นแบบนั้น


“คุณไม่มีญาติ?”


“เหมือนจะไม่มีนะครับ... ตั้งแต่จำความได้ก็มีแค่พ่อกับแม่ ไม่เคยเจอคนอื่นเลย” นำเสียงเศร้าสร้อยที่ฉุดดึงอารมณ์ของคนฟังให้ดิ่งลงตามไปด้วย มือหนายกขึ้นไปลูบหัวของคนตัวเล็กเบาๆเหมือนต้องการจะปลอบโยน ไม่ใช่เรื่องปกติเลยที่จะมาคุยเรื่องชีวิตส่วนตัวกับคู่นอนแบบนี้ มันผิดแปลกตั้งแต่ที่เขาเอื้อมมือไปรั้งแขนเล็กๆนั่นไว้แล้วหรือเปล่า หรือจริงๆแล้วมันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ครั้งแรกที่คนๆนี้ปรากฏตัวขึ้น


“เอาล่ะคนเก่ง ผมไม่ถามเรื่องนั้นแล้ว ตอนนี้ยังอยากจะทำอยู่ไหม...พูดออกมาในตอนที่ผมยังหยุดตัวเองได้”


“...อย่างน้อยตอนนี้ผมก็ยังรู้สึกว่าตัวเองโชคดีอยู่บ้างที่ได้มาเจอคุณ”


“.....”


“ทำให้ได้ไหม ผมอยากให้เป็นคุณ...” ความออดอ้อนที่ส่งผ่านสายตากับน้ำเสียงทำให้คนที่ใจเย็นมาตลอดเริ่มเสียสมดุล ทั้งๆที่คิดว่าอาจจะเปลี่ยนใจคนๆนี้ได้ แต่ทุกอย่างกลับพังทลายลงต่อหน้าต่อตาเมื่อตัวเขาเองนั่นแหละที่เริ่มอยากจะทำในสิ่งที่อีกคนร้องขอ


“แบบนี้ไม่ดีเลยคนเก่ง คุณกำลังทำให้ผมคุมตัวเองไม่อยู่” มือใหญ่เกลี่ยแก้มใสที่เขารู้สึกเอ็นดูจนอยากจะฝังจมูกลงไปแรงๆ กลิ่นหอมอ่อนๆที่ลอยมาปะทะกับจมูกอยู่ตลอดเวลาทำเอาความรู้สึกที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมา


“คำถามสุดท้าย ระหว่างผมกับเขา คุณชอบจูบของใครมากกว่า...”



CUT 



ร่างบางลอยลิ่วไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง จีมินนอนนิ่งปล่อยให้อีกคนอุ้มเขาตัวลอยก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องน้ำ ไม่มีมีแม้แต่แรงที่จะเอ่ยถามว่าทำไม ร่างเล็กถูกวางลงบนอ่างอาบน้ำ คำถามที่ตรงไปตรงมาทำให้คนหมดแรงต้องหน้าแดง


“หนูเอาออกเองเป็นไหม” จองกุกยิ้มขำเมื่อคนตัวเล็กส่ายหน้าเบาๆ จริงๆก็พอจะรู้ว่าคงทำไม่เป็น แต่ก็อยากจะถามให้รู้สึกอายเล่น น่าแกล้งเสียจนอดใจไม่ไหว “ทำยังไงดีล่ะ ไม่เอาออกไม่ได้ด้วยสิ”


“ทำให้หน่อย...” ถึงไม่เอ่ยปากขอก็จะทำให้อยู่แล้ว แต่พอได้ฟังคำขอของคนที่กำลังสะลึมสะลืออยู่ก็ยิ่งพอใจ น่ารักจนอยากจะทำให้ร้องไห้อีกสักรอบสองรอบ


“ถ้าพี่ไม่ทำให้หนูจะทำยังไง” คนโดนถามเบะปากเหมือนจะร้องไห้จนคนขี้แกล้งต้องยอมหยุด


จองกุกปิดน้ำที่เปิดทิ้งไว้เมื่อครู่แล้วลงไปแช่อยู่ในอ่างกับเด็กน้อยอายุยี่สิบเจ็ดที่กำลังงอแง ยอมรับแบบตรงไปตรงมาเลยว่าเขาถูกใจคนๆนี้ ไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธความรู้สึกตัวเองอยู่แล้ว มือหนาคว้านเอาสิ่งที่ค้างอยู่ด้านในออกก่อนจะล้างตัวให้เด็กดื้อที่ทำท่าจะหลับได้ทุกเวลา เขาไม่เคยทำให้ใครขนาดนี้ ถ้าจะมีก็คงมีแค่แฟนเก่าที่เลิกรากันไปนานมากแล้วนั่นแหละ


“เค้าง่วง...”


“ปกติหนูแทนตัวเองแบบนี้กับทุกคนเลยเหรอ” ตาคมจ้องมองคนที่กระพริบตาปริบๆอยู่ตรงหน้า คนง่วงนอนส่ายหน้าน้อยๆให้เป็นคำตอบก่อนที่จะเอ่ยขึ้น


“แค่คุณ...” เด็กดื้อหลับไปทั้งๆอย่างนั้น ทิ้งคำตอบที่ทำให้คนฟังใจเต้น จองกุกอมยิ้มให้กับคำตอบที่แสนน่ารักนั่นพลางเช็ดตัวให้คนตัวเล็กก่อนจะอุ้มไปนอนบนเตียง โชคดีที่มันไม่ได้เปื้อนอะไร ไม่งั้นเขาคงต้องเสียเวลาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่อีกรอบ เจ้าของห้องนั่งจ้องมองคนแปลกหน้าที่ทำให้ทุกอย่างที่เขาพยายามทำมาหลายปีพังลงโดยใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง


“หนูทำให้มันเป็นแบบนี้เอง ....เพราะงั้นอย่าคิดว่าพี่จะปล่อยหนูไปง่ายๆนะคะ” มือหนาลูบหัวของคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง “ฝันดีค่ะคนเก่งของพี่” เสียงกระซิบแผ่วเบาที่คนฟังไม่มีทางได้ยินดังขึ้น


จองกุกสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับคนที่นอนหลับอยู่ ขยับเข้าไปแนบชิดพร้อมๆกับวงแขนที่กอดรัดร่างบาง ปล่อยให้ความรู้สึกที่เกิดขึ้นค่อยๆเด่นชัดขึ้น ไม่ค่อยอยากจะยอมรับสักเท่าไหร่ แต่ก็คงจะปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาถูกใจคนๆนี้เข้าให้แล้ว


...คนแปลกหน้าที่เจอกันยังไม่ถึงครึ่งวัน

 

 

 

  

 

 

 








___________ 2 0 6 M I L E S__________


Fiction by hohopes.
Twitter : @Hohope_JH94 
Hashtag : #206mileskm



          สวัสดีค่ะทุกคน 
         อ๊ากกกกกกกกกกก NC ครั้งแรกในชีวิตเรา ฮือออ ไม่รู้ว่าจะชอบกันไหม ขอคอมเม้นจากคนอ่านมาเป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ จะเป็นลมแล้วตอนนี้ มันแต่งยากมากจริงๆ ตอนนี้เลยจะขอกำหนดจำนวนคอมเม้นไว้ในใจหน่อยค่ะ ฮืออออ เราจะมาลงตอนหน้าเมื่อคอมเม้นถึงที่ตั้งใจไว้นะคะ เม้นได้ทั้งในเด็กดีหรือจะแท็กในทวิตเตอร์ก็ได้ค่ะ ใครจะมาสองทางเราก็ไม่ว่านะคะ เราชอบอ่านเม้นค่ะ ฮ่าๆๆ
          ในส่วนของพี่เขานั้นนนนน! อบอุ่นละมุนละไมอะไรขนาดนี้คะ ไม่มีอะไรจะพุดแล้วค่ะ ลาก่อยยย

          สุดท้ายนี้ขอกำลังใจจากคอมเม้นด้วยนะคะ เข้าไปเล่นแท็ก #206mileskm ในทวิตเตอร์ก็ได้นะคะ อย่าปล่อยให้เราเหงาอยู่ในแท็กคนเดียวเลยยย ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและขอบคุณทุกคอมเม้นมากๆค่ะ

          *ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 701 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,553 ความคิดเห็น

  1. #2552 2013_BTS (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2564 / 00:11

    อ๋อยยยยยย
    #2,552
    0
  2. #2546 Pleng_JM (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 09:07
    คุณไรท์บรรยายดีจังเลย ชอบเรื่องนี้❤️❤️
    #2,546
    0
  3. #2543 병아리 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 04:56
    มันน้วยอะ มันน้วยยยยยยย
    #2,543
    0
  4. #2541 hourlyhobi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 23:29
    เขียนดีแบบไม่ไหวแล้วววว ฮือจองกุกอ่อนโยนมากๆ😭🥺
    #2,541
    0
  5. #2540 ` clw ♡ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 23:54
    เขียนดีมากๆดลยค่ะ
    #2,540
    0
  6. #2538 MR.JM (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 00:30
    มันดีไปหมดด จองกุกอบอุ่นมากค่ะะะ
    #2,538
    0
  7. #2519 charmryc (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 15:19
    ฮือออ ดีมากเลยค่ะคุณไรท์ เพิ่งมาตามอ่านด้วยย บรรยายดีมากๆๆๆ ละมุนนนน
    #2,519
    0
  8. #2513 .esoteric (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 21:55
    nc ดีมากกกกกกกกก ละมุนมากแม่ ฉ่ำๆ
    #2,513
    0
  9. #2493 Taeqzx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 10:12
    พี่กับหนู

    คนเก่งของพี่

    เค้า!!! ใจมันตึกตักก
    #2,493
    0
  10. #2492 YamaLuffyijikO (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 13:32
    กี้ดดด อิแม๊ ฮืออออ จัยจะวายยย จะตายยยย งืออ มันแบบ พี่กับหนูอะ มันแบบ โว้ยยยย
    #2,492
    0
  11. #2491 YamaLuffyijikO (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 13:32
    กี้ดดด อิแม๊ ฮืออออ จัยจะวายยย จะตายยยย งืออ มันแบบ พี่กับหนูอะ มันแบบ โว้ยยยย
    #2,491
    0
  12. #2486 vronniek (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 18:37
    ไรท์ภาษาสวยมากเลย แง
    #2,486
    0
  13. #2484 PaphawarinSaetae (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 22:09
    ชอบบบมากกก
    #2,484
    0
  14. #2468 Annie6245 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 22:50
    โอ้โหววว nc ดีมากกกกกก เราชอบการแต่งแบบนี้นะมันอบอุ่น ละมุน ไม่เถื่อนเกินหรือร้องเกินความจำเป็น พี่จองกุกค่ตอบอุ่นหาคนแบบนี้ได้จากที่ไหนอี๊กกก
    #2,468
    0
  15. #2458 Jim_Parker (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 20:36
    ฮื่อออออออ ละมุนนนอะไรปานนี้
    #2,458
    0
  16. #2445 Snowrainbow_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 09:44
    เอ็นซีหืดหาดมาก เขินสุด น้องจีมินน่าร๊ากกกกก แง๊ น่าเอ็นดูอ่ะหนู เป็นพี่ไม่ปล่อยกลับบ้านนะคะ คุณจองกุกรือดีย์ อบอุ่นหื่นๆ เอ๊ะยังไง 5555
    #2,445
    0
  17. #2442 P-praery (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 01:58
    พ่อคนหล่อ พ่อคนใจดี พ่อไมโครเวฟ พ่อคนอบอุ่น
    #2,442
    0
  18. #2409 chimmes (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 09:45
    อ่านไปขนลุกไป มันจินตนาการไปด้วยแล้วแบบเขินนนนนนนนน
    #2,409
    0
  19. #2390 Noey_koko (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 22:14
    เขินมากๆเลยค่าาา~~~
    #2,390
    0
  20. #2382 PaphawarinSaetae (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 21:09
    เขินอะฮือ ไรท์แต่งดีมากเรย
    #2,382
    0
  21. #2379 YK93 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 01:40
    จองกุกว้อยยย ไม่ใช่จีมินยังเขินเลย
    #2,379
    0
  22. #2371 mmsays (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:55
    ยังไม่ได้อ่าน nc แต่อยากชมว่าชอบการบรรยาย5555555 เขินจองกุกมากๆ บ้าพัยแร้ววว แงงงงงT T กรี๊ด
    #2,371
    0
  23. #2368 muaygi1999 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:56
    NC

    ดีมากๆๆๆๆคร่าาาา
    #2,368
    1
    • #2368-1 AtcharaKoKert(จากตอนที่ 2)
      22 สิงหาคม 2562 / 10:46
      อ่าน NC ตรงไหนหรอคะ
      #2368-1
  24. #2356 NUMAIKam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 13:59
    มันดีงามมากค่ะ nc นี่ถ้าไม่บอกว่าแต่งครั้งแรกไม่เชื่อเลยนะคะเนี่ยแต่งเก่งมากกก อ่านสบายตามากค่ะ ชอบบบ สู้ๆต่อไปนะคะ เลิ้ปๆ
    #2,356
    0
  25. #2350 galaxyfn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 13:32
    ฮื่อออ เขิน พี่จองกุก หนูจีมิน ตอนหน่วงนี่น้ำตามาเลยค่ะ แต่พอnc ปุ้ปก็คือ...
    #2,350
    0