KOOKMIN | 2 0 6 M I L E S (END) | Spin-off 2318 miles VMIN |

ตอนที่ 10 : 2 0 6 M I L E S | Chapter9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 762 ครั้ง
    15 ก.ย. 61

[PRE - ORDER] 
เปิดพรีฟิค KOOKMIN | 206 MILES

ระยะเวลาการเปิดพรีตั้งแต่วันที่ 12 กันยายน ถึงวันที่ 11 พฤศจิกายน 2561

ลิ้งค์รายละเอียด >>  https://goo.gl/forms/XwzpLB7yEUGLLoTS2 

(สเปสำหรับ 20 คนแรกยังเหลือนะคะ)







2 0 6 M I L E S

Chapter_9



“เจอกันพรุ่งนี้นะครับ”


จีมินโบกมือลาเพื่อนร่วมงาน ห้าโมงเย็นเป็นเวลาเลิกงานของเขา คนตัวเล็กใช้เวลาเดินทางประมาณห้านาทีจากที่ทำงานถึงที่พัก แม้ว่าจะมีบริการรถรับส่งแต่เขาก็เลือกที่จะเดินไปกลับ ไม่บ่อยนักหรอกที่เขาต้องออกมาทำงานนอกสถานที่แบบนี้ อากาศที่โซลก็ไม่ได้ดีเท่าที่ปูซาน ความปลอดโปร่งที่นานๆทีจะได้สัมผัสทำให้เขานึกอยากซึมซับมันเอาไว้ให้ได้มากที่สุด


จีมินเดินไปเรื่อย ผ่านร้านอาหารเล็กๆที่เขาชอบแวะ ผ่านกลุ่มนักท่องเที่ยวที่กำลังคุยกันเจี๊ยวจ๊าว บรรยากาศรอบตัวทำทำให้รอยยิ้มน้อยๆเผยออกมา มองเข้าไปในร้านอาการที่ตอนนี้มีคนอยู่ประปราย อยากจะแวะแต่อุปกรณ์ทำงานที่ถืออยู่ก็เกะกะเกินไป มิหนำซ้ำยังเสี่ยงต่อความเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะงั้นเขาเลยเลือกที่จะเดินตรงกลับห้องแทนการแวะร้านอาหารร้านโปรด


เกือบหนึ่งอาทิตย์แล้วที่จีมินมาทำงานอยู่ที่ปูซาน การทำงานของเขาราบรื่นดี เพื่อนร่วมงานก็เข้ากันได้ดี ทุกอย่างดูเหมือนจะโอเคกว่าที่เขาเคยคิดไว้เสียด้วยซ้ำ


จีมินหอบข้าวของพะรุงพะรังเดินเข้าโรงแรมเหมือนทุกวัน ได้รับการทักทายตั้งแต่พนักงานรักษาความปลอดภัยด้านหน้าไปจนถึงพนักงานต้อนรับที่ประจำอยู่หน้าเคาน์เตอร์


“ขอบคุณครับ”


มัณฑนากรตัวน้อยเอ่ยขอบคุณพนักงานสาวสวยที่เป็นธุระช่วยกดลิฟท์ให้ อีกฝ่ายค้อมหัวให้น้อยๆก่อนจะเดินจากไป ใช้เวลาไม่นานนักก็ขึ้นมาถึงชั้นที่เขาพักอยู่ จีมินยิ้มทักทายคุณป้าแม่บ้านที่เคยเข้ามาทำความสะอาดห้องให้เขาสองสามครั้ง


แตะคีย์การ์ดเข้ากับประตูก่อนจะหอบข้าวของเข้าไปในห้อง ค่อยๆวางอุปกรณ์ที่ใช้ทำงานไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเดินไปหยิบช่อดอกกุหลาบสีส้มที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมาดู


นึกแปลกใจนิดหน่อยที่รอบนี่เป็นดอกไม้สดแทนที่จะเป็นดอกไม้อบแห้งเหมือนทุกครั้ง ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้เหมือนทุกครั้ง เหมือนเป็นเรื่องปกติไปแล้วเพราะวันไหนที่มีคนเข้ามาทำความสะอาดห้องเขาก็จะมีดอกไม้ช่อเล็กๆวางอยู่บนเตียงเสมอ


ถ่ายรูปจนพอใจแล้วก็จัดการเอาไปวางรวมกับช่อดอกไม้อีกสามช่อที่วางเรียงกันอยู่บนโต๊ะทำงาน ทั้งช่อดอกยิปโซ ดอกสุ่ย ดอกแคสเปีย ล่าสุดก็ดอกกุหลายสีส้ม จีมินจับดอกไม้มาเรียกกันดีๆก่อนที่จะวางช่อดอกกุหลาบที่ได้มาล่าสุดลงไป


จัดการกับดอกไม้เรียบร้อยก็เดินตัวปลิวไปเข้าห้องน้ำ เตรียมตัวออกไปหาข้าวเย็นทาน เสื้อโค้ทตัวใหญ่ถูกหยิบออกจากตู้เพราะอากาศที่เริ่มเย็นลง จีมินจัดการสวมมันให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป


ไม่ทันได้สังเกตว่าบนช่อดอกไม้มีกระดาษโน้ตเล็กๆถูกห้อยไว้...


มือเล็กๆล้วงหาหูฟังที่ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทก่อนออกจากห้อง เสียบมันเข้ากับโทรศัพท์ที่กำลังต่อสายหาคนที่กำลังทำงานหนักอยู่ที่โซล ช่วงสองสามวันที่ผ่านมาดูเหมือนว่าท่านประธานจองจะทำงานหนักจนร่างกายพักผ่อนไม่เพียงพอ ทำให้ตอนนี้คนเหล็กที่เคยทำงานข้ามวันข้ามคืนได้สบายๆอย่างโฮซอกเริ่มป่วย


จีมินเดินออกจากโรงแรมก่อนจะหาร้านอาหารสำหรับเย็นนี้ ระหว่างที่รอโฮซอกรับสายก็เดินดูนั่นนี่ไปเรื่อย รอนานจนนึกว่าสายจะตัดถึงได้ยินเสียงก๊อกแก๊กดังลอดออกมาจากปลายสาย เสียงแหบๆของพี่ชายที่ดังออกมาให้ได้ยินทำเอาจีมินเริ่มเป็นห่วง


โฮซอกไม่ใช่คนป่วยง่าย รายนั้นเป็นคนแข็งแรงแถมนานๆทีจะป่วย ไม่รู้ว่าฝืนร่างกายหนักขนาดไหนถึงได้เป็นกลายเป็นแบบนี้ได้


“ว่าไงเด็กปูซาน” จีมินยิ้มออกมาหลังจากได้ยินคำทักทาย ถึงจะป่วยแต่โฮซอกก็ยังเป็นโฮซอกอยู่วันยังค่ำ สิ่งที่ทำให้จองโฮซอกหมดสภาพได้คงมีแค่ความหิวกับความเมาเท่านั้นแหละ


“เป็นยังไงบ้างครับ” เอ่ยถามออกไปก่อนจะเดินข้ามถนนเพื่อเดินไปยังร้านอาหารที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ร้านไก่ทอดที่อยากกินอยู่ถัดไปอีกหน่อย ทำให้ต้องเสียเวลาเดินนานกว่าที่คิด มือเล็กกระชับเสื้อโค้ทเข้าหาตัวเพราะอากาศเริ่มเย็น ขยับหูฟังให้เข้าที่แล้วรอคำตอบจากปลายสาย


“น่าจะใกล้ตายแล้ว” น้ำเสียงอ่อนแรงของคนเป็นพี่ทำเอาจีมินทั้งเป็นห่วงทั้งสงสารแต่ก็มีความขบขันเจืออยู่เล็กน้อย นานๆครั้งถึงจะได้เห็นโฮซอกในมุมนี้ เพราะแบบนั้นมันถึงได้น่าเอ็นดู แต่กลับกันก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ พี่ชายเขาไม่ใช่พวกเพื่อนเยอะ คนที่สนิทๆหน่อยช่วงหลังๆมานี่ก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กันเหมือนแต่ก่อน อาจจะเพราะด้วยอายุที่มากขึ้นหรืออาจจะเพราะมีหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบสูงขึ้นก็เลยไม่ค่อยว่างกัน เพราะงั้นตอนนี้ก็เท่ากับว่าอีกฝ่ายป่วยแบบไร้คนดูแล


“กินข้าวกินยาหรือยังครับ”


“กำลังจะไปกิน เราล่ะเป็นไงบ้าง”


“สบายดีครับ งานก็เรื่อยๆ เพื่อนร่วมงานส่วนมากก็เข้ากันได้ดีครับ ไม่ต้องห่วงนะ” จีมินเอ่ยออกไปก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองป้ายร้านอาหารแล้วตัดสินใจเดินเข้าไป


เขาตอบคำถามยาวๆเพราะไม่อยากให้โฮซอกต้องกังวล เดิมทีแล้วหากโฮซอกไม่ต้องขึ้นเป็นประธานบริษัท งานที่ต้องออกนอกสถานที่ส่วนมากจะอยู่ในความรับผิดชอบของโฮซอก เพราะเป็นคนกระฉับกระเฉงบวกกับทำงานไวและปรับตัวเข้ากับคนอื่นง่าย ทำให้หลายๆบริษัทอยากจะได้ตัวไปร่วมงาน ผิดกับเขาที่เข้าสังคมไม่ค่อยเก่งนัก ส่วนมากเลยจะทำงานอยู่ที่บริษัทซะเป็นส่วนใหญ่


ถ้าถามถึงเรื่องฝีมือแน่นอนว่าโฮซอกมีมากกว่าเขา ประสบการณ์ที่สั่งสมมาทำให้จองโฮซอกกลายเป็นมัณฑนากรเบอร์หนึ่งของบริษัท แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นงานของจีมินก็ไม่ได้น้อยไปกว่าโฮซอก ด้วยสไตล์ที่แตกต่างกันทำให้ชิ้นงานที่ออกมานั้นมีความแตกต่าง ขึ้นอยู่กับความต้องการของผู้ใช้บริการว่าต้องการงานแบบไหน


“ดีแล้ว แต่จริงๆงานนั้นมันก็เหมาะกับเรามากกว่าพี่จริงๆนั่นแหละ”


“ทำไมล่ะครับ”


“ก็งานที่เขาอยากได้มันตรงสไตล์เรามากกว่าพี่นี่นา ไม่รู้ทำไมถึงมาเลือกพี่”


จีมินยิ้มออกมาน้อยๆตอนที่ได้ฟังคำอธิบาย มือเล็กชี้บนรูปภาพบนกระดาษเมนูเพื่อสั่งอาหารขึ้นไปทานบนห้อง วันนี้เขายังมีงานที่ต้องทำอีกเยอะ คงมานั่งเอ้อระเหยอยู่ในร้านอาหารเหมือนทุกทีไม่ได้


“จริงๆแล้วคนยื่นเรื่องเขาไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้น่ะครับ”


“เป็นงั้นไป แล้วนี่เรากิน แค่ก...กินข้าวหรือยัง”


“กำลังซื้อของกินอยู่ครับ” จีมินว่าพร้อมกับยื่นเงินสดให้พนักงาน เหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ตรงผนังร้านก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบๆจะหกโมงเย็นแล้ว


“ผมต้องไปแล้ว พี่กินข้าวแล้วอย่าลืมกินยาด้วยนะครับ” มือเล็กยื่นไปรับเงินทอนกับอาหารก่อนจะเดินออกจากร้าน จริงแล้วเขาไม่ได้มีธุระที่ไหน แต่ที่รีบวางก็เพราะไม่อยากให้โฮซอกต้องพูดเยอะ ตอนที่ได้ยินเสียงไอเขาพอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายคงเจ็บคอแต่ก็ฝืนที่จะคุยกับเขา เพราะฉะนั้นการวางสายแล้วปล่อยให้โฮซอกไปกินข้าวกินยาคงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด


“โอเค เราก็ดูแลตัวเองดีๆล่ะ”


“ครับ ถ้ายังไม่หายต้องไปหาหมอแล้วนะครับ อย่าดื้อไม่ยอมไปนะครับ” จีมินเอ่ยกำชับอีกสองสามประโยคก่อนจะกดวางสาย


ก่อนกลับขึ้นห้องก็แวะมินิมาร์ทแล้วซื้อเบียร์ติดมาสองกระป๋อง เดินกลับเข้าที่พัก ผ่านเคาน์เตอร์เช็คอินที่มีแขกอยู่สองสามคน รู้สึกดีที่ไม่มีคนว่างมาให้ความสนใจกับเขา จีมินเดินไปกดลิฟท์ก่อนจะก้มเล่นโทรศัพท์ กดส่งข้อความหาคนที่อยู่อีกซีโลก ทั้งเพื่อนที่ตอนนี้อาจจะบินอยู่บนฟากฟ้าที่ไหนสักที่ ทั้งคนๆนั้นที่อาจจะกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่


เสร็จแล้วก็กดดูรูปที่ถ่ายมาใช้ประกอบการทำงาน สองเท้าก้าวเข้าไปยืนในลิฟท์ก่อนจะยื่นมือไปกดชั้นที่ต้องการ มือที่กำลังเลื่อนโทรศัพท์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย รับรู้ถึงกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่ชวนให้รู้สึกคิดถึง สุดท้ายแล้วก็เลือกที่จะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าแล้วเงยหน้าขึ้นมอง


ภาพผู้ชายที่สวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มกับกางเกงยีนส์สีหม่นปรากฏขึ้นในสายตาพร้อมกับลิฟท์ที่เริ่มเคลื่อนตัวไปยังจุดหมาย รอยยิ้มบางๆเริ่มแต่งแต้มบนใบหน้าของจีมินจนกระทั่งมันกลายเป็นรอยยิ้มกว้างที่น่ามอง แม้จะรู้สึกแปลกใจแต่ความรู้สึกนั้นก็ถูกกลบไปด้วยความดีใจ


“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ” ประโยคทักทายที่ถูกตอบรับด้วยอ้อมกอด จีมินซุกหน้าลงบนไหล่ของคนที่เดินเข้ามากอดเขาไว้แน่น


ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าเวลาเพียงแค่สองอาทิตย์จะทำให้คนเราคิดถึงกันได้มากถึงขนาดนี้ แม้จะสามารถคุยกันผ่านช่องทางต่างๆที่ถูกสร้างขึ้นมาได้ แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็แตกต่างจากการได้พบเจอกัน ความคิดถึงไม่ได้ลดลงเลยในตอนที่เขาต่อสายหาอีกฝ่ายที่อยู่ต่างประเทศ ทว่ามันกลับเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่กดวางสาย


“คิดถึง” เสียงทุ้มที่กระซิบอยู่ข้างๆหูทำให้รอยยิ้มที่อยู่ปรากฏอยู่บนใบหน้านั้นกว้างยิ่งกว่าเดิม


“คิดถึงคุณเหมือนกันครับ” อ้อมกอดที่กระชับแน่นขึ้นทำให้จีมินรู้ว่าตอนนี้ความคิดถึงนั้นมากมายขนาดไหน คำพูดที่ส่งผ่านการกระทำของคนๆนี้ทำให้เขารู้สึกดีได้เสมอ


“ถ้าทำได้ผมอยากจูบคุณตอนนี้ ตรงนี้..... แต่มันคงไม่เหมาะนัก”


จีมินเม้มริมฝีปากเบาๆตอนที่อีกฝ่ายผละออกไปและใช้นิ้วแม่มือลูบวนอยู่บนริมฝีปากของเขา จอนจองกุกไม่เคยปกปิดความต้องการของตัวเอง หากแต่เขาอ่อนโยนเสมอในช่วงเวลานั้น


“รออีกแค่สองนาที หลังจากนั้นผมให้ได้มากเท่าที่คุณจะต้องการ” 


ถึงจะเอ่ยออกไปแบบนั้น แต่จีมินก็ไม่รู้เลยว่าทุกอย่างจะออกมาเป็นแบบนี้ จองกุกไม่ปล่อยให้เขาได้ตั้งตัว ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ริมฝีปากที่เคยสัมผัสก็แนบชิดลงมา แผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูเพราะแรงดันจากตัวของอีกคนที่ส่งมา จีมินรับรู้ได้ถึงแรงเค้นจากมือของอีกฝ่ายที่กำลังสัมผัสกับช่วงเอวของเขาผ่านเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ ความร้อนที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือใหญ่นั่นทำให้เขารู้สึกร้อนไปหมด


เสื้อโค้ทตัวใหญ่ที่เคยสวมไว้กันความหนาวหลุดออกจากตัวไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่แผ่นหลังสัมผัสกับความนุ่มของเตียงแทนที่ประตูแข็งๆอย่างเมื่อครู่


ในหัวมันล่องลอย พอๆกับริมฝีปากที่ขยับไปตามความต้องการ แขนเล็กยกขึ้นคล้องคออีกคนราวกับว่าไม่อยากให้ถอยห่าง ริมฝีปากที่บดเบียดลงมาแม้จะเจ็บแต่มันก็รู้สึกดีจนไม่อยากจะหยุด


จีมินหอบหายใจน้อยๆตอนที่อีกฝ่ายละริมฝีปากออกไป ทว่ายังคงคลอเคลียอยู่ใกล้เหมือนกับว่ารอให้เขาได้มีโอกาสหายใจก่อนที่จะลมหายใจจะถูกช่วงชิงไปอีกครั้ง


มันต่างจากจูบที่ผ่านมา ริมฝีปากที่กำลังบดเบียด ฟันที่ขบเม้มลงมาในบางครั้ง ลิ้นร้อนที่ไล่ต้อนไปทั่วโพรงปากตวัดเกี่ยวกับลิ้นของเขาซ้ำๆอยู่อย่างนั้น ราวกับว่ากำลังพร่ำบอกความรู้สึกทั้งหมดที่มีในตอนนี้ ความคิดถึงที่แสดงออกมาผ่านการกระทำ ทั้งหมดทั้งมวลนั่นทำให้เขารู้ว่าคำว่าคิดถึงที่เอ่ยออกมานั้นมันมากมายขนาดไหน


การจูบที่ยาวนานกว่าห้านาทีสิ้นสุดลงเมื่อมือเล็กๆเอื้อมมาดึงมือที่กำลังจะล้วงเข้าไปในชายเสื้อ จองกุกชะงักก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองดูคนที่นอนอยู่ใต้ร่าง ริมฝีปากบวมเจ่อ น้ำใสๆที่เลอะอยู่ตรงมุมปากหรือแม้กระทั่งสายตาที่กำลังออดอ้อน มันดูน่าสงสาร...ทว่ากลับกันแล้วในสายตาของเขามันกลับดู น่ารังแกมากยิ่งกว่าเดิม


“ขอโทษครับ” จองกุกเอ่ยก่อนจะแตะที่ริมฝีปากของจีมินเบาๆเพื่อเป็นการขอโทษ เขาไม่ใช่คนชอบจูบ เรียกว่ารังเกียจก็ยังได้ เขาไม่ชอบที่จะเอาริมฝีปากของตัวเองไปแตะกับคนอื่น ไม่ชอบที่จะแลกน้ำลายกับใครทั้งนั้น ...มันสกปรก เขาคิดแบบนั้นมาตลอดจนได้มาเจอกับจีมิน


ความรู้สึกที่ว่ามันไม่มีเหตุผลที่จะจูบ น้ำลายมันน่าขยะแขยง ทั้งหมดที่ว่ามันนั้นไม่เคยเกิดขึ้นกับจีมิน เขาต้องการและดูเหมือนว่ามันเพิ่มจะมากขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่ได้สัมผัส และมันเป็นแค่กับคนตรงหน้าเท่านั้น


จูบของจีมินไม่ได้หอมหวาน การแลกน้ำลายกับคนอื่นไม่ใช่เรื่องที่เขาจะพูดได้ว่ามันดี แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นเขาก็เสพติดมันไปแล้ว เสพติดไปทั้งๆที่ไม่ได้รู้สึกว่ามันหอมหวานจนต้องลิ้มลองให้ได้ทุกครั้งที่มีโอกาส


เขารู้อยู่แก่ใจ แต่ก็หยุดความต้องการของตัวเองไม่ได้


“ผมรู้สึกว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่คิดถึงคุณได้มากขนาดนี้”


“ถ้างั้นผมก็คงจะบ้าเหมือนกันสินะครับ”


จองกุกยิ้มออกมาน้อยๆหลังจากที่ได้ฟัง รู้สึกดีที่ไม่ได้รู้สึกไปเองคนเดียว ตลอดช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ให้ใคร ถึงจะไม่มั่นใจว่ามันจะพัฒนาไปเป็นความรักได้ไหม แต่เขาก็จะพยายามรักษามันไว้ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้


“พี่โฮซอกบอกว่าถ้ารู้สึกยังไงก็ให้พูดออกไป เพราะงั้น...ชอบนะครับ ผมน่ะ ชอบคุณมากจริงๆ”


“ดีใจที่พี่ไม่ได้รู้สึกไปเองคนเดียว” จองกุกทิ้งตัวลงนอนข้างๆคนตัวเล็ก รวบตัวอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้ ก่อนจะเผลอหลับไปทั้งๆอย่างนั้น


จีมินขยับตัวเบาๆ ลุกจากที่นอนแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้อีกคน จองกุกลืมตาขึ้นมามองก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง เจ้าของห้องยิ้มออกมาน้อยๆ ปล่อยให้คนที่น่าจะเหนื่อยเพราะนั่งเครื่องบินนานกว่าสิบชั่วโมงได้นอนพัก ส่วนตัวเองก็นั่งทำงานที่เหลือเงียบๆ


ไม่นานนักงานที่ค้างอยู่ก็เสร็จเรียบร้อย จีมินเดินไปหยิบอาหารที่ซื้อมาไปใส่ไว้ในตู้เย็นเพราะวันนี้เขาคงไม่ได้ทานมันแล้ว ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวพักผ่อน


คนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จกลับออกมาพร้อมชุดนอนสีเหลืองอ่อน จีมินเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คตารางงานในวันพรุ่งนี้ เสร็จแล้วก็เปิดดูข้อความที่แทฮยองส่งเข้ามา กดเข้าไปตอบแล้วเพื่อนที่ตอนนี้เดินทางไปถึงอิตาลีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ตอบข้อความของแทฮยองเสร็จก็เข้าไปเช็คอินสตาแกรมที่ติดตามคนไว้แค่ไม่กี่คน หนึ่งในนั้นคือคิมแทฮยองคนที่ชอบถ่ายรูปจากสถานที่ต่างๆที่เดินทางไปถึงมาลงเก็บไว้เป็นความทรงจำ


จีมินหันไปถ่ายรูปคนที่นอนอยู่บนเตียง ทว่าสิ่งที่อัปลงไปกลับเป็นรูปช่อดอกกุหลาบสีส้มจำนวนแปดดอกที่ถ่ายเก็บไว้เมื่อตอนเย็น ส่วนรูปคนที่กำลังนอนหลับน่ะ เขาจะเก็บไว้ดูคนเดียว ไม่ยอมให้แทฮยองหรือโฮซอกเอามาแซวได้หรอก อัปรูปเสร็จก็เลื่อนลงไปเรื่อยๆจนไปเจอกับไอจีของโฮซอกที่เพิ่งจะอัปรูปไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว


มองดูรูปขวดโหลเล็กๆสีใสที่มีดอกไม้อยู่ข้างในกับกระดาษโน๊ตสีน้ำตาลที่ห้อยอยู่ตรงปากขวดพร้อมกับแคปชั่นที่เหมือนกันกับของเขาราวกับก็อปวาง


จีมินวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินไปปิดไฟแล้วปีนขึ้นเตียงไปนอนข้างๆคนที่กำลังหลับสบาย แอบมองคนหลับอยู่สักพักก่อนจะสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อโดนคว้าตัวเข้าไปกอดแน่น จีมินยิ้มออกมาน้อยๆ ก่อนจะหลับตาลงและปิดวันด้วยการนอนหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มและอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น


แต่...


'it's nice to see you again'


มันก็ดีจริงๆนั่นแหละสำหรับพบเจอกันอีกครั้งของเรา และคนที่คิดประโยคเดียวกันออกมาได้ก็คงเจอเรื่องราวที่คล้ายคลึงกันและให้รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันสินะ...








Fiction by hohopes.
Twitter : @Hohope_JH94 
Hashtag : #206mileskm


สวัสดีค่ะทุกคนนน 
หึหึ ไม่รู้จะทอล์กอะไรดีเลยค่ะ รู้แค่ว่าหวีดพี่เขาหนักมากกก(ไหนใครอยากได้คุณจองกุกใส่กล่องกลับบ้านบ้างคะ) แต่จะบอกว่าตอนนี้แต่งยากมาก และเรารู้สึกว่ามันยังขาดๆเกินๆอยู่(หรือคนอ่านคิดเห็นยังไงบ้างคะ แสดงความเห็นกันได้เนอะ) อาจจะกลับมารีไรท์อีกรอบค่ะ / คู่นี้เขาก็เจอกันแล้วเนาะะะ แล้วอีกคู่ล่ะคะะะ หึหึหึ... ไว้เจอกันตอนหน้านะคะ น่าจะมาลงให้วันเสาร์หรืออาทิตย์ค่ะ ยังไม่แน่ใจว่าจะวันไหนเพราะเราต้องไปทำธุระที่ต่างจังหวัดค่ะ 

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ

ขอคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ คนละเม้นสองเม้น หรือจะเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ก็ได้ค่ะ(แท็กในทวิตคือเงียบเหงามากเด้อ)  กำลังใจดี อะไรๆมันก็จะดีตามเนอะ ไว้เจอกันครึ่งหลังนะคะ ขอบคุณมากค่ะ 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 762 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,553 ความคิดเห็น

  1. #2526 charmryc (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 16:49
    แงงงงงงง น่ารักก และเขินมากก
    #2,526
    0
  2. #2466 Jim_Parker (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 22:35
    ความคิดถึงงมันหวานนละมุนจริงๆครับบ
    #2,466
    0
  3. #2387 PaphawarinSaetae (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 22:47
    น่ารักกก
    #2,387
    0
  4. #2307 IIuvia92 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 10:16
    พี่เขามาหาถึงที่เลยแหะ
    #2,307
    0
  5. #2295 meejus (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 09:42
    โฮ นรทาก เขินอะ
    #2,295
    0
  6. #2282 jaeminnoona (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 05:32
    เดี๋ยวก็ใกล้27แระ ขอเจอแบบนี้บ้างได้ไหมมมม
    #2,282
    0
  7. #1742 IDKOUO (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 00:15
    โอ้ยยยอฮือออ
    #1,742
    0
  8. #1489 เมียยุนกิ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 22:56
    ละมุนมากๆ
    #1,489
    0
  9. #1441 JumpingRABBIT (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 15:33

    ตอนนี้ยังพูดได้แค่ว่าชอบมากๆ แต่อีกไม่นานหรอกรู้ตัวอีกทีคงเป็นรักมากๆไปแล้ว ><

    ขอพี่จองกุกใส่กล่องกลับบ้านที่นึงค่ะไรท์! ละมุนจนอิจฉาจีมินแล้วเนี่ย

    #1,441
    0
  10. #1440 Da_BTS2001 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 15:07

    ละมุน อบอุ่นมาก ฮือออ อยู่ไปแบบนี้นานๆนะ เป็นของกันและกันตลอดไป

    #1,440
    0
  11. #1439 JeonJK_SAI (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 13:37
    น่ารักมากๆเลย ละมุน ฟินเวอร์ตอนท้าย อยากให้รักกันแบบนี้ตลอดไป สู้ๆนะคะไรท์
    #1,439
    0
  12. #1438 boa1013 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 11:17
    พักผ่อนเก็บแรงเยอะๆนะคะคุณจองกุกเผื่ออาจต้องใช้แรง
    #1,438
    0
  13. #1437 Ploysin_02 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 08:56

    โฮซอกเจอคู่ตัวเองแน่ๆ กรี๊ดๆๆๆๆ

    #1,437
    0
  14. #1436 Jm1013 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 08:48
    ตกใจ คำว่า "แต่" มากคิดว่าจะมิอะไร 555555 //เดินทางปลอดภัยนะคะ ไรท์
    #1,436
    0
  15. #1435 Shiminie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 02:43
    โฮซอกกับใครอร้ายยยย
    #1,435
    0
  16. #1433 MildLoveMini (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 23:54
    ฉากจูบคือละมุมมวนท้องไพหมก ขอพระเอกใส่กล่องกลับบ้านค่ะ ดีเหลือเกินพ่อคุณ
    #1,433
    0
  17. #1432 SaiRung'za (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 23:19
    ฮืออออ มันอบอุ่นมากเลย ดีๆที่ได้เจอกันอีกครั้ง ส่วนโฮปนี่ยังไงน้าา
    #1,432
    0
  18. #1431 lasea (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 23:14
    ชอบฉากจูบมากกกกกกกกก ฮื้อออออออ บรรยายได้ดีมากเลยงะงืออออออชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆ สู้นะคะไรท์
    #1,431
    0
  19. #1430 Yuwanut Nuntaworapun (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 22:48
    เราชอบการบรรยายฉากจูบมากเลยอะ ฮืออออ มันแบบเรียลแต่ก็รู้สึกเขินไปด้วยอะ อ่อนโยนจังเลยอะคุณจองกุกอะ
    #1,430
    0
  20. #1429 Taetae1230 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 22:21
    ฮือออเขินนนมากกกก​ จองกุกรุกแรงเลยถึงห้องปุ๊ปก็จับจูบ​มาราธอน​ แต่น่ารักที่หยุดเพราะน้องส่งสายตาอ่อน​ ทำไมอบอุ่นแบบนี้​ อยากได้จองกุกต้องทำยังไงคะะ แล้วแคปชั่นของโฮซอกที่จีมินบอกว่าเหมือนกันอย่างกับก็อปว่านี้คือ​ it's nice to see you again อันนี้รึเปล่า​ ถ้าใช่พี่เขาหมายถึง​คุณ​หมอรึเปล่าคะ​ เดาๆๆ​ //แต่ขอคาดหวัง​แปป555​ รอติดตาม​นะคะ​ เอาหวานกว่านี้ให้รีดเป็นเบาหวานไปเล๊ยยย5555
    #1,429
    0
  21. #1428 JYPRUN (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 22:06

    อรั๊ยยยยยยยเขินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน ชอบทุกอย่างของเรื่องนี้ มันละมุนมากกกกกกกกกก เอาอีกๆๆๆ555555

    รอน้าาาาา สู้ๆค่ะ

    #1,428
    0
  22. #1427 ท่อนแบค (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 22:06
    ทำไมคุณจอนเค้าถึงได้ละมุนแบบนี้ล่ะคะ ใจน้องบ่ดีเลยยย
    #1,427
    0
  23. #1426 ปอป่าน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 22:04
    ทำไมน่ารักกันขนาดนี้คะ
    #1,426
    0
  24. #1425 whalien52z (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 21:56

    น้องงงงงงงงงงง ทำไมน่ารักขนาดนี้ แต่ดอกไม้ที่ให้มา(?)นี่มีความหมายอะไรมั้ยนะ พี่กับน้องก็หวานเว่ออออออ โอ้ยยยย คิดถึงกันมากขนาดไหนกันเนี่ย ถึงได้จูบมารทอนขนาดนี้ อ่านแล้วก็เขิน ชอบความตรงของทั้งสองคนด้วย ชอบก็บอกชอบ คิดถึงก็บอกคิดถึง แอบยกเครดิตให้โฮซอกด้วยเพราะสอนน้องดี รออ่านต่อนะคะ อยากรู้ว่าอีกคู่จะเป็นยังไงค่ะ ไรท์สู้ๆ
    #1,425
    0
  25. #1424 Mampbah (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 21:43

    โง้ยยยยยยย หวานมากกกเลยค่ะ อยากให้หวานมากกว่านี้อีกเยอะๆๆๆๆจังเลย บริจาคอ้อยให้ไรท์เตอร์ได้ไหม? จะได้เอาไว้เติมความหวานของคู่นี้ให้อีกเยอะๆๆๆๆ อยากรู้จังเลยว่าตื่นมาแล้วเขาสองคนจะเป็นยังไงบ้างนะ นอนกอดกันกลมเลย เขินนนนนนจังเลยค่ะ แหมมมมมมมม รังเกียจมากสินะการจูบกับคนอื่นน่ะ แต่ถ้าคุณยอมจูบจีมินแล้วหยุดไม่ได้น่ะ แปลว่าจีมินเป็นข้อยกเว้นของคุณแล้วนะคะ จากนี้จะรออะไร ในเมื่อน้องบอกว่าชอบไปแล้ว คุณเจเคจะทำยังไงต่อนะ ไปค่ะบริจาคไมโครเวฟให้คุณเจเคไว้เพิ่มความอบอุ่นละมุนละไมกับน้องจีมินมากขึ้น บริจาคอ้อยให้ไรท์เตอร์เพื่อจะได้เขียนคู่นี้ให้หวานหยดจนมดขึ้น แต่เราชอบมากกกเลยนะคะ ตอนที่น้องจีมินน้ำตาคลอหน่อยๆ หรือกลัวคุณเจเคจะดุอะไรงี้ มันน่าแกล้ง น่ารังแก แล้วก็น่าปลอบให้หายสะอื้นเหมือนกัน ก็แหมมมม น้องน่ารัก น่าแกล้งนี่นา หรือว่าคุณเจเคไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?

    งืออออ อยากอ่านอีกเยอะๆๆ อยากให้ยาวกว่านี้อีกจังเลยค่ะ ขอคู่หลักเยอะๆๆๆๆๆๆๆเลยนะคะ เราอยากยิ้มหวานๆและมีความสุขค่ะ เจอกันตอนหน้า ขอคู่หลักเยอะๆๆๆนะคะ ดั้ยโป่ดดดดดด จะรออย่างใจจดจ่อเลยค่าาาาาาาาา

    #1,424
    0