KOOKMIN | GOLDEN CLOSET [END]

ตอนที่ 6 : Chapter5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 359 ครั้ง
    12 ก.ค. 61


GOLDEN CLOSET

Chapter5

 

 

“จะไม่อยู่เที่ยวด้วยกันก่อนจริงๆเหรอครับ”

จองกุกยืนมองคนสองคนที่นั่งงุ้งงิ้งมุ้งมิ้งอ้อนกันอยู่บนโซฟา มองดูแล้วสบายตาสบายใจอย่างบอกไม่ถูก มือหนายกขวดน้ำขึ้นดื่มจนหมดแล้วทิ้งลงถังขยะในครัว มองจีมินที่นั่งคุยกับคุณแม่ของเขา คุยกันมาตั้งแต่สองวันก่อนจนถึงวันนี้ก็ยังไม่หยุด อยากจะเข้าไปคุยด้วยแต่ก็ไม่รู้จะคุยอะไรเลยได้แต่เดินมานั่งข้างคุณพ่อที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในครัวเพราะโดนคุณนายกับเด็กตัวจ้อยยึดพื้นที่ในห้องนั่งเล่นไปหมด

“จะออกกี่โมงครับ” จองกุกเอ่ยถาม แก้วกาแฟถูกวางลงตรงหน้าผู้เป็นพ่อ คุณจอนลดหนังสือพิมพ์ในมือลงก่อนจะพับเก็บแล้วเอ่ยตอบลูกชาย

“น่าจะอีกครึ่งชั่วโมงนะ ปล่อยสองคนนั้นเขาคุยกันไปก่อนเถอะ”

“คุยกันมาทั้งวันแล้วครับ” จองกุกเอ่ยขึ้น สีหน้าดูผ่อนคลายต่างจากคำพูดที่ฟังดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจ

“หวงแม่หรือหวงน้องจีมินล่ะ” คุณจอนเอ่ยถามลูกชายที่เอาแต่มองไปทางนั้นไม่เลิก

“ไม่หวงหรอกครับ เขาอยู่ด้วยกันแล้วก็ดูน่ารักดี”

“นั่นสินะ น้องจีมินนี่ก็แปลกนะ ตอนเด็กๆนี่ซนอย่างกับอะไร เห็นว่าดื้อจนคุณแม่เขาปวดหัว ไม่คิดว่าโตขึ้นมาจะน่ารักขนาดนี้”

“ตอนนี้ก็ยังดื้ออยู่ครับ” จองกุกว่า คนอื่นอาจจะมองเห็นแค่ความน่ารัก แต่เขาที่อยู่กับจีมินมาเกือบสองเดือนบอกได้เลยว่าไม่ใช่แค่ดื้อปกติ แต่ทั้งดื้อ ทั้งซน ไหนจะขี้ยั่วเป็นที่หนึ่ง

ดื้อตาใสชัดๆ ชอบแกล้งแล้วก็มาอ้อนให้ใจอ่อนทีหลัง

คุณนายจอนหันไปมองสองพ่อลูกที่คุยกันอยู่ในครัวแล้วยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู ปล่อยให้แขกตัวเล็กนั่งกินขนมอยู่หน้าทีวีคนเดียว ส่วนเธอก็ขอตัวออกมาเตรียมเอกสารต่างๆ มือเรียวจัดเอกสารลงแฟ้มก่อนจะเอ่ยปากเรียกลูกชาย

“จองกุกครับ มาคุยกับคุณแม่หน่อยครับ”

จองกุกเดินหายขึ้นไปข้างบนกับคุณแม่ เหลือแค่คนตัวเล็กที่ยังนั่งอยู่ในห้องรับแขกของบ้าน มือเล็กยกโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความหาคนที่อยู่อีกซีกโลก ยังไม่ทันจะได้วางโทรศัพท์ก็ได้ข้อความตอบกลับมา จีมินนั่งคุยแชทกับแทฮยองไปเรื่อยจนจองกุกกับคุณแม่เดินลงมาจากห้องข้างบน

“จะไปแล้วเหรอครับ” จีมินเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าจองกุกยกกระเป๋าของคุณแม่ลงมาด้วย คนตัวสูงปล่อยให้จีมินกับคุณแม่คุยกัน ส่วนเขาก็ยกกระเป๋ามาขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าบ้าน

“ไว้คราวหน้าคุณแม่จะพาเที่ยวนะคะ” คุณนายจอนสวมกอดคนตัวเล็กที่สูงพอๆกับเธอก่อนจะผละออกและยกมือขึ้นลูบหัวอย่างเอ็นดู

“ไม่หวงเหรอครับ” จองกุกกระซิบถามผู้เป็นพ่อที่กำลังยุ่งกับการเช็คอีเมลในโทรศัพท์ ปกติแล้วให้ใครมาเข้าใกล้คุณแม่ได้ซะที่ไหนกันล่ะ ความหวงนี่เป็นที่หนึ่ง

“น้องจีมินเป็นคนเดียวที่ได้นอนตักแม่แล้วพ่อไม่รู้สึกหวงนะ”

“แปลกๆนะครับแบบนั้น กับผมยังหวงเลยแท้ๆ” จองกุกขำให้กับคำตอบของคนเป็นพ่อ หันไปมองสองคนที่กำลังร่ำลากันอยู่

“ต้องไปกันแล้วนะ” คุณจอนส่งเสียงบอกภรรยาที่เอาแต่ยืนคุยกับจีมิน คุยแค่กับจีมินจริงๆ ลูกชายตัวเองนี่แทบจะไม่ได้เอ่ยปากคุยกันเลยด้วยซ้ำ

“เดินทางปลอดภัยนะครับ” จองกุกสวมกอดคุณพ่อเบาๆก่อนจะผละออกแล้วเดินไปกอดคุณแม่บ้าง

“จองกุกก็เหมือนกันนะครับ กลับกันดีๆ ดูแลน้องจีมินดีๆ แล้วก็อย่าลืมที่คุณแม่บอกด้วยนะครับ”

“ครับ”

 

_____GOLDEN CLOSET_____

 

“คนเยอะจังเลยเนาะ” จีมินมองผู้คนที่เดินสวนไปมาบนถนน ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่หมู่บ้านวัฒนธรรมคัมชอนที่ได้ชื่อว่าเป็นซานโตรินีของเกาหลี ขาเรียวก้าวเดินตามจองกุกที่เอาแต่ถ่ายรูปไม่หยุดตั้งแต่มาถึง

“สถานที่ท่องเที่ยวก็แบบนี้แหละ” จองกุกลดกล้องในมือลงก่อนจะหันไปจับมือคนที่เดินตามหลังมาด้วย เพราะทางที่กำลังเดินชันมากจนกลัวว่าคนซุ่มซ่ามจะเผลอกลิ้งตกลงไป

“เราอยากเข้าห้องน้ำอ่ะ”

“เดี๋ยวก็ถึงแล้วครับ”

จองกุกพาจีมินเดินขึ้นมาถึงจุดที่ขายของที่ระลึก เขาปล่อยให้คนตัวเล็กไปเข้าห้องน้ำส่วนตัวเองก็เดินถ่ายรูปอยู่แถวนั้น ร้านรวงต่างๆไม่ค่อยเยอะนัก จองกุกเดินถ่ายรูปวนๆอยู่ตรงนั้นจนคิดว่าไม่มีตรงไหนให้ถ่ายแล้ว มือหนาหยิบโปสการ์ดขึ้นมาก่อนจะเขียนบางอย่างลงไปแล้วหย่อนใส่ตู้จดหมายที่ตั้งอยู่

จองกุกหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาจีมินเมื่อเห็นว่าอีกคนยังไม่กลับมาสักที แต่ก็ได้ความว่าคนเยอะทำให้ช้า เขายกกล้องขึ้นมาเช็ครูปที่เขาเพิ่งถ่ายไป ร้านสร้อยข้อมือน่ารักๆในรูปเรียกความสนใจได้อย่างดี จองกุกเดินกลับไปและพยายามเลือกมันอยู่พักใหญ่จนโทรศัพท์ที่ถืออยู่สั่น

“เอาสองเส้นนี้ครับ” จองกุกชี้ไปที่สร้อยข้อมือสองเส้นที่วางคู่กันอยู่ในกล่องในตู้กระจก คุณป้าเจ้าของร้านดีอกดีใจใหญ่เพราะสร้อยข้อมือที่ว่าราคาสูงเกินกว่าที่นักท่องเที่ยวปกติจะซื้อ สามีเธอได้มันมาจากต่างประเทศ สวยแต่ก็แพงเอาเรื่อง

“คู่นี้แพงหน่อยนะพ่อหนุ่ม 690,000 วอนเลยนะ จ่ายไหวไหม” ถึงจะดีใจที่ขายได้แต่ก็เอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง จะมีสักกี่คนกันที่พกเงินสดเหยียบล้านวอนมาเดินเที่ยวหมู่บ้านเล็กๆแบบนี้

“ไหวครับ ที่ร้านรับบัตรไหมครับ” จองกุกเอ่ยถามเมื่อพบว่าในกระเป๋าเขามีเงินสดอยู่แค่สองแสนวอน

“ขอโทษนะจ๊ะ” คุณป้าเอ่ยขอโทษ สาเหตุหนึ่งที่ขายไม่ออกสักทีก็เพราะไม่มีคนที่มีเงินสดมากพอที่จะซื้อมัน

“ช่วยเก็บไว้ให้หน่อยได้ไหมครับ พรุ่งนี้ผมจะให้คนขึ้นมาเอา” จองกุกเอ่ยถาม เขาปล่อยให้โทรศัพท์ในมือสั่นต่อไปโดยไม่มีท่าทีว่าจะกดรับ

“ได้จ๊ะ” คุณป้าเจ้าของร้านหยิบกล่องสร้อยข้อมือออกมาให้จองกุกดูพร้อมกับสามีของเธอที่กลับเข้าร้านมาพอดี

“ขอตัวสักครู่นะครับ” จองกุกมองดูชื่อของคนที่โทรเข้ามาก่อนจะเอ่ยกับคุณป้าเจ้าของร้านแล้วเดินออกมาคุยโทรศัพท์ที่หน้าร้าน

“อยู่ไหนครับ” เอ่ยถามคนปลายสาย

เราอยู่หน้าร้านที่มีโปสการ์ดเยอะๆ จองกุกอยู่ไหน

“เดี๋ยวเดินไปหาครับ”

จองกุกกดวางสายโดยที่อีกคนไม่ทันได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม เขาเดินกลับเข้ามาในร้านก่อนจะพบว่าคุณป้าเอากล่องสร้อยข้อมือใส่ห่อผ้าเตรียมเก็บไว้ในตู้ตามเดิม

“พ่อหนุ่มชื่ออะไรจ๊ะ ป้าจะได้จดไว้เผื่อคนขึ้นมาเอาของพรุ่งนี้จะได้จำได้”

“จองกุกครับ จอนจองกุก” เขาบอกชื่อของตัวเองไปพอดีกับที่คุณลุงที่เดินเข้าร้านมาเมื่อครู่เดินกลับออกมาจากหลังร้านพอดี

“จองกุก จองกุกที่เป็นลูกชายคุณจองฮันใช่หรือเปล่า” คุณลุงเอ่ยถามพลางทำหน้าสงสัยไปด้วย

“ใช่ครับ”

“โอ้ ก็ว่าหน้าคุ้นๆ จะสลักคำอะไรบนสร้อยไหมล่ะ เดี๋ยวลุงลัดคิวทำให้ตอนนี้เลย” คุณลุงเจ้าของร้านแสดงสีหน้าตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นยินดี

“ไม่ครับ”

“เอากลับไปด้วยเลยก็ได้นะ สมัยก่อนคุณจองฮันเขาช่วยลุงไว้เยอะ ถือว่าลุงให้เป็นของขวัญก็แล้วกันนะ” มือใหญ่รีบเปิดตู้เพื่อหยิบกล่องสร้อยข้อมือมายื่นให้เด็กหนุ่มตรงหน้า พ่อของคนๆนี้มีบุญคุณกับเขามากมายเหลือเกิน ร้านนี้ที่สร้างขึ้นมาได้ก็เพราะเมื่อก่อนเคยได้เงินช่วยเหลือจากคุณจองฮัน

“ไม่เป็นไรครับ พรุ่งนี้ผมจะให้คนเอาเงินขึ้นมาให้นะครับ” จองกุกยื่นมือไปรับมาก่อนจะยื่นบัตรเครดิตให้คุณป้าที่ยืนงงอยู่ข้างๆคุณลุง เหมือนจะสงสัยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยค้านอะไร

“ถ้ามีคนเอาเงินขึ้นมาจ่ายค่อยเอาบัตรคืนให้เขานะครับ”

“ไม่เป็นไรๆ” คุณลุงผลักมือหนาที่ถือบัตรเครดิตอยู่กลับมาพร้อมกับเอ่ยปฏิเสธ

“ขอบคุณครับ ผมจะรีบให้คนเอาเงินขึ้นมาจ่ายให้นะครับ”

คุณลุงเจ้าของร้านมองตามหลังเด็กหนุ่มตัวสูงที่เดินออกจากร้านไปหลังจาก

ที่พูดขอบคุณเขากับภรรยาเรียบร้อย รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เริ่มเหี่ยวย่นไปตามวัย

“ตอนเด็กเห็นน่ารักๆ ไม่คิดว่าโตเป็นหนุ่มแล้วจะหล่อขนาดนี้เนอะ”

สายตาอบอุ่นมองไปบนรูปที่แขวนติดอยู่กับผนังอีกฝั่งของร้าน ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลากับสาวสวยหนึ่งคนนั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับเด็กน้อยที่นั่งจมปุกกับของเล่นอยู่ที่พื้น

 

 _____GOLDEN CLOSET_____

 

“คนเยอะมากกกกกก” จีมินลากเสียงพูดยาวตามอารมณ์เพราะผู้คนที่เดินผ่านไปมาเยอะจนแทบจะเดินชนกัน จองกุกจับไหล่คนตัวเล็กไว้แน่นเพราะกลัวว่าอีกคนจะโดนพลังฝูงชนพัดหายไป จากที่คิดว่าจะมาถ่ายภาพวิวสวยๆกลับต้องคอยจับมือคนข้างๆแทนเพราะกลัวจะหลง

ภาษามากมายที่เขาฟังออกบ้างไม่ออกบ้างดังไปทั่วบริเวณ ถ้าเดาไม่ผิดก็คงจะเป็นเพราะมาตรงเวลาที่กรุ๊ปทัวร์มาลงพอดี

ซวยอะไรขนาดนี้

“จีมินเดินดีๆ” มือหน้าเอื้อมไปคว้าตัวคนอายุมากกว่าที่สนใจทุกสิ่งอย่างรอบตัวจนไม่ระวังความปลอดภัยของตัวเอง

“กุญแจเต็มไปหมดเลยอ่ะ”

“ก็มันเป็นความเชื่อของเขา” จองกุกอธิบายให้จีมินที่เอาแต่สนใจแม่กุญแจที่ถูกล็อกไว้กับราวเหล็ก คนตัวเล็กไล่อ่านมาหมดล่ะตั้งแต่ต้นทาง มีทั้งบอกรัก เขียนชื่อแบบคู่รัก พื้นที่ตรงนี้เต็มไปด้วยสีชมพู

บอกเลยว่าเห็นแล้วหมั่นไส้ คนกึ่งโสดกึ่งไม่โสดอย่างเขามันจี๊ด

ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ที่ปูซานทาวเวอร์หรือหอคอยปูซานที่เป็นจุดชมวิวแห่งหนึ่งของปูซาน จองกุกพาจีมินเดินขึ้นมาจนถึงข้างบนได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ไม่ได้จะมาดูวิวแต่จะมาซื้อของที่ระลึกฝากสามสาวที่จองกุกเองก็ไม่รู้ว่าจีมินไปสนิทด้วยตั้งแต่ตอนไหน

“จีมิน ขอขึ้นไปถ่ายรูปข้างบนได้ไหม” จองกุกเอ่ยถามคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาเลือกของอยู่ จะปล่อยให้อยู่คนเดียวก็ทำไม่ได้

“อื้อ จองกุกไปก่อนเลย เราเลือกของเสร็จเดี๋ยวตามไป” ตอบกลับมาทั้งที่ยังก้มหน้าก้มตาอยู่อย่างนั้น จองกุกมองอีกคนก่อนจะถอยหายใจออกมาเบาๆ

จะปล่อยให้อยู่คนเดียวได้ยังไง...

“เดี๋ยวค่อยไปพร้อมกันครับ”

“ไปก่อนเลยๆ เราอยู่ได้สบายมาก”

“ไม่เอาครับ”

จีมินเงยหน้าขึ้นมามองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เด็กตัวโตยืนกรานว่าจะรอไปพร้อมกันเพราะงั้นเขาจึงต้องเลือกเอาเฉพาะของที่ถูกใจมากๆเท่านั้น ส่วนที่เหลือก็เอากลับไปไว้ที่เดิม คนตัวเล็กมองของตาละห้อยแต่ก็เลือกไม่ได้เลยตัดสินใจว่าจะเอาแค่ของที่อยู่ในมือเท่านั้น

“ป่ะ ไปกัน” จีมินที่เอาของในมือไปจ่ายเงินเรียบร้อยเดินกลับมาหาจองกุกที่ยืนรออยู่ด้านหลัง ทั้งคู่ขึ้นไปที่จุดชมวิว โชคดีที่ข้างบนคนไม่ค่อยเยอะมากจองกุกจึงได้มุมถ่ายภาพที่ต้องการ จีมินยืนมองอีกคนที่สนุกกับการถ่ายภาพ

และได้รู้ว่าอีกหนึ่งสิ่งที่ทำให้จองกุกยิ้มได้ก็คือการถ่ายภาพ

“มองทำไมครับ” จองกุกลดกล้องลงเมื่อรู้ตัวว่าถูกจ้องอย่างหนัก คนโดนทักทำตัวไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะเดินไปยืนดูวิวข้างๆจองกุก

“คนมาคล้องกุญแจกันเต็มเลยเนอะ” จีมินมองดูผู้คนที่กำลังคล้องกุญแจกับราวเหล็ก บ้างก็มาคนเดียว บ้างก็มาเป็นคู่ หรือบางทีก็อาจจะมาเป็นครอบครัว

มองดูแล้วเหมือนเป็นภาพที่สวยงาม

แต่เขารู้สึกไม่ดีกับภาพตรงหน้าเอาซะเลย

“รู้ไหมว่ามันหมายถึงอะไร”

“รู้สิ...แต่เราไม่เชื่อเรื่องอะไรแบบนี้น่ะ” จองกุกมองคนตรงหน้านิ่งๆ ถึงจะมีรอยยิ้มอยู่บนหน้า แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่ดูไม่มีความสุขเอาซะเลย

“ถึงจะได้ทำด้วยกันน่ะเหรอ”

“หือ... จองกุกจะชวนเราไปคล้องกุญแจนั่นเหรอ” จีมินหันมาถามคนที่หลุดปากพูดอะไรแปลกๆออกมา เขายิ้มขำแต่ทว่าในแววตาจองกุกกลับไม่มีแววว่าสิ่งที่พูดออกมาเป็นแค่เรื่องล้อเล่น

“ลองทำดูไหม”

“ไม่ดีกว่า” คนตัวเล็กเอ่ยปฏิเสธก่อนจะหลบสายตา ท่าทางซึมๆนั่นทำเอาจองกุกรู้สึกไม่ดีตามไปด้วย เขาไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงกับสิ่งที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้ มือหนาเอื้อมไปคว้ามือเล็กๆของอีกคนมากุมไว้แน่น จีมินหันมามองยิ้มๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

“ไปหาอะไรกินกันไหมครับ” จองกุกเอ่ยถาม

“อือ ไปสิ”

จองกุกเดินจูงมือจีมินออกมา นัยน์ตาเศร้าๆของจีมินทำเอาเขาหมดอารมณ์ถ่ายภาพ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้อีกคนเป็นแบบนี้ แต่เขาเองก็ไม่อยากจะเซ้าซี้อะไรให้มากความ

ถ้าจีมินอยากจะบอกเมื่อไหร่ก็คงจะพูดออกมาเองนั่นแหละ

“นี่ จองกุก” จีมินดึงมือคนที่ยืนอยู่ข้างๆให้หันมามอง เขาไม่รู้ว่าเผลอทำอะไรไม่ดีให้จองกุกลำบากใจหรือเปล่าเพราะสีหน้าอีกคนดูไม่ค่อยดีนัก

“ครับ”

“ที่เราบอกว่าไม่ ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำกับจองกุก แค่มันไม่ใช่ตอนนี้ เข้าใจใช่ไหม”

“เข้าใจครับ”

“อือ”

“อย่าคิดมากครับ” จองกุกกระชับมือที่จับอยู่ให้แน่นขึ้น มองดูคนตัวเล็กที่ดูเหมือนว่ากำลังคิดมากเกี่ยวกับเรื่องของเขาอยู่

“กลับขึ้นไปถ่ายรูปต่อไหม”

และสิ่งหนึ่งที่ผิดพลาดในกระบวนความคิดของจีมินคือเขาไม่รู้ว่ารอยยิ้มของจองกุกที่เขาเห็นเมื่อครู่นั้นจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อมี พัคจีมิน คนนี้อยู่ข้างๆ

จองกุกชอบถ่ายภาพมากก็จริง แต่ก็ไม่เท่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขาตอนนี้

“รู้ไหมว่าทำไมตอนนั้นถึงได้ยิ้ม”

“.....”

“ทั้งหมดก็เพราะจีมิน”

“จองกุก...”

“ไม่ได้ยิ้มเพราะได้ถ่ายรูปวิวสวยๆพวกนั้น แต่ที่ยิ้มก็เพราะจีมิน”

“.....”

“ถึงได้บอกไงครับ ว่าขอบคุณที่ทำให้ยิ้มได้ในทุกๆวัน”

 

_____GOLDEN CLOSET_____

 

“จองกุกไม่กินดิ นี่ของเรา”

จีมินลุกขึ้นแย่งกระป๋องเบียร์จากมือจองกุก มือน้อยๆพยายามเอื้อมขึ้นไปคว้ากระป๋องจากมือจองกุกที่ยกขึ้นเหนือหัวเพื่อแกล้งจีมินโดยเฉพาะ คนที่ตัวเล็กกว่าได้แต่เบะปากงอแงเมื่อไม่สามารถคว้ากระป๋องเบียร์จากมือจองกุกคืนมาได้

“เยอะไปแล้วครับ” จองกุกว่าพลางมองกระป๋องเบียร์เปล่าๆที่จีมินเพิ่งจะกินหมดไป เขาเดินไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว พอออกมาก็เห็นจีมินยืนยิ้มแฉ่งกับถุงพลาสติกสีดำในมือ ข้างในเต็มไปด้วยขนมขบเคี้ยวกับเบียร์หลายกระป๋องแล้วก็โซจูรสพีชอีกสองขวด

ซื้อมาเยอะจนเหมือนจะมอมเหล้าตัวเอง

“ไม่เยอะสักหน่อย” คนตัวเล็กโวยวายใส่เพราะรู้ว่าตัวเองสู้ไม่ได้ จองกุกมองดูคนที่เหมือนจะยอมแพ้ในการแย่งชิงกระป๋องเบียร์จากมือเขาแล้วหันไปถอดรองเท้าตัวเองออกก่อนจะวิ่งลงไปสัมผัสกับน้ำทะเล

เขาพาจีมินมาเที่ยวที่ชายหาดควางอัลลีเพราะอีกคนบอกว่าอยากจะไปหาร้านนั่งชิลเล่นๆ ที่นี่แหละชิลมาก วิวตอนกลางคืนสวยแถมคนไม่ค่อยเยอะ ไม่ต้องเสียเงินเข้าร้านให้ยุ่งยาก

“ไปตรงนู้นกัน” จีมินที่เดินกลับมาคว้าแขนเขาก่อนจะลากให้เดินตาม แสงไฟสลัวๆจากถนนทำให้บรรยากาศบนชายหาดแห่งนี้ดูโรแมนติกมากกว่าที่จะน่ากลัว จีมินทิ้งตัวลงบนพื้นทรายเมื่อเห็นว่าพื้นที่ตรงนี้วิวสวยแล้วก็เงียบสงบกว่าตรงช่วงกลางๆหาดที่คนเยอะ

“ขอ” คนตัวเล็กที่นั่งจมปุกอยู่กับพื้นทรายเงยหน้าขึ้นมาพูดกับจองกุกที่ยังยืนอยู่ มือเล็กๆยื่นมาตรงหน้า จองกุกส่งถุงพลาสติกในมือให้อีกคนที่ดูเหมือนว่าอารมณ์จะไม่คงที่เท่าไหร่ตั้งแต่ตอนกลางวันยาวมาจนถึงตอนนี้

“ให้อีกแค่กระป๋องเดียวนะครับ”

“เบียร์หนึ่ง โซจูหนึ่ง” จีมินว่า มือเล็กหยิบกระป๋องเบียร์มาเปิดก่อนจะยกขึ้นดื่ม สายตาจับจ้องไปที่สะพานควางอันที่ประดับแสงไฟสวยงาม

“แค่เบียร์ครับ” จองกุกนั่งลงข้างๆจีมินพร้อมกับยกมือขึ้นไปวางบนหัวคนที่อายุมากกว่า เขามองไปที่สะพานควางอันเช่นเดียวกับจีมินเพราะกลัวว่าถ้าเอาแต่จ้องมองจีมินอยู่อย่างนั้นอีกคนคงจะอึดอัด

“จองกุก...”

“ครับ”

“เราคิดถึงแม่” คนที่ดื่มเบียร์เข้าไปหลายกระป๋องเริ่มระบายความในใจออกมา เพราะอัดอั้นมาทั้งวันจนตัดสินใจได้แล้วว่ายังไงก็อยากจะเล่าให้อีกคนฟัง

“รู้ใช่ไหม ...เมื่อก่อนเราไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตเราขาดอะไรเลย ถึงจะไม่เคยเจอพ่อก็ไม่รู้สึกว่าขาดอะไรเพราะตอนนั้นเรามีทุกอย่าง เรามีแม่ มีคุณตาคุณยาย มีแทฮยอง เพราะว่ามีทุกคนอยู่ด้วยถึงจะขาดคนๆนั้นไปก็ไม่เป็นไร ตอนนั้นเราคิดแบบนั้น...”

“.....”

“แต่พอเวลามันพรากทุกอย่างไปจากเรา ทุกอย่างที่เราเคยมี ...เราคิดว่าจะใช้ชีวิตให้มีความสุขเหมือนเดิมให้ได้ แต่จนถึงตอนนี้เราก็ยังทำไม่ได้ พอเห็นครอบครัวคนอื่นเขาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเราก็รู้สึกอิจฉา เราอิจฉาแม้กระทั่งแทฮยอง รวมถึงจองกุกด้วย ...เราไม่รู้จะทำยังไงกับความรู้สึกพวกนี้”

ความรู้สึกที่อัดแน่นพรั่งพรูออกมาเป็นคำพูดยาวเหยียด จีมินเป็นลูกคนเดียวของพัคจียอน ไม่เคยเห็นแม้กระทั่งตัวจริงของพ่อ เขาไม่เคยเจอพ่อ และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายเองก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่ามีลูกที่ชื่อพัคจีมินคนนี้อยู่บนโลกใบนี้ คุณแม่เล่าทุกอย่างให้เขาฟัง ท่านไม่เคยปิดบังว่าใครคือพ่อ แต่ก็ไม่เคยอนุญาตให้มาเจอ จีมินรู้แค่ว่าพวกท่านทะเลาะกันและแยกทางกันตั้งแต่แม่ยังไม่รู้ว่ามีเขาอยู่ในท้อง

แม่ย้ายมาอยู่ที่อเมริกาพร้อมกับคุณตาคุณยายและไม่ได้ติดต่อกลับไปหาพ่ออีก นั่นคือสิ่งที่เขารู้ ตลอดเวลาเขาพยายามหาว่าพ่อหน้าตายังไง เป็นคนแบบไหน หวังว่าจะได้เจอสักครั้ง แต่ความหวังเขาก็สลายไปเมื่อรู้ว่าท่านไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว จากไปในเวลาไล่เลี่ยกันกับคุณแม่

.....ไม่เผื่อเวลาให้เขาทำใจเลยสักนิด

“จีมิน” เสียงเรียกที่ดังขึ้นข้างหูทำให้คนที่กำลังคิดมากหลุดออกจากภวังค์ จีมินกระพิบตาปริบๆสองสามครั้งก่อนจะหันไปหาจองกุกที่เป็นคนเรียก

“กอดไหมคะ”

ประโยคสั้นๆที่ออกมาจากปากคนที่นั่งอยู่ข้างๆทำให้ใบหน้าที่เคยเศร้าหมองปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา จองกุกใช้มือดันหัวอีกคนให้ซบลงมาบนไหล่ตัวเองก่อนจะเลื่อนมือไปโอบไหล่ไว้หลวมๆ

“เรามาที่นี่เพราะอยากจะเจอเขา... เขาชื่อนัมจุน”

“.....”

“คิมนัมจุน คงเรียกได้ว่าเป็นพี่น้องที่ไม่รู้จักกันล่ะมั้ง ไม่สิ...เรารู้จักเขา แต่เขาไม่รู้จักเรา เราไม่กล้าบอก มันคงจะแปลกใช่ไหมถ้าอยู่ๆก็มีคนเดินไปบอกว่า ผมเป็นน้องชายคุณนะ อะไรแบบนั้น ถึงจะบอกว่าคนละแม่แต่มันก็เชื่อได้ยากอยู่ดีใช่ไหมล่ะ เขาจะจำแม่เราได้หรือเปล่าก็ไม่รู้”

“คนนั้นใช่ไหม ที่พูดถึงวันนั้น”

“อือ นี่เราบอกจองกุกคนแรกเลยนะ แทฮยองยังไม่รู้เลย” จีมินว่าพลางยิ้มขำให้กับชีวิตตัวเอง เขามีเงินมากมายที่อยากจะซื้ออะไรก็ได้ ...แต่เขาเอาครอบครัวกลับมาไม่ได้

“ไม่นึกว่าจะเป็นพี่ชายนะครับ” จองกุกเอ่ยขึ้น ยอมรับว่าตกใจกับสิ่งที่จีมินเล่ามา เขาไม่เคยรู้ว่าจีมินมีพี่ชาย จริงๆก็รู้แค่ว่าจีมินมีแค่คุณแม่แล้วก็คุณตาคุณยายที่เลี้ยงมาก่อนที่พวกท่านจะเสียไป

“แหน่ะ เราไม่ไปชอบคนอื่นหรอก”

“เหมือนจะอารมณ์ดีขึ้นแล้วนะครับ” จองกุกว่า ถ้าถึงขนาดที่มีอารมณ์มาพูดแซวกันแบบนี้ก็แสดงว่าจีมินคงอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย

“ยังอ่ะ เอาโซจูมาให้ก่อนถึงจะอารมณ์ดี”

“ไม่เอาครับ” จองกุกหยิบถุงมาวางอีกฝั่ง ถ้าจีมินอยากได้ก็คงต้องข้ามตัวเขามาเท่านั้นถึงจะหยิบไปได้

“ใจร้ายอ่ะ คนดาวน์ๆมันก็ต้องดื่มสิ” จีมินบ่น ปากหนาๆเบะออกงอแงเป็นเด็กๆที่ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ ดูน่ารักจนอีกคนอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

“จีมิน เคยได้ยินไหมว่าถ้าเรากินของหวานๆแล้วจะอารมณ์ดี”

“ไม่รู้ ไม่สน!” คนตัวเล็กที่เริ่มงอแงออกอาการต่อต้านให้เห็น เหมือนอารมณ์ที่ค่อยๆดีขึ้นเมื่อครู่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม

“งอแงนะ” จองกุกเอ่ยขึ้น มือข้างที่ว่างอยู่แกะห่อช็อกโกแลตที่จีมินเป็นคนซื้อมาก่อนจะส่งมันเข้าปาก

“เงยหน้าขึ้นมาหน่อยค่ะ” จองกุกหลอกล่อเด็กน้อยที่กำลังงอแงด้วยน้ำเสียงทุ้มที่ฟังดูหวานหู จีมินเงยหน้าขึ้นมาตามคำสั่งชะงักกับสัมผัสร้อนๆที่กดแนบลงมาบนริมฝีบาก

“อือ” เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกมาเมื่อโดนกัดเบาๆที่ริมฝีปาก ลิ้นร้อนไล้เลียไปทั่วโพรงปาก กลิ่นเบียร์ผสมปนเปเข้ากับรสชาติหวานปนขมของช็อกโกแลต จองกุกยกตัวอีกคนขึ้นมานั่งคร่อมบนตัก กว่าจะยอมถอนริมฝีปากออกมาก็ตอนที่ช็อกโกแลตละลายไปจนหมด

“จีมินยังมีจองกุกอยู่ตรงนี้นะคะ”

เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ทว่าฟังดูหนักแน่นดังขึ้นที่ข้างหู มือเล็กดึงช็อกโกแลตที่ยังเหลืออยู่ออกจากมือจองกุกส่งเข้าปากตัวเองแล้วแนบริมฝีปากกลับลงไปอีกครั้ง ดูดดึงเบาๆพร้อมกับลิ้นที่หยอกล้อไปทั่วราวกับจะเอาคืนกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

“จองกุกก็ยังมีจีมินอยู่ตรงนี้เหมือนกันนะ”

ริมฝีบากที่เริ่มบวมเจ่อกระซิบที่ข้างหู ช็อกโกแลตชิ้นสุดท้ายถูกโยนเข้าปากก่อนที่จะกดจูบลงมาอีกครั้ง มือหนาล็อกคออีกคนไว้พร้อมกับปรับองศาให้พอเหมาะ จองกุกกดจูบที่ริมฝีปากหนาย้ำๆก่อนจะแทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปาก หยอกล้อกับลิ้นของอีกคนซ้ำๆอยู่อย่างนั้น แรงดูดดึงทำให้ริมฝีปากบวมเจ่อไปหมด แต่ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะไม่ได้สนใจ

เนิ่นนานและหอมหวานราวกับอยู่ในห้วงแห่งความฝัน

“ขอบคุณนะ”

เสียงเอ่ยขอบคุณดังแว่วมาพร้อมกับแรงกอดที่รัดแน่นขึ้น จีมินซบหน้าลงกับไหล่ของจองกุก แรงกอดที่เอวทำให้ต้องกระชับอ้อมแขนที่กอดรอบคออีกคนอยู่ให้แน่นขึ้นไปอีก

...แค่นี้ก็เพียงพอแล้วจริงๆ




Fiction by hohope
Twitter : @Hohope_JH94

Hashtag : #gcfkm

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 359 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,540 ความคิดเห็น

  1. #1538 Hasanah42 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 02:03
    ฮืออออจองกุกทำไมนายมันอ่อนโยนอย่างนี้นะ ใจคนอ่านละลายแล้ว555 สงสารจีมินอ่ะอยากให้พี่นัมจุนได้รู้ว่ามีน้องชายที่น่ารักอีกคนนึงนะจองกุกนายดูแลพี่เขาดีๆน้าาาาาา
    #1,538
    0
  2. #1520 Darlene PP (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 13:38
    น่ารักกันจังเลย
    #1,520
    0
  3. #1511 hourlyhobi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 17:06
    หวานมดขึ้นแล้วค่าาาา่
    #1,511
    0
  4. #1498 GraceG7 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 22:19
    เบาหวานจะขึ้นตา
    #1,498
    0
  5. #1483 ไรม์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 23:46

    รู้สึกยังไงดี

    #1,483
    0
  6. #1469 ทราย อังศุมาลิน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 21:01
    หวานกันจริงๆ
    #1,469
    0
  7. #1456 MayKamon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 13:23
    มีคนเขินอยู่ตรงนี้หนึ่งอัตราเด้อ555
    #1,456
    0
  8. #1443 bever2017 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 00:08

    หวานกว่าช็อคโกแล้ตก็ กุกมินนี่ล่ะ
    #1,443
    0
  9. #1408 PaphawarinSaetae (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 11:21
    เขินนน
    #1,408
    0
  10. #1388 thebrownbear (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 21:06
    บ้านจองกุกคือเอ็นดูจีมินสุดดด ขนาดคุณพ่อที่ว่าหวงคุณแม่ยังยอมเลย ฮื่อออ ต่างคนก็ต่างมีเรื่องในใจทั้งคู่เลย แง้ อย่างงี้เอง ถึงจะถูกเลี้ยงมาอย่างดีแต่พอเจอแบบนี้ก็ช็อคๆกันเนอะ บางฟีลก็คงแค่อยากมีความรู้สึกแบบ อยากมีครอบครัวอบอุ่นแบบคนอื่นเขางี้ พี่นัมจุนเป็นพี่ชายนี่เอง ฮือ รู้ปมฝั่งจีมินไป ก็เหลือแต่ฝั่งจองกุกละค่ะ ฮืออออ ;-; แต่ตอนจูบคือหวานจริงเด้ออออ หวานช็อกโกแลตก็ไม่สู้อะพุดเรยยยย
    #1,388
    0
  11. #1368 Thirananmm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 06:06
    อ่าาา เป็นพี่ชายสินะ
    #1,368
    0
  12. #1358 เมียยุนกิ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 10:33
    เขินไปหมด
    #1,358
    0
  13. #1355 Jellymilk1310jk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 09:00
    ฟินมากก ใจบาง ฮรือออ
    #1,355
    0
  14. #1348 khawjawww (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 14:44

    ฮฮือออน่ารักมากกกกก

    #1,348
    0
  15. #1345 DetectiveB (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 03:04
    ฟินจริงๆค่ะㅠ_ㅠ
    #1,345
    0
  16. #1332 acptx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 00:02
    รีดฟินมากค่ะ...//กำเดาไหล
    #1,332
    0
  17. #1322 'PIOGGIA' (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 09:37
    หวานมากเหลือเกิน ฮืออๆๆๆ
    ตอนกินชอคโกแลต เราอ่านซ้ำไปซ้ำมา บ้าๆ เขินที่สุดเลย;///;
    #1,322
    0
  18. #1316 LAY. Xiao (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 20:16
    จะร้องอีกแล้วว อบอุ่น!
    #1,316
    0
  19. #1280 INCHANN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 08:17
    อะ หวานหนักมากฮือออ นี่ช็อคเลยค่ะ ตอนแรกนึกว่าจีมินจะชอบนัมจุน ที่แท้ก็คือะพี่ชายนี่เอง ขอให้ได้เจอพี่ชายไวๆนะนุจีม
    #1,280
    0
  20. #283 ปอป่าน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 13:27
    รอค่าาา
    #283
    0
  21. #281 banazz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 12:27
    รอนะคะ สนุก ชอบๆๆ
    #281
    0
  22. #280 whalien52z (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 12:27
    น่อวววว มีสร้อยข้อมือคู่ไปอี๊กกกก ว่าแต่บ้านตระกูลจอนนี่เขาดูผู้ดีกันทั้งบัานเลยนะ ดูละมุนละไมไปหม้ดดดด รอที่เหลือนะคะ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะขอ 100% ค่ะ 555555
    #280
    0
  23. #279 parknn97 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 12:19
    รอค่ะะ
    #279
    0
  24. #278 m_sstsj (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 10:42
    รอค่าาาาาา
    #278
    0
  25. #277 Realkohya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 10:06
    สู้ๆน่าาาา
    #277
    0
  26. #276 Dadada72 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 09:51
    ต่อเลยน้าาา
    #276
    0
  27. #275 sxzonny (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 09:12
    จะซื้อไปใส่คู่กะจีมินใช่ม้าา
    #275
    0
  28. #274 LoLLiPo:p (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 08:51
    (' ')?
    #274
    0
  29. #273 Yok-Wnl (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 08:25
    ใส่กับใครน้าาาาาา
    #273
    0
  30. #272 ijmjk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 08:08
    จองกุกละมุนเว่ออออออ
    #272
    0
  31. #267 confessionblue (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 21:39
    เจิมๆๆๆๆๆๆๆ
    #267
    0
  32. #266 whalien52z (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 19:58
    รอค่าาา
    #266
    0
  33. #265 JANIS_JK (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 18:49
    เจิมมมมมมมมมมมมมมม
    #265
    0
  34. #264 ijmjk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 17:31
    รอเด้ออออ
    #264
    0
  35. #263 sxzonny (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 16:42
    เจิมรอเลยยย
    #263
    0
  36. #262 belljelly (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 15:46
    เพิ่งมาอ่าน ชอบเรื่องนี้มากค่ะ เราจะรอน้าาาาา~~~
    #262
    0
  37. #260 blue_skyky (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 14:04
    รอออออ ละมุนใจ แพ้คะค่ะ ของจองกุกที่ใช้กะจีมินอ่ะชอบบบบบ
    #260
    0
  38. #259 belmut (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 13:30
    เจิมมมมมม
    #259
    0