KOOKMIN | GOLDEN CLOSET [END]

ตอนที่ 4 : Chapter3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 413 ครั้ง
    12 ก.ค. 61


GOLDEN CLOSET

Chapter3

 

 

“ไม่เอา เราไม่กลับ”

จองกุกหันไปมองคนที่นั่งคุยโทรศัพท์อยู่บนโซฟา เขาพาจีมินไปทำแผลที่โรงพยาบาลตรวจจนแน่ใจแล้วว่าไม่ต้องแอดมิด เสร็จแล้วก็พามาส่งที่ห้อง จนเจ้าตัวงอแงขอให้ทำอาหารให้ทานเพราะไม่อยากทำเอง เขาเลยต้องมาติดแหงกอยู่ที่นี่

ฝนที่ตกปรอยๆอยู่ด้านนอกทำให้อากาศเย็นสบาย จีมินกำลังนั่งคุยโทรศัพท์กับแทฮยองที่โทรมาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

“ไม่เอาๆ ไม่คุยแล้วแค่นี้นะ” ภาพที่คนตัวเล็กงอแงกับคนปลายสายอยู่ในสายตาจองกุกทั้งหมด เขายืนพิงเค้าเตอร์ครัวมองจีมินที่นั่งบ่นอุบอิบใส่โทรศัพท์ ปล่อยเวลารอให้อาหารในหม้อเดือดจนได้ที่ มุมปากปรากฏรอยยิ้มน้อยๆก่อนจะหันกลับไปปิดเตาและจัดอาหารให้คนป่วย

จองกุกยกชามข้าวต้มออกมาก่อนจะวางลงบนโต๊ะตรงหน้าจีมิน คนป่วยเบ้ปากเมื่อเห็นว่าอาหารมื้อนี้คือข้าวต้มหมู

“ทำไมเป็นข้าวต้ม”

“มันทำง่าย” จองกุกนั่งลงบนพื้นพรมข้างๆโซฟา มือใหญ่เลื่อนชามข้าวต้ม

มาเป่าพอให้มันหายร้อนก่อนจะเลื่อนกลับไปตรงหน้าคนป่วยที่ดูแล้วไม่ค่อยอยากจะกินมันสักเท่าไหร่

“เราไม่อยากกินข้าวต้มอ่ะ” คนตัวเล็กส่ายหน้าก่อนที่มือเล็กๆนั่นจะเลื่อนชามข้าวต้มกลับคืนไปให้พ่อครัวจำเป็น

“ทำไมดื้อ” จองกุกว่า

“แค่นี้ก็เรียกดื้อได้แล้วเหรอ”

“ดื้อ”

“ก็เราไม่อยากกิน” จีมินเริ่มทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ทั้งวันเขายังไม่ได้กินอะไรเลย แถมข้าวต้มก็รสชาติจืดชืดจะตายไป

เขาไม่ใช่คนป่วยสักหน่อย แค่คนหัวแตกที่เจ็บแผลอยู่ก็เท่านั้นเอง

ตามใจกันสักหน่อยก็ไม่ได้เลยเหรอ

“ถ้างั้นจะกินอะไร จะได้ทำให้ใหม่” สิ้นคำพูดนั้นรอยยิ้มกว้างก็ปรากฏบนใบหน้าของคนตัวเล็ก จีมินดีใจที่จองกุกยอมตามใจเขา แต่ประโยคต่อมาของจองกุกทำเอาคนที่กำลังดีใจสุดๆต้องนิ่งไป

“ส่วนข้าวต้มที่ผมตั้งใจทำนี่ ในเมื่อจีมินไม่อยากกินก็เอาไปเททิ้งแล้วกัน”

“เดี๋ยวสิ...” จีมินคว้าชามข้าวต้มไว้เมื่อเห็นว่าจองกุกกำลังจะยกออกไป มือเล็กวางทับอยู่บนมือของจองกุก

“เราจะเอาไว้กินตอนเช้า...”

“ข้าวต้มที่ไหนเขาเอาไว้ข้ามคืนกัน กว่าจะเช้ามันก็ไม่อร่อยแล้ว” จองกุกแกะมือจีมินออกก่อนจะยกชามข้าวต้มขึ้นเตรียมจะเอาไปเก็บ

“ไม่ๆ เราจะกิ...!

เปรี้ยง!

เพล้ง!

เสียงฟ้าร้องดังจนคนตัวเล็กที่ยืนขึ้นหวังจะคว้าเอาชามข้าวต้มกลับคืนมา

สะดุ้งโหยงจนเผลอปัดมือไปโดนชามข้าวต้มในมือจองกุกหล่น เศษชามกระเบื้องกระจายอยู่ตามพื้น บ้างก็ปนอยู่กับข้าวต้มที่หกเลอะเทอะ

จองกุกยกแขนตัวเองขึ้นมาดูก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เสื้อฮู้ดที่ใส่อยู่เปื้อนไปเกือบครึ่งแขน เขาเงยหน้าขึ้นมองตัวต้นเหตุที่กำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่ตรงหน้า จีมินกำลังจะก้าวเข้ามาหาแต่หากเป็นจองกุกที่เร็วกว่า คนตัวสูงยกร่างเล็กๆนั่นไปไว้บนโซฟาก่อนจะเอ่ยกำชับ

“นั่งอยู่นี่ อย่าลุกไปไหน” จีมินพยักหน้าเร็วๆ ริมฝีปากเม้มแน่นจนจองกุกกลัวว่าอีกคนจะเจ็บ มือหนายกขึ้นลูบเบาๆบนริมฝีปากหนาๆนั่นก่อนจะเอ่ยเสียงสั่ง

“อย่ากัดปาก”

 “อือ” ปากที่เม้มแน่นคลายออกตามแรงลูบจากนิ้วหัวแม่มือ จองกุกผละออกมาก่อนจะลงมือเก็บเศษชามกับข้าวต้มที่หกเลอะเทอะอยู่เต็มพื้น

จีมินมองคนที่กำลังเก็บเศษชามอยู่บนพื้น เขาทำได้แค่นั่งมองอยู่เฉยๆเพราะจองกุกสั่งว่าห้ามลุกไปไหน ถึงอยากจะลุกไปช่วยแต่ก็กลัวว่าจะเพิ่มความลำบากให้จองกุกไปมากกว่าเดิม ทำได้แค่นั่งมองแต่ในหัวกลับคิดอะไรมากมาย ความรู้สึกตีกันรวนไปหมด

...รู้สึกผิด ถ้าเขาไม่เรื่องมากทุกอย่างก็คงไม่เป็นแบบนี้

“คิ้วขมวด” จองกุกที่เก็บของเสร็จแล้วเดินกลับมาจิ้มหว่างคิ้วของคนที่นั่งเหม่อ จีมินเงยหน้าขึ้นมองเจ้าเด็กตัวโตก่อนจะเห็นว่าอีกฝ่ายก็กำลังจ้องมองมาที่เขาเช่นกัน

“เราขอโทษ”

“ไม่เป็นไร” จองกุกยกมือขึ้นมาลูบหัวคนที่อายุมากกว่าเบาๆ จีมินเป็นแบบนี้เสมอเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเป็นฝ่ายทำผิด ถ้าทำผิดก็ไม่ลังเลที่จะเอ่ยขอโทษ แต่ในทางกลับกันหากมั่นใจว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกก็จะไม่ยอมลงให้อีกฝ่ายเช่นกัน และจองกุกรู้ดีกว่าควรจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง

“เดี๋ยวลงไปซื้อของมาทำให้ใหม่”

“ไม่เอา ฝนตกหนักขนาดนี้จะไปซื้อของได้ไง” จีมินว่า มือเล็กคว้าแขนจองกุกไว้แน่น ...ไม่อยากให้ขับรถตอนฝนตก

ถ้างั้นจะกินอะไร”

“เราไม่กินแล้วก็ได้”

“ไม่ได้ มียาต้องกินนะคนป่วย” จองกุกแกะมือที่เกาะแขนเขาอยู่ออกก่อนจะเดินไปที่ครัว แต่ก็ไม่วายมีตัวป่วนเดินตามมาด้วย เขาพยายามหาของที่พอจะกินได้ให้คนตัวเล็กที่ต้องกินยาหลังอาหาร แต่ในตู้เย็นไม่มีของที่พอจะทำอะไรที่อิ่มท้องให้คนป่วยได้เลย มีแค่น้ำเปล่ากับนมกล้วยที่จีมินซื้อมาเมื่ออาทิตย์ก่อน

“เดี๋ยวลงไปซื้อของกินในร้านสะดวกซื้อข้างล่างมาให้”

“ไม่เอา เดี๋ยวจองกุกเปียก” จีมินส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่ให้ไป เขาไม่กินอะไรก็ได้ ไม่อยากให้จองกุกต้องโดนฝนแล้วมาป่วยเพราะเขาหรอกนะ

“ไม่เปียกครับ”

“หึ ไม่เอาอ่ะ ไม่อยากให้ไป”

“ทำไมชอบพูดว่าไม่เอา อันนั้นอันนี้ก็ไม่เอาแล้วต้องเอาแบบไหนถึงจะถูกใจ” จองกุกว่าขึ้นหลังจากทนฟังความงอแงของจีมินไม่ไหว

“ไม่เอาๆ ไม่เอาอะไรทั้งนั้นแหละ ไม่ให้ไปด้วย”

“งอแงเหรอ”

“ไม่ใช่ เราเป็นห่วงต่างหาก”

จองกุกหลุดยิ้มให้กับคำพูดที่แสนจะซื่อตรงนั่น เขาเดินตรงเข้าไปหาคนตัวเล็กก่อนจะโน้มตัวลงไปกอดไว้หลวมๆ แขนโอบรอบเอวไว้เริ่มกระชับขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกระซิบบางอย่างข้างหูแล้วคลายอ้อมกอดออก

“ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ แต่สัญญาว่าจะไม่เปียกแล้วก็จะรีบกลับมาหาด้วย”

บอกไปแล้วว่าเขารู้ดีว่าต้องจัดการกับคนป่วยแสนงอแงคนนี้ยังไง

 

_____GOLDEN CLOSET_____

 

จองกุกกลับขึ้นมาพร้อมกับข้าวกล่องสองสามอย่างกับรามยอนอีกสองห่อ เขาซื้อขึ้นมาไว้เผื่อวันไหนเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกจะได้ไม่ลำบากลงไปหาของกินข้างล่าง จองกุกเดินเข้าไปในครัวหยิบรามยอนใส่ไว้ในตู้เก็บของด้านบนก่อนจะเดินออกมาหาจีมินที่นั่งดูทีวีอยู่กลางห้อง

“ไม่เปียกจริงด้วย”

“ไม่เปียกแต่เหนียวตัวมากครับ” จองกุกยื่นแขนเสื้อที่เลอะไปตรงหน้าจีมิน คนโดนหยอกทำหน้ารู้สึกผิดจนจองกุกอดยิ้มไม่ได้

“เราขอโทษ”

“บอกไปแล้วว่าไม่เป็นไร ถ้ารู้สึกผิดก็รีบกินข้าวกินยาได้แล้ว ผมอยากกลับห้องไปอาบน้ำแล้ว”

“เราไม่ให้กลับนะ ฝนตกหนักขนาดนี้จะขับรถกลับได้ยังไง วันนี้นอนที่นี่แหละ” จีมินสรุปให้เสร็จสรรพจนจองกุกแทบจะตามไม่ทัน

“ไม่นอนโซฟาหรอกนะ” จองกุกว่า มือใหญ่แกะข้าวกล่องยื่นให้จีมิน คนตัวเล็กส่ายหน้าก่อนจะชี้นิ้วมาที่ถุงที่วางอยู่บนโต๊ะ 

“ไม่ได้จะให้นอนโซฟาสักหน่อย ...เราอยากกินอันนั้น”

จองกุกวางกล่องข้าวในมือลงก่อนจะลงมือแกะกล่องใหม่ให้จีมิน ทั้งคู่นั่งกินข้าวด้วยกันก่อนที่จองกุกจะบังคับให้คนป่วยกินยา จบด้วยการไล่จีมินให้ไปอาบน้ำก่อนที่ตัวเขาเองจะเข้าไปอาบบ้าง ค่ำคืนที่แสนวุ่นวายผ่านพ้นไป เหลือเพียงความทรงจำให้คนสองคน

...และจองกุกยังไม่ได้บอกจีมินว่าที่จริงแล้วห้องของเขาอยู่ใกล้ชนิดที่ว่าแค่เปิดประตูออกไปก็เจอ ไม่จำเป็นต้องขับรถฝ่าฝนออกไปอย่างที่จีมินคิด

 

_____GOLDEN CLOSET_____

 

“เจ้าเด็กกระต่าย” จีมินที่ตื่นเช้านอนมองอีกคนที่นอนอยู่ข้างๆ จองกุกนอนค้างที่ห้องของเขา เจ้าเด็กตัวโตยังนอนหลับไม่รู้เรื่องราว

“กระต่ายตาแป๋ว...” มือเล็กยกขึ้นไปลูบหัวจองกุกเบาๆ จีมินยังคงนอนมองหน้าอีกคนและไม่คิดจะลุกไปไหน จองกุกโตขึ้นมากและหลายสิ่งหลายอย่างก็เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา จองกุกที่เคยตัวเท่าๆกันตอนนี้ก็สูงกว่าเขาไปแล้ว จองกุกที่เคยเป็นเด็กยิ้มง่ายตอนนี้ก็กลายเป็นคนไม่ค่อยยิ้ม...

จีมินขยับเข้าไปมองจองกุกใกล้ๆ มือที่เคยลูบหัวก็เลื่อนลงมาบนใบหน้า เหมือนกับโดนดึงดูด จองกุกเหมือนสิ่งที่ล่อลวงให้เข้าไปติดกับ เหมือนกับหลุมพรางที่ขุดไว้ดักเหยื่อ และจีมินก็คือเหยื่อชั้นดีที่ตกลงไปในหลุมพรางที่นายพรานขุดไว้

“ทำยังไงดีนะ...”

“อะไรคือทำยังไงดีนะ” จองกุกที่รู้สึกตัวคว้ามือเล็กๆที่กำลังเกลี่ยวนบนในหน้าของเขาไว้ จีมินไม่ได้มีท่าทีตกใจที่โดนจับได้ แต่กลับกัน...สายตาที่มองมาทำเอาจองกุกสับสน

“เราก็พูดไปเรื่อยแหละ”

...เขาควรจะเริ่มมันหรือควรจะหยุดมัน

เคยบอกไปหรือยังนะ ...ว่าพัคจีมินเป็นรักแรกของเขา

รักแรกแต่ไม่ใช่รักสุดท้าย

จะเป็นอะไรไหม... ถ้าเขาจะผิดคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับใครอีกคน

“มองหน้าเราทำไม” จีมินที่ทนสายตาแบบนั้นของจองกุกไม่ไหวเอ่ยขึ้น มือของเขายังโดนจองกุกจับไว้แน่นเหมือนจะไม่ยอมปล่อย

“มองคืนไม่ได้เหรอ เมื่อกี้นอนให้จีมินจ้องอยู่เป็นนาทีเลยนะ”

“เอาคืนเหรอ”

“อือ”

ทั้งสองคนยังคงนอนอยู่บนเตียงนอนสีขาว จ้องตากันอย่างไม่ยอมลดละเหมือนกับว่าถ้าฝ่ายไหนหลบตาก่อนจะเป็นคนแพ้ในเกมนี้ ทั้งๆที่มันไม่ใช่เกม...

“จะลูบหัวเราด้วยไหม จะลูบแก้มเราเหมือนที่เราทำกับจองกุกไหม”

“อือ” จองกุกเอ่ยตอบไปแบบนั้น มือหนาที่เคยกุมรอบมือน้อยๆของจีมินไว้คลายออกก่อนจะเลื่อนไปวางบนหัวคนที่นอนอยู่ข้างๆ จองกุกลูบหัวจีมินเบาๆแค่สองสามครั้งแล้วเลื่อนมือลงไปบนแก้มแดงๆนั่น เกลี่ยวนเบาๆแต่กลับไม่ยอมละออก

เวลาแค่หนึ่งอาทิตย์พัคจีมินกลับขุดตัวตนที่เขาเคยซ่อนไว้ออกมาได้ แค่หนึ่งอาทิตย์ที่ทำเอาใจเขาเริ่มสั่นคลอน

.....และจองกุกหวังว่าคนๆนั้นคงจะเข้าใจ ถ้าหากเขายังอยากจะเริ่มต้นใหม่กับใครอีกคน

“ขี้โกงจังเลยนะ มองกันด้วยสายตาแบบนั้น” จีมินเอ่ยขึ้น

“เอาคืนสิ” จองกุกพูดยิ้มๆแต่หากไม่ยอมละสายตาไปไหน จนคนตัวเล็กแสนซนเริ่มทำแสบด้วยการปีนป่ายขึ้นมาบนตัวเขา จองกุกไม่ได้เอ่ยห้าม ไม่ได้ตื่นตกใจกับการกระทำนั้น

จีมินนั่งคร่อมอยู่บนหน้าท้องของจองกุก เลื่อนหน้าลงไปเรื่อยจนหน้าผากของทั้งคู่เกือบชิดกัน แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นจองกุกก็ยังไม่ยอมหลบสายตา มือที่วางอยู่บนที่นอนเลื่อนขึ้นมาเกือบถึงเอวจีมิน

ปึ้ก!

จุ๊บ...

“อรุณสวัสดิ์ เจ้าเด็กลามก”

จีมินโขกหน้าผากตัวเองเข้ากับหน้าผากของจองกุกเบาๆ ก่อนจะจุ๊บบนแก้มอีกฝ่ายแล้ววิ่งหนีเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้อีกคนยิ้มเหมือนคนบ้าอยู่คนเดียวบนเตียงกว้าง

ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นดูเหมือนจะฉาบฉวยสำหรับใครหลายคน แต่หากพวกเขาเองรู้ตัวดีว่ามันไม่ใช่แค่นั้น

ถ้าจองกุกบอกว่าสำหรับเขานั้นพัคจีมินคือรักแรก

สำหรับจีมินเองก็คงจะบอกได้เช่นกันว่าจอนจองกุกสำหรับเขานั้นเป็น รักเดียว

ความสัมพันธ์ฉาบฉวยที่เกิดขึ้นรวดเร็วจนตั้งตัวแทบไม่ทัน แท้จริงแล้วมันกำลังรอเวลาให้ใจสองใจกลับมาพบกันก่อนจะเริ่มถักทอต่อจากวันวาน

แม้ไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกไป แต่ก็เชื่อว่าอีกคนจะเข้าใจ

 

 _____GOLDEN CLOSET_____

 

“จอนจองกุก!

บ่ายของวันเสาร์ที่ควรจะเป็นวันหยุดพักผ่อนสำหรับใครหลายคน แต่ไม่ใช่กับอดีตเดือนมหาลัยหน้าหล่อที่งานเยอะจนแทบจะไม่มีเวลาพัก จองกุกรับงานถ่ายภาพให้กับมหาลัยแต่หากตัวเขานั้นไม่ใช่นายแบบแต่เป็นช่างภาพ

“จีมินขอยืมโน๊ตบุ๊คหน่อย”

“ไปทำห้องตัวเองสิ!” คนตัวเล็กกระแทกเสียงใส่ก่อนจะเดินหนีเข้าไปในครัว ตอนนี้จองกุกอยู่ในห้องของจีมิน หลังจากทำเนียนนอนห้องจีมินมาได้สามคืนความก็แตกเมื่ออาจารย์ประจำภาคโทรมาตามงานจนต้องไปขุดกล้องจากห้องของตัวเองมานั่งทำงานในห้องจีมิน

และใช่...ตอนนี้จีมินรู้แล้วว่าเจ้าของห้องข้างๆที่ไม่เคยเห็นหน้าคือจอนจองกุกที่นั่งหน้ามึนอยู่ในห้องเขาตอนนี้

“ไม่เอาครับ มันอยู่อีกคอนโดไม่อยากขับรถไปเอา”

“วางอยู่บนโต๊ะ รหัส 5813” คนตัวเล็กตะโกนบอก ถึงจะเคืองที่จองกุกไม่ยอมบอกเรื่องห้อง แต่ก็ไม่อยากให้อีกคนขับรถในสภาพเหนื่อยอ่อนแบบนี้เหมือนกัน

“ขอบคุณครับ” เสียงขอบคุณของจองกุกดังแว่วมาถึงในครัว จีมินไม่ได้ตอบอะไรกลับไป มือเล็กคนซุปในหม้อบนเตาบ้าง สลับกันผัดปลาหมึกในกระทะบ้าง

ตั้งแต่เช้าทั้งเขาและจองกุกยังไม่ได้กินข้าวเลยสักมื้อ ตื่นขึ้นมาจองกุกก็ออกไปถ่ายงาน ตัวเขาเองที่อยากดูก็ขอตามไปด้วย ไปๆมาๆจนถึงตอนนี้ทั้งคู่เลยยังไม่มีอะไรตกถึงท้องสักนิด

จีมินตักซุปใส่ชามก่อนจะถือออกไปวางบนโต๊ะอาหารที่อีกคนนั่งทำงานอยู่ จองกุกที่ส่งไฟล์งานเรียบร้อยพับหน้าจอโน๊ตบุ๊คลงแล้วเดินมาช่วยยกจานอาหารที่จีมินเพิ่งทำเสร็จมาวางบนโต๊ะ อาหารมื้อนี้เป็นอะไรง่ายๆ เช่น ซุปสาหร่ายกับผัดปลาหมึกที่ดูไม่เข้ากัน

“กินเสร็จแล้วก็กลับห้องตัวเองไปเลย” คนตัวเล็กบ่นอุบอิบหลังจากทานอาหารเสร็จ ไล่เจ้าเด็กขี้โกงที่เนียนมานอนห้องเขาถึงสามคืน

“ตอนเย็นค่อยกลับครับ”

“ตามใจ”

“โกรธเหรอ” จองกุกถามคนตรงหน้ายิ้มๆ จีมินยังทำหน้าบูดไม่เลิกถึงแม้เขาจะเอ่ยขอโทษออกไปแล้วก็ตาม คนตัวเล็กถลึงตาใส่แต่กลับดูน่ารักในสายตาจองกุกมากกว่าที่จะน่ากลัว

“โกรธสิ”

“เห็นนั่นไหมจีมิน” จองกุกชี้ไปทางโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้ บนจอมีรายการท่องเที่ยวฉายอยู่ จีมินมองตามมือจองกุกไปแล้วขมวดคิ้วยุ่ง

“อย่าเปลี่ยนเรื่อง”

“ถ้าหายโกรธจะพาไป”

“ไปไหน” คนชอบเที่ยวตาลุกวาว สองมือเอื้อมไปคว้าแขนจองกุกไว้แน่น ท่าทางเหมือนลูกแมวอ้อนเจ้าของนั่นทำเอาจองกุกเอ็นดูไม่น้อย

“ปูซาน บ้านเกิดผมไง”

“ไปกัน เราอยากเจอคุณน้า”

“หายโกรธหรือยัง”

“หายแล้วก็ได้ แต่ต่อไปห้ามโกหกอะไรเราอีกนะ” จีมินว่า สองมือละออกจากแขนจองกุกก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นมา

“ไม่ได้โกหกครับ แค่ไม่ได้บอก” จองกุกแก้ต่างให้ตัวเอง มองนิ้วน้อยๆตรงหน้าด้วยความรู้สึกเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด ตั้งแต่จีมินกลับเข้ามาในชีวิตเขาอีกครั้งก็ดูเหมือนว่ารอยยิ้มที่เคยแห้งเหือดไปเป็นเวลานานเริ่มกลับคืนมาทีละนิด

“นั่นแหละ สัญญากันก่อนว่าจะไม่ปิดบังอะไรเราอีก”

“สัญญาครับ” จองกุกเอานิ้วก้อยตัวเองเกี่ยวเข้ากับนิ้วก้อยเล็กๆของจีมินเพื่อแทนคำสัญญาที่ให้ไว้ คนตรงหน้าฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี

จองกุกไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกของเขาในตอนนี้ออกมาเช่นไร รู้สึกขอบคุณเหลือเกินที่คนๆนี้กลับเข้ามาในชีวิตเขาอีกครั้ง อยากจะขอบคุณที่มอบรอยยิ้มให้เขา

เขาชอบเหลือเกิน

ชอบทุกอย่างที่เป็นพัคจีมิน

ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะดำเนินไปในทิศทางไหน จะดีหรือร้ายก็ขอให้ได้ลองดูสักครั้ง เขายังไม่สามารถพูดได้ว่ารักจีมินเพราะในใจไม่ได้รู้สึกแบบนั้น แต่ตอนนี้เขาอยากจะเริ่มรักคนๆนี้ไปทีละน้อย จนกว่าความรู้สึกนั้นมันจะเอ่อล้นในใจของเขา

เมื่อถึงวันนี้เขาคงกล้าที่จะพาจีมินไปพบคนๆหนึ่งที่อยู่ไกลแสนไกล




Fiction by hohope
Twitter : @Hohope_JH94

Hashtag : #gcfkm
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 413 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,540 ความคิดเห็น

  1. #1537 Hasanah42 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 23:34
    อ่านไปยิ้มไปตลอดเลยอบอุ่นเหลือนเกินคู่นี้ พี่เอ็นดูน้องน้องก็เอ็นดูพี่แต่เป็นน้องซะมากกว่าที่เอ็นดูพี่อ่ะ คนไกลนี้เป็นใครนะ
    #1,537
    0
  2. #1518 Darlene PP (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 00:51
    คนที่อยู่ไกลแสนไกล ใครกันเน้อออ สงสัยมากๆเลยตั้งแต่ตอนที่จีมินบรรยายว่าจองกุกดูไม่ค่อยยิ้มพูดน้อยลงละ
    #1,518
    0
  3. #1481 ไรม์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 23:42

    ยังไงน้อคู่นุ้

    #1,481
    0
  4. #1454 MayKamon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 12:57
    ละมุนมั้ยล่ะ
    #1,454
    0
  5. #1437 acptx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 09:53
    อ้ากกกกกก กลับมาอ่านกี่ครั้งก็ชุ่มชื่นและอบอุ่นหัวใจทุกครั้งเลย ฮืออออออ ฮาวทูอรุณสวัสดิ์ได้ละมุนขนาดเน้!!! ชอบไม่ไหวแร้ววว
    #1,437
    0
  6. #1429 PraewChananchita (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 10:33

    โงยยย น่ารักมาก ยัยหนูก็แสบมากเช่นกัน5555555

    #1,429
    0
  7. #1424 fenze11 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 01:17
    จองกุกจะพาไปเจอใครกัน?? มีความลับอะไรอีกน้ออ
    #1,424
    0
  8. #1386 thebrownbear (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 20:22
    คือจองกุกจีมินนี่แบบ รู้จักกันมานานแล้วเนอะ เหมือนจองกุกจะรู้จักจีมินอย่างดีเลยยย แต่น้องมีความว่างอแงเบาๆ ฮื่อ ไม่เอาอะไรเลยซักอย่าง แต่ก็เพราะเป็นห่วงเนอะะ กี้ดดดดดด เขามีใจให้กันเด้อออ แต่ตอนที่ไม่เจอกันห้าปีจองกุกก็คงต้องมีใครซักคนแหละ แต่ที่บอกว่าจองกุกคือรักเดียวของจีมินก็คือ ใจบางงงง รักมานานแล้วดิถ้างี้อะะ ฮื่ออออ จีมินคือน่ารักโพดดด ตอนแรกยังงอนเรื่องไม่บอกเรื่องห้องอยู่เลย พอบอกจะพาไปเที่ยวนี่หายแบบ ในพริบตา เอ็นดูวววว55555555555 ค่อยๆเปิดใจกันไปเนาะจองกุกกก
    #1,386
    0
  9. #1366 Thirananmm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 22:54
    น่าร้ากกกกก
    #1,366
    0
  10. #1344 DetectiveB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 02:37
    จองกุกรักใครก่อนจีมินจะกลับมาหรอ แล้วตอนนี้คนนั้นไม่อยู่แล้วหรอ เดาๆๆ555555
    #1,344
    0
  11. #1330 acptx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 23:48
    เหมือนจะมีอะไรที่มันแบบ ผิดสัญญา แล้วก็ทำให้ผิดใจกัน โอ้นยย คิดไกลมาก55555
    #1,330
    0
  12. #1314 LAY. Xiao (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 19:46
    จอกกุกอ่าสส์ ห้ามใจร้ายกับจีมินนะ
    #1,314
    0
  13. #1290 19049399 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 14:15
    อ่านแล้วอ่านอีกก็ยังสนุกยุดี
    #1,290
    0
  14. #1277 INCHANN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 08:03
    ฮือจองกุกอบอุ่นจังเลย ว่าแต่จองกุกมีใครในใจกันนะ รักสุดท้ายของกุกคือใครกัน
    #1,277
    0
  15. #100 Realkohya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 21:13
    กรี้ดดดดดดด ดีใจยังไงก็ขอให้คุณยายหายเร็วแล้วมีสุขภาพที่แข็งแรง สู้ๆนะคะไรท์ รอกรี้ดด
    #100
    0
  16. #99 whalien52z (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 18:29
    ขอให้คุณยายหายเร็วๆนะคะ รอเสมอค่ะ สู้~
    #99
    0
  17. #98 butterrson1 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 18:14
    รอนะคะ
    #98
    0
  18. #97 Yok-Wnl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 16:01
    ขอให้คุณยายหายเร็วๆนะคะ รอเสมอค่าาาา
    #97
    0
  19. #96 ijmjk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 13:06
    รอค่าาาาาาาา
    #96
    0
  20. #95 boa1013 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 18:18
    จะรอที่เดิมนะคะ

    I'm here.
    #95
    0
  21. #94 whalien52z (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 21:03
    เรารอได้เสมอค่ะ ขอให้คุณยายหายไวๆนะคะ
    #94
    0
  22. #93 jeon__jimin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 20:10
    ไรท์สู้ๆนะคะขอให้คุณยายหายไวๆเเข็งเเรงๆเราไม่ทิ้งไรท์รออยุ่ตงนี้นะคะ
    #93
    0
  23. #92 Realkohya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 19:38
    ขอให้คุณยายหายไวไนะคะ รีดจะรอสัมเหม่อออ สู้ๆนะคะ
    #92
    0
  24. #91 MochiJM (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 18:00
    ขอให้คุณยายหายไวๆนะคะ😊😊
    #91
    0
  25. #89 ThisIsAPalm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 16:20
    เค้ารอได้นะคะไรททททททท์ สู้ๆน้าา
    #89
    0
  26. #88 ijmjk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 15:13
    รอน้าาาาาาา ขอให้หายไวๆค่ะ
    #88
    0
  27. #87 Yok-Wnl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 10:21
    เดี๋ยวจะรอนะคะไรท์ สู่ๆนะคะ // ฮาร์ทึๆ
    #87
    0
  28. #86 tong_1990 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 09:19
    ขอให้คุณยายหายไวๆนะคะ ทำหน้าที่ให้ดี ส่วนเรืีองฟิค ไม่ต้องห่วง นานแค่ไหนเราก็จะรอ เราชอบเรื่องนี้นะ
    #86
    0