KOOKMIN | 2 0 6 M I L E S (END) | Spin-off 2318 miles VMIN |

ตอนที่ 16 : 2 0 6 M I L E S | Chapter14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 610 ครั้ง
    10 ต.ค. 61


[PRE - ORDER] 
เปิดพรีฟิค KOOKMIN | 206 MILES

ระยะเวลาการเปิดพรีตั้งแต่วันที่ 12 กันยายน ถึงวันที่ 11 พฤศจิกายน 2561

ลิ้งค์รายละเอียด >>  https://goo.gl/forms/XwzpLB7yEUGLLoTS2 







2 0 6 M I L E S

Chapter_14

 

ร่างเล็กของผู้ชายที่สูงเพียงแค่หนึ่งร้อยเจ็ดสิบสามเซนติเมตรเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ของโรงพยาบาลเพื่อจัดการกับค่าใช้จ่ายในการรักษาตัวของคุณนายพัคที่มีศักดิ์เป็นมารดาบุญธรรม เขาเดินทางมาถึงโซลตั้งแต่ช่วงตีสอง กว่าจะจัดการอะไรเสร็จและเดินทางมาที่โรงพยาบาลก็กินเวลาไปหลายชั่วโมง


ทั้งหมดนั่นไม่มีสิ่งไหนที่เขาคิดว่าเป็นภาระและไม่อยากทำ เขาทำทุกอย่างด้วยความเต็มใจ ถึงจะเหนื่อยขนาดไหนก็ไม่เคยปริปากบ่นหรือแสดงความเหนื่อยล้าออกมาให้เห็น


ทว่าประโยคที่ดังก้องอยู่ในหัวเขาตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้วทำให้คนที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวมาตลอดรู้สึกเหมือนกับว่า...ตัวเขาเป็นอย่างคำพูดที่น้องสาวคุณนายพัคตวาดใส่หน้ามาจริงหรือไม่


อกตัญญู


เขาเป็นคนแบบนั้นจริงหรือ... เพียงเพราะแค่ประโยคเดียวที่เอ่ยออกไปในตอนนั้น ผม....มีคนที่ชอบอยู่แล้วครับแค่เขามีคนที่คิดว่าอยากจะใช้ชีวิตทั้งชีวิตด้วยแล้ว เพียงแค่เพราะเขาปฏิเสธในสิ่งที่อีกฝ่ายหยิบยื่นมาให้ก็เลยทำให้กลายเป็นคนอกตัญญู กลายเป็นคนที่ไม่รู้คุณคน


หรืออาจจะเป็นจริงดังที่อีกฝ่ายพูดมา เขาคงจะเป็นแบบนั้นจริงๆเพราะนาทีนั้นเขาเลือกที่จะเห็นแก่ตัวแล้วโยนต้องการของคนอื่นทิ้งไป เขาเลือกที่จะรักษาความรู้สึกของตัวเองไว้แล้วเนรคุณกับคนที่ส่งเสียเลี้ยงดูเขามา


จีมินเอ่ยขอบคุณพนักงานที่เคาน์เตอร์หลังจากที่จัดการกับค่ารักษาพยาบาลของคุณนายพัคเสร็จก่อนจะเดินออกมา มือเล็กผลักประตูบันไดหนีไปของโรงพยาบาลให้เปิดออก ก่อนจะปิดลงอย่างแผ่วเบา ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นแล้วร้องไห้ออกมา ไม่ว่าจะเลือกทางไหนเขาก็เจ็บทั้งนั้น แล้วจะให้เขาทำยังไงในเมื่อตอนนี้เขามีคนที่รู้สึกดีด้วยจนเต็มหัวใจ เขาควรจะทำยังไง ฉีกกระชากหัวใจตัวเองแล้วกลับไปเป็นเด็กน้อยคนเดิมที่ใครสั่งอะไรก็ทำ ถ้าทำแบบนั้นเขาจะลบคำกล่าวหาที่บอกว่า อกตัญญู ได้ไหม หรือควรเลือกที่จะทำตามความรู้สึกตัวเองแล้วโดนตราหน้าว่าแค่คนอกตัญญูที่ไม่รู้คุณคน


“ฮึก...”


สองแขนเล็กกอดตัวเองไว้แน่นในตอนที่ความคิดในหัวกำลังตีกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจ ไม่รู้เลยว่าต่อจากนี้เขาควรจะทำยังไงต่อ เขาทำได้แค่กอดตัวเองเอาไว้จนเวลาล่วงเลยไปหลายนาที


จีมินยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาบนใบหน้า หยิบโทรศัพท์ที่สั่นเพราะข้อความขึ้นมาดู พรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินลงบันไดจากชั้นที่แปดของโรงพยาบาลเพื่อไปยังลานจอดรถ


แทฮยองส่งข้อความมาหาว่าตอนนี้อยู่ที่ที่ทำงานของเขาพร้อมกับโฮซอกที่เพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่นเมื่อชั่วโมงที่แล้ว คนตัวเล็กสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะพ่นออกมา มือกำพวงมาลัยไว้แน่นและคิดว่าตอนนี้เขาต้องมีสติให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้


ทุกปัญหามีทางออก... โฮซอกเคยบอกกับเขาแบบนั้นและอีกฝ่ายก็ทำให้เห็นมาตลอด


รถยนต์คันเล็กแล่นเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของบริษัท เพราะเป็นช่วงเวลาที่ยังเช้ามากตอนนี้ก็เลยยังไม่มีพนักงานคนไหนเดินทางมาถึง จีมินเดินตรงไปที่ลิฟต์แล้วกดหมายเลขชั้นที่มีห้องทำงานของท่านประธานตั้งอยู่ ใช้เวลาแค่พริบตาเดียวเขาก็เดินทางมาถึงหน้าห้อง มือเล็กเปิดประตูห้องเข้าไปทั้งๆที่ยังไม่ได้ขออนุญาต ในหัวเขามันตื้อไปหมดทำให้ลืมหลายๆสิ่งที่ควรจะทำ


คนในห้องหันไปมองคนที่เปิดประตูเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต โฮซอกเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารที่กำลังอ่านอยู่ ตัดสินใจวางปากกาในมือลงทันทีที่เห็นหน้าของน้องชายคนสนิท เขาดันตัวเองให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะเดินเขาไปหาจีมินแล้วดึงน้องมากอดเอาไว้


ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เด็กคนนี้ต้องร้องไห้ แต่เขาก็เลือกที่จะโอบกอดอีกคนเอาไว้


“มีอะไรจะเล่าให้พี่ฟังไหม”


โฮซอกเอ่ยถามออกไปในแบบนั้นในขณะที่ยกมือขึ้นมาลูบหัวจีมินเบาๆ หันไปมองคนที่นั่งหน้ามึนเหมือนคนอดหลับอดนอนอยู่บนโซฟาเหมือนกับจะถามว่ารู้สาเหตุที่ทำให้พัคจีมินร้องไห้หรือไม่ สิ่งที่ได้กลับมาคือรอยยิ้มแห้งๆของเด็กหน้าหล่อ


โฮซอกเตะโด่งคิมแทฮยองออกจากโซฟาตัวใหญ่แล้วพาจีมินกับตัวเองนั่งลงแทน ส่วนแทฮยองก็ระเห็จตัวเองไปนั่งบนโซฟาตัวเล็กที่ตั้งอยู่ข้างกัน


เรื่องราวทั้งหมดที่จีมินเล่าออกมาทำให้โฮซอกต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ใครจะไปคิดว่าน้องสาวของแม่เขาจะยังไม่ยอมรามือจากเรื่องนี้ ทั้งๆที่ก็เงียบไปได้เกือบสองเดือนแล้วแท้ๆ


แค่เขาหายไปทำงานที่ต่างประเทศแค่สี่วัน ทำไมถึงได้มีเรื่องวุ่นวายแบบนี้เกิดขึ้นอีก


“จีมิน ฟังพี่นะ” โฮซอกเอ่ยขึ้นพร้อมกับมือที่ลูบหัวจีมินไปด้วย “ชีวิตมันเป็นของเรา เขาเลี้ยงเรามาก็จริงแต่เขาไม่ใช่เจ้าชีวิตเรา อย่าปล่อยให้คำพูดของคนอื่นมาทำร้ายชีวิตเรา เราไม่ได้อกตัญญู ไม่ได้เนรคุณ ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน ไม่ต้องไปสนคำพูดของคนที่เอาแต่จ้องจะหาผลประโยชน์กับเรา”


“.....”


“ร่างกายนี้ ความรู้สึกพวกนี้ก็ด้วย ทุกๆอย่างมันเป็นของเราไม่ใช่ของคนอื่น แค่เราไม่ยอมให้ในสิ่งที่เขาต้องการไม่ได้แปลว่าเราจะผิด”


“.....”


“อย่าทำร้ายตัวเองเพียงเพราะอยากให้คนอื่นสบายใจ ชีวิตมันเป็นของเรา จะเห็นแก่ตัวบ้างก็ไม่เห็นจะแปลกอะไร มันก็เหมือนกับตอนที่คุณลุงมาขอให้พี่รับตำแหน่งประธานบริษัทนั่นแหละ ตอนนั้นพี่ปฏิเสธไปเพราะรู้สึกว่ามันไม่ใช่สำหรับพี่ ถ้าเลือกที่จะปฏิเสธความต้องการของคนที่เราคิดว่ามีบุญคุณ ตอนนั้นตัวพี่เองก็คงกลายคนอกตัญญูเหมือนกัน แต่จีมินก็เห็นใช่ไหมว่ามันไม่ใช่”


“.....”


“พี่ไม่ได้อกตัญญู ไม่ได้เนรคุณใคร พี่แค่เลือกที่จะรักตัวเองมากกว่าคนอื่น และมันก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน เราเองก็เหมือนกัน ถ้าไม่แต่งแล้วบริษัทเราจะล้มละลายเหรอ ก็ไม่... ผู้หญิงคนนั้นเขาก็แค่พูดออกมาเพราะอยากให้เรารู้สึกผิด ทั้งที่จริงๆแล้วคนสร้างเรื่องทั้งหมดก็คือตัวเขาเอง”


“ผมควรจะทำยังไง”


“ทำตามใจตัวเอง ทำในสิ่งที่คิดว่าทำไปเราจะมีความสุขกับมันมากที่สุดและมันไม่ได้ไปทำให้ใครเดือดร้อน”


“แต่คุณน้า...”


“ผู้หญิงคนนั้นเขาทำตัวเอง จำได้ไหมว่าวันที่เราเจ็บตัวกลับบ้านเขาพูดว่าอะไร”


“.....”


“อย่าไปเอาคำพูดของคนที่เขาไม่ได้รักไม่ได้หวังดีกับเรามาทำลายตัวเองสิ”




 

โฮซอกจัดการหิ้วเด็กสองคนนั้นไปทิ้งไว้ที่คอนโดของแทฮยองเพื่อให้ทั้งจีมินกับแทฮยองได้นอนพัก ส่วนตัวเองก็อ้างว่ายังมีงานต้องทำแล้วขอตัวกลับออกมาก่อน ทว่าจุดหมายของเขาไม่ใช่ที่ทำงานแต่เป็นโรงพยาบาล


คุณป้าเป็นลมแล้วติดต่อเขาไม่ได้งั้นเหรอ ทั้งๆที่เขาย้ำหนักย้ำหนาว่าถ้ามีอะไรให้โทรมาได้ตลอดเวลา แบตโทรศัพท์เขาก็ไม่ได้หมดนี่ สัญญาณก็ไม่ได้ขาดหายอะไรด้วย


จะโกหกอะไรก็ขอให้ทำกันเนียนๆหน่อยเถอะ


คนหัวร้อนขับรถเข้าไปจอดที่ลานจอดรถของโรงพยาบาล ลงจากรถแล้วเผลอปิดประตูรถเสียงดังจนคนที่เดินผ่านไปมาสะดุ้งเพราะตกใจ โฮซอกก้มหัวลงน้อยๆเพื่อเป็นการขอโทษที่ทำเสียงดังรบกวน พรูลมหายใจออกมาก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย


“ของหวานจะช่วยทำให้อารมณ์ดีขึ้นได้นะครับ”


ช็อกโกแลตที่โฮซอกมั่นใจว่ามีส่วนผสมที่เป็นผงโกโก้มากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ถูกยื่นมาตรงหน้า เขาเงยหน้าขึ้นมามองคนที่ยื่นของมาให้ก่อนจะกรอกตาไปมาแล้วเอื้อมมือไปรับช็อกโกแลตที่อีกคนยื่นมาให้


“หมอเป็นโรคจิตป่ะเนี่ย แบบพวกสตอล์กเกอร์ไรงี้ ทำไมมาโรงบาลทีไรแล้วเจอหมอตลอดเลยวะ” มือเรียวแกะซองขนมพร้อมกับบ่นไปด้วย ตั้งแต่ที่เจอกันวันนั้นเขาก็มีโอกาสแวะมาที่โรงพยาบาลบ่อยๆ จริงๆคือมาหาคุณลุง แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้เจอคุณหมอทุกครั้ง ทั้งๆที่ก่อนหน้าที่จะเจอกันเขาก็มาโรงพยาบาลตั้งบ่อย แต่ก็เห็นจะเจอกันสักครั้ง


“ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องของพรหมลิขิตบ้างเหรอครับ”


“หมอ...ตั้งสตินะ”


“หมอมีสติดีครับ”


“หมอดูว่างงานเนอะ”


“ก็นิดหน่อยครับ”


“เป็นหมอก็ควรจะยุ่งไม่ใช่เหรอ” โฮซอกมองคนที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้า ในใจเกิดความรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาเพราะดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเป็นคุณหมอที่ว่างงานเสียเหลือเกิน แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นเขาก็เคยเห็นช่วงเวลาที่อีกฝ่ายถูกโทรตามแล้วต้องรีบวิ่งออกไปทั้งๆที่ยังคุยกันไม่จบ


“ขมอ่ะ... มันหวานตรงไหนเนี่ยหมอ!” โฮซอกพลิกซองช็อกโกแลตที่คุณหมอให้มาดู เปอร์เซ็นต์ของผงโกโก้คือเจ็ดสิบสอง เขาอยากจะบอกว่ามันไม่อร่อยจนอยากจะคายทิ้งเลยแหละ แต่ก็กลั้นใจกลืนมันลงท้องไป


“อ่าว หมอเห็นคุณกินกาแฟได้ ก็นึกว่าจะชอบซะอีก”


“กินได้ก็ไม่ได้หมายความว่าจะชอบไหมอ่ะหมอ กินเพราะจำเป็นอ่ะ กินเพราะง่วงงี้ หมอเข้าใจไหม”


“ครับๆ เข้าใจครับ หมอจะจำเอาไว้”


“เอาคืนไปเลย” โฮซอกยัดช็อกโกแลตที่เหลือใส่มือคุณหมอ


“วันนี้เอาเอกสารมาให้หรือมาเอากลับครับ”


“เออเนี่ย ลืมเลยว่ามีธุระ” โฮซอกยกมือขึ้นมาเกาหัวตัวเองเบาๆ เพราะมัวแต่คุยกับหมอจนลืมว่าตัวเองมาที่นี่ทำไม “พูดถึงแล้วหัวร้อนเลยเนี่ย”


“เป็นงั้นไป”


“เฮ้อ หมดอารมณ์จะสู้เลย นี่ว่าจะมาอาละวาดสักหน่อย”


“ดีแล้วครับ ใช้อารมณ์จัดการปัญหามันไม่ดีหรอกครับ”


“จ้า สอนจังเลย”


“ไปหาอะไรกินกันไหมครับ หมอกำลังจะไปร้านกาแฟพอดี”


“หมอเลี้ยง”


“หมอเลี้ยงคุณตลอดชีวิตยังได้เลยครับ”


“เต๊าะได้เต๊าะดีจริงๆ”


“ใจอ่อนบ้างหรือยังครับ”


“เอาจริงๆก็ไม่ได้ใจแข็งไหมอ่ะ ถ้าใจแข็งนี่เตะโด่งหมอไปไกลล่ะ”


“อ่อ งั้นแสดงว่าหมอมีความหวังสินะครับ”


โฮซอกเกลียดรอยยิ้มของคุณหมอ เพราะมันทำให้เขาประหม่าและรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง ทั้งๆที่สิ่งที่แสดงออกมานั้นคือตัวตนจริงๆของเขาที่ไม่ค่อยจะเปิดเผยต่อหน้าคนอื่นสักเท่าไหร่


“แล้วแต่หมอจะคิดเถอะ”


“แบบนั้นหมอก็คิดเข้าข้างตัวเองสิครับ”


“ก็คิดไป”


โฮซอกเบะปากใส่คนที่ยืนยิ้มไม่หุบอยู่ตรงหน้า จับคุณหมอหมุนๆก่อนจะดันหลังอีกฝ่ายให้เดินไปที่ร้านกาแฟที่ตั้งอยู่ไม่ไกล เดินเข้าร้านมาและสั่งเครื่องดื่มกับขนมหวานสองสามอย่าง คนตัวเล็กกว่ายิ้มแป้นอย่างอารมณ์ดีเพราะวันนี้ได้กินฟรี


ขนมและเครื่องดื่มทั้งหมดถูกคิดรวมอยู่ในบัญชีของคุณหมอ เพราะคุณหมอเป็นพวกที่ไม่ชอบพกกระเป๋าสตางค์ เวลามาที่ร้านก็เลยลงบัญชีไว้แล้วจ่ายครั้งเดียวตอนสิ้นเดือน


น้ำผลไม้ปั่นเย็นๆกับอเมริกาโน่เย็นถูกวางลงบนโต๊ะแล้วตามด้วยขนมเค้กอีกสองชิ้น ของทั้งหมดบนโต๊ะมีแค่กาแฟแก้วเล็กเท่านั้นที่เป็นของคุณหมอ ส่วนที่เหลือน่ะของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ


“ชอบของหวานเหรอครับ” โฮซอกเงยหน้าจากจานเค้กขึ้นมามองคุณหมอ พยักหน้าเบาๆให้แทนคำตอบ


“หมอกินนี่ดิ ไม่หวานมากหรอก” มือเรียวเลื่อนจานที่มีเค้กช็อกโกแลตไปตรงหน้าคุณหมอ พยักพเยิดให้คุณหมอลองทานเค้กที่ว่าดู เพราะต้องมาทำธุระที่โรงพยาบาลบ่อยๆ ที่นี่ก็เลยกลายเป็นร้านประจำที่ต้องเข้าเกือบทุกครั้งที่เดินทางมาที่นี่


เลือกที่จะยกเค้กช็อกโกแลตให้คุณหมอเพราะคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะไม่ชอบกินของหวานสักเท่าไหร่ ดูจากช็อกโกแลตที่มีผงโกโก้ผสมอยู่เจ็ดสิบกว่าเปอร์เซ็นต์นั่นแหละ


“ขอบคุณครับ”


“เงินหมอทั้งนั้น ฮะๆ” โฮซอกหัวเราะออกมาเบาๆ ส่งยิ้มน้อยๆให้คุณหมอที่กำลังตักเค้กขึ้นมาชิม โฮซอกจ้องมองปฏิกิริยาของคุณหมอว่าจะเป็นยังไงต่อ สุดท้ายก็ได้กลับมาแค่รอยยิ้มน้อยๆตรงมุมปาก


“หมอขอบคุณเพราะความใส่ใจของคุณต่างห่างครับ”


“ช้าก่อนนะหมอ ผมไปใส่ใจอะไรหมอตอนไหน”


“ไม่รู้จริงๆเหรอครับ”


“หมอคิดไปเองป่ะ”


“หมอว่าไม่นะครับ หรือคุณอยากให้หมอบอกครับว่าความใส่ใจที่หมอว่าคืออะไร”


“พอเถ๊อะ~~~


โฮซอกกรอกตาไปมาในขณะที่คุณหมอนั่งมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม


“เค้กอร่อยดีนะครับ”


“อร่อยก็กินเยอะๆนะหมอนะ”


“ครับ หมอจะตั้งใจกินเค้กที่คุณเลือกให้อย่างดีเลยครับ”


โฮซอกสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้เผลอด่าคุณหมอออกไป ใบหน้ายิ้มๆกับแววตาแบบนั้นน่ะเขาโคตรไม่ชอบเลย ทำไมต้องทำเหมือนรู้ความคิดเขาไปหมดทุกอย่างด้วย


ให้ตายเถอะ เขาล่ะหมั่นไส้คุณหมอจริงๆ


“โอเค ถ้างั้นก็เชิญตั้งใจกินนะหมอ ค่อยๆกินไปทีละนิดนะเดี๋ยวจะติดคอ ส่วน...”


“ขอบคุณที่เป็นห่วงกันนะครับ”


“เฮ้อ...” สุดท้ายก็อดที่จะถอนหายใจออกมาแรงๆไม่ได้ โฮซอกหันไปมองหน้าคุณหมอที่ถึงเขาจะมองแรงใส่ก็ยังคงยิ้มไม่หุบเหมือนเดิม


“คุณนี่น่ารักจังเลยนะครับ”


“ไม่อยู่แล้วโว้ยยย!” โฮซอกโวยวายออกมาเพราะทนกับความช่างเต๊าะของคุณหมอไม่ไหว วางช้อนลงบนจานเค้กแล้วลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้


“จำไว้เลยนะคิมนัมจุน จำไว้เลย!


“ครับ หมอจะจำเอาไว้”


เสียงสบถดังออกมาจากปากของโฮซอก โชคดีที่ตอนนี้ไม่ค่อยมีลูกค้าอยู่ในร้าน ไม่งั้นพวกเขาอาจจะโดนพนักงานโยนออกจากร้านเพราะทำเสียงดังรบกวนลูกค้าคนอื่น


โฮซอกถอนหายใจออกมาก่อนจะคว้าเอาแก้วที่มีน้ำผลไม้ปั่นอยู่ครึ่งแก้วขึ้นมาแล้วเดินหนีออกจากร้าน ปล่อยให้คุณหมอนั่งยิ้มอยู่กับท่าทางที่อีกคนแสดงออกมา


ไม่รู้หรอกว่าโกรธหรือเขิน


แต่มองๆดูแล้วก็น่ารักดี 




 

โฮซอกทิ้งแก้วน้ำผลไม้ปั่นที่กินหมดแล้วลงถังขยะ ก่อนจะเดินตรงดิ่งไปที่ห้องของคนป่วย ยกมือขึ้นมาเคาะประตูสองครั้งก่อนจะเปิดเข้าไปโดยไม่รอคำอนุญาต


“สวัสดีครับ”


เอ่ยทักทายคนในห้องที่กำลังนั่งทานผลไม้อยู่ เขายิ้มออกมาบางๆยามที่มองไปที่น้าสาว อีกฝ่ายกำลังนั่งกดโทรศัพท์อยู่บนโซฟาที่ตั้งอยู่ข้างๆเตียงคนป่วย


“ผมไม่อยู่แค่สามสี่วัน...” โฮซอกวางกระเป๋าสะพายไว้บนโต๊ะแล้วนั่งลงที่ปลายเตียง จ้องมองคนเป็นน้าสลับกับคนเป็นป้าที่เอาแต่ก้มหน้างุดหนีความผิด “ทำไมถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก”


“ขี้ฟ้องจริงๆ” เสียงที่บ่นออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์ทำให้โฮซอกอดที่จะแค่นยิ้มออกมาไม่ได้


“งั้นก็แสดงว่าทำผิดจริงสินะ”


“แล้วฉันทำอะไรผิด คนที่หาให้ก็ทั้งหล่อทั้งรวย จะมีปัญหาอะไรนักหนา!


“แล้วทำไมคุณถึงชอบยุ่งกับชีวิตคนอื่นจังเลยครับ” โฮซอกเอ่ยกับคนที่เพิ่งจะพ่นเสียงแหลมๆออกมาเมื่อครู่ ถอนหายใจออกมาเบาๆเพราะความน่าเบื่อหน่ายของคนๆนี้


“ก็แค่แต่งๆไป มันจะอะไรนักหนา”


“ถ้างั้นก็ให้ลูกสาวคุณแต่งไปสิ”


“จะบ้าหรือไง! น้องมีแฟนแล้วแกก็รู้”


“จีมินก็มีแฟนแล้วเหมือนกัน” โฮซอกกรอกตาวน เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง เขาล่ะไม่เข้าใจตรรกะของผู้หญิงคนนี้เลยจริงๆ


“เหอะ อย่างเด็กคนนั้นจะมีปัญญาหาแฟนได้ดีแค่ไหนกันเชียว”


“จะดีไม่ดีมันก็ชีวิตเขา คุณไปยุ่งอะไรด้วย”


“แล้วทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้! เงินที่ส่งเสียเลี้ยงดูมาก็เงินเราทั้งนั้น”


“จะทวงบุญคุณที่ตัวเองไม่ได้สร้างงั้นสิ... เอาไงดีล่ะ ผมควรจะขึ้นไปถามคุณลุงดีไหมว่าท่านคิดยังไงกับเรื่องนี้”


“แล้วทำไมแกต้องเข้าข้างมันมากกว่าน้าด้วย ทั้งๆมันก็แค่เด็กกำพร้าที่ถูกเก็บมาเลี้ยง!!!” เสียงตวาดดังก้องไปทั่วห้องพักของทางโรงพยาบาล โฮซอกยกมือขึ้นมากอดอกแล้วมองดูคนที่เริ่มแสดงอาการร้อนรนออกมา


“เพราะเด็กคนนั้นเป็นคนเดียวที่กอดผมเอาไว้ในตอนที่ชีวิตแม่งโคตรเหี้ยไง แล้วคุณล่ะ...เป็นน้าเหรอ เป็นสายเลือดเดียวกันเหรอ แล้วเคยมาดูดำดูดีอะไรหลานคนนี้บ้างไหม” โฮซอกอยากจะตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายดังๆ แต่ก็เลือกที่จะทำแค่เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


“เอาเถอะ ผมแค่จะมาบอกว่าจีมินจะไม่แต่งกับใครทั้งนั้น ส่วนปัญหาที่คุณสร้างก็หาทางจัดการเอาเอง เพราะผมไม่ช่วย”


“อกตัญญู”


โฮซอกหยัดตัวลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินเข้าไปหาคนที่ยืนตัวสั่นเพราะความโกรธ เขาฉีกยิ้มน้อยๆให้อีกฝ่ายในตอนที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า


“ผมไม่สนหรอกว่าคุณจะเรียกยังไง คุณไม่ได้มีผลอะไรกับชีวิตผมอยู่แล้ว อยากเรียกยังไงก็เชิญ จะด่ายังไงก็ตามสบายเลย ไอ้หลานอกตัญญู ไอ้หลานเนรคุณ ต่อให้คุณด่าผมอีกกี่ร้อยกี่พันครั้งผมก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก”


“เด็กเวร สำนึกซะบ้างว่าใครที่เลี้ยงแกมา!


“ไม่ใช่คุณ ทำไมผมต้องสำนึก”


“กรี๊ดดด ฉันเป็นน้าแกนะ!


“อ่อ งั้นจะขาดกันตรงนี้เลยไหมล่ะ” อีกฝ่ายชะงักไปในตอนที่เขาเอ่ยประโยคนั้นออกมา โฮซอกไม่ได้พูดเล่น เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาชีวิตเขาไม่เคยได้รับอะไรดีๆจากผู้หญิงคนนี้อยู่แล้ว “ผมจะบอกอะไรคุณสักอย่าง ...ผมคือจองโฮซอกไม่ใช่พัคจีมินที่คุณจะบังคับขู่เข็ญยังไงก็ได้ และผมไม่ใช่คนดี...คุณพัค ผมร้ายได้มากกว่าที่คุณคิด และคุณน่าจะรู้ว่าผมเป็นพวกพูดจริงทำจริง”


“.....”


“อย่ามายุ่งกับชีวิตของจีมินอีก”


โฮซอกผละออกมาก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ หันไปมองคุณป้าที่นั่งเงียบไม่มีปากมีเสียงตั้งแต่วินาทีแรกจนถึงตอนนี้ โฮซอกเลือกที่จะไม่ถามอาการของอีกฝ่ายเพราะเห็นด้วยตาแล้วว่าเธอดูสบายดี


และดูเหมือนว่าจะสบายจนเกินไปด้วยซ้ำ


สองเท้าพาเจ้าของร่างเดินไปที่ประตูห้อง กำลังจะเอื้อมมือไปเปิดแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินคำพูดของคนที่ยืนตัวสั่นอยู่ในห้อง


“ฉันทำไม่ได้ ยังไงก็ต้องแต่ง”


“คุณอยากมีปัญหากับผมสินะ”


“ถ้าไม่แต่งพวกแกมีปัญหาแน่ คิดว่าทางนั้นจะยอมหรือไง”


“นั่นมันเป็นปัญหาของคุณ”


“ปัญหาของพวกแกด้วย! บริษัทแกมีปัญหาแน่ถ้ายกเลิก”


โฮซอกถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทั้งๆที่เขาเพิ่งจะทุ่มทั้งตัวเพื่อกอบกู้บริษัทที่กำลังจะล้มแหล่มิล้มแหล่ให้กลับขึ้นมายืนอย่างสง่าผ่าเผยได้เหมือนเดิมอีกครั้ง แต่ผู้หญิงคนนี้กลับสร้างแต่เรื่องปวดหัวให้เขา มันน่าเบื่อ...น่าเบื่อและน่าหงุดหงิดจนอยากจะจับร่างของผู้หญิงคนนั้นมาเขย่าแรงๆ


“งั้นก็ปล่อยให้มันเจ๊งไปซะสิ ผมไม่ได้เดือดร้อนอะไรอยู่แล้ว”


“แกจะบ้าหรือไง!!


“คุณต่างหากที่บ้า!!! เป็นบ้าอะไรนักหนา แค่อยู่เฉยๆแล้วไม่ต้องสอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นคุณจะเหงาตายหรือไง หรือเป็นโรคจิตชอบบงการชีวิตคนอื่น”


อีกฝ่ายสะดุ้งจนเผลอเดินถอยหลังจนล้มลงกับพื้น โฮซอกทำเพียงแค่ปรายตามองและไม่คิดจะเดินเข้าไปช่วย บอกไปแล้วว่าเขาไม่ใช่คนดี และสำหรับคนที่กล้ามาสร้างความวุ่นวายในชีวิตเขานั่น เขาพร้อมจะตัดออกจากชีวิตได้ทุกเมื่อนั่นแหละ


“จัดการปัญหาของคุณให้เรียบร้อยซะ ไม่งั้นแม่แต่หุ้นอันน้อยนิดที่คุณถืออยู่ก็จะไม่เหลือ”


“.....”


“มีปัญญาสร้างมันขึ้นมาก็หาทางแก้เอาเอง”


โฮซอกพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเปิดประตูออกมา ทิ้งคุณป้าที่กำลังร้องไห้กับคนที่โกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงไว้ในห้อง เขาพรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ตัดสินใจที่จะขึ้นไปหาคุณลุงแล้วเล่าเรื่องทุกอย่างให้ท่านฟัง


ทว่าคนที่ใส่เสื้อกาวน์สีขาวที่กำลังยืนพิงกำแพงอยู่ทำให้เขาต้องชะงัก โฮซอกถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วเลือกที่จะเดินเข้าไปหาคนที่ยืนอยู่


“จริงๆหมอว่าจะมาเตือนเรื่องเสียง แต่โชคดีที่ชั้นนี้ไม่ค่อยมีคนก็เลยปล่อยเบลอได้ครับ”


“ขอโทษที่ทำเสียงดังรบกวนครับ”


“มีอะไรอยากเล่าให้หมอฟังหรือเปล่าครับ”


“หมอจะผันตัวมาเป็นจิตแพทย์เหรอ”


“สำหรับคุณหมอเป็นให้ได้ครับ”


“อือ...มีเรื่องอยากเล่าเยอะแยะเต็มไปหมดเลยล่ะ”



**รบกวนอ่านทอล์ก



Fiction by hohopes.
Twitter : @Hohope_JH94 
Hashtag : #206mileskm


โฮซอกเป็นคนมีปมและไม่ใช่คนดีค่ะทุกท่าน พี่เขาดีกับน้องจีมินก็จริง แต่นั่นเป็นเพราะว่าน้องเป็นคนสำคัญที่อยู่เคียงข้างพี่เขามาตลอด ส่วนคนที่ไม่ได้สำคัญกับชีวิตพี่เขาจะไม่สนค่ะ ฮร่อกกก เหนื่อยมากสำหรับตอนนี้ เราจะไม่เฉลยปมของโฮซอกเพราะอาจจะเขียนเป็นภาคต่อไปอีก ในส่วนของคุณพระเอกนั้นเจอกันในตอนต่อไปก่อน 

ก่อนอื่นเลยเราขอถามก่อนว่าทุกคนงงไหมคะที่เราไม่ได้บรรยายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า แบบมันพอจะเดาได้อยู่ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ เพราะเราตัดมาช่วงหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นเลย แต่เดี๋ยวครึ่งหลังจะได้พบกับความเก้วกาดของพี่โฮซอกกันค่ะ ใครอยากเจอคุณหมอก็จะได้เจอค่ะ // เรื่องนี้อีก 4 ตอนก็จะจบแล้วค่ะ เราตัดสินใจว่าจะแต่งวีมินเป็นภาคต่อของเรื่องนี้ เป็นเรื่องของคุณนักบินที่บินไปต่างประเทศแล้วไปเจอคนที่หน้าเหมือนกับเพื่อนสนิทของตัวเองค่ะ แต่ยังไม่มั่นใจว่าจะแต่งเป็นฟิคปกติหรือจะแต่งลงจอย ทุกคนสามารถแนะนำกันเข้ามาได้นะคะว่าอยากให้เราแต่งเป็นแบบไหนมากกว่า แต่ถ้าเป็นฟิคปกติเราจะไม่เปิดเรื่องใหม่ค่ะ จะลงต่อจาก 206 ไปเลย ยังไงรบกวนแสดงความคิดเห็นกันนิดนึงนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

ขอคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ หรือจะเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ก็ได้ค่ะ(แท็กในทวิตคือเงียบเหงามากเด้อ) กำลังใจดี อะไรๆมันก็จะดีตามเนอะ ขอบคุณมากค่ะ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 610 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,553 ความคิดเห็น

  1. #2553 iwillsmile (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มีนาคม 2564 / 12:25
    ชอบพี่โฮซอกอะ55555
    #2,553
    0
  2. #2550 Meeew (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 12:41

    พี่โฮซอกเขาเท่มากจริงๆ ตัดๆไปเลยน้าแบบนี้ ประสาทแดก

    #2,550
    0
  3. #2530 charmryc (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 21:57
    พี่โฮซอก ขอแรงกว่านี้!!!!!
    #2,530
    0
  4. #2479 Jim_Parker (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 18:41
    ฟาดๆไปเลยพี่โฮซอก!!!! เอาให้หลาบบบจำ
    #2,479
    0
  5. #2475 Annie6245 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 08:52
    เอาอีกค่ะพี่โฮป!ซัดหนักๆ!
    #2,475
    0
  6. #2412 chimmes (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 11:43
    พี่โฮปคือคนจริงง
    #2,412
    0
  7. #2312 IIuvia92 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 00:44
    รักความละมุนของพี่หมอมากกกกกก ขอให้เต๊าะสำเร็จนะคะ เป็นที่พึ่งให้ยัยพี่ด้วย แบกรับภาระไว้เยอะเลย
    #2,312
    0
  8. #2262 MornMolar (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 10:13
    โฮซอกได้พูดแทนใจไปหมดแล้ว หงุดหงิดกับยัยน้ามานาน มันต้องโดนซะบ้าง
    #2,262
    0
  9. #2244 Pimanuel42 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 10:13
    วีมินแนะนำแต่งเด็กดีเลยค่ะ เราว่ามันมีเสน่ห์กว่าจอย //คือไม่ได้ว่าอะไรนะคะ TT แต่ด้วยคำบรรยายต่างๆนาๆ เราอยากสัมผัสมุมนี้ของไรท์อ่ะค่ะ มันดูหน่วงโรแมนติค ต่างกับแชท มันไม่ร่อยได้เสพบรรยากาศอะไรเท่าไหร่ ไรท์เป็นคนมีฝีมืออ่า ;-;
    #2,244
    0
  10. #2002 Ploysin_02 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 22:59

    ฉันล่ะหวีดพี่โฮปอย่างกับอะไรดี จะคนดีไม่ดียังไงก็ดีกับน้องเรา น้าก็สมควรโดนร้ายใส่เยอะๆ หนูจะอยู่ทีมพี่เอง!! พี่จะเป็นผู้ชายรว้ายๆที่หนูเลิฟ55555(คุณหมอนัมก็เลิฟ) เอาเป็นว่าเหนื่อยก็พักนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ! จะยืนหยัดเพื่อไรท์และพี่โฮปเอง

    #2,002
    0
  11. #2001 Mampbah (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 21:55

    ดีค่ะคุณโฮซอกจัดให้หนักๆไปเลยค่ะ อยากถามคุณน้าว่าไม่เสือ*เรื่องของคนอื่นแล้วมันจะตายไหมคะ? นี่คุณนายพัคก็เป็นไปกับเขาด้วยเหรอ? จะขายลูกกินหรือไง? นี่มันโบราณเต่าตุ่นห้องหุ่นกาโม่มากกกกกกกกกกเหอะ บริษัทจะล้มก็บริหารงาน ทำงานกันให้เก่งๆสิวะ คิดว่าจีมินคนเดียวจะมาช่วยกิจการให้มันดีขึ้นได้ยังไง ทั้งบริษัทต้องพึ่งจีมินอย่างนั้นเหรอ? โว้ยยยยย!!! *ล้มโต๊ะ* เพราะผู้บริหารมันเส็งเคร็งกันมากสินะ ถึงต้องมาพึ่งเด็กตัวเล็กๆอย่างจีมินเพื่อแต่งงานช่วยหาเงินพยุงบริษัทน่ะ นี่มันสมันไหนแล้วโว้ยยยยยยยยย อย่ามาหวังพึ่งจีมินเหอะคุณน้า อย่ามาไร้สาระ อยากให้แต่งก็ส่งลูกตัวเองไปแต่งโน่น อย่าเอาจีมินเข้ามาเกี่ยว ถ้าอยากได้เงินมากๆ คุณน้าก็แต่งเองไปเลยค่ะ ให้จีมินได้ทำงานอย่างมีความสุขเหอะ ลำพังแค่เรื่องคุณเจเคอ่ะน้องก็คิดมากกกกกกกพออยู่แล้วนะ ยังมีเรื่องอกตัญญูแบบนี้เข้ามาอีก น้องก็ยิ่งคิดมากเข้าไปอีก โอ๊ยยยยย ทุกครั้งที่น้องจีมร้องไห้ เราสะท้อนใจนะเว้ยยยยยยยยย มันเหมือนทุกอย่างก็มาตกที่น้องคนเดียวเลยอ่ะ ทำไมต้องเป็นน้องที่แบกรับทุกอย่างไว้แบบนั้นด้วยล่ะ โคตรไม่ยุติธรรมกับผู้ชายตัวเล็กๆอย่างน้องจีมเลยอ่ะ *ล้มโต๊ะรอบสอง* ว่อยยยยยยยย อย่าให้มันล้ำเส้นกันเกินไปนะคะคุณน้ากับคุณนายพัค อย่าให้มันมากเกินไป ความอดทนของเรามีขีดจำกัด นี่ก็เจอโฮซอกถอนหงอกไปแล้วหนึ่งรอบ คงไม่อยากเจอเราซ้ำหรอกค่ะ เพราะโฮซอกก็เหมือนจะพูดแทนเราไปเกือบหมดแล้ว พอเหอะค่ะแผนเรียกความสงสาร ความเห็นใจ ไร้สาระสิ้นดี เหอะๆ หวังว่าจะไม่วุ่นวายกับน้องจีมอีกนะคะ หรือถ้าอยากให้โฮซอกมาจัดให้อีกชุดใหญ่ไฟกะพริบ จะลองดูอีกซักครั้งก็ได้ หึหึ

    กรี๊ดดดดดด *ล้มโต๊ะรอบที่สาม* น้องจีมมมม ไม่เอาไม่ร้องไห้ลูก แม่สงสาร โง้ยยยยยยยย คุณเจเคมาปลอบน้องได้แล้วค่ะ ง้อน้องหวานๆเลยได้ไหม มาเช็ดน้ำตาให้น้องที แงงงงงง

    รอตอนต่อไปนะคะ อยากอ่านต่อแล้วค่ะ แงงงงงงงงงงงง เราอยากเล่นเกมร่วมสนุกนะคะ แต่เราต้องพิมพ์จากเวิร์ดค่ะ เรียบเรียงก่อนนนน ความยาวเต็มพิกัดแน่เลยค่ะ แฮ่.....

    #2,001
    0
  12. #2000 MaiiJM (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 21:22
    คุณหมอน่ารักอ่ะ ชอบบบบบบบบ
    #2,000
    0
  13. #1999 blackphoenix (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 20:37
    รักเรื่องนี้มาก รอนะค้าาาา~
    ชอบวิธีการบรรยายของไรท์นะคะ เพราะงั้นแต่งลงเด็กดีดีกว่าค่ะ 55555 อ่านแบบบรรยายมันได้จินตนาการดี สู้ๆค่ะ ✌😘
    #1,999
    0
  14. #1998 au-rungsima (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 19:50

    ชอบคู่รอง แง่งๆใส่กันน่ารักดีคะ
    ชอบคาแรคเตอร์โฮซอกอะคะ คิดว่าไม่น่าจะต่างจากตัวจริงเท่าไหร่
    สนุกอ่ะคะ
    ส่วนเรื่องต่อไปอยากอ่านในเด็กดีอ่ะคะ. ชอบการบรรยายมากๆเลยคะ
    รอติดตามตอนต่อไปนะคะ
    #1,998
    0
  15. #1997 Kanokwan_KMC (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 19:37
    เราว่าแต่งลงจอยดีกว่าค่ะ เปลี่ยนบรรยากาศอะไรแบบนี้ สนุกไปอีกแบบ
    #1,997
    0
  16. #1996 Madaddy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 19:32
    โฮซอกเกรี้ยวกราดมาก แบบนี้สิคนจริง ปรบมือออ รำคาญมานานละ โดนซะบ้าง ส่วนคุณหมอก็น่ารักกก
    #1,996
    0
  17. #1995 miruza (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 17:42
    วันนี้ที่รอคอยเลยค่ะ แต่กับคนบางประเภทเก้วกราดไปก็เท่านั้น
    อ่านตอนนี้จบก็ชักแอบชอบคุณหมอเบาๆ อยู่ถูกที่ถูกเวลาจริงๆ
    #1,995
    0
  18. #1994 Taetae1230 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 17:15

    ชอบบพิโฮปเกรี้ยวกราด​ โซเดมแบดดด​ ไรท์​สู้​ๆ​ๆ​นะคะะ​รอติดตามภาคต่อและวีมินเรื่องต่อไปเลยยย
    #1,994
    0
  19. #1993 @JiminMochi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 12:48
    เก้วกาดเว่อร์
    #1,993
    0
  20. #1992 Owl_N (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 12:48

    รักพี่โฮป พี่ทำแทนเราทุกอย่างกับคนที่มารังแกน้องแล้ววว ฮือออ

    #1,992
    0
  21. #1991 yokty (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 12:26
    มีแต่โฮซอกนี่แหละที่ปกป้องน้อง
    #1,991
    0
  22. #1990 kiPRko (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 12:18
    พี่โฮปคนเท่ของน้อง
    #1,990
    0
  23. #1989 whalien52z (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 12:03

    โอ้ยยยยย โฮซอกกกก ปกป้องน้องและตัวเองได้ดีมากเลย อยากให้มีภาคต่อของม่อนโฮปจังเลยค่ะ จะรอนะคะ
    #1,989
    0
  24. #1988 boooooooooooooo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 10:36
    กรี้ดๆๆๆมีภาคต่อไปด้วยยยย ต่อลงในเว็บเลยน่าค่า
    #1,988
    0
  25. #1987 Sirikan Pukhongta (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 10:33
    โอ๊ยยยยย ทำมันละมุนทุกคู่เลยคะ ไรท์จะแต่งดีไปไหนเนี่ย ใจบางหมดแล้ว
    #1,987
    0