KOOKMIN | 2 0 6 M I L E S (END) | Spin-off 2318 miles VMIN |

ตอนที่ 13 : 2 0 6 M I L E S | Chapter11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 732 ครั้ง
    27 ก.ย. 61




2 0 6 M I L E S

Chapter_11

 

วันนี้เป็นดอกกุหลาบสีแดง


จีมินหยิบดอกกุหลาบสีแดงที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมา วันนี้เป็นแค่กุหลาบสีแดงเพียงดอกเดียว ไม่มีริบบิ้นหรือเชือกอะไรตกแต่ง เขานำมันไปวางรวมไว้กับดอกไม้ที่เหลือ ยิ้มออกมาบางๆตอนที่มองกองดอกไม้บนโต๊ะ ไม่รู้ว่าคนให้ขยันอะไรนักหนา เมื่อก่อนก็ยังแค่สามสี่วันครั้ง แต่พอกลับมาแล้วทำไมถึงได้มีดอกไม้มาให้ทุกวันขนาดนี้กันเล่า


ถึงจะแอบบ่นในใจ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละว่าดีใจขนาดไหนตอนที่เห็นมันวางอยู่บนเตียง


ตอนนี้เขารู้แล้วว่าดอกไม้ที่วางอยู่บนเตียงนั้นไม่ใช่บริการของทางโรงแรม แต่เป็นบริการพิเศษจากคุณจอนที่เป็นหุ้นส่วนใหญ่ของโรงแรมต่างหาก


จีมินเพิ่งได้รู้ว่านายจ้างของเขาคือคิมซอกจินเมื่อวันก่อน เพราะปกติเขาทำงานผ่านหัวหน้าที่รับผิดชอบด้านนี้โดยตรง ไม่เคยเจอผู้ว่าจ้างและรู้แค่ว่าโรงแรมนี้อยู่ในเครือตระกูลคิม แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะเป็นคิมซอกจิน อดีตคุณหมอที่เคยทำแผลให้เขาวันนั้น


จีมินเจอกับซอกจินในวันนั้นส่วนคุณจอนที่เป็นหุ้นส่วนคนสำคัญนั้นบินกลับโซลตั้งแต่เช้ามืด เพราะมีงานด่วนที่ต้องกลับไปจัดการ ไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกยังไงที่จองกุกบินมาหาเขาทั้งๆที่ตัวเองก็มีงานด่วนต้องทำ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องเหนื่อยขนาดไหนกับการเดินทางไปๆมาๆแบบนั้น


แต่รู้สึกดีเป็นบ้าเลย ที่รู้ว่าตัวเองสำคัญขนาดนั้น


จีมินเดินไปหยิบชุดที่เตรียมเอาไว้ เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จและกำลังเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก เพราะวันนี้เป็นวันหยุดเลยอยากจะพักผ่อนก่อนจะกลับไปลุยงาน เป้าหมายคือการเดินเล่นไปเรื่อยเพื่อหาไอเดียให้กับงานที่กำลังทำอยู่


ชุดที่เลือกมาคือกางเกงขาสั้นสีครีมและเสื้อเชิ้ตแขนห้าส่วนสีขาวพร้อมกับรองเท้าผ้าใบสีขาว แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็คว้ากระเป๋ากล้องกับแว่นกันแดดเดินออกจากห้อง


จีมินเวลาครึ่งวันในการเดินเที่ยว ภาพสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่งถูกบันทึกไว้ในกล้องตัวเล็กที่เขาพกไปด้วย ไม่ว่าจะเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยม ตลาดปลา หรือแม้กระทั่งพื้นที่รอบๆ ทุกๆอย่างถูกเก็บลงในกล่องความทรงจำขนาดเล็กที่สามารถบันทึกเรื่องราวต่างๆได้มากมาย


คนที่เที่ยวจนหนำใจแล้วตัดสินใจว่าจะกลับไปนอนเล่นที่ห้องระหว่างรอเวลาฟ้ามืด จะได้ออกมาถ่ายรูปท้องฟ้าสวยๆกับพระอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้าในช่วงเย็น


ใช้เวลาเดินกลับห้องเกือบสิบนาที คนที่เริ่มล้าจากการเดินถอดรองเท้าทันทีที่เปิดประตูห้องปิดลง กระเป๋ากล้องกับแว่นกันแดดถูกวางลงบนโต๊ะก่อนที่เจ้าของมันจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง ยังไม่ทันจะถึงครึ่งชั่วโมงก็เผลอหลับไปทั้งๆอย่างนั้น


คนที่ตั้งใจว่าจะกลับไปถ่ายรูปท้องฟ้าสวยๆที่ทะเลตอนเย็นนอนหลับอุตุอยู่บนเตียง ไร้วี่แววที่จะตื่นขึ้นมา เวลาเดินไปเรื่อยๆจนกระทั่งเข็มสั้นบนนาฬิกาชี้ไปที่เลขห้า


ก๊อก ก๊อก


เสียงเคาะประตูดังอยู่หลายครั้งจนคนที่กำลังหลับสบายงัวเงียตื่นขึ้นมา มือเล็กถูกยกขึ้นมาขยี้ตาเบาๆ ขยับตัวลงจากเตียง อาจจะเป็นคุณป้าแม่บ้านเอาผ้าที่เขาฝากส่งซักรีดมาส่งให้ จีมินเดินช้าๆพร้อมกับขยี้ตาไปด้วย ตรงไปที่ประตูเพราะไม่อยากให้คุณป้าแม่บ้านรอนาน


ถึงแม้ตอนนี้เขาจะอยู่ในสภาพที่ไม่พร้อมรับแขกเท่าไหร่ก็ตาม มือเล็กเอื้อมไปจับลูกบิดที่ประตูก่อนจะเปิดออก ภาพตรงหน้าไม่ใช่คุณป้าแม่บ้านอย่างที่คิด แต่เป็นผู้ชายที่ตัวสูงเกือบๆร้อยแปดสิบเซนติเมตร


ความหนักอึ้งที่ตาถูกสลัดทิ้ง ดวงตาเล็กๆเบิกโพลงขึ้นทันทีที่เห็นว่าคนที่ยืนรออยู่หน้าประตูเป็นใคร เขาได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่คุ้นเคย เสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์สีซีดเป็นภาพที่ดูแปลกตาไม่น้อย


“มาได้ยังไงครับ” เอ่ยถามคนที่ยืนยิ้มมุมปากอยู่หน้าห้องพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเล็ก


“ต้องมาตรวจงานที่นี่สามวันครับ”


จีมินขยับไปทางซ้าย หลีกทางให้อีกคนเดินเข้าห้องมาพร้อมกับกระเป๋า จองกุกเพิ่งจะกลับไปเมื่อสองวันที่แล้ว แต่วันนี้เจ้าตัวกลับโผล่มาอีกรอบ และดูเหมือนว่ารอบนี้จะต่างออกไป


“คิดถึงจังเลยครับ”


“คิดถึงเหมือนกันครับ” จีมินอ้าแขนรับอ้อมกอดที่ห่างหายไปเกือบสามวัน รู้สึกถึงแรงจูบที่ขมับด้านขวาก่อนที่อีกฝ่ายจะผละออกไป


จอนจองกุกในชุดง่ายๆสบายๆไม่ใช่สิ่งที่เขาจะได้เห็นบ่อยนัก เพราะปกติอีกฝ่ายจะอยู่ในชุดทำงานที่เป็นเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็คที่ดูเป็นทางการ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นจอนจองกุกก็ยังคงดูดีเสมอไม่ว่าจะอยู่ในชุดไหน


แต่ตอนนี้ก็อาจจะ...ดูเด็กลงนิดนึง


“จะว่าอะไรไหมครับถ้าจะขอพักด้วยสักสองคืน”


จีมินมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ยิ้มออกมาน้อยๆตอนที่ได้ยินประโยคคำถามจากอีกฝ่าย แค่กระเป๋าเดินทางกับคำตอบที่ว่าต้องมาตรวจงานที่นี่สามวันเขาก็รู้แล้วว่าจองกุกต้องการอะไร


“ได้ครับ” และตัวเขาเองก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ดีซะอีกที่จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันนานๆ เพราะหลังจากที่จองกุกจัดการธุระทางนี้เสร็จก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ เพราะฉะนั้นมีเหตุผลอะไรที่เขาต้องปฏิเสธ


จีมินเดินไปหยิบไม้แขวนเสื้อในตู้ให้คนที่กำลังทยอยหยิบเสื้อผ้าออกจากกระเป๋า จัดการกับเสื้อผ้าสามสี่ชุดของจองกุกเสร็จก็นำไปแขวนไว้ในตู้ข้างๆเสื้อผ้าของเขา


ส่วนเจ้าของเสื้อผ้าก็ได้แต่นั่งยิ้มอยู่บนเตียง มองคนตัวเล็กเดินจัดนั่นจัดนี่ให้จนครบ คราวที่แล้วเขามาแค่สิบกว่าชั่วโมงก็ต้องกลับไปทำงาน บอกตรงๆเลยว่ายังไม่หายคิดถึงแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะงานมันค้ำคออยู่ แถมตอนนั้นยังเหนื่อยจนเผลอหลับไปอีก เรียกได้ว่าแทบจะไม่ได้คุยอะไรกันเลยด้วยซ้ำ


นั่งเครื่องจากต่างประเทศมาสิบกว่าชั่วโมง ต่อเครื่องมาปูซานอีกราวๆหนึ่งชั่วโมงเพื่อมานอนกอดจีมินแล้วก็ต้องบินกลับไปทำงานอีกรอบ


ให้ตายเถอะ...ถ้าจีมินไม่กลับโซลเร็วๆนี้เขาไม่อยากจะคิดสภาพตัวเองที่ต้องบินไปกลับโซลปูซานทุกๆอาทิตย์เลย จะหาว่าบ้าก็คงใช้ แต่เพราะระยะทางมันไม่ได้ไกลมากมายอะไรและเขาสามารถมาหาจีมินได้โดยใช้เวลาแค่หนึ่งถึงสองชั่วโมง ถึงจะเหนื่อยแต่ก็คุ้มที่จะทำ


ระยะทางแค่ 206ไมล์ ที่คั่นกลางระหว่างเขากับจีมินเอาไว้


เป็น 206ไมล์ ที่ดูเหมือนจะไกลก็ไม่ไกล จะว่าใกล้ก็ไม่ใกล้


แต่ก็ช่างเถอะ แค่ 206ไมล์ ไม่ได้ไกลเกินความพยายามของเขาหรอก







 

 

น้ำทะเลช่วงเย็นกลายเป็นสีส้มอ่อนๆเพราะสะท้อนกับแสงของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า จองกุกพาจีมินมาเดินเล่นที่ทะเลเพราะอีกฝ่ายบอกว่าอยากมาถ่ายรูปท้องฟ้าช่วงเย็นๆ เวลาเกือบหกโมงเย็นกับอากาศเย็นๆและวิวสวยๆที่ดูรวมๆแล้วเหมือนจะโรแมนติก นักท่องเที่ยวเดินสวนกันบ้างประปรายตามชายหาด อาจจะเพราะอากาศเริ่มหนาวคนก็เลยไม่ค่อยออกมาดูพระอาทิตย์ตกกัน ต่างจากคนตัวเล็กที่ถือกล้องวิ่งไปถ่ายรูปมุมนั้นมุมนี้ไม่หยุด


องกุกยืนเอามือล้วงกระเป๋า มองคนที่กำลังจัดหินก้อนเล็กๆที่เก็บมาตั้งให้เป็นกองแล้วถ่ายรูป เมื่อก่อนเขาคงมองว่ามันเป็นเรื่องน่าเบื่อที่ต้องมองคนๆหนึ่งทำนั่นนี่ไปเรื่อย แต่ตอนนี้กลับต่างออกไป เขามีความสุขและยิ้มออกมาได้เพียงเพราะเห็นภาพคนๆหนึ่งกำลังทำเรื่องที่เขาเคยมองว่ามันไร้สาระ


เขายิ้มออกมาบางๆตอนที่จีมินหันมาส่งยิ้มให้ เด็กคนนั้นยังคงมีความสุขกับการถ่ายรูปสิ่งที่ตัวเองชอบ ส่วนเขาก็กำลังมีความสุขกับการได้มองภาพสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น


มันเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาวางเรื่องเครียดๆลงได้แล้วมีความสุขกับอะไรเล็กๆน้อยๆแบบนี้ ความรู้สึกมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนเขารู้สึกว่ากำลังจะหลุดจากกรอบที่เคยตีไว้ให้ตัวเอง


พัคจีมินกำลังดึงเขาออกจากโลกที่เขาสร้างไว้อยู่คนเดียว เด็กคนนั้นกำลังดึงเขาเข้าไปในโลกของตัวเองโดยที่ไม่ต้องเสียแรงพยายามเลยสักนิด เพราะขาของเขามันยินดีที่จะก้าวตามไปเอง


กี่ปีแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้ ช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาชีวิตเขามีแค่งาน ไม่ใช่ว่าเขาปิดกั้นตัวเองแต่หากเป็นเพราะไม่มีคนที่ทำให้เขารู้สึกได้มากมายถึงขนาดนี้ จนกระทั่งคนๆปรากฏตัวขึ้น


อาจจะเพราะเป็นพัคจีมิน และคงมีแค่พัคจีมิน


ที่เขายินดีที่จะเปิดประตูในโลกแคบๆของตัวเองให้


“ไปเดินเล่นกันไหมครับ”


“อือ ไปสิ”


จองกุกยิ้มให้คนที่เดินกลับมาหาเขาหลังจากที่ถ่ายรูปจนพอใจแล้ว รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของจีมินมันน่ามอง เพราะแบบนั้นแหละเขาถึงได้ไม่อยากจะละสายตาไปไหน


“ถอดรองเท้าไหมครับ ใส่รองเท้าเดินบนทรายมันสำบากนะ”


“ครับ”


มองภาพคนที่ก้มลงไปถอดรองเท้าด้วยรอยยิ้มก่อนจะจัดการกับรองเท้าของตัวเองบ้าง จองกุกเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้จีมินหลังจากที่จัดการถอดรองเท้าเสร็จ ทั้งคู่ถือรองเท้าไว้ในมือ ก่อนที่เด็กซนจะวิ่งลงไปบนชายหาดจุดที่ใกล้ๆกับน้ำทะเล


“ถ้าจะเดินเล่นที่ทะเลก็ต้องเดินตรงนี้ครับ เดินตรงที่ทรายไม่เปียกมันไม่สนุก”


จองกุกมองคนที่เดินเอาเท้าไปสัมผัสกับน้ำทะเลก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาฉีกยิ้มให้เขา ก้มลงไปพับขากางเกงของตัวเองก่อนจะเดินลงไปหาคนที่ยืนรออยู่


เขาเพิ่งจะได้รู้ว่าการเดินเล่นที่ชายหาดกับการเอาเท้าจุ่มน้ำทะเลไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อ อาจจะเพราะมีคนข้างๆอยู่ด้วย หรืออาจจะเพราะมีเหตุผลอื่นมาประกอบด้วยก็ตาม


แต่สุดท้ายแล้วคนที่พาให้เขามายืนอยู่ตรงนี้ก็คือพัคจีมิน


อากาศช่วงหกโมงเย็นเริ่มหนาวขึ้นเรื่อยๆ คิดอยากจะยื่นมือไปกุมมือเล็กๆนั่นไว้แต่ก็ไม่ได้ทำ พวกเขาทำเพียงแค่เดินเล่นไปเรื่อย พูดคุยกันบ้างแม้จะเป็นเรื่องไร้สาระ แต่สุดท้ายแล้วมันก็จบลงด้วยรอยยิ้มเสมอ จองกุกไม่รู้ว่าตัวเองใช้เวลาไปเท่าไหร่กับการเดินเล่นไปพร้อมกับคนข้างๆ แต่คิดว่าคงนานพอที่จะทำให้ฟ้ามืด


ถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อและถุงอาหารจากร้านข้างทางที่แวะซื้อถูกวางลงบนโต๊ะ จองกุกแวะซื้อของจากร้านสะดวกซื้อและเบียร์หนึ่งแพคที่จีมินบอกว่าอยากจะดื่ม ไก่ทอดที่มีซอสเผ็ดๆกล่องใหญ่ที่ถูกสั่งจากร้านอาหารนั่นก็เป็นของที่จีมินอยากจะกิน


คนตัวเล็กบอกว่าอยากดูหนังที่ดูค้างไว้ให้จบ เพราะแบบนั้นเขาถึงเลือกที่จะซื้ออาหารมาทานบนห้องแทนการนั่งทานที่ร้าน ไก่ทอดรสเผ็ดกล่องใหญ่ถูกแกะแล้ววางลงบนพื้น เบียร์ถูกเปิดสองกระป๋องตามจำนวนคนที่อยู่ในห้อง


หนังที่จีมินอยากดูเป็นหนังสืบสวนสอบสวนปนกับความดราม่าของความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร จองกุกยอมรับว่าหลังจากที่เรียนจบปริญญาตรีเขาก็ไม่ได้นั่งดูหนังแบบนี้อีกเลย นี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขานั่งดูหนังพร้อมกับจิบเบียร์ไปด้วยแบบนี้


“เผ็ดง่ะ” เสียบ่นเบาๆของคนที่นั่งอยู่ข้างๆทำให้จองกุกต้องละสายตาจากจอไปมอง จีมินที่มือขวาถือน่องไก่กับมือซ้ายถือกระป๋องเบียร์กำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ คงจะเป็นเพราะความเผ็ดจากไก่ทอดที่เจ้าตัวอยากจะลองกินนักหนานั่น


จองกุกมองคนที่กำลังกระดกเบียร์เข้าปากรัวๆเหมือนกับว่ามันจะทำให้หายเผ็ดด้วยความเอ็นดู อยากจะห้ามแต่คิดๆดูแล้วก็ไม่ทำดีกว่า เขาจำได้ว่าจีมินเคยบอกว่าตัวเองเป็นพวกดื่มเหล้าได้เยอะ แต่ดื่มแบบผสมไม่ได้เพราะจะปวดหัว ส่วนเบียร์น่ะดื่มไปแค่สองกระป๋องก็เมาแล้ว


และเขาก็อยากเห็นคนเมาด้วยสิ


“ดูหนังไปสิครับ” จองกุกขำออกมาเบาๆเมื่ออีกคนหันมาทำหน้ามุ่ยใส่หลังจากที่รู้ตัวว่าโดนมอง


แต่ให้ตายเถอะ...ปากอิ่มที่ดูเหมือนว่าจะบวมเจ่อขึ้นมาเล็กน้อยเพราะความเผ็ดกับซอสสีแดงๆที่ติดอยู่บนริมผีปากนั่นมันน่าบดเบียดริมฝีปากลงไปชะมัด


“ช่วยไม่ได้ที่คนแถวนี้น่าดูกว่าหนัง”


คนโดนหยอดพยายามกลั้นยิ้มจนหน้ายับ มือเล็กวางกระป๋องเบียร์กับไก่ทอดลง ภาพทั้งหมดนั่นอยู่ในสายตาจองกุกเสมอ ตั้งแต่ที่จีมินวางของทั้งหมดลง จนกระทั่งนิ้วเล็กๆที่เปื้อนน้ำซอสที่ถูกส่งเข้าไปทำความสะอาดในปากนั่นก็ด้วย


กระป๋องเบียร์ในมือถูกวางลง หมอนที่อยู่วางอยู่บนตักถูกหยิบออก และคนที่นั่งมองมาตลอดเริ่มขยับตัวลุกขึ้น


มันช่วยไม่ได้จริงๆนั่นแหละ ...เพราะใครจะไปทนกับภาพแบบนั้นไหวกันล่ะ


จะโทษความขี้ยั่วแบบไม่รู้ตัวของจีมิน หรือจะโทษความอดทนที่ต่ำเกินไปของเขา


สุดท้ายแล้วมันก็เกิดขึ้นเพราะคนสองคนอยู่ดีนั่นแหละ


จองกุกจับมือเล็กๆที่กำลังจะเช็ดซอสแดงๆนั่นออกก่อนจะประกบริมฝีปากของตัวเองลงไปแทน ลิ้นร้อนไล้เลียซอสที่เปรอะอยู่บนริมฝีปากอิ่ม มือใหญ่ประคองใบหน้าของจีมินให้เงยขึ้นมารับจูบ บดเบียดริมฝีปากเข้าหาราวกับว่าความต้องการที่เขามีต่อจีมินนั้นไม่มีที่สิ้นสุด


ลิ้นร้อนที่ค่อยๆแทรกเข้าไปในโพรงปากแล้วเกี่ยวตวัดกับลิ้นของอีกคนช้าๆ อย่างค่อยเป็นค่อยไปเหมือนกับต้องการจะทะนุถนอมคนตรงหน้าให้ดีที่สุด ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมานั้นเกินกว่าที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูด รสจูบที่ไม่ได้หอมหวานทว่าขมปร่าเพราะรสของเบียร์ที่ยังติดอยู่ในปาก


จองกุกถอนจูบออกมาก่อนจะกดจูบลงไปบนมุมปากของจีมินเบาๆ เพียงแค่ไม่กี่วินาทีโอกาสได้กอบโกยอากาศหายใจ ริมฝีปากถูกประทับลงไปอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับต่างออกไป ลิ้นร้อนที่ตวัดเกี่ยวไม่หยุดและวนไปแบบนั้นซ้ำๆ ริมฝีปากที่ถูกดูดดึงจนบวมเจ่อ


มันร้อนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ


และรู้สึกดีเกินไปจนความคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่


ราวกับว่าเขาต้องการทุกอย่างที่เป็นพัคจีมิน


ทั้งหมดที่เป็นจีมิน


เสียงหอบหายใจดังขึ้นภายในห้องสีเหลี่ยม จองกุกเอื้อมมือไปเช็ดน้ำลายที่เปื้อนอยู่ตรงมุมปากของคนตัวเล็กให้หลังจากที่ถอนจูบออกมา มองหน้าคนที่นั่งหอบหายใจอยู่ตรงหน้า


“เลิกมองได้แล้วครับ”


“ทำไม่ได้ครับ”


“อย่ามาแกล้งกันสิครับ”


“พี่ไม่ได้แกล้งครับ แต่หนูน่ารักเกินไปต่างหาก”


“ให้พันวอน เลิกแกล้งแล้วกลับไปนั่งที่เดิมเลยครับ”


“ไม่ได้อยากได้เงินครับ”


“งั้นก็ไม่มีอะไรจะให้แล้วครับ” จองกุกมองคนที่ต่อล้อต่อเถียงกับเขาจ้อยๆ ปากอิ่มนั่นขยับตามจังหวะการพูดและในสายตาเขามันดูเชิญชวนเกินที่จะหักห้ามใจ


“มีครับ”


“งั้นจะเอาอะไรครับ”


“เอาหนู”


จองกุกคงคิดผิดหากคิดว่าอีกคนจะอายจนหน้าแดงแล้วหนีไปนอน ใช่ที่เขาคิดแบบนั้นและมันผิดไปหมด แขนเล็กๆที่เคยวางอยู่ข้างตัวยกขึ้นมาคล้องคอเขาให้โน้มลงไปรับจูบที่คนตัวเล็กกำลังจะป้อนให้ ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกันอีกครั้ง ขบเม้มและดูดดึงอย่างไม่ยอมแพ้กัน


พัคจีมินกำลังจะทำให้เขาเป็นบ้า จองกุกคิดว่าเขากำลังจะควบคุมตัวเองไม่ไหว ฟันของอีกฝ่ายที่ขบลงบนริมฝีปากของเขานั่น ลิ้นที่พยายามตวัดเกี่ยวกับลิ้นของเขา ทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้ไม่ใช่สถานการณ์ที่เขาจะความคุมได้เลย


มือหนาที่เคยว่างเว้นเลื่อนขึ้นไปอยู่บนเอวบางของคนที่อยู่ใต้ร่าง กดจูบลงไปหนักหน่วงกว่าที่เคยเป็น ทั้งหมดนั่น เขากำลังบอกให้จีมินรู้....


“ถ้าพี่อยากได้มากกว่าจูบ หนูจะว่ายังไงคะ”


ว่าเขากำลังต้องการจีมินมากแค่ไหน


“แต่ว่า...พรุ่งนี้ต้องทำงานครับ”


จองกุกรู้สึกเหมือนอารมณ์ดิ่งลงเหว เพราะประโยคเมื่อครู่มันไม่ต่างอะไรจากคำปฏิเสธ เขาขยับตัวถอยออกมา ไม่ได้โกรธจีมินแต่ก็ต้องยอมรับว่ารู้สึกไม่ดี


เขาเข้าใจว่าจีมินต้องไปทำงาน


แต่ก็นั่นแหละ...


คงต้องโลกสวยด้วยมือเราไปก่อนสินะ


ทว่ามือเล็กๆนั่นเอื้อมมาคว้าแขนของเขาเอาไว้ จองกุกหันไปมองด้วยความไม่เข้าใจ เห็นว่าอีกคนก้มหน้าอยู่แต่มือก็จับแขนเขาไว้แน่น


“จะช่วยครับ”


เขาอยากจะสบถคำอยากออกมาเสียงดังๆกับความน่ารักของจีมิน แต่บอกตรงๆเลยว่าถ้ามือเล็กๆนั่นคิดจะช่วยเขาจริงๆ มันอาจจะไม่เพียงพอกับความต้องการของเขา


“ไม่เป็นไรค่ะ”


“จะช่วย”


เด็กดื้อเงยหน้าขึ้นมาจ้องตากับเขา ที่เอ่ยปฏิเสธออกไปไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากให้จีมินช่วย แต่กลัวว่ามันจะเลยเถิดต่างหาก ใครอดทนกับภาพที่คนที่ตัวเองชอบกำลังใช้มือช่วยได้บ้างวะ เขาไม่รู้หรอกว่าจะมีคนทำได้ไหม แต่ที่แน่ๆเขาคงทำไม่ได้


“ดื้อ”


“อยากช่วย”


“หนูไม่อยากทำหรอก เพราะพี่อยากได้มากกว่ามือของหนู”


“.....”


“ถ้าหนูจะช่วย พี่อยากได้มากกว่านั้น”


จองกุกใช้นิ้วลูบบนริมฝีปากของจีมินเบาๆ เป็นการบอกให้รู้ว่าสิ่งที่เขาต้องการคืออะไร และใช่...มันเป็นการเสี่ยงโชคครั้งสุดท้ายของเขา


เขาต้องการมากกว่านั้น ต้องการทุกๆอย่างในตัวพัคจีมิน


รวมถึงริมผีฝากอิ่มนั่นด้วย


Please babe...”


และเขาก็ได้รู้ว่าปากเล็กๆนั่น ทำให้เขารู้สึกดีจนแทบบ้า มันดีเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด


จองกุกอุ้มคนที่โดนเขารังแกมานอนบนเตียง ก่อนจะก้าวขึ้นเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวของเขากับจีมินไว้ รั้งตัวอีกฝ่ายเข้ามากอดก่อนจะกดจูบลงบนขมับ


“ราตรีสวัสดิ์ครับ เด็กดีของพี่”






Fiction by hohopes.
Twitter : @Hohope_JH94 
Hashtag : #206mileskm


ราตรีสวัสดิ์ค่ะทุกคน อย่าปาเกิบใส่เลาาาาา ตอนนี้เช็ดน้ำลายกันไปก่อนนะคะ เพราะคัทแบบแซ่บๆจะอยู่ในตอนถัดๆๆไปค่ะ วะฮ่าาาา / น้องมีงานต้องทำเนอะ เห็นใจน้องนิดดดดนึงงงงง ฮ่าาา จริงๆก็ตั้งใจจะให้ตอนนี้มีคัท แต่พอคิดๆดูแล้วเราไม่อยากให้คัทมันเยอะเกินค่ะ อยากให้มีแค่สองคัทพอ เลยตัดสินใจย้ายคัทไปไว้ตอนหน้าๆๆ แล้วเอาแบบแซ่บๆไปเลย / ที่จะบอกคือเห็นอากาศดีแบบนี้ใช่ว่าจะไม่มีพายุเข้านะคะ บัยยยย ไว้เจอกันค่ะ

ขอคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ หรือจะเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ก็ได้ค่ะ(แท็กในทวิตคือเงียบเหงามากเด้อ) กำลังใจดี อะไรๆมันก็จะดีตามเนอะ ไว้เจอกันครึ่งหลังนะคะ ขอบคุณมากค่ะ 


แอบเอาปกมาให้ดูค่ะ 
เป็นอันที่ยังลงสีไม่เสร็จและยังไม่ได้ลงเงาหรือดีเทลตัวหนังสือต่างๆนะคะ



ใครที่สนใจรูปเล่มสามารถสั่งจองได้เลยค่ะ
[PRE - ORDER] 
เปิดพรีฟิค KOOKMIN | 206 MILES

ระยะเวลาการเปิดพรีตั้งแต่วันที่ 12 กันยายน ถึงวันที่ 11 พฤศจิกายน 2561

ลิ้งค์รายละเอียด >>  https://goo.gl/forms/XwzpLB7yEUGLLoTS2 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 732 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,553 ความคิดเห็น

  1. #2545 병아리 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 23:58
    หัวใจจะวายยยย ฮือออ ทำไมพึ่งมาเจอฟิคดีๆขนาดนี้ตอนนี้
    #2,545
    0
  2. #2527 charmryc (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 17:08
    เขินนน หุบยิ้มไม่ได้ อยากกินไก่ทอดดด
    #2,527
    0
  3. #2474 Annie6245 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 20:01
    ไอบ้าเอ้ยทำไมหยุดยิ้มไม่ได้วะ เป็นฟิคที่พระเอกละมุนมากก
    #2,474
    0
  4. #2394 paloxa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 01:28
    “เอาหนู” เขินอ่ะรุนแรงต่อหัวใจเกินไปแร้วววววว
    #2,394
    0
  5. #2375 mmsays (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:19
    ไม่ไหวแร้ววววว จองกุกคือเกินไปนะ! T_________T เขินมากกกก คำพูดคำจาคือทำให้เขินได้ตลอด เป็นกำลังใจให้นะคะ❤️
    #2,375
    0
  6. #2309 IIuvia92 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 03:04
    ไม่มีอะไรมาก ละมุนทั้งตอนเลยยยยย ฮือออออ
    #2,309
    0
  7. #2124 Chiara_1 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 19:48
    โลกสวยด้วยมือเรา 5555
    #2,124
    0
  8. #1966 San-Kyu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 04:24
    กระดาษเอสี่ยังหนากว่าใจเราเลยค่ะ
    #1,966
    0
  9. #1744 IDKOUO (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 00:45
    ก็คือจีมินกลั้นยิ้มจนหน้ายับ ส่วนเรา กลั้นเขินจนหน้ายับทุกตอนเลย.. แต่ถ้าพายุเข้าเนี่ย... หน้ายับแถมน้ำตาด้วยเลยนะคะไรท์ 5555
    #1,744
    0
  10. #1722 Ploysin_02 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 20:18

    ใจบางไปหมดแล้วค่ะ

    #1,722
    0
  11. #1694 JYPRUN (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 13:46

    อรั๊ยยยยยยยย เขินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน ละมุนเว่อๆ ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบ

    รอน้าาาาาา สู้ๆค่ะ

    #1,694
    0
  12. #1693 SUNMOONVM (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 12:58
    ไมโครเวฟยังต้องยอมแพ้กับความอบอุ่นของจองกุก
    #1,693
    0
  13. #1692 Paployz (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 12:10
    เขินมากๆๆตอนนี้ ละมุน อะไรขนาดเน้ ดูเหมือนคุณจองกุกจะหลงน้องจีมินแบบถอนตัว ถอนใจไม่ขึ้นแล้ว แอบหวังว่าตอนต่อๆไปจะเห็นจีมินแสดงความรู้สึกหึงหวงพี่จองกุกบ้าง อะไรบ้าง อิอิ
    #1,692
    0
  14. #1691 Snoop (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 11:08
    นี่คือที่มาของ206ไมล์นี่เองง โอ้ย น่ารักมากๆเลยค่ะ เขินตัวบิด
    #1,691
    0
  15. #1690 rxbttc0de (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 10:19
    ตัยแระ เขินไปหมด ดีไปหมด หลังฉากแซ่บก็จะต้มมาม่าแล้วเหรอคะ ฮรุก
    #1,690
    0
  16. #1689 xxxjaojoi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 09:58
    ไรท์ใจร้ายยยยมาก 555 แต่ก็คือบรรยายดีมากกกกก ก็นึกๆ อยู่ว่ายังๆ จะมีเหตุอะไรมาก่อกวนมั้ยนะ รอออออค่าาาา
    #1,689
    0
  17. #1688 DMDMdmdm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 09:47
    มันดีมากกกก
    #1,688
    0
  18. #1687 raiwawa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 07:43
    ไรท์บรรยายได้แบบรู้สึกจริงๆว่าเขาพิเศษต่อกันและกันมากแค่ไหนอ่ะ ฮืรออออ
    #1,687
    0
  19. #1686 raiwawa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 07:42
    แงงงงง มันดีอ่ะ บรรยากาศมันดีมากๆ
    #1,686
    0
  20. #1685 parreem (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 07:32
    น้ำตาจะไหล อบอุ่นเวอร์
    #1,685
    0
  21. #1684 Mampbah (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 07:29

    ติดใจกับคำว่า "คนที่ตัวเองชอบ" แปลว่าอะไรคะ? คุณจอนชอบน้องจีมเหรอ? ชอบแล้วเหรอ? คิดว่าชอบแล้วเหรอ? โอเคเหตุผลทั้งหมดทั้งมวลที่ทำให้ยิ้มและยอมแหกกฏที่ตัวเองตั้งต่างๆนานาเหล่านั้น น้องจีมอาจจะดูพิเศษ แต่ว่าคุณจอนยอมรับแล้วเหรอว่าชอบน้องจริงๆ อยากขยับสถานะไหมคะ? คิคิ อ่า...ตอนแรกอ่านก็ไม่เข้าใจหรอกค่ะว่าคืออะไร พอมาอ่านซ้ำเข้าใจแล้วว่าน้องจีมช่วยคุณจอนยังไงน่ะค่ะ ก็ทำให้อายๆเหมือนกันนะคะ แหะ

    ดราม่าได้แต่ว่าไม่เยอะได้ไหมคะ อย่าเอาหน่วงมากนะคะ เราใจบางงงงงง อยากอ่านคู่หลักอีกเยอะๆๆๆๆๆๆเลยค่ะ รอตอนหน้านะคะ

    #1,684
    1
    • #1684-1 hohope(จากตอนที่ 13)
      26 กันยายน 2561 / 07:42
      พี่เขายอมรับตั้งแต่คุยกับซอกจินแล้วค่ะว่าน้องสำคัญ ถ้าลองย้อนกลับไปอ่านตอนที่9 พี่เขาไม่ได้พูดว่าชอบ แต่พูดว่าดีใจที่ไม่ได้รู้สึกไปเองคนเดียวในตอนที่น้องบอกว่าชอบพี่เขาค่ะ นั่นหมายถึงงง เขาชอบกันค่ะ เชาชอบกันนน ฮ่าาา / คนกามๆเท่านั้นค่ะถึงจะเข้าใจได้ คึคึ ส่วนดราม่าไม่ต้องกลัวค่ะ ไม่เยอะแน่นอน ไม่ยิงยาวด้วยค่ะ แต่หน่วงมั้ยนี่อีกเรื่องนะคะ ฮ่าๆๆ
      #1684-1
  22. #1683 KakikooriPLoyy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 07:11
    ไม่ไหวแล้ววววว ตื่นเต้นมากเลยยย ฮรือออ
    #1,683
    0
  23. #1682 Baimint_213 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 07:08
    เรื่อยๆแต่น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกก
    #1,682
    0
  24. #1680 worldaomz (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 04:56
    เนี่ย มันตื่นเต้นที่สปอยตอนคัทนี่แหละะะ กริ๊ดดดดดดดด แค่นี่ก้น่ารักมากแล้วค่ะ สู้ๆนะคะะะะ ♡♡
    #1,680
    0
  25. #1679 kiPRko (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 04:08
    น่ารักกกกกกกกกกก
    #1,679
    0