MSN (#mเอสn) - end

ตอนที่ 12 : 11 :: หัวใจมักวุ่นวาย (เป็นบางครั้ง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,878 ครั้ง
    11 มิ.ย. 61



ตอนที่ 11

หัวใจมักวุ่นวาย (เป็นบางครั้ง)

 

            บางครั้งโลกก็แสนวุ่นวาย

            บางครั้งชีวิตแสนราบเรียบก็มีสีสันขึ้นมาเพราะใครคนหนึ่ง

            และบางครั้งเราก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอทำอะไรลงไป แต่กลับทำให้คนบางคนยิ้มปากแทบฉีกถึงใบหูเหมือนในตอนนี้

            “แต่งงานกัน! แต่งงานกัน! แต่งงานกัน!

            แต่งเชี่ยไรของเมิ๊งงงงงงงง

            บอกตามตรงว่าเสียงเพลงที่อึกทึกครึกโครมภายในร้านตอนนี้ ยังไม่สามารถสู้กับเสียงโห่ร้องและเอ่ยแซวที่ดังมาจากโต๊ะของผมได้เลย คือกูไม่รู้ตัวไงว่าเผลอพูดสิ่งที่อยู่ในใจไปจนหมดเปลือก แต่เวลาก็ย้อนกลับไปให้แก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว

            เหงื่อเปียกๆ ไหลซึมเต็มฝ่ามือของผม ขณะถูกมือหนาของไอ้ยุคกอบกุมเอาไว้ ท่ามกลางสายตาล้อเลียนของคนโดยรอบ

            ง้างงงงงง ใครก็ได้สูบกูลงนรกที ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดีก่อนผมจะหน้าบางไปมากกว่านี้

            “กลับมั้ย คุณอาจจะเมาแล้ว” ซึ่งยุคแม่งก็ฉลาดในเรื่องนี้ทุกที เวลาที่ผมเจอสถานการณ์ที่ยากลำบากอะไรก็ตาม มันจะเป็นคนแรกที่จับมือและพาผมออกไปเสมอ ครั้งนี้ก็ไม่ต่าง

            “อือ” ผมพยักหน้าอย่างไม่รีรอ

            “งั้นทุกคน คืนนี้ต้องขอพาชยินกลับก่อน” เสียงทุ้มเอ่ยเรียบๆ

            “ง่อววววว ไปไหนกันต่อคร้าบ แอบไปกิ๊กกันสองต่อสองเหรอ”

            “เสือกน่า”

            “โว้วๆๆ ไม่ล้อแล้วก็ได้ กลับก่อนเถอะไอ้ชยิน เดี๋ยวยังไงค่อยเจอกันใหม่” ไอ้เบิร์ดพูดพลางปัดมือเป็นเชิงไล่ คือหน้ากูตอนนี้ไม่รับมุกแล้วครับ แม่งอยากจะซุกหน้าเข้าไปในถุงปุ๋ยอย่างเดียว

            หลังเอ่ยลาเพื่อนในโต๊ะอย่างลวกๆ ผมก็เดินจ้ำอ้าวตามหลังร่างสูงไปติดๆ ขามาไอ้ริวเป็นคนถ่อไปรับ ขากลับผมก็ยังติดสอยห้อยตามไปกับไอ้นักเขียนฆาตกรรมที่โหดสัดอีก

            บรรยากาศในรถเต็มปกคลุมด้วยความเงียบงัน ผมเคาะมือไปบนเข่า พยายามทบทวนเหตุการณ์ต่างๆ อยู่ในหัว อะไรที่ผลักดันให้ผมคิดและพูดแบบนั้นออกไป อาจเป็นความสับสนชั่วขณะ หรือเพราะความกดดันที่กำลังเผชิญอยู่ หลายอย่างตีกันจนวุ่นวายและสุดท้ายผมไม่อยากปวดหัวกับมันอีก

            หมีใหญ่จะเป็นใครไม่สำคัญแล้ว ก็แค่ความทรงจำช่วงหนึ่ง ผ่านมา จดจำ และก็ผ่านไป หากวันใดวันหนึ่งที่มีโอกาสเจอกันเราก็คงทำได้แค่ยิ้ม แล้วเอ่ยขอบคุณที่เข้ามาทำให้ชีวิตราบเรียบของผมไม่เหงาเหมือนที่ผ่านมา มันมีแค่นั้น

            แต่เหตุผลที่ทำให้ผมวิตกกังวลกับเรื่องนี้มาอย่างยาวนาน คงเป็นเพราะช่วงเวลาก่อน MSN จะหมดอายุ อีกฝ่ายดันบอกชอบผมขึ้นมาซะงั้น

            เคยมั้ย...เวลาที่เจอหรือคุยกับใครคนหนึ่ง เราไม่ได้ชอบเขามากหรอก แต่พอเขาบอกว่าชอบเรา แม่งจะรู้สึกดีขึ้นมาทันที ผมเองก็คงไม่ต่างกันนัก

            อาจจะหวั่นไหวง่าย อาจจะสับสนงุนงงจนบางทีก็นึกสงสัย...แล้วกับยุคล่ะเป็นความชอบจริงๆ ใช่มั้ย

            หรือที่พูดออกไปแบบนั้นเพียงแค่เจ้าตัวเอ่ยชอบออกมา

            คำถามนี้ค้างคาอยู่ในใจมาตลอด กระทั่งผมเลือกหาคำตอบด้วยการเปิดใจ อยากรู้เหมือนกันว่าเราจะไปกันได้ไกลแค่ไหน แต่ก่อนอื่นเลยช่วยหาอะไรก็ได้ที่พอจะลดความประหม่าในตอนนี้ให้กูที

            แม่งเอ๊ย! คือไอ้ยุคเงียบผมก็ไม่รู้จะทำอะไรแล้วครับ บางทีในใจมันอาจจะล้ออยู่ เห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาพักหนึ่งแล้ว

            “เป็นอะไรคุณ” ยิ่งคนบ้าจี้อย่างผมด้วยแล้ว มันเลยอดถามออกไปไม่ได้

            “เปล่า” ดูมันตอบเข้า

            “ก็เห็นคุณยิ้ม”

            “ดีใจต่างหาก คุณบอกชอบผม”

            “ชะ...ใช่ที่ไหนเล่า มันเรียกว่าการเปิดใจต่างหาก เพราะถ้าเปิดใจแล้วผมก็จะไม่คุยกับคนอื่นอีก มันมีแค่นั้นจริงๆ” พูดออกมายืดยาวขนาดนี้หวังว่าจะเข้าใจนะ

            “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ผมก็ดีใจอยู่ดี คุณไม่รู้สึกแบบนั้นบ้างเหรอ” เสี้ยวหน้าคมหันมามองผมแว๊บหนึ่งก่อนกลับไปจดจ่อกับถนนตรงหน้า

            “ไม่อ่ะ”

            “สักวันอาจจะดีใจ”

            “ไม่แน่ ต้องดูก่อนว่าเวิร์กหรือเปล่า อย่าลืมนะว่าผมไม่มีความรักมานานแล้ว อีกอย่างคุณก็เป็นผู้ชายด้วย มันยังมีอะไรอีกเยอะแยะที่ต้องเรียนรู้”

            “ผมก็เหมือนกัน เหมือนคุณทุกอย่าง เพราะงั้นเรามาเรียนรู้ด้วยกันเถอะ”

            เหมือนวิชาภาษาไทยที่ครูผ่องศรีเคยสอน เรามาเรียนรู้กันเถอะค่ะนักเรียน ถุย!

            “อืม ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น”

            “ฝากตัวด้วยนะชยิน”

            “เหมืนกัน”

            อยากรู้เหลือเกินว่าชีวิตนักแต่งเพลงกากๆ กับนักเขียนในคราบนักฆ่าอย่างมันจะเป็นยังไง บางทีอาจจะดี หรือบางทีอาจจะพังพินาศ ผมขจัดความกลัวออกไปจากใจจนหมดแล้ว ไม่ว่าจะยังไง ดีหรือร้าย สมหวังหรือเจ็บปวด เราต่างก็ต้องยอมรับมันเมื่อได้รับคำตอบในที่สุด

            ยุคมาส่งผมถึงหน้าห้อง จากนั้นมันก็กลับออกไป ปล่อยให้ผมทิ้งตัวลงนอนได้ไม่นานประตูห้องก็ถูกเคาะอีกรอบ คิ้วสองข้างขมวดปมอย่างสงสัย แม่งเสือกลืมอะไรอีกวะ คิดไปก็ลากเท้ากลับไปยังหน้าประตู ไม่นึกเลยว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้จะไม่ใช่ไอ้ยุค แต่เป็นไอ้ริว

            “มาได้ไงวะ” ไอ้ริวยืนนิ่ง ส่งยิ้มหล่อๆ ของมันมาให้ก่อนตอบ

            “กูมีเรื่องสำคัญอยากคุยกับมึงอ่ะ ขอเข้าไปข้างในได้มั้ย”

            ผมเกาหัวแกรกแต่ก็ยอมให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาภายใน ร่างสูงทิ้งตัวลงบนโซฟา ขณะที่กูนั้นรีบกุลีกุจอเก็บเศษซากอารยธรรมเกลื่อนพื้นอยู่พักใหญ่

            “โทษทีนะกูไม่ค่อยได้เก็บห้อง” ตอนมารับมันก็อยู่ข้างล่างรอไง ไม่ได้มาเห็นสภาพแบบนี้เหมือนไอ้ยุค

            ซึ่ง...อีกฝ่ายก็คงชินกับภาพพวกนี้ไปแล้ว แต่กับไอ้ริวมันไม่ใช่ไง

            “ไม่เป็นไรเลย”

            “หิวน้ำมั้ย เดี๋ยวรอแป๊บนะ” ไม่รอฟังคำตอบผมรีบพุ่งตรงไปยังตู้เย็น เปิดเอาน้ำดื่มออกมาเสิร์ฟแขกของห้องอย่างเร็วรี่

            “ชยินมึงไม่ต้องเกรงใจกูขนาดนั้น” เสียงของไอ้ริวทำให้ผมชะงักมือ ปล่อยขวดน้ำลงกลางโต๊ะและหันไปมองคนพูดครู่หนึ่ง

            “ก็มึงมาห้องกูทั้งทีนี่”

            “มาคุยกันหน่อย กูมีเรื่องสำคัญจะบอกกับมึง” คราวนี้มึนกว่าเก่าอีกสัด ด้วยความขี้เสือกประมาณนึงผมจึงสาวเท้าไปยังโซฟาตัวเก่ากลางใหม่ แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างคนตัวสูงกว่าอย่างสงบเสงี่ยม

            “มีอะไรหรือเปล่าวะ” ดึกดื่นป่านนี้ยังลากสังขารมาหากันได้ คิดว่าคงสำคัญไม่น้อย

            “มึง...ชอบไอ้ยุคจริงๆ เหรอ”

            เชี่ย! คำถามห่าอะไรวะเนี่ย

            “มึงเป็นอะไรวะริว ทำไมถึงถามเรื่องนี้ได้”

            “ตอบมาเถอะน่า”

            “กูยังไม่แน่ใจ แต่ก็ไม่ได้ปิดกั้นตัวเอง อาจจะ...ลองดูกันไปเรื่อยๆ มั้ง”

            “งั้นถามหน่อย มึงเข้าใจว่ากูเป็นคนที่มึงคุยด้วยใน MSN นี่เลยเป็นเหตุผลที่มึงออกมาเจอกูแล้วไปนั่นไปนี่ด้วยกันใช่มั้ย”

            คำถามนี้เล่นเอาผมสตั๊นไปหลายวินาที รู้สึกผิดขึ้นมาเลยไอ้เหี้ย

            “กูขอโทษว่ะริว แต่ส่วนหนึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ กูแย่มาก เข้าใจว่าเราสนิทกันมาก่อนแล้วก็เลย...” ผมพูดไม่ออก ขณะคนเคียงข้างเอ่ยแทรกขึ้นมา

            “ไม่ๆ กูไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น คือที่มาเนี่ยแค่อยากถามให้แน่ใจ แล้วก็มีเรื่องที่อยากบอกกับมึง”

            “อือ”

            “กูไม่ใช่หมีใหญ่อะไรนั่นของมึง แต่ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่กูก็ชอบมึงไม่ต่างจากไอ้ยุคหรอก”

            “ฮะ! มึงวะ...ว่าไงนะ”

            บอกตามตรง หากมันยังคงเป็นหมีใหญ่ผมคงไม่ตกใจเท่านี้ เพราะที่ผ่านมาผมก็คิดเองเออเองไปหมดทุกอย่าง ไม่นึกเลยว่าวันหนึ่งไอ้ริวจะมาบอกชอบกันจริงๆ

            ตอนแรกคิดว่าชีวิตผมจะมีผู้ชายเข้ามาป้วนเปี้ยนให้ปวดหัวเล่นแค่สองคน นั่นคือไอ้ยุคกับหมีใหญ่ แต่คราวนี้ดันพ่วงไอ้ริวเข้ามาในวงจรอุบาทว์ด้วยนี่สิ

            ฮอตไม่ดูเวล่ำเวลาเลยไอ้ชยิน ไอ้เวร!

            เงินในบัญชีทำไมไม่เข้ามาบ่อยเหมือนความรักบ้าง แถมโผล่มาทีก็เล่นเอาปวดหัวฉิบหาย

            “กูชอบมึง”

            “ล้อเล่นหรือเปล่าวะ คือถ้ามึงเข้าใจผิดจากการกระทำที่ผ่านมาของกู กูขอโทษจริงๆ”

            “กูรู้ตัวเองดี และก็เข้าใจมึงด้วย หลายครั้งที่เหมือนมึงมีใจแต่สุดท้ายกูก็ได้คำตอบว่าไม่ใช่ เพราะงั้นกูเลยขอโอกาสกับมึงเหมือนที่ไอ้ยุคได้รับ” มนุษย์บนโลกที่ผมรู้จักต้องตรงเผงทุกคนเลยป่ะวะ

            บางทีอ้อมค้อมบ้างก็ได้ กูไม่โกรธหรอก มาแบบนี้มันตั้งตัวไม่ทันไง ทุกสิ่งที่อยู่ในหัวพรั่งพรูออกมาไม่รู้จบ ทว่าผมก็คงพูดได้แค่...

            “ริว ความจริงแล้วกูถามตัวเองหลายครั้งว่าคิดยังไงกับมึง ไม่ว่าจะตอนที่ปักใจเชื่อว่ามึงเป็นหมีใหญ่หรือไม่ได้เป็น สุดท้ายแล้วกูก็ได้คำตอบเหมือนเดิมคือเป็นเพื่อนกันน่ะดีที่สุดแล้ว”

            “เรายังไม่มีเวลาศึกษากันเลย มึงแม่งก็ตัดสินกูซะละ”

            “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ มันไม่ถูกต้อง”

            “ยังไงที่เรียกว่าไม่ถูกต้องวะ”

            “กูไม่ชอบคุยกับใครหลายๆ คน คนปกติเขาไม่ทำกัน”

            “ตราบใดที่มึงยังไม่คบใคร มึงก็มีสิทธิ์จะทำแบบนั้นเว้ยชยิน”

            “แต่ว่า...”

            “มึงทำได้ เดี๋ยวกูคุยกับไอ้ยุคเอง คนเราควรมีสิทธิ์เลือกป่ะวะ”

            “มันไม่ปกติว่ะริว ทุกคนมีสิทธิ์เลือกสิ่งที่ดีหรือเหมาะสมที่สุดให้ตัวเองอันนี้กูรู้ดี แต่บางครั้งมันไม่ใช่ว่าเราจะเลือกโดยไม่แคร์อะไรเลย ไอ้ยุคมาขอโอกาสจากกูก่อน แล้วกูก็บอกแล้วว่าจะเปิดใจ ถ้าวันไหนที่ไปกันไม่รอดกูถึงจะเริ่มกับคนใหม่ ถึงตอนนั้น...”

            ผมหยุดพูดไปอึดใจหนึ่ง จ้องมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้า “มึงรอได้มั้ยล่ะ”

            “กูรอได้” คำตอบนั้นหนักแน่นจนผมเริ่มหนักใจ

            ไม่ใช่ไอ้ริวไม่ดี แต่มันไม่ใช่จังหวะและเวลาของมัน

            พูดเหมือนคนเลือกได้เนาะ แต่ถามหน่อยเถอะ ไม่มีผู้หญิงสักคนหลุดมาให้กูเลือกแบบนี้เลยเหรอวะ หรือจริงๆ แล้วโชคชะตาต้องการกำหนดให้ผมได้รักกับผู้ชายสักคนมากกว่า งงในงงเว่อร์

            “บางทีมึงอาจจะต้องรอโดยไม่ได้อะไรกลับมาเลย”

            “กูก็ยินดี”

            “ไม่อยากให้มึงต้องเสียเวลาเลยว่ะ กับความรู้สึกกูตอนนี้มึงเป็นแค่เพื่อนจริงๆ”

            “กูไม่ได้เสียเวลาเลยสักนิด ยังมีเวลาอีกเยอะเพื่อรอโอกาสจากมึง”

            “...” เดดแอร์เลยครับ

            “งั้นตามนี้นะ กูจะรอวันที่ได้รับโอกาสจากมึง แต่ถึงไม่ได้กูก็จะรอคำตอบในวันนั้นอยู่ดี”

            เรื่องจบลงตรงที่ไอ้ริวมัดมือชกทุกอย่าง และปิดประเด็นด้วยการเดินออกห้องไป ทิ้งความหนักอึ้งเอาไว้ให้กับมนุษย์แกลบอย่างผม จนต้องเผลอเอาตีนก่ายหน้าผากหนักหน่วงกว่าทุกคืน

            มันไม่ง่ายหรอกที่จะรักใครสักคน

            แล้วมันก็ไม่ง่ายเหมือนกันที่เราจะเลือกคนๆ หนึ่งโดยที่อีกคนไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่ผมต้องส่งเพื่อนรักขึ้นเครื่องเพื่อกลับไปหาเมีย

            ใจหายขึ้นมาเลยว่ะ ตอนมันไม่อยู่ทุกอย่างก็คงเงียบเหงากว่าเดิมเป็นเท่าตัว ยังจำวันแรกตอนที่แม่งแวะมาหาที่ห้องได้อยู่เลย กระเป๋าสตางค์ยี่ห้อ Coach กูยังใช้อยู่นะ แถม MSN ของมันก็คงเป็นเรื่องเล่าในชีวิตของผมไปอีกนาน

            ซุปเปอร์เนิร์ดที่เป็นทุกอย่างของผม กำลังเดินทางไกลอีกแล้ว กว่าจะเจอกันอีกทีก็หนึ่งถึงสองปีข้างหน้าโน่น

            เพื่อนที่ดีอย่างมันไม่ใช่จะหากันง่ายๆ ยิ่งคนขี้เหงาและเพื่อนไม่เอาอย่างผมยิ่งแล้วใหญ่ จะกลับไปหาเพื่อนมหาลัยเขาก็มีงานมีการทำเป็นเวลา หรือจะให้ติดต่อหาเพื่อนสมัยเด็กนี่ยิ่งหนัก ผมไม่ชอบขี้หน้าแม่งเลย ครั้งหนึ่งพวกมันเคยแย่งกล้วยบวชชีของผมไปกินตอนอยู่เนอสเซอรี่ บอกตามตรง กูฝังใจมาจนทุกวันนี้

            “ฮือออออออ”

            “ร้องไห้ทำเหี้ยไรเนี่ย” กูล่ะหมดมู้ดทันทีที่ไอ้เพื่อนเลวนี้พูดขึ้น

            “มึงไม่อยู่กูก็เหงาดิวะ”

            “มึงจะไม่เหงา ฝากชยินด้วยนะ” ท้ายประโยคมันหันไปหาคนตัวสูงอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล และใช่! ไอ้ยุคมากับผมด้วย เรามาส่งเพื่อนรักด้วยกันท่ามกลางบรรยากาศน้ำเน่าสัดๆ

            “จะดูแลเป็นอย่างดี” แล้วดูคำตอบของไอ้ยุคครับ เล่นเอากูขนลุกขนชันขึ้นมาฉับพลัน

            “เมื่อไหร่มึงจะกลับมาอีก”

            “ปีหน้าอาจจะมา รอดูจังหวะก่อน”

            “แล้วกลับมาอยู่ถาวรล่ะเมื่อไหร่”

            “ตอนแก่โน่นจ้า” ดูจากสภาพหนังหน้าและกิริยามึงแล้ว ไม่ได้ตายแก่ชัวร์

            “กูคงคิดถึงมึงมากว่ะเบิร์ด และคงเหงาฉิบหาย”

            “เชื่อสิว่ามึงจะไม่รู้สึกแบบนั้นแล้ว แต่อาจจะเครียดเรื่องไม่มีเงินจนนอนไม่หลับแทน”

            “แช่งกูไอ้สัด ยิ่งปีชงอยู่ด้วย”

            “เออท่าจะจริง ชงเข้มซะขนาดนี้” พูดไปสายตาก็เหลือบมองไอ้ยุคไป เผื่อมึงยังไม่รู้นะเบิร์ด นอกจากไอ้ยุคแล้วไอ้ริวก็ยังตามเข้ามาผสมโรงชงจนวุ่นวายด้วยอีกคน

            “เดี๋ยวกูว่าต้องเข้าเกตแล้วว่ะ” สิ้นสุดคำพูดของเพื่อนเมพ ผมก็โผเข้าไปกอดคอมันทันที

            ใจหายโว้ยยยยยยยยย

            “เป็นหมาเหรอชยิน ปล่อยกูไอ้สัด”

            “กูไม่ให้มึงไป โทรบอกเมียมึงเลยว่าจะอยู่ที่นี่ ให้เมียมึงตามมา”

            “ห่าอะไรของมึง กูคิดถึงเมีย”

            “มึงไม่คิดถึงกูเหรอ”

            “มึงไม่ได้สำคัญกับกูขนาดนั้น”

            โฮร่ลลลลลลลล ร้องไห้น้ำตาเป็นสายไหม

            “กูจะทำเรื่องขอให้ทรัมป์ส่งมึงกลับไทย ข้อหาลอกเลียนโปรแกรมของของไมโครซอฟท์”

            “ยิ่งใหญ่จังเลยนะมึงเนี่ย” ไอ้เบิร์ดลากกระเป๋ามาตามทาง โดยมีผมเกาะหลังมันไปเรื่อยๆ โดยไม่คิดปล่อย

            เราอยู่ห่างจากเกตพอสมควร เลยใช้เวลาเดินไปบ่นไปไม่หยุดหย่อน คือกูจะงอแงใครก็ห้ามไม่ได้ ขนาดไอ้ยุคยังไม่กล้าปริปากเลย มีแต่ไอ้เบิร์ดเนี่ยแหละที่เอาแต่สาปแช่งผมทุกวินาที

            “เดี๋ยวกูก็กลับมามั้ย แต่ถ้าคิดถึงก็ช่วยส่งลาบหมูไปให้ที่เมกาหน่อยดิ”

            “ไม่!!

            “งั้นกูก็ไม่กลับมาแล้วจ้า”

            “เออๆ กูจะส่งลาบหมูแช่แข็งไปให้เลย ถึงแล้วติดต่อหากูบ้างนะ”

            “จะลืมได้ไง ไปละ” เราหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเกต จู่ๆ หัวใจก็วูบโหวงขึ้นมาดื้อๆ กระบอกตาร้อนผ่าว มือสั่นเทาราวกับกลัวว่าตัวเองจะสูญเสียอะไรบางอย่างไปซึ่งมันก็จริง...

            เบิร์ดไม่อยู่แล้ว คนเหงาที่ไม่มีใครเข้าใจกำลังจะกลับมา

            “โชคดีชยิน” เพื่อนรักโบกมือลา ผมกับไอ้ยุคก็โบกมือตามหยอยๆ

            “โชคดี”

            ทำได้แค่มองดูแผ่นหลังของมันเดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนสุดสายตา ผมไม่คิดว่าจะทำใจกับอะไรพวกนี้ได้มากนัก หากวันหนึ่งคนที่เคยอยู่กับเราเดินจากไป ผมจะเป็นยังไงวะ

            “ร้องไห้ทำไม ไม่ร้อง โตๆ กันแล้ว” ไอ้ยุคเอ่ยปลอบผมก่อนดึงตัวเข้าไปกอดราวกับกูเป็นเด็ก และมันก็แปลกมากที่ผมยอมให้เจ้าตัวได้ทำตามใจโดยไม่นึกเถียง

            ช่างเป็นซีนที่โลกนี้ต้องจารึก นักแต่งเพลงและนักเขียนกากๆ สองคนยืนกอดกันหน้าเกต ท่ามกลางสายตาของเจ้าหน้าที่ที่มองกลับมาเป็นเชิงถาม...

            อะไรของมันวะ?

            คล้อยหลังซุปเปอร์เนิร์ดได้ไม่นาน ผมกับไอ้ศตวรรษก็แวะหาร้านข้าวประทังกระเพาะแถวๆ สนามบิน เราสั่งฟาสต์ฟู้ดแดกง่ายๆ คนละอย่าง ใช้เวลากินไปคุยไปตามประสาจนกระทั่งสังเกตเห็นสายตาคมเข้มที่เพ่งมองไปยังอะไรสักอย่างซึ่งอยู่ด้านหลังของผมอยู่บ่อยครั้ง

            ด้วยความอยากรู้จึงเห็นไปมองบ้าง เลยได้เห็นผู้ชายหน้าตาดีเหี้ยๆ คนหนึ่งกำลังนั่งอยู่กับเพื่อน

            “รู้จักกันเหรอ” ผมถาม น้ำเสียงแข็งกระด้างจนรู้สึกได้

            “เปล่า”

            “แล้วคุณมองทำไมอ่ะ หรือชอบ”

            “เปล่า”

            “ไม่เข้าใจอ่ะ ช่วยตอบให้กระจ่างหน่อย”

            “แค่คิดว่าทรงผมนั้นน่ารักดี ถ้าคุณตัดมันคงเหมาะมาก”

            “เหอะ! ผมไม่มีความคิดที่จะทำอะไรเหมือนคนอื่นหรอก” แม้ช่วงนี้ผมจะเริ่มยาวจนแทบปิดตาแล้วก็ตาม

            “ก็ดีแล้ว คุณเป็นแบบไหนมันก็ดีทั้งนั้นแหละ”

            อยากปาเบอร์เกอร์ทิ้งแล้ววิ่งเข้าส้วมเพื่อไปอ้วกเลยจริงๆ ถ้าไม่ติดว่าเสียดายเพราะความจนอ่ะนะ

            “เดี๋ยวคุณไปไหนต่อ” ผมไม่เล่นไปตามเกมของอีกฝ่าย แต่พยายามเบี่ยงประเด็นเพื่อคุยเรื่องอื่นแทน

            “ปั่นต้นฉบับ คุณล่ะอยากไปไหนมั้ย”

            “ไม่ ผมเองก็ยังมีโปรเจ็กต์เพลงที่ต้องแต่งอีกเพลงนึง”

            “งั้นกลับห้องมั้ย”

            “อืม...” แม้ลึกๆ จะยังไม่อยากกลับเท่าไหร่ ไม่รู้สิ บางทีสิ่งที่ต้องการอาจไม่ใช่การออกไปข้างนอกหรือแช่อยู่ในห้อง แต่เป็นความรู้สึกที่ว่าเราอยากมีใครสักคนทำอะไรด้วยในตอนนั้นมากกว่า

            “แล้วรีบหรือเปล่า” เสียงทุ้มปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์ชั่วครู่

            “หมายถึงอะไร”

            “แต่งเพลง”

            “ไม่เท่าไหร่ งานไม่เร่ง แต่งไปเรื่อยๆ”

            “คืนนี้ไปนั่งแต่งเพลงที่ห้องผมมั้ย เดี๋ยวแวะไปรับ” หัวใจเต้นตึกตักขึ้นมาเฉย   

            “ไม่ต้อง”

            “ไม่อยากมาเหรอ”

            “ใช่ที่ไหนล่ะ แค่จะบอกว่าไม่ต้องมารับ”

            “...”

          “เดี๋ยวไปเอง”

            นี่ไม่ได้เรียกว่าให้ความหวังหรอกนะ ก็แค่...ก็แค่...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ก่อนที่จะไปหาไอ้ศตวรรษ ผมก็ไม่ได้นิ่งนอนใจกระดิกเท้าฆ่าเวลาอยู่ที่ห้องหรอก แต่เปลี่ยนเป็นรีบติดต่อหาใครคนหนึ่งที่รู้จักกันพอสมควรแทน พอได้ยินคำว่า ว่างจากปลายสายผมก็ไม่รอช้านั่งรถไฟฟ้าไปอีกสองสถานีจนถึงหน้าร้าน

            “น้องชยิน ไม่เจอกันนานเลย” รุ่นพี่สาวประเภทสองที่เป็นเจ้าของร้านเดินมาต้อนรับถึงที่

            “ครับ ไม่ได้เจอกันนาน” ผมตอบเสียงอ้อมแอ้ม

            “แล้ววันนี้จะตัด สระ ไดร์ หรือทำสีผมเอ่ย”

            “คือ...ตัดผมครับ”

            “แบบไหนคะ เดี๋ยวนั่งโซฟาก่อน” เจ้าตัวผายมือไปยังโซฟาตัวหรูสีดำ ก่อนผมจะเดินเข้าไปนั่งพร้อมหยิบมือถือขึ้นมา

            คือกูหืดจับมากครับกับการเซิร์ชหาทรงผมของผู้ชายที่อยู่ในสนามบิน จะให้อธิบายก็ยาก จะให้วาดออกมาฝีมือก็ง่อยอีกนั่นแหละ ดังนั้น Google จึงเหมือนเป็นทางออกสุดท้าย

            ทรงผมผู้ชายน่ารักๆ” กูเกลียดคำนี้มาก แต่แม่งก็ต้องหา

            แล้วเสือกเจอด้วยไง!

            แถมเหมือนผู้ชายคนนั้นเป๊ะ

            “เอาตามรูปนี้เลยครับ” ผมยื่นมือถือให้คนตรงหน้า

            “โอ้วดีมากค่า อันนี้ก็ตัดผมหน้าขึ้นนิดหน่อยเนาะ ส่วนข้างหลังก็ซอยให้สั้นลง ทรงนี้วัยรุ่นตัดกันเยอะ น่ารักมากจริงๆ เข้ากับรูปหน้าชยินด้วย เกาหลีมั่กมากค่ะ”

            นั่งฟังคำสาธยายอะไรต่อมิอะไรไปสักพัก ผมก็ถูกจับขึ้นเขียง ทั้งตัด ซอย แบตเตอร์เลี่ยนไถกรุยจนเส้นผมที่อยู่บนหัวหายไปเยอะโข ใช้เวลานานเหมือนกันกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย

            “เสร็จแล้วค่า หุยยยย หล่อน่ารักเลย”

            ส่องตัวเองในกระจกมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ทำไมเกิดมาหน้าตาดีขนาดนี้วะเนี่ย

            “เท่าไหร่ครับ”

            “หกร้อยค่า เดี๋ยวก่อนไปขอถ่ายรูปลงเพจร้านหน่อยได้มั้ยคะ”

            “ครับ”

            ผมยืนนิ่งปล่อยให้แกและเด็กในร้านจัดท่าจัดทางให้ พอถ่ายรูปเสร็จก็ได้เวลากลับไปต้มมาม่าแดกเพราะไม่มีตังค์ซื้อข้าวกิน ก่อนจะนอนมองดูนาฬิกาที่หมุนไปเรื่อยๆ เพื่อรอจนกว่าจะถึงเวลานัดหมาย

            สองทุ่ม...เมื่อไหร่จะสองทุ่ม

            ลืมสิ้นแล้วเรื่องไอ้เบิร์ด นึกเสียดายน้ำตาที่ร้องให้มันตอนกลางวันฉิบหายเลย

            กริ๊งงงงงงง

            เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่นห้อง ผมดีดตัวขึ้นมาจากเตียงแล้วคว้าถุงผ้าลงไปยังชั้นล่างทันที คาดว่าพอไปถึงห้องไอ้ยุคก็อาจจะเลทนิดหน่อย แต่มันดีแล้วเพราะจะได้ดูไม่จงใจเกินไปนัก แม้ในใจกูนั้นแทบจะพุ่งตัวถึงห้องมันตั้งแต่ตัดผมเสร็จแล้วก็ตาม

            ผมนั่งรอคนตัวสูงอยู่ตรงล็อบบี้ ไม่นานคนที่รอคอยก็เดินลงมาพร้อมส่งยิ้มกว้างมาให้ ผมเกาท้ายทอยแก้เขิน ไม่รู้แม้กระทั่งจะวางมือไว้ตรงไหนอ่ะคิดดู

            “ดูแปลกตาไปนะ” คำทักทายแรกที่หลุดออกมาจากปากของไอ้ยุค

            “เหรอ”

            “อืม”

            “แบบ...อากาศมันร้อนน่ะ เลยตัดผมออกนิดหน่อย”

            “น่ารักดี” เจ้าตัวเอ่ยชม จนกูนี่แทบบิดเป็นผ้าซักใหม่เลยสัด

            “คือบังเอิญเดินผ่านหน้าร้านตัดผม ช่างก็แนะนำมา ไม่ได้ตัดตามใครเลยจริงๆ”

            “คุณไม่ได้ตามใครหรอกชยิน คุณเป็นคุณ ถึงจะมีคนตัดทรงเดียวกับคุณเป็นร้อย คุณก็น่ารักที่สุดอยู่ดี”

            บึ้ม!!

            คำพูดมึงเหมือนมีดสับหัวใจกูได้ละเอียดลออมาก

            “ขึ้นไปข้างบนเลยมั้ย”

            “อือ” ผมพยักหน้าเดินตามร่างสูงไปต้อยๆ และทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดเข้าไป บรรยากาศเดิมๆ ก็หวนกลับมาอีกครั้ง ในห้องที่เตียงนอนห้อมล้อมไปด้วยตู้หนังสือ โต๊ะทำงานแสนรกแต่กลับมองดูเพลินตาไปอีกแบบ แถมยังมีกลิ่นอบอวลแสดงถึงตัวตนของคนเป็นเจ้าของ ซึ่งคงหาไม่ได้จากที่ไหน เพราะมันมีแค่ที่เดียว

            “ผมขอนั่งพื้นได้มั้ย ตอนแต่งเพลงผมชอบนั่งพื้น”

            “ไปนั่งบนเตียงไป พื้นมันเย็นมากเดี๋ยวขาจะชาเอา”

            ผมไม่ได้ปฏิเสธ เดินตรงดิ่งไปที่เตียงหลังใหญ่ก่อนเทกระจาดของทุกอย่างในถุงผ้าออกมา การมาห้องของไอ้ยุคหลายๆ ครั้งทำให้ผมรู้ว่ามันมีสมบัติล้ำค่าเก็บเอาไว้อีกชิ้นหนึ่ง นั่นคือกีตาร์ นี่เลยเป็นเหตุผลที่ผมไม่พกของตัวเองมาด้วย

            “คุณ ผมขอยืมกีตาร์หน่อยสิ” เอ่ยออกไปครู่เดียว ใบหน้าหล่อเหลาก็ละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์แล้วหมุนเก้าอี้หันมองผมนิ่งๆ

            “งั้นมานี่สิ”

            “คุณวางไว้ตรงไหนเดี๋ยวผมไปหยิบเอง” ครั้งก่อนอยู่ข้างตู้หนังสือ ครั้งนี้ไม่รู้หายไปไหน

            “มานี่ก่อน” เสียงทุ้มยังคงเปล่งประโยคเดิม

            “ทำไมล่ะ”

            “เดินมาใกล้ๆ ผม” ผมไม่สามารถแย้งคำพูดประโยคนั้นได้ นอกจากคลานลงจากเตียงแล้วเดินไปหาคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ในเสี้ยววินาทีนั้นร่างกายก็ถูกรวบไปกอดจนแน่น ใบหน้าคมและจมูกสันโด่งกดลงบนหน้าท้องของผมจนรู้สึกจั๊กจี้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายมันเป็นบ้าอะไรของมัน

            แต่ที่บ้ายิ่งกว่าคือผมไม่เคยปฏิเสธอะไรได้เลย

            “ผมคิดถึงคุณ” เจ้าตัวพูดออกมาตรงๆ จนผมเองก็ได้แต่อึ้ง

            “ก็มาเจอแล้วนี่ไง”

            “อยากอยู่กับคุณไปตลอด” ความจริงแล้วการอยู่กับไอ้ศตวรรษมันก็เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกัน ผมไม่ได้รู้สึกแย่ กลับกัน เพิ่งรู้ว่าความสบายใจมันหาได้ง่ายขนาดนี้

            “แต่จะกอดผมตลอดแบบนี้ไม่ได้นะ บอกมาว่ากีตาร์อยู่ไหน ส่วนคุณก็ทำงานต่อไป”

            “ผมจะได้อะไรจากการตอบคำถามคุณครับ”

            มันมากอีกแล้วววววววววว มาแบบนี้ทีไรแม่งต้องมีข้อแลกเปลี่ยนตลอด

            “คะ...คุณก็จะได้เพื่อนนั่งทำงานด้วยไง”

            “พูดแล้วนะ”

            “โอเค กีตาร์อยู่ข้างทีวีที่ห้องนั่งเล่น” เมื่อได้คำตอบแล้วเจ้าตัวก็ยอมปล่อยมือจากผม ทว่าความอบอุ่นยังคงเกาะกุมร่างกายจนรู้สึกได้อยู่ นี่หรือเปล่าที่หลายคนคิดถึงและโหยหาอ้อมกอด มันเป็นแบบนี้นี่เอง

            สองเท้าเดินออกไปด้านนอก จากนั้นก็คว้ากีตาร์กลับเข้ามาดังเดิม คงมีแต่เจ้าของห้องล่ะมั้งที่ดูจะไม่จดจ่อกับการทำงานแต่กำลังพุ่งเป้ามาที่ผมโดยตรง

            “มองอะไร ทำไมไม่ปั่นงานครับ” ผมถามเสียงดุขึ้นเล็กน้อย

            “ผมบอกว่ากีตาร์อยู่ไหนแล้ว เพราะงั้นผมขอข้อแลกเปลี่ยนที่คุณเสนอมาหน่อย”

            “ผมก็ทำอยู่นี่ไง นั่งเป็นเพื่อนทำงานกับคุณ”

            “ไม่ใช่แบบนี้”

            “ไม่ใช่แบบนี้แล้วแบบไหน”

            ไอ้ยุคไม่ตอบแต่อ้าขากว้าง เฮ้ย! เป็นเหี้ยอะไรของมึงวะนั่น

            ห้านาทีต่อมา...

            “คุณ อย่าเอาคางมาวางไว้บนหัวผมได้มั้ย” เริ่มบ่นอุบอิบแล้วครับ

            “ก็มันสบาย คุณก็ทำงานไปดิ”

            อย่างนี้จะให้กูทำได้ยังง้ายยยยยยยยยยยย

            นรกบนดินมีจริงนะเนี่ย และวิธีการตกนรกแบบนี้ก็ทำร้ายร่างกายกันสุดๆ ร่างกายของผมทำงานหนักขึ้นจนบางทีก็อดคิดไม่ได้ว่าหัวใจอาจจะวายตายในสักวัน

            ผมนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวเดียวกับไอ้ยุค โดยมีคนตัวสูงนั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง แล้วกูเบื่อมากเวลาที่แม่งเอื้อมมือไปจับแป้นพิมพ์ทำงาน ร่างกายของผมเลยเหมือนถูกล็อกไว้ในวงแขนแกร่งจนขยับไปไหนไม่ได้ แถมหัวกูยังทำหน้าที่เป็นหมอนวางคาให้มันอีกต่างหาก

            ซวยของจริง เจ็บใจแต่ทำอะไรไม่ได้ แต่งเพลงก็ไม่ได้ ไม่มีสมาธิโว้ยยยยยย

            กว่าจะหลุดออกจากพันธนาการของไอ้นักฆ่าได้ ก็ทำเอานั่งง่อยอยู่เกือบชั่วโมงจนเผลอพิงอกแกร่งหลับคาเก้าอี้ไปโดยปริยาย รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ถูกอุ้มกลับมาที่เตียงเนี่ยแหละถึงได้ลืมตาขึ้นมา

            “นอนได้แล้ว”

            “ผมต้องกลับ” ผมบอกเสียงงัวเงีย ภาพตรงหน้าเดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่างเพราะยังปรับโฟกัสได้ไม่เต็มที่

            “ดึกแล้ว นอนที่นี่เถอะ พรุ่งนี้ค่อยกลับ”

            “คุณทำให้ผมไม่ได้งาน” เสียงหัวเราะดังตามหลังมาทันที

            “คุณไม่ทำเองนะ ผมให้โอกาสคุณทำแล้ว”

            “ใครทำได้ก็โคตรเก่งแล้วโว้ย”

            “นอนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยตื่นขึ้นมาเถียงต่อ”

            “อือ...”

            จำไม่ได้เหมือนกันว่าประสาทการรับรู้ถูกปิดไปตอนไหน แต่ผมฝัน ฝันเห็นใครคนหนึ่งล้มตัวลงนอนเคียงข้าง กอดผมไว้ในอ้อมกอดของเขาแล้วหลับไปด้วยกัน

            เสียงทุ้มนั้นพูดกล่อมอยู่ข้างหู มันวนเวียนแบบนั้นซ้ำๆ ไม่รู้จบ

          ผมรักคุณชยิน รักคุณ...

 

 

 

 

 

 

 

            แสงแดดที่ลอดผ่านมาจากผ้าม่านตรงปลายเท้าทำให้ผมบิดขี้เกียจไปมาบนเตียง กว่าจะเรียกสติกลับมาแล้วรับรู้ได้ว่านี่ไม่ใช่ห้องของตัวเองก็ใช้เวลาอยู่นานโข

            ผมอยู่ในเสื้อผ้าชุดเดิม ทุกอย่างเหมือนเดิมยกเว้นผมเผ้าที่คงยุ่งเหยิงเกินกว่าจะหวีกลับให้เข้าที่ ด้านนอกได้ยินเสียงดังขึ้นมาเป็นครั้งคราว ผมรวบรวมกำลังลุกขึ้น เดินออกไปดูสถานการณ์ก่อนจะพบว่าเจ้าของห้องได้เตรียมอาหารเช้าเอาไว้จนเสร็จเรียบร้อย

            “ตื่นแล้วเหรอ” คำถามแรกพุ่งโจมตีฉับพลัน

            “อือ ตอนนี้กี่โมงแล้ว”

            “แปด”

            “ผมยึดเตียงคุณ ขอโทษนะ”

            “ก็ยินดีให้ยึด ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน เดี๋ยวมากินข้าวด้วยกัน” เขาออกคำสั่ง ขณะสองมือสาละวนอยู่กับการวางจานไข่ดาวไว้บนโต๊ะ

            ยิ่งกว่าแม่ก็ศตวรรษนี่แหละ

            “ที่ห้องคุณไม่มีแปรงฟันสำหรับผมอ่ะ”

            “มี เคยบอกว่าซื้อเผื่อไว้คราวก่อนไง” ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นมาสบตาแล้วพูดต่อ “ยังจะนิ่งอยู่อีก ล้างหน้าล้างตาแล้วมากินข้าว ผมหิวแล้วเนี่ย” พูดมาขนาดนี้แล้วใครลอยหน้าลอยตาอยู่ได้นี่ถือว่าสุดยอด

            ผมลากสังขารอ่อนเปลี้ยของตัวเองเข้าไปในห้องน้ำ และก็เป็นอย่างที่ไอ้ยุคมันว่าจริงๆ ที่มีแปรงฟันอันใหม่สำหรับผม มันถูกวางไว้ตรงเคาน์เตอร์พร้อมผ้าขนหนูสีขาวผืนใหม่เอี่ยม คือผมไม่เคยคิดหรอกว่าวันหนึ่งจะมีของๆ ตัวเองอยู่ในห้องของใครสักคน

            คิดแล้วน้ำตาจะไหล ซาบซึ้งใจมากๆ

            ใช้เวลาล้างหน้าแปรงฟันจนเสร็จสรรพ ก็กลับมานั่งที่โต๊ะกินข้าวเล็กๆ สำหรับสองคน โดยมีคุณนักเขียนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

            “อะไรอ่ะ” ผมถามอย่างอยากรู้ คือเห็นมันแม่งเขี่ยมือถือรอได้สักพักแล้ว

            “อ่านนิยาย”

            “งานของใครอ่ะ”

            “ไม่รู้จัก อยู่ในแท็ก YukYinCouple อ่ะ”

            มันเอาอีกล้าววววววววว นี่มึงยังไม่เลิกอ่านอะไรแบบนี้อีกเหรอวะ โกรธนะเนี่ยโกรธ!

            “ไม่ให้อ่าน ถ้าคุณอ่านผมจะโกรธ”

            “ไม่เห็นมีอะไรเสียหายเลย อย่างเรื่องนี้คุณก็น่ารักมาก เป็นกระต่ายตัวน้อยสีขาว” ไม่พูดเปล่าแม่งยังหมุนจอมือถือมาให้กูดูด้วย

            โอ๊ยยยยยยย แฟนอาร์ตส้นตีนอะไรของมันเนี่ย นี่ไม่เรียกกระต่ายแล้ว เรียกคอสเพลย์เรียกเลือด แล้วอะไรคือการที่ผมต้องใส่ขนฟูๆ เอาไว้ตรงตูดวะนั่น เล่นเอาอึ้งไปพักหนึ่ง นี่หนักกว่ากูเป็นต้นกะหล่ำปลีอีกนะเนี่ย

            “มันจะมีสักเรื่องมั้ยที่ผมเท่ๆ อ่ะ ไม่อยากเห็นอะไรแบบนี้เลย” พูดไปก็บ่นไป จิ้มส้อมลงบนไข่ดาวเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ

            “มีเรื่องนึง คุณเท่มาก”

            “จริงดิ เอามาให้อ่านหน่อย”

            “เดี๋ยวส่งให้ แต่ช่วยกินข้าวก่อน” ต่างคนต่างวางมือถือ แล้วหันไปจดจ่อกับอาหารเช้าตรงหน้า

            ไอ้ยุคแม่งโคตรดี อยากด่ามันในหลายๆ เรื่องนะแต่ก็พบว่าไม่มีอะไรให้ด่าอยู่ดี ผมมองดูอาหารที่อีกฝ่ายทำจนเต็มโต๊ะ มันเป็นสิ่งที่ดูเรียบง่ายแต่มองเห็นถึงความใส่ใจ ไข่ดาวคนละฟอง มีไส้กรอก แฮม เบคอน ขนมปังปิ้งกับแยม แถมเจ้าตัวยังเทนมใส่แก้วเตรียมไว้ให้อีกต่างหาก

            สบายใจจนไม่อยากขยับไปไหนเลยเอาจริง

            หลังมื้อเช้าผ่านไป ผมอาสาล้างจานเป็นการตอบแทนสำหรับของกินประทังชีวิต ก่อนคนตัวสูงจะเป็นฝ่ายพากลับไปส่งที่ห้อง ระหว่างทางกูก็เพลินเลยครับ นั่งอ่านนิยาย

            เชี่ยยุคก็หามาได้เนาะ ในแท็ก #YukYinCouple มีนิยายเรื่องหนึ่งที่แปลกแหวกแนวจากเรื่องอื่น มันชื่อว่า No name เขียนโดย No name เออสัด ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก

            นี่เป็นครั้งแรกที่ผมไม่ต้องรับบทเป็นผู้ชายท้องได้ ทาสเซ็กซ์ กะหล่ำปลี หรือแม้แต่กระต่ายขาว แต่เรื่องนี้ผมเป็นถึง...

            นักโทษแหกคุก เอากับมันสิ!

            No name เล่าเรื่องราวของนักล่าฆ่าหัวที่มีรอยสักบนหลังคอว่า AC118 ตัวเลขพวกนี้เป็นรหัสลับ ไว้ใช้เรียกแทนชื่อของคนในองค์กร ในโลกนี้จะไม่มีใครรู้ชื่อจริงของกันและกัน การสั่งงานทุกอย่างจะเรียกด้วยรหัสประจำตัว ดูเหมือนว่าพระเอกของเรื่องจะเป็นไอ้ 118 นี่แหละ

            ส่วนตัวเอกอีกตัวหนึ่งอยู่ในคุก นั่นคือกูเอง

            คนเขียนจั่วหัวเอาไว้แล้วว่านี่ไม่ใช่นิยายรัก แต่ถึงจะไม่เป็นอย่างนั้นคนอ่านกลับเยอะมากเมื่อเทียบกับนิยายเขินๆ เรื่องอื่น

            “คุณว่าคนแต่งเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงอ่ะ” ผมถามคนข้างๆ

            “ไม่รู้สิ ในโลกของคนอ่านกับคนเขียน ไม่มีใครรู้ความจริงหรือความลับของกันและกันทั้งหมดหรอก”

            “อือ เข้าใจแหละ แต่ผมชอบนะ อ่านจบไปแล้วสามตอน”

            “ไหนบอกไม่ชอบอ่านอะไรแบบนี้ไง”

            “นี่เป็นข้อยกเว้นเว้ย ถึงในเรื่องผมจะเป็นขี้คุกแต่ผมก็เท่มาก” ยืดอกอย่างภูมิใจ อยากโทรไปหาแม่แล้วเล่าถึงความปลื้มปริ่มที่เกิดขึ้นให้ฟังเลยจริงๆ

            “ถึงคอนโดคุณแล้ว” พอได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยแบบนั้นผมก็หน้ามุ่ยลงทันที

            ต้องกลับไปเหงาอีกตามเคย

            “คุณจะมาหาผมอีกมั้ย” ไม่อยากฟอร์มจัดแล้ว แม่งเหนื่อยว่ะ

            “ถ้าคุณอยากให้มาผมก็จะมา แต่ช่วงนี้เห็นทีว่าคงไม่ได้มากวน เพราะกลัวว่าสุดท้ายคุณจะไม่ได้งานเหมือนเมื่อคืน” เศร้าสลดไปอีก

            “เอาอย่างนั้นก็ได้”

            “ในห้องมีของกินที่ตุนเอาไว้เหลืออยู่มั้ย”

            “มีอยู่ ขอบคุณนะที่มาส่ง”

            “ยินดี”

            ผมเปิดประตูเดินลงไป สักพักก็มองดูรถยนต์สีดำขับห่างออกไปจนลับสายตา ถึงได้ดึงตัวเองกลับมายังปัจจุบันอีกครั้ง

            เวลาที่เหลือนี้ผมใช้มันทุ่มไปกับการแต่งเพลงตามคำสั่งของโปรดิวเซอร์ ซึ่งมันก็ไม่ได้แย่ ทำไปเพลินๆ มีบ้างที่ริวจะติดต่อมา ด้วยความที่ไม่อยากปฏิเสธให้เสียน้ำใจก็เลยรับและพูดคุยกันเล็กน้อย

            ไอ้เบิร์ดเองก็เดินทางถึงบ้านที่อเมกาตั้งแต่เมื่อคืน แถมแม่งยังทำตัวหน้าหมั่นไส้ด้วยการเซลฟี่กับเมียมาอวดอีกต่างหาก หน้าที่ผมเลยเป็นการส่งนิ้วกลางไปให้เป็นของขวัญการกลับบ้านของมันซะเลย

            ก๊อกๆๆ

            ประตูห้องถูกเคาะ ผมละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วบิดขี้เกียจเล็กน้อย ใครมันมารบกวนตอนนี้วะ แปดโมงเช้า ช่วงเวลาที่คนอย่างไอ้ชยินยังไม่หลับไม่นอนเนื่องจากแต่งเพลงเพลินไปหน่อย ผมเป็นอย่างนี้เสมอ นอนไม่เป็นเวลา วันดีคือดีอยากออกมาจัดระเบียบชีวิตตัวเองบ้าง แต่ก็ทำได้แค่แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ

            ผมย่างเท้าออกจากห้องนอน เพื่อเปิดประตูทักทายกับคนมาใหม่

            “โห คุณยังอยู่อ่ะ นึกว่าโดนเผาไปแล้ว”

            “คนครับไม่ใช่ศพ”

            คำทักทายกวนตีนๆ แบบนี้มีคนเดียวเท่านั้นแหละครับ ไอ้...สัด...ตะ...วัด

            แม่งเหี้ยที่สุดในประวัติศาสตร์นักเขียนแล้วเนี่ย

            ผมมองดูมือหนาตั้งแต่หัวจรดเท้า วันนี้คนตัวสูงสวมหมวกแก๊ปยี่ห้อ Moncler ใบเดียวกับที่ผมซื้อให้ ขณะสองมือถือถุงซุปเปอร์มาเก็ตเอาไว้พะรุงพะรัง เห็นแล้วก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาทันที

            “เข้ามาข้างในก่อน แล้วไหนบอกว่าอีกหลายวันกว่าจะแวะมาไง นี่เพิ่งวันเดียวเองนะ”

            “ผมอยากฟัดคุณ”

            โอ๊ยไอ้เหี้ย ดูมันตอบครับ

            “แล้วนี่มีเงินเยอะเหรอ ถึงได้ซื้อนั่นซื้อนี่มาให้ตลอด”

            “มีเท่าที่พอจะเลี้ยงดูคุณได้แล้วกัน” ผมมองตามกายสูงที่หมุนตัวไปมาอย่างคล่องแคล่ว หยิบนั่นจับนี่ยัดใส่ตู้เย็น พวกอาหารสำเร็จรูปก็ใส่ไว้ในตู้เก็บอาหารแห้งอย่างเป็นระเบียบ มองดีๆ ชีวิตกูนี่เหมือนมีแม่เพิ่มอีกคน

            “ส่วนอันนี้ เล่มที่เพิ่งหามาได้” หลังจัดการกับของสดจนเสร็จ มือหนาก็ยื่นถุงใส่หนังสือเล่มหนึ่งมาให้

            “ยังมีอีกเหรอ” เอ่ยถามอย่างแปลกใจ

            ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเอาหนังสือมูราคามิมาให้เราเป็นประจำได้ แต่ไอ้ยุคคือคนที่สามารถทำลายความคิดนั้นลง

            “เล่มนี้หายากมาก”

            “นั่นแหละ หากยากแล้วทำไมถึงเอามาให้อีก”

            “ก็อยากให้”

            เอ่อ...มิมีอะไรจะพูด

            “วันนี้ผมอยู่ได้แป๊บเดียวนะ พอดีมีนัดกับ บ.ก.ไว้ ต้องเข้าไปคุยงานที่ออฟฟิศ”

            “อือ”

            “ดูแลตัวเองด้วย” ไอ้ยุควางมือลงบนหัวของผมก่อนจะขยี้เบาๆ ไปมา

            “รู้แล้ว”

            “กินข้าวให้ตรงเวลา”

            “สั่งอีก”

            “แล้วอย่านอนดึก”

            “นอนดึกที่ไหน ผมนอนเช้า”

            “ปรับเวลานอนใหม่ ก็รู้อยู่ว่าผมเป็นห่วง”

            “...” ฮือ ซึ้งฉิบหาย

            “กลัวคุณจะไม่ได้ตายแก่ เสียดายแย่เลย” ไอ้เหี้ย! หมดกันอารมณ์ที่กูพล่ามไป ทว่าเสียงทุ้มก็ยังคงถามต่อไม่หยุดหย่อน “พรุ่งนี้ตอนเย็นคุณว่างมั้ย ผมจะแวะมาหาที่ห้อง”

            “ว่าง ทำไมเหรอ” จริงๆ จะว่างหรือเปล่าก็ไม่มีผลต่อไอ้ยุคอยู่แล้วมั้ง ทำตัวอย่างกับวิญญาณ คิดจะมาก็มา จะไปก็ไปเหมือนทุกทีนั่นแหละ

            “ผมมีเรื่องสำคัญจะบอก”

            “เรื่องอะไร”

            “ไว้รอพรุ่งนี้แล้วกัน ฝันดีนะเด็กน้อย” จากนั้นร่างกายของผมก็ถูกอีกฝ่ายพุ่งจู่โจมอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากของเราประกบกันชั่วครู่ก่อนผละออก นับดูแล้วคงเป็นช่วงเวลาที่สั้นมาก แต่กลับทำเอาใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ

            ไอ้ยุคยิ้มให้ ก่อนหมุนตัวเดินออกไป ทิ้งไว้เพียงผมที่เอาแต่ตั้งคำถามอยู่ในใจ

            มึงทำแบบนี้กูจะนอนหลับลงไอ้ไง ไอ้เวรรรรรรร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            Rrrrr..!

            โทรศัพท์มือถือของผมแผดเสียงร้องไม่หยุดหย่อน ขณะเจ้าของเตียงอย่างกูนั้นกำลังฝันหวานไปกับโลกในจินตนาการของตัวเองอยู่ คือถ้าโทรมาแล้วไม่มีสาระอะไรกูจะสาปแช่งให้

            ผมเอื้อมมือไปบนหัวเตียง หยิบเอามือถือขึ้นมาดูลวกๆ หน้าจอตอนนี้กำลังปรากฏรายชื่อของคนคุ้นเคยคนหนึ่งซึ่งก็คือไอ้ริว นี่ถือเป็นเรื่องปกติเหมือนกันเพราะมันเล่นโทรหากูทุกวันไม่มีขาด แต่ผมก็ยังใช้วิธีจู่โจมเข้าประเด็นอย่างรวดเร็วจะได้ไม่เสียเวลาคุยกันยาวๆ อีก

            เราเป็นแค่เพื่อน และผมคิดเสมอว่าไม่อยากคุยกับใครหลายคนพร้อมกัน

            เดี๋ยวดูวันนี้ครับว่ามันจะโทรมาคุยเรื่องอะไรอีก

            “ฮัลโหลลลลล” ผมกรอกเสียงยานคางของตัวเองลงไป

            [ชยิน ยังไม่ตื่นอีกเหรอ] ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีจนรู้สึกได้

            “มีมึงนี่แหละที่โทรมาปลุกกูเนี่ย”

            [โทษทีพอดีว่ากูดีใจไปหน่อย คือมีข่าวดีจะบอกเว้ย วันนี้หัวข้อวิจัยกูผ่านแล้วนะ]

            “อ้าวเหรอ ยินดีด้วยว่ะ” แม้ไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันสำคัญแค่ไหน แต่ในใจลึกๆ ก็รู้สึกดีเหมือนกันที่เพื่อนคนหนึ่งก้าวเข้าใกล้กับความสำเร็จมากขึ้นทุกที

            [อือ กูเลยอยากชวนมึงมาดูหนังฉลองกันหน่อย]

            “เอ่อคือ...” งานเข้าแล้วมึ้ง

            [คราวนี้มีเพื่อนหมอในกลุ่มกูมาด้วยเว้ย ดูกันหลายคนสนุกดี] ถึงจะไม่ใช่สองต่อสองก็เถอะ แต่มันก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่ดี อีกอย่างวันนี้ผมก็มีนัดแล้วด้วย

            “โทษทีว่ะริว กูมีนัดกับยุคอ่ะ อาจจะไปกับมึงไม่ได้”

            [มึงมีนัดกี่โมง]

            “ช่วงเย็นๆ”

            [เฮ้ยได้ เราดูหนังรอบบ่ายสองโมง พอจบแล้วเดี๋ยวกูรีบพามึงกลับมาส่งเลย รับรองทันแน่นอน]

            “...”

            [มาเถอะ กูอยากให้มึงอยู่ในวันนี้จริงๆ ว่ะ]

            เห็นผมเงียบไปนาน ไอ้หมอมันก็รัวพลังอ้อนใส่กูสุดฤทธิ์ แล้วมีเหรอที่คนใจอ่อนอย่างผมจะปฏิเสธได้ลงคอ สุดท้ายก็จำต้องลากสังขารลุกออกจากเตียง แล้วตรงดิ่งเข้าห้องน้ำ จัดการธุระส่วนตัว หาเสื้อผ้าสบายๆ สำหรับใส่ไปพบปะเพื่อนฝูง ก่อนไอ้ริวจะอาสามารับถึงใต้คอนโด

            ระหว่างทางก็ไม่ลืมต่อสายหาไอ้ยุคไปด้วย ผมไม่อยากให้แม่งรู้สึกไม่ดีเวลาต้องรอผมนานๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้รับการตอบกลับจากอีกฝ่ายอยู่ดี

            เดาว่าแบตมือถือคงหมด หรือไม่สัญญาณโทรศัพท์ก็ขาดหายไป แต่มันยิ่งสร้างความกระวนกระวายขึ้นในใจผมอีกเป็นเท่าตัว

            เราไปถึงห้างในยี่สิบนาทีต่อมา แต่กว่าจะรวมตัวเพื่อนของไอ้ริวก็ใช้เวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมง แถมที่หนักกว่านั้นคือทุกคนบ่นหิวกระปอดกระแปด ผมเลยจำต้องตามแก๊งหมอเข้าไปในร้านอาหาร จัดการหาอะไรรองท้องเสร็จสรรพเวลาก็ปาไปเกือบบ่ายสองโมงแล้ว

            แถมซวยซ้ำซวยซ้อนไปอีกต่อหนึ่งก็คือเพื่อนของไอ้ริวที่อาสาไปซื้อตั๋วดันจัดรอบมาซะห้าโมงครึ่ง เพื่อที่จะได้หาเรื่องให้ทุกคนมีเวลาเดินเล่นอ้อร้อสาวอะไรก็ว่าไป

            เหงื่อผมแตกพลั่ก หยิบมือถือขึ้นมาต่อสายหาไอ้ยุคครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าผลลัพธ์ที่ตอบกลับมาก็ยังคงเหมือนเดิม “ริว กูขอตัวกลับก่อนได้มั้ยวะ” สูดลมหายใจเฮือกสุดท้าย แล้วตัดสินใจพูดออกไปในที่สุด

            คนตัวสูงกว่าหันมามองนิ่งๆ หากแต่แววตากลับเจือไปด้วยความเศร้าจนกูรู้สึกผิด คือผมนัดกับไอ้ยุคไว้แล้ว และผมก็แคร์มันมากด้วย ไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องรอนาน ไม่อยากผิดนัดอะไรอีกแล้ว

            “มึงไม่ดูหนังเหรอ คือ...เราตกลงกันแล้วไง”

            “แต่ยุคไม่รับโทรศัพท์ กูกลัวว่ามันจะรอ”

            “มันอาจจะมีเรื่องยุ่งอะไรก็ได้ เอางี้ส่งไลน์ไปหามันสิ เผื่อแม่งเห็นจะได้ไม่มาก่อนเวลา”

            “กูส่งไปแล้ว แต่มันไม่อ่าน”

            “เพื่อนๆ ครับ ได้เวลาดูหนังแล้ว รีบเข้าไปเถอะ” เหมือนสายฟ้าฟาดลงมากระหน้าผาก เมื่อใครคนหนึ่งพูดขึ้นและผมถูกมือของไอ้ริวรั้งให้เดินตามเข้าไปโดยไม่สามารถปฏิเสธได้

            ใช่! ผมต้องดูหนัง ผมต้องดูทั้งที่ไม่มีสมาธิเลยสักนิดเพราะมัวแต่พะวงถึงใครอีกคน

            กว่าหนังจะจบก็ปาไปเกือบสองทุ่ม ไอ้ริวเห็นความร้อนรนของผมจึงอาสารีบขับรถพาไปส่ง แถมไม่ได้ส่งแค่ข้างล่างไง แม่งเล่นตามขึ้นมาถึงหน้าห้องด้วย

            “ยุค...”

            ภาพที่เห็นหลังเดินออกจากลิฟต์ ทำเอาหัวใจทั้งดวงร่วงลงไปกองอยู่ตรงตาตุ่ม

            ไอ้ยุคนั่งอยู่ตรงนั้น ที่หน้าห้องของผมและตอนนี้มันก็กำลังหันมามองผมกับไอ้ริวด้วยใบหน้านิ่งเฉย ผมอยากร้องไห้ แต่น้ำตาไม่ไหลลงมาสักหยด

            “กูกลับก่อนนะชยิน”

            “อืม” ไอ้ริวบอกก่อนเดินผละออกไปอีกทาง ทิ้งผมไว้กับใครอีกคน ท่ามกลางความอึดอัดที่แผ่รังสีออกมาจนทั่วพื้นที่

            ผมเดินเข้าไปประชิดกับกายสูง มองดูเจ้าตัวค่อยๆ ชันตัวลุกขึ้นอย่างช้าๆ ทุกอย่างเป็นไปอย่างเงียบเชียบ มันเงียบซะจนรู้สึกโหวงอยู่ในอก

            “รอนานมั้ย” ถามออกไปทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

            “ไม่นาน” ยุคตอบสั้นๆ

            “กี่โมง”

            “ทำไม”

            “กี่โมง”

            “สี่”

            “ผม...ผมโทรหาคุณแล้วแต่ก็ไม่ติด ส่งข้อความหาก็ไม่อ่าน วันนี้ริวมันบังเอิญชวนออกไปดูหนังกับเพื่อนๆ แล้วคือ...” ยังไม่ทันพูดจนจบประโยค ก็ถูกอีกฝ่ายแทรกขึ้นมาทันที

            “ผมบอกว่าชอบทุกอย่างที่เป็นคุณ ไม่ว่าจะข้อเสียอะไรก็ช่างผมมองมันเป็นเรื่องดีเสมอ แต่ไม่ใช่กับเรื่องนี้ ทำไมวะชยิน แค่บอกว่าไม่ชอบก็จบเรื่อง ผมไม่ได้ขอให้คุณรับผิดชอบความรู้สึกของผมสักนิดเลยด้วยซ้ำ”

            “...”

            “ทุกอย่างที่คุณอยากได้ แค่บอกมาผมก็ให้ได้ทุกอย่าง แต่ถ้าอย่างไหนที่ให้ไปแล้วคุณไม่ต้องการก็แค่พูดออกมาตรงๆ มันไม่มีอะไรที่เข้าใจยากหรอก”

            “หมายความว่าไง”

            “คุณคุยกับไอ้ริว คุณไม่ผิด คุณไม่ผิดที่จะคุยกับใครหลายคนแต่ควรจะบอกผมด้วย”

            “เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว”

            “ผิดยังไง สิ่งที่ผมเห็นอยู่มันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ”

            “คุณกำลังคิดเองเออเองอยู่นะ ช่วยฟังผมอธิบายก่อน” ความรู้สึกตอนนี้มันตื้อไปหมด เจ็บจนไม่รู้จะพูดยังไง

            “งั้นบอกผมสิ ทำไมคุณถึงไปกับมัน” ยุคที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่เหมือนคนที่ผมเคยเห็น ซึ่งผมกลัวว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้จะเปลี่ยนเขาไป กลัวว่าจะสูญเสียบางอย่างที่สำคัญในชีวิต กลัวจนอยากร้องไห้...

            “ริวแค่อยากฉลองเพราะหัวข้อวิจัยผ่าน”

            “คุณก็เลยไป”

            “ใช่”

            “คุณไปทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าผมจะมาหาคุณ คุณรู้อยู่แล้วแต่ไม่ยอมปฏิเสธมันไปตรงๆ”

            คราวนี้ผมพูดไม่ออก

            “ผมไม่ได้อยากแข่งกับใคร คุณเองก็คงอึดอัดเหมือนกันใช่มั้ย คุณสับสนผมรู้ หลายครั้งที่ผมโยนความไม่สบายใจมาให้ โยนคำว่าชอบมาให้ บางทีคุณอาจไม่ต้องเหนื่อยถ้าผมไม่พยายามยัดเยียดอะไรก็ตามให้คุณอีก”

            ผมเงยหน้ามองใบหน้าคม จ้องมองลึกไปยังดวงตาคู่นั้นพลางกัดฟันถาม

            “หมายความว่าไง คุณจะทิ้งผมเพราะเรื่องนี้ใช่มั้ย คุณจะล้มเลิกความตั้งใจทุกอย่างทั้งหมดเลยใช่มั้ย”

            “...”

            “ถ้าใช่ก็ไปเลย ในเมื่อคุณไม่ฟังก็ไม่ต้องมาให้ผมเห็นหน้าอีก”

            ความเงียบเกาะกุมไปทั่วพื้นที่

            เราต่างสังเกตปฏิกิริยาของกันและกัน นานเหลือเกินกว่าเขาจะตอบ

            “ความจริงแล้วรักมันก็ไม่มีอะไรยากหรอก แต่เรื่องระหว่างคุณกับผมมันคงเป็นไปได้ยากจริงๆ” คนตรงหน้าหยุดพูดไปอึดใจหนึ่ง ก่อนยื่นมือไปหยิบถุงหนังสือที่แขวนไว้ตรงประตูขึ้นมายัดใส่กระเป๋าเป้ส่วนตัว

            “...”

            “อือ ผมจะไป”

            เราแทบไม่มองหน้ากันด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่เห็นผ่านม่านสายตามีเพียงผู้ชายตัวสูงคนหนึ่งกำลังเดินห่างออกไปไกลเรื่อยๆ เรื่อยๆ ภาพที่แสนชัดเจนในคราแรกเริ่มพร่ามัวไปทีละนิดเนื่องจากน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ตรงขอบ

            มีอะไรหลายอย่างที่ผมอยากพูดออกไป อะไรหลายอย่างที่อยากอธิบายให้ฟัง แต่ในเมื่อเขาเลือกที่จะปฏิเสธมันแล้ว ก็สมควรที่ทุกอย่างจะลงเอยแบบนี้

            แต่ผมเจ็บ ผมเจ็บที่ใช้เวลาค้นหาตัวเองอยู่พักใหญ่ ความจริงแล้วผมรู้สึกยังไงกับคนๆ นี้กันแน่

            กระทั่งได้คำตอบ

            ผมรักเขา

            ทว่าเวลานี้ เขาไม่ได้อยู่ให้บอกรักอีกต่อไป...

 

 

 

อ่อม...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.878K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,704 ความคิดเห็น

  1. #3689 rockypim (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 21:38
    คือทำไมไม่รับโทรศัพท์ ทำไมไม่อ่านไลน์ แล้วทำไมถึงไม่ปฎิเสทตอนไปดูหนังรอบห้าโมง ทั้งๆที่ทำได้ รู้ๆก็รู้ว่านัดกับใครไว้ตอนเย็น อือออออ พวกเขามันแบบ...เฮ้อ!
    #3,689
    0
  2. #3678 kulwaree2547 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2563 / 01:44
    อิริว!!!-อ่ะ!!
    #3,678
    0
  3. #3658 rattanalak44 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 01:43
    โอ๊ยน้อ .มันดีอยุ่แล้ว มันกำลังไปได้สวย ชยินไม่น่าไปกับริวเลย ใจแข็งหน่อย ขอกลับมาก่อนก็ได้มั้ย เฮ้อ.
    #3,658
    0
  4. #3630 May Ling Pcm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 22:31
    จะได้รุ้ใจตัวเองจิงๆสักที
    #3,630
    0
  5. #3573 Amonrat3187 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 17:54
    ถ้าเธอยอม ใจเย็นๆ และฟังฉันสักหน่อย

    โอ่ยยยยยยยยยยยย 🤔
    #3,573
    0
  6. #3554 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 00:18
    ถึงกับไปเสิร์ชทรงผมตามน้องเลย แงงงง
    #3,554
    1
    • #3554-1 Subsiri Tipjorn(จากตอนที่ 12)
      29 พฤษภาคม 2563 / 22:18
      +1 เลยค่ะ ไปหาดูมาเหมือนกัน
      #3554-1
  7. #3543 Mookkeeeee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 16:31
    อิริว อีเฬว รู้ว่าเขารอแต่ก็ยังไม่อยากให้ไปหาชั่วว่ะ ไปเกิดไป--*ถ้าแรงไปขออภัยนะคะ*
    #3,543
    0
  8. #3529 Saaree6612 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 11:52
    อิริว เมิงงงงง!!!
    #3,529
    0
  9. #3510 Londar (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 13:31
    ตอนนี้สงสารยุคเลยยย
    #3,510
    0
  10. #3477 shokon477 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 23:39
    ในเมื่อมั่นใจว่าไม่ชอบริวมากกว่าเพื่อนทำไมไม่ปฏิเสธให้ชัดเจนไป เผื่อเลือกไว้ทำไม งงใจจัง
    #3,477
    0
  11. #3475 somwarun (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 21:14
    รู้สึกปวดใจแปลกๆ....อุ้ย! น้ำตากูมาละ
    #3,475
    0
  12. #3445 Masxy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 20:03
    หัดปฏิเสธบ้างนะ เด็กน้อย. ใจอ่อนจนตัวเองเดือดร้อน. เป็นไงละ

    วุ่นวายไปหมด
    #3,445
    0
  13. #3429 Deuxnxay (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 20:45
    ตามไปง้อสิ ..... ไม่เอาแบบนี้
    #3,429
    1
    • #3429-1 nukoiy91(จากตอนที่ 12)
      6 พฤษภาคม 2563 / 22:58
      สงสารริวนะ แต่เกลียดความเห็นแก่ตัวของริวเช่นกัน
      #3429-1
  14. #3416 Stampzzz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 20:20
    แงงงงงง ต่อไปมาม่าแน่ๆ
    #3,416
    0
  15. #3393 ขวัญ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 23:28

    ความจริงเริ่มหมั่นใส้ชยินมานานแล้วนะ แต่ก็เห็นโดนแกล้งโดนแหย่มาก็ใช้เวลาตัดสินใจได้ แต่ยุคชัดเจนมาก แมนแมน แล้วก็พร้อมจะเริ่มทุกอย่างด้วยกัน แต่ชยิน เหมือนจะยอมรับ เหมือนจะกล้า แต่เหมือนจะอ่อย และบริหารเสน่ห์ จริงอยู่ริวเข้ามาเอง ปฏิเสธไม่ได้ แต่การที่โมโหที่ยุคไม่ฟังเหตุผล นั่นคือโคตรทำไม่ถูก ไม่ว่าเหตุผลที่มี ยังไงตัวเองก็ผิด ถึงบอกก่อนก็ผิด อย่างที่ยุคพูด เรื่องมันไม่ยาก ชยินทำให้ยากเอง สมควรที่จะกลับไปเหงาคนเดียวเอง

    #3,393
    0
  16. #3365 aratre (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 23:19
    ร้องไหเตามอ่ะ เจ็บทั้ง2
    #3,365
    0
  17. #3345 Mmm02 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:45

    รีบเลยชยิน ยุคงอนแล้ว ง้อเลย...เร็วๆสิ

    #3,345
    0
  18. #3325 kaim123456 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:34
    แงงงงงงง ไปง้อเลยค้าบชยินน
    #3,325
    0
  19. #3297 aemly (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:58

    ถถึงเวลาง้อคุณยุคละน๊า

    #3,297
    0
  20. #3278 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:12
    ยุคเป็นคนแต่งนิยายที่น้องเป็นคนคุกใช่ปะ รีบกลับมาคุยกันเร็วว กลับมาก๊อนนนอย่าทะเลาะกัน
    #3,278
    0
  21. #3224 ThkTheks (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 21:57
    ไปง้อเค้าหน่อยเร็ว ชยินรู้กกกก
    #3,224
    0
  22. #3196 hh_9094 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 21:49
    ทำไมเป็นแบบนี้ล้าาาาา
    #3,196
    0
  23. #3186 SexyYugyeomMi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 00:03
    น่าตีทั้งคู่
    #3,186
    0
  24. #3177 Goi9972 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 20:05
    อืมมมมม
    #3,177
    0
  25. #3134 อะสะมาร์ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 12:56

    ก็งอลไง ยุคไม่ผิดนร้าาา

    ชยินนน วิ่งไปง้อเร็วววว กอดผัวจากข้างหลังแล้วสารภาพเลยลูกกก

    เข้าใจยุคนะตอนนี้

    #3,134
    0