KOOKMIN | GOLDEN CLOSET [END]

ตอนที่ 7 : Chapter6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 323 ครั้ง
    12 ก.ค. 61


GOLDEN CLOSET

Chapter6

 

 

“จีมินจ๊ะ แผ่นที่ 3 ของวันจ้า”

เสียงทักจากรุ่นพี่สาวที่ทำงานอยู่ในร้านกาแฟด้วยกันดังขึ้น กระดาษสีขาวแผ่นเล็กถูกยื่นมาตรงหน้า จีมินเอื้อมมือไปรับก่อนที่จะจัดการทิ้งมันจะลงไปในถังขยะ

“อะไรกัน เจ้าของเขาเสียใจแย่”

“งั้นทีหลังพี่ซูจองก็เก็บไว้เองสิครับ”

คนโดนแซวทำหน้ามุ่ย ไม่ว่าจะเป็นนามบัตรที่ทำมาจากกระดาษอย่างดีหรือเศษกระดาษที่โดนฉีกออกมาจากสมุด มีมาให้เห็นเกือบทุกวัน แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะเยอะกว่าหลายๆวันที่ผ่านมา

“โถ่ พี่ก็ล้อเล่นไปงั้น ดูอย่างพี่โฮซอกสิ รายนั้นโดนทุกวันมาทั้งนามบัตร เศษกระดาษ หรือแม้แต่คนตัวเป็นๆ” ซูจองพยักพเยิดไปตรงมุมที่มีผู้ชายตัวสูงนั่งอยู่

จีมินมองไปที่โต๊ะตรงหัวมุมที่อยู่ติดกับทางออกของเคาน์เตอร์ เขาทำงานที่นี่มาเดือนเศษและเกือบทุกวันช่วงเย็นๆจะเห็นผู้ชายตัวสูงมานั่งกินกาแฟพร้อมกับทำงานไปด้วย ตอนแรกก็ไม่ได้สงสัยอะไรหรอก แต่โต๊ะมุมนั้นน้อยคนที่จะเดินไปนั่งเพราะมันค่อนข้างวุ่นวายจากการเดินเข้าออกของพนักงาน ก็ดูเหมือนจะมีคนเดียวที่ชอบมานั่งได้ทุกวัน

จนตอนนี้เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าคิมนัมจุนติดใจกาแฟหรือติดใจเจ้าของร้านที่นั่งทำงานอยู่มุมข้างๆกันแน่...

“คุณนัมจุนเขาทำแบบนี้นานแล้วเหรอครับ”

“ตั้งแต่พี่เริ่มทำงานที่นี่ก็เห็นตลอดนะ น่าจะเกือบๆสองปีแล้วมั้ง”

“นานนะครับนั่น”

“ก็พี่เราเขาไม่ใจอ่อนสักทีนี่นา”

สองพนักงานที่ดูเหมือนจะว่างงานแอบนินทาเจ้าของร้านกับคุณประธานบริษัทข้างๆที่มานั่งทานกาแฟทุกวันเบาๆ จีมินมองนัมจุนกับโฮซอกที่นั่งทำงานอยู่ใกล้ๆกันสลับไปมา

จีมินรู้สึกว่าทั้งคู่ดูให้ความสบายใจต่อกันและกัน นัมจุนไม่ได้รุกหรือทำตัวน่ารำคาญ ส่วนโฮซอกถึงจะไม่ยอมใจอ่อนแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปฏิเสธหรือผลักไส อยู่ในจุดที่เว้นระยะห่างเพื่อความสบายใจของอีกฝ่าย...

“พี่โฮซอกอายุมากกว่าคุณนัมจุนใช่ไหมครับ”

“ใช่จ๊ะ เห็นว่าเกิดปีเดียวกันแต่พี่โฮซอกเกิดต้นปีก็เลยเป็นรุ่นพี่ของคุณนัมจุนเขาล่ะ”

“แต่ไม่เคยได้ยินคุณนัมจุนเรียกพี่โฮซอกว่าพี่เลยนะครับ”

“ใครจะเรียกว่าที่แฟนว่าพี่กันล่ะคะน้องจีมิน”

ใครจะเรียกว่าที่แฟนว่าพี่กันล่ะ..... ประโยคธรรมดาที่ทำเอาหน้าร้อนไปหมด

จอนจองกุกไม่เคยเรียกเขาว่าพี่เลยสักครั้ง

จีมินก้มหน้างุด เขายกมือขึ้นมาตบหน้าตัวเองเบาๆสองสามครั้ง บทสนทนาจบลงแค่นั้นเพราะมีลูกค้าที่ดูเหมือนจะเป็นนักศึกษากลุ่มใหญ่เดินเข้ามาในร้าน จีมินกับซูจองแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองพร้อมกับโฮซอกที่เก็บสมุดบัญชีเข้าลิ้นชักก่อนจะเดินตามหลังจีมินมาที่เครื่องชงกาแฟ

เมนูที่ได้รับมาเป็นกาแฟเย็นกับเค้กสามสี่ชิ้น จีมินตักเค้กใส่จานรอโฮซอกที่กำลังชงกาแฟอยู่ คนตัวเล็กลูบท้องตัวเองป้อยๆเพราะเริ่มหิวข้าว

“จีมินวันนี้กลับยังไง” โฮซอกเอ่ยถามเด็กในร้านที่เอาแต่มองเค้กในจาน วันนี้เค้าว่าจะปิดร้านเร็วหน่อยเพราะมีธุระต้องไปทำต่อ กับซูจองคงไม่เป็นไรเพราะมีแฟนมารับ แต่เจ้าตัวเล็กนี่ไม่รู้ว่าต้องกลับเองหรือรอเด็กที่ชื่อจองกุกมารับ

“วันนี้จองกุกมารับครับ”

“ให้มาก่อนเวลาได้ไหม วันนี้พี่ว่าจะปิดร้านเร็วหน่อยน่ะ”

“เดี๋ยวลองโทรถามจองกุกดูก่อนนะครับ”

โฮซอกเทกาแฟใส่แก้วขนาดกลางที่ลูกค้าสั่งพลางรอคำตอบจากจีมินที่กำลังโทรหาสารถีประจำตัวที่คอยมารับมาส่งอยู่บ่อยๆ มือเรียวหยิบจานมาตักเค้กอีกชิ้นวางคู่กับกาแฟเย็น โฮซอกจัดกาแฟห้าแก้วกับเค้กสี่ชิ้นลงในถาด ส่วนเค้กอีกชิ้นกับกาแฟหนึ่งแก้วนั่นก็ของคนที่นั่งทำงานอยู่ตรงหัวมุมของร้าน

“กี่โมงครับพี่โฮซอก” จีมินที่โผล่มาแค่หัวเอ่ยถามคนที่จัดของเสร็จพอดี

“สองทุ่มนะ” โฮซอกเอ่ยตอบกลับไป เขากวาดสายตามองเค้กในตู้ที่เหลืออยู่ไม่กี่ชิ้น แถมตอนนี้ยังเป็นเวลาเกือบๆจะหกโมงเย็นแล้วด้วย โฮซอกนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามพนักงานสาว

“ซูจอง เอาเค้กกลับไปกินไหม”

“ไม่เอาหรอกค่ะ หนูไดเอทอยู่” ซูจองตอบกลับมาพร้อมกับลูบท้องตัวเอง ช่วงนี้เธอรู้สึกว่าไขมันส่วนเกินเริ่มจะเยอะจนเกินพอดีจึงเอ่ยปฏิเสธไป

“งั้นเอาชีสเค้กกับเค้กช็อกโกแลตใส่กล่องให้จีมินสองชิ้นนะ ส่วนที่เหลือเอาให้น้องๆนักศึกษากลุ่มนั้นไปเลย ฝากบอกว่าพี่ขอโทษที่ต้องปิดร้านเร็วนะ เผื่อน้องๆเขาอยากนั่งนาน”

“ได้ค่ะ”

“พี่โฮซอก เดี๋ยวจองกุกมารับครับ” จีมินที่หายออกไปโทรศัพท์กลับเข้ามาก่อนจะเอ่ยบอกกับคนที่กำลังรอคำตอบอยู่

“โอเค งั้นเก็บของกันได้เลยนะ”

โฮซอกบอกกับพนักงานสองคนที่ยืนอยู่ มือเรียวหยิบถาดที่มีกาแฟกับเค้กวางอยู่ขึ้นมาก่อนจะเดินออกมา เขาหยิบจานเค้กออกจากถาดก่อนจะวางลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆของจานเค้กกับโต๊ะเรียกความสนใจจากคนที่กำลังจดจ่ออยู่กับงานให้เงยหน้าขึ้นมามอง ปกติแล้วที่ร้านจะให้ลูกค้ามารับของเอง แต่คนที่นั่งอยู่ตรงนี้คงจะเรียกได้ว่า ‘มีสิทธิพิเศษ’ มากกว่าลูกค้าคนอื่นๆล่ะมั้ง...

“ขอบคุณครับ” นัมจุนเอ่ยขอบคุณคนที่กำลังหยิบแก้วกาแฟออกจากถาด กาแฟเย็นถูกวางลงบนโต๊ะคู่กับชีสเค้กที่ดูน่าทาน เขาไม่ได้สั่งอะไรทั้งนั้นแต่ดูเหมือนว่าคุณเจ้าของร้านจะใจดีเป็นพิเศษชนิดที่ว่าถ้าเอ่ยปฏิเสธออกไปคงจะโดนโกรธไปสามวันเจ็ดวัน

โฮซอกนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เขาเอาถาดวางไว้ที่เก้าอี้ตัวข้างๆที่ว่างอยู่ สายตาไล่มองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าก่อนจะเอ่ยปากถาม

“วันนี้ได้ทานข้าวเที่ยงไหมครับ”

นัมจุนระบายยิ้มให้กับคำถามนั่น เขาเก็บเอกสารที่อ่านเมื่อครู่ใส่กระเป๋าก่อนจะจัดการปิดโน๊ตบุ๊คตัวบางที่เคยเปิดทิ้งเอาไว้ ลักยิ้มปรากฏขึ้นบนแก้มทั้งสองข้างของเจ้าตัว

เขาชอบความเอาใจใส่คนอื่นของจองโฮซอก

“ทานครับ”

“ดีแล้วครับ”

“ทำไมวันนี้ถึงมานั่งคุยล่ะครับ” นัมจุนเอ่ยขึ้นมา

ปกติแล้วโฮซอกจะนั่งประจำอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเองที่ตั้งอยู่คิดกับเคาน์เตอร์หรือไม่ก็อยู่ด้านหลังร้านที่เป็นห้องทำงาน น้อยครั้งที่อีกคนจะออกมานั่งคุยกับเขาแบบนี้

“จะมาบอกว่าวันนี้จะปิดร้านเร็วครับ”

“อ่อ...ครับ” นัมจุนไปต่อไม่ถูกเมื่อเจอคำตอบที่ฟังดูเหมือนว่าอีกคนก็แค่ต้องการมาแจ้งข่าวเท่านั้น ไม่ได้ต้องการจะมานั่งคุยกับเขา

“อีกอย่างคือมีคำถามจะถามครับ”

“ครับ”

“ชอบเหรอครับ” คำถามที่ดูกำกวมทำเอาคนถูกถามชะงัก นัมจุนคิดทบทวนกับตัวเองแต่ก็ยังไม่ได้คำตอบให้กับคำถามนั้น เขาไม่เข้าใจว่าโฮซอกจะสื่ออะไร

“หมายถึงจีมินน่ะครับ” โฮซอกเอ่ยคลายข้อสงสัยให้คนที่ทำหน้ายุ่ง แต่หากคนโดนถามกลับทำหน้างงยิ่งกว่าเดิม นัมจุนยังคงไม่เข้าใจคำถามที่โฮซอกเอ่ยออกมา

“อะไรทำให้คิดแบบนั้นครับ”

“เห็นมองมาหลายวันแล้วครับ ไม่รู้ตัวเหรอครับว่าคุณมองจีมินบ่อยแค่ไหน”

นัมจุนอมยิ้มกับคำพูดนั่น ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกดีกับการที่โฮซอกเอ่ยถามว่าเขารู้สึกยังไงกับคนอื่น ...หรือต้องมีตัวกระตุ้นนะ คนตัวสูงคิดในใจ ตาคมมองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้ายิ้มๆก่อนจะเอ่ยตอบ

“แค่มองแล้วสบายตาดีครับ เขาเหมือนใครสักคน แต่ก็นึกไม่ออกว่าใคร”

“กิ๊กเก่าหรือเปล่าครับ”

สิ้นคำพูดนั้นนัมจุนยิ้มกว้างจนปากแทบจะฉีก เขาชอบที่โฮซอกเป็นแบบนี้ ชอบที่อีกคนแสดงอาการอะไรออกมาให้เห็นบ้าง ชอบเวลาที่โฮซอกหลุดความเป็นตัวเองอีกด้านออกมา ด้านที่คนอื่นไม่เคยได้เห็น

ไม่รู้ว่าคนอื่นจะมองยังไง แต่สำหรับเขา .....นั่นน่ะโคตรของโคตรน่ารักเลย

“ขอถามกลับได้ไหมครับ”

“อะไรครับ” โฮซอกนั่งจ้องตากับนัมจุนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม คำถามของเขาไม่ได้รับคำตอบแถมยังดูเหมือนว่าจะโดนอีกฝ่ายสาดคำถามกลับมาอีก

“หึงเหรอครับ”

มีใครเคยบอกไหมว่าคิมนัมจุนเป็นผู้ชายร้ายกาจ!

 

_____GOLDEN CLOSET_____

 

“จีมิน ตื่นได้แล้วครับ”

จองกุกเดินเข้ามาปลุกคนที่นอนคุดคู้อยู่บนเตียงโดยใช้ผ้าห่มหนาๆพันตัวเองไว้จนดูเหมือนก้อนอะไรสักอย่าง มือหนาเอื้อมไปดึงผ้าห่มออกจากตัวคนที่ไม่ยอมตื่น เสียงครางอื้ออึงในลำคอดังขึ้นเมื่อผ้าห่มผืนหนาที่ช่วยบรรเทาความหนาวถูกดึงออกจากตัว

จองกุกมองคนที่นอนขดอยู่บนเตียงด้วยความเป็นห่วง จีมินไม่ใช่คนตื่นสายในวันที่ยังต้องไปทำงานแบบนี้ ปกติแล้วเวลาแบบนี้อีกคนควรจะนั่งกินขนมปังกับนมอยู่ในห้องของเขาเพื่อรอเวลาไปทำงานมากกว่า แต่วันนี้กลับไม่เป็นแบบนั้น เพราะแบบนั้นเขาจึงถือวิสาสะใช้คีย์การ์ดที่จีมินเคยให้ไว้เปิดประตูห้องเข้ามาทั้งที่ยังไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้อง

“จีมิน”

“อือ...”

“ไม่สบายทำไมไม่ยอมบอกครับ” จองกุกเอ่ยถามคนตัวเล็กที่ยังคงนอนขดตัวเป็นกุ้งอยู่บนเตียง มือหนาเอื้อมไปแตะที่หน้าผากสลับกับลำคอ ความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาทำให้รู้ว่าอีกคนคงจะไม่สบาย จองกุกจัดการดึงผ้าห่มมาคลุมให้จีมินเหมือนเดิม เขาปล่อยให้คนป่วยนอนพักส่วนตัวเองก็เดินออกมาหาโทรศัพท์ที่ไม่รู้ว่าจีมินวางทิ้งไว้ตรงไหน

จองกุกเดินเข้ามาดูในห้องนั่งเล่นแล้วพบว่าโทรศัพท์ถูกวางไว้บนโต๊ะหน้าทีวี เขาหยิบขึ้นมาหวังจะโทรไปลางานที่ร้านกาแฟให้จีมินแต่กลับพบว่าแบตเตอร์รี่หมดเลยต้องเอาโทรศัพท์เข้าไปชาร์จในห้องของจีมินก่อนจะเดินออกมาที่ครัว
จองกุกเปิดตู้เย็นเพื่อหาของสดมาทำอาหารให้คนป่วยและแน่นอนว่าอาหารมื้อนี้ก็คงจะเป็นข้าวต้มหรือโจ๊กรสชาติจืดชืดที่จีมินไม่ชอบนั่นแหละ

จองกุกทำข้าวต้มให้คนป่วยพร้อมกับเช็คงานกับตารางเรียนไปด้วยรอให้ข้าวต้มเดือดได้ที่

“จีมิน ลุกขึ้นมากินข้าวก่อนครับ”

จองกุกยกชามข้าวต้มเข้ามาให้คนป่วยในห้อง เขาวางมันไว้บนโต๊ะญี่ปุ่นที่จีมินชอบใช้นั่งทำงานในห้องนอนก่อนจะเดินไปปลุกคนป่วยที่ตื่นแล้วแต่ยังไม่ยอมลุก

“จีมิน ลุกมากินข้าวครับ”

“อื้อ...”

“ลุกครับ จะได้กินยา” จองกุกดึงผ้าห่มที่คลุมตัวก้อนๆของจีมินออกเป็นรอบที่สองของวัน คนป่วยยังคงนอนขดอยู่บนเตียงไม่ยอมลุกขึ้นมากินข้าวกินยา

“จีมิน”

“ฮือ เราไม่อยากกิน”

“ไม่กินไม่ได้ครับ” จองกุกว่า เขานั่งลงบนเตียงก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่คอของจีมิน คนที่ไม่ยอมลุกลืมตาขึ้นมามอง จีมินจับมือจองกุกที่ทาบอยู่กับคอของเขาแล้วกำไว้แน่นก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งเป็นสัญญาณว่ายังไงก็ไม่ลุกขึ้นมากินข้าวกินยาแน่ๆ

ไม่ยอมลุกแถมยังจับมือไว้ไม่ยอมปล่อย

“จีมิน ไม่ดื้อครับ”

“ไม่ดื้อ เราแค่ไม่อยากกิน”

“งอแงนะ” จองกุกว่า คนตัวสูงดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้คนป่วยส่วนตัวเองก็ขึ้นไปนั่งอยู่บนเตียงด้วยเพราะคงลุกไปไหนไม่ได้หากอีกคนไม่ยอมปล่อยมือ

“ไม่ดุนะ เราไม่สบายอยู่” จองกุกยิ้มขำให้กับคำพูดแสนน่ารักนั่น จริงๆเขาก็ไม่ได้อยากจะบังคับให้จีมินต้องลุกมากินข้าวกินยา แต่ก็กลัวอีกคนจะหายไม่ทันวันที่เขาต้องไปต่างจังหวัด

เพราะแบบนั้นถึงได้ห่วง...

จองกุกหันไปมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงของจีมิน โชคดีที่ช่วงที่ทำข้าวต้มให้คนป่วยเขาโทรไปลางานที่ร้านกาแฟมาแล้ว ตอนนี้ก็เลยนั่งจมอยู่บนเตียงกับจีมินได้

“จองกุก ...กอดหน่อย” คนป่วยขี้อ้อนกระตุกมือข้างที่จับอยู่เบาๆเพื่อเรียกความสนใจจากอีกคนก่อนจะเอ่ยออกไป

“อ้อนเหรอครับ”

“อือ ตามใจเราหน่อย”

คนโดนอ้อนสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับคนป่วย แขนหนารั้งเอวอีกคนเข้ามากอดไว้หลวมๆตามคำขอ เขารู้ดีว่าต่อให้บังคับยังไงจีมินก็คงไม่ยอมลุกขึ้นมากินข้าวกินยาอยู่ดี กลับกันถ้าบังคับมากๆเข้าก็อาจจะงอแงมากกว่าเดิมไปอีก

และดูเหมือนว่าตั้งแต่กลับจากปูซานคราวนั้นจีมินจะเสพติดการกอดมากเป็นพิเศษ

“จองกุกจะไม่ติดไข้จากเราใช่ไหม” คนป่วยถามด้วยเสียงอู้อี้ ซุกหน้าเข้ากับอกอุ่นๆของคนที่ตัวโตกว่า

“ไม่รู้สิครับ” คนตัวโตเอ่ยตอบ อีกสองวันเขาต้องออกต่างจังหวัดเพราะพี่ในคณะบากหน้ามาขอร้องให้ไปถ่ายงานให้เพราะช่างภาพที่เคยคุยงานไว้ยกเลิกงานกะทันหัน

เขาไม่อยากไป แต่ก็จำเป็นต้องไป

แต่ถ้าติดไข้จากคนตัวเล็กจริงๆก็คงจะดี จะได้มีข้ออ้างในการปฏิเสธ

“งั้นไม่กอดแล้ว”

“ถ้าไม่กอดก็ต้องลุกไปกินข้าวกินยาครับ”

“หึ ไม่เอา... ถ้าติดก็อยากมาโทษกันนะ”

ไม่ใช่แค่จีมินหรอกที่เสพติดการกอด เพราะตัวเขาเองก็เป็นเหมือนกัน

“ได้คุยกันบ้างไหมครับ กับเขาน่ะ” จองกุกเอ่ยถามพร้อมกระชับอ้อมแขนที่กอดคนตัวเล็กอยู่ให้แน่นขึ้น พอดีกับที่แขนเล็กๆของอีกคนพาดผ่านมาที่เอวของเขา

“ก็มีคุยบ้าง”

“เป็นยังไงบ้างครับ”

“ก็ดี แต่ขอดูไปเรื่อยๆก่อนดีกว่า” คนป่วยหลับตาลงเพราะความคิดในหัวเริ่มตีกันมั่วไปหมด เวลาป่วยเขาจะเป็นแบบนี้ตลอด หงุดหงิดง่าย เรียบเรียงความคิดไม่ค่อยได้ นิสัยเสียๆจะแสดงออกมาก็ช่วงนี้แหละ เพราะแบบนั้นก็เลยไม่อยากจะทำอะไรนอกจากนอนโง่ๆอยู่บนเตียง

“ง่วงไหม” จองกุกถามคนที่นอนหลับตาพริ้มซุกอยู่ที่อก เขาเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องคุยเพราะไม่อยากให้จีมินต้องคิดอะไรเยอะ

“ไม่”

“ถ้าไม่หลับแล้วจะทำอะไรครับ”

“คุยกัน”

“คุยอะไรครับ”

“อะไรก็ได้” คนป่วยเริ่มงอแง

“ที่ร้านมีคนเข้ามาจีบบ้างไหมครับ” คำถามถูกเอ่ยออกมาด้วยความสงสัย จองกุกนึกถึงภาพในช่วงเวลาที่เขาไปรับคนตัวเล็กจากร้านกาแฟเมื่อวันก่อน หนุ่มหล่อวัยทำงานที่ดูเหมือนว่าจะเบนเข็มจากการจีบเจ้าของร้านมาหาพนักงานในร้านแทนเดินเข้าไปหาจีมิน

ปกติเวลาไปรับจีมินที่ร้านเขาไม่ค่อยอยากเข้าไปรอในร้านสักเท่าไหร่เพราะกลัวว่าจะรบกวนการทำงานของอีกคน วันนั้นก็เช่นกัน เขาเห็นตั้งแต่ที่ผู้ชายคนนั้นมองพี่โฮซอกอยู่หลายครั้งก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วเดินเข้าไปหาจีมินที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์แทน

ก็นะ...จะเดินเข้าไปหาพี่โฮซอกที่กำลังนั่งคุยกับคิมนัมจุนอยู่ก็คงจะดูไม่ดีสักเท่าไหร่

สองเท้าพาร่างกายก้าวเดินเข้าร้านไปทั้งที่วันนั้นบอกกับจีมินไว้ว่าจะรออยู่ข้างนอกแท้ๆ เหมือนกับว่าร่างกายขยับก่อนที่สมองจะสั่งการเสียด้วยซ้ำ และต้องยอมรับว่าตอนนั้นอารมณ์ของเขาไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่

ขอโทษนะครับ แต่ผมมีคนที่ชอบมากๆอยู่แล้ว

แค่ประโยคเดียวที่ออกจากปากพนักงานตัวน้อยทำเอาความขุ่นเคืองในใจปลิวหายไปแทบจะทันที

“ก็มีบ้างแหละ แต่ไม่มีใครเคยเดินเข้ามาหาเหมือนคนนั้นนะ วันนั้นจองกุกไปเจอแจ็กพอตพอดี”

“เหรอครับ”

“อื้อ จริงๆนะ” คนป่วยยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแถมยังลืมตาขึ้นมาจ้องตาเพราะกลัวว่าอีกคนจะไม่ยอมเชื่อ

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรครับ” จองกุกขำกับท่าทีที่แสนจะน่าเอ็นดูนั่น ไม่รู้ว่าจีมินจะรู้ตัวไหมว่าทำแบบนี้แล้วตัวเองดูน่ารักมากขนาดไหน

“จองกุกไม่หึงเหรอ” คนป่วยเอ่ยถามเสียงใส ท่าทางร่าเริงผิดกับเมื่อสิบนาทีที่แล้วอย่างสิ้นเชิง

“ไม่หรอก”

“ทำไมล่ะ”

“ดูเหมือนจะว่าจะยังไม่มีสิทธิ์นะครับ” จองกุกตอบคำถามได้ไม่เต็มเสียงนัก ถ้าคิดดูดีๆแล้วความสัมพันธ์ของพวกเขาตอนนี้มันไม่มีอะไรที่แน่ชัดสักอย่าง หรือแม้แต่ชื่อเรียกก็ยังไม่มี แล้วแบบนี้เขาจะมีสิทธิ์ไปหึงหวงอีกคนได้ยังไง

...ถึงในใจจะรู้สึกมากมายขนาดไหน แต่ในความเป็นจริงแล้วมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

พวกเขาไม่เคยชัดเจนกับความสัมพันธ์นี้ ...หรือแค่ตัวเขากันแน่ที่ไม่เคยให้ความชัดเจนกับจีมินเลยสักครั้ง

“แล้วทำไมถึงไม่ทำให้ตัวเองมีสิทธิ์สักทีล่ะ” จีมินเอ่ยถามเด็กตัวโตที่ไม่ยอมสบตา แต่หากอีกคนกลับไม่ยอมตอบแล้วปล่อยเวลาให้ร่วงเลยไปเรื่อยๆราวกับว่าไม่อยากจะพูดถึง

“อีกสองวันต้องไปทำงานต่างจังหวัด อยู่คนเดียวได้ใช่ไหมครับ” การเปลี่ยนเรื่องกะทันหันของอีกคนทำให้อารมณ์ที่เพิ่งจะเข้าที่เข้าทางของคนป่วยดิ่งลงเหวไปพร้อมกับคำถามที่ไม่ได้รับคำตอบ

อือ เราอยู่ได้”

“ครับ นอนพักเถอะ”

ความจุกเสียดแล่นเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่...

“ขอโทษนะ แต่ผมมีเรื่องต้องไปทำ ...จะกลับมาให้ทันตอนเที่ยงนะครับ ถ้าตื่นมาแล้วหิวก็อุ่นข้าวต้มกินนะ ส่วนยาวางไว้ให้ที่หัวเตียงนะครับ”

จีมินเลื่อนแขนออกจากเอวของอีกคนเมื่อคำพูดนั้นจบลง มือที่เคยจับก็คลายออกคล้ายกับว่ากำลังปล่อยให้อีกคนเป็นอิสระ จองกุกลุกจากเตียงก่อนจะก้มลงมาจูบหน้าผากของคนป่วยเบาๆแล้วเดินออกจากห้องไป เสียงปิดประตูที่ดังแว่วมาทำให้รู้ว่าเจ้าเด็กตัวสูงคงจะออกไปแล้ว

มือเล็กยกขึ้นมาลูบหน้าตัวเอง เขาไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า ไม่รู้ว่าทำไมทุกอย่างถึงได้กลายเป็นแบบนี้ ทั้งๆที่จองกุกบอกว่าจะกลับมาให้ทันตอนเที่ยง

ทั้งๆที่อีกคนบอกว่าจะกลับมา แต่เขากลับรู้สึกว่าจองกุกกำลังจะบินหายไป...

คนป่วยฟุบหน้าลงกับหมอนใบใหญ่ เปลือกตาปิดลงช้าๆ ความคิดในหัวเริ่มรวนไปหมด เขาไม่ได้อยากจะเร่งรัดจองกุก ไม่ได้อยากจะทำให้จองกุกลำบากใจ เขาเข้าใจว่าเรื่องบางเรื่องมันต้องใช้เวลา เพราะแบบนั้นถึงได้พยายามให้เวลากับจองกุกมาตลอด

ตั้งใจไว้แบบนั้น .....แต่พอเป็นแบบนี้มันก็อดที่จะน้อยใจไม่ได้จริงๆ

 

 





Fiction by hohope
Twitter : @Hohope_JH94

Hashtag : #gcfkm

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 323 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,540 ความคิดเห็น

  1. #1539 Hasanah42 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 02:21
    เห้อออออ!!อยากให้จองกุกชัดเจนกับความสัมพันธ์ที่มีให้พี่จีมินสักทีอึดอัดแทนเลย
    #1,539
    0
  2. #1521 Darlene PP (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 21:26
    จองกุกมีอะไรอยู่ในใจอะ ถึงไม่ยอมที่จะทำให้มันชัดเจนสักที
    #1,521
    0
  3. #1499 GraceG7 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 22:29
    อยากรู้ว่าจองกุกคิดอะไรอยู่ อึดอัดกับความสัมพันธ์คุมเครือ
    #1,499
    0
  4. #1484 ไรม์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 23:48

    เฮ้ออออ

    #1,484
    0
  5. #1389 thebrownbear (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 21:15
    อย่างน้อยก็ใกล้ตัวเน้อ น่าจะถือโอกาสคุยกันได้ซักวัน อาจจะผ่านพี่โฮซอกก็ได้ อิอิ เอ้ยยย พี่นัมจุนมีความว่าคุ้นหน้าเด้อออ กี้ดดดด พี่โฮซอกแอบหึงละสิ้55555555555เอ็นดูเด้ออออ ทำมาเป็นบอกว่าปิดร้านเร็ว สุดท้ายก็ถามเรื่องจีมิน โถ่วววว โอ้ย คราวนี้ไม่สบายแล้วอ้อนจริงงง เมาก็ยั่ว ไม่สบายก็อ้อน แง ตายไปแล้วนะตอนนี้ ;______; สงสารน้องจีมินแล้วอะตอนนี้ อยากว่าคือจองกุกเป็นรักเดียวอะ แล้วขนาดจีมินยื่นโอกาสให้แล้ว แต่จองกุกก็ยังเลี่ยงอะ แล้วยิ่งไม่สบายแบบนั้น คิดมากแย่เลยคนดีTT เราเข้าใจจีมินมากกก คือใจนึงมันก็อยากอยู่ข้างๆแล้ว แต่อีกใจมันก็ยังอยากให้เวลาเนอะ แต่คนที่รอมันก็ต้องเหนื่อยต้องท้อเป็นธรรมดา แงงงง สุ้ๆนะลูกกกก
    #1,389
    0
  6. #1369 Thirananmm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 06:16
    พี่โฮซอกคือน่ารักกก
    #1,369
    0
  7. #1317 LAY. Xiao (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 20:33
    หน่วงๆแล้วอ้าา ฮือออออ
    #1,317
    0
  8. #1282 INCHANN (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 10:43
    ฮืออหน่วงจังเลยค่ะ เราจะร้องไห้ตามจีมินแล้วแง ยิ่งป่วยๆก็มาหนักใจ อยากรู้จังอะไรทำให้น้องกุกเลิกเป็นคนร่าเริง
    #1,282
    0
  9. #342 jennyctz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 15:24
    ขอมั้งสองแบบบแบบมาม่าเสร็จดื่มดำความหวานจากช็อคโกแล็ตต่อกะได้ เอาที่ไรต์สบายใจเอาที่ไรต์ชอบบบ แค่นี้ก้ถอนตัวจากเรื่องนี้ไม่ได้จะมาแบบไหนก้พร้อมอ่านเสมอโอ้ยยยยยยยย ทั้งจองกุกจีมินจะเป็นไงต่อไปสถานะก้ำกึ่งไปแบบนี้อีกนานแค่ไหน ทำด้วยกันหมดทึกอย่างแล้วแต่ไม่มีสถานะชัดเจนเอาสิแกก เจบปวดอ่า ต่างคนต่างมีอดีตและปัจจุบันงื้ออออ
    #342
    0
  10. #340 chachayuchun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 13:26
    ไรต์ขอของหวานนะคะ ไม่เอามาม่า เราชอบกุกมินคะขากันอ้ะค่ะ
    #340
    0
  11. #339 Paployz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 12:47
    รอๆขอหวานๆนะค่าาาา😘
    #339
    0
  12. #338 parknn97 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 12:29
    ขอหวานๆ ละมุนใจจจจจจ สู้ๆนะไรท์ ภาษาอ่านเพลินมากค่ะ ชอบบบบ
    #338
    0
  13. #337 kamonsiri241258 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 12:14
    ของหวานนนนนนนนน
    #337
    0
  14. #336 myimya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 11:57
    รอนะคะ สู้ๆๆๆค่ะ
    #336
    0
  15. #335 bmg2139 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 11:57
    ขอของหวานนะคะ 55555
    #335
    0
  16. #334 bmg2139 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 11:57
    อะไรกานนนนนนนนนนน อยากอ่านแล้วค่าาาาาาา
    #334
    0