[Fic The promise neverland] : The missing person

ตอนที่ 7 : 07. โครเน่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 529
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    18 ก.พ. 62

[พวกเขาต้องค้นหาทางหนีจากโชคชะตา] 





"ตอนนี้มีเด็ก16คนแถมอายุต่ำมากที่เราต้องปกป้อง" นอร์แมนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด


"....." เอ็มม่าทำได้เเค่เงียบ


"และศัตรูไม่ได้มีแค่หม่าม๊าคคนเดียวสิ" เรย์พูดเสริมและไม่วายที่จะหันไปมองทางกัลยา เธอหน้าซีดมาก เหมือนป่วยเลย แล้วสายตาแบบนั้นมันอะไรกัน




มันจะมีอะไรเกินขึ้นต่อจากนี้เหรอ? 




"เอาหล่ะเด็กๆ ได้เวลาออกไปเล่นเเล้ว" หม่าม๊าเอ่ยก่อนจะลูบหัวเด็กน้อยตรงหน้า


"แล้วหม่าม๊าล่ะ?" 


"ฉันจะไปทีหลัง♡️" 


"หม่าม๊าต้องคุยกับซิสเตอร์โครเน่ก่อนน่ะ" 






          ปึก! 


"เวรเอ้ย!" นอร์แมนสถบ มือที่ชกไปกับต้นไม้มือเลือดไหลออกมาซิบๆ เขาเจ็บใจจริงๆที่ตามเเผนของหม่าม๊าไม่ทัน


"มันดูไม่ดีสำหรับเราเลยนะ ฉันไม่ชอบที่เธอต้องย้ายไปอยู่ที่ห้องนั่น" เรย์เอ่ย ห้องที่เขาหมายถึงคือห้องที่พวกเขาทำความสะอาดไว้เเล้ว


'ห้องตรงกลางทุกคนบนชั้นสอง' เอ็มม่าคิด มันเป็นอะไรที่เเย่มากเลย เพราะหล่อนสามารถตรวจสอบพวกเธอได้ง่ายมากขึ้นอีก


"จัดระเบียบเสบียงอาหาร เช็คผ้าปูที่นอนที่ชำรุด พวกเราถูกเตรียมการเพื่อศัตรูคนที่สองของเรา!" 


"คำใบ้ชัดเจนขนาดนั้น.. ฉันไม่ทันได้ฉุดคิดได้ยังไงเนี่ย?!" 


"ถึงนายจะรู้ ก็ไม่มีอะไรหยุดการมาของเธอได้หรอกนะนอร์แมน ไม่จำเป็นต้อง—" 


" นั่นมันไม่ใช่ประเด็น หม่าม๊าจงใจให้คำใบ้ต่อหน้าเราทุกครั้งเลย! ถ้าเธออยากจะจับเราจริง เธอก็คงไม่ให้ทำแค่งานบ้าน3อย่างนั่นหรอก" นอร์แมนเอ่ยอย่างเจ็บใจ ทั้งที่เป็นไปไม่ได้ ที่จะคาดเดาการเครื่อนไหวต่อไปของหม่าม๊าด้วยสิ่งที่พวกเขามี.. แต่เธอก็ทำให้พวกเขาตั้งหลักไม่ทัน! 


หมาวความว่าพวกเราเเพ้ในการต่อสู้กับเธออีกครั้งแล้ว!! 



ถ้าหากพวกเราต้องการหนี


พวกเราต้องเอาชนะเเม่ของเรา



"แต่พวกเราคงจะจำได้สินะ ว่าการที่พวกเราตกใจ มันอาจจะเป็นแผนส่วนหนึ่งของหม่าม๊า" เรย์เอ่ยเตือน "เธอทิ้งคำใบ้ให้พวกเราเพื่อเป็นการข่มขู่ให้พวกเรายอมแพ้" 


"ถ้ามันเป็นเเบบนั้นพวกเราก็ไม่ควรถอย ตราบเท่าเราอยากออกจากไปจากที่นี่ในตอนจบ ชัยชนะก็เป็นของเรา" เขาอธิบายให้นอร์แมนได้ฉุดคิดและใจเย็นลง


"อย่าไปรู้สึกแย่เพราะว่าสิ่งที่ศัตรูต้องการ เราควรดีใจกับมันซะ!" 


"เอ๋!?" เอ็มม่าร้อง


"เพราะพวกเรามี2ข้อมูลอันเเสนสำคัญแล้วตอนนี้" เอ็มม่าทำหน้าถึงบางอ้อทันทีเมื่อเรย์อธิบายจบ


"ข้อมูลมากขึ้นเป็นสิ่งจำเป็น นั่นแหละที่พวกเราต้องทำ!" 


"พวกเราก็ไม่ได้ในที่เดียวนี่นา" เอ็มม่ายิ้มอย่างมีความหวัง












"ในที่สุดพวกเราก็ได้เล่นกับเอ็มม่าแล้ว!!" ฟิลร้อง พร้อมกับมองมาที่กัลยาก่อนจะจับมือเธอ "ไปเล่นวิ่งไล่จับกัน!" 


ฟิลเอ่ยก่อนจะวิ่งตรงที่ประจำของพวกเอ็มม่า มีเงาลางๆสามคน เธอคิดว่าน่าจะใช่ แต่ปรากฎว่าไม่ใช่เสียงั้น กลับเป็นดอนที่ยืนพิงต้นไม้ทำท่าอ่านหนังสือเหมือนเรย์  กิลด้าและผู้หญิงคนหนึ่ง 


"ไม่อยู่ที่นี่ง่ะ" ฟิลเอ่ยอย่างผิดหวัง


"ดอน... ทำไรอ่ะ?" 


"ฉันแกล้งทำเป็นเรย์ไง" ดอนยิ้มให้เหมือนเรย์ เอาจริงๆมันไม่ค่อยเหมือนเท่าไหร่นะ=_=


"ทำไปก็ไม่ได้ดูดีหรอกนะ ก็ได้ มาเล่นกัน" 


"กิลด้า เธอเห็นเอ็มม่าไปไหนหรือเปล่า?" กัลยาถาม แม้จะรู้คำตอบแล้วก็เถอะ


"ฉันไม่รู้หรอก" กิลด้าตอบพร้อมกับลูบหัวของฟิล งั้นก็เป็นการดีเลยสิ ที่จะไปเสือ— อะเเฮ่ม ไปสืบเรื่องที่หม่าม๊าจะคุยกับซิสเตอร์โครเน่ 


"งั้นเหรอ แย่จัง" กัลพูดพร้อมยิ้มก่อนจะหันหลังแล้วเดินจาก



ในขณะที่เธอกำลังเดิน ในหัวคิดถึงเรื่องของผู้มาใหม่ คาโรน่าจะมาเเทนโคนี่ เอาง่ายๆก็คือ กาาเติมเสบียงของฟาร์ม


และฟาร์มก็ไม่น่าจะมีเเค่ที่นี่ที่เดียว พวกหม่าม๊านี่เกิดมาเพื่อมารับใช้ปีศาจหรือถูกลักพาตัวมาจากสังคมมนุษย์กันเเน่นะ? กัลบาทำหน้าครุ่นคิด มันเป็นไปได้ทั้งสองอย่างเลยนะ


สองเท้าเล็กสาวเท้ามุ่งนรงไปที่บ้าน ไม่ลืมที่จะถอดรองเท้า เพราะมันเป็นรองเท้าหนัง เธอกลัวว่ามันจะทำให้เสียงดัง เดี๋ยวไปสืบไม่ได้ เผลอๆอาจโดนจับได้ด้วย


กัลยาค่อยๆย่องไปที่ชั้นสอง ในบ้านมันเงียบมากจนเธอได้ยินเสียงกระซิบ แสงไฟนั้นเล็ดลอดออกมาจากในห้องพร้อมกับเสียงพูดคุย นั่นทำให้เธอเอาหูเเนบกับประตูไว้


"ในที่สุดก็ได้กลับมาที่ 'ไซด์นี้' ฉันดีใจที่คุณให้โอกาสกับฉันนะ" การเริ่มบบทสนทนาของซิสเตอร์โครเน่นั่นทำให้กัลยาอยากรู้อยากเห็นไปใหญ่


หัวข้อมันน่าสนใจ


"ฉันแค่ส่งคำขอเพื่อมาเติมเต็มในหน้าที่ 'ช่วยเหลือ' ไม่ได้เจาะจงว่าเป็นเธอเสียหน่อย" 


"....ฉันได้ยินเรื่องของคุณมาเพียบเลยนะ ข่าวลือที่ว่าคุณถูกเด็กๆเรียกในฐานะหม่าม๊า และคุณก็ทำได้ดีกว่าใครในประวัติศาตร์ที่สามารถสร้างสินค้าชั้นเลิศได้อย่างต่อเนื่อง" 


"คุณเป็นแรงบันดาลใจของฉัน เป็นเกียรติมาที่ได้มาร่วมงานด้วย—" 


"มารยาททางสังคมพอได้เเล้วล่ะ" สิ้นเสียงหม่าม๊า ก็มีเสียงเหมือนกองกระดาษวางไว้อยู่บนโต๊ะ นั่นทำให้ซิสเตอร์

โครเน่เงียบไปสักพัก


"จบการคุยไร้สาระเเล้วมาทำงานได้เเล้ว นี่คือข้อมูลเด็กที่ล้ำค่าของฉัน จงจำข้อมูลทั้งหมดที่นี่เเละตอนนี้ซะ" 


'ใครมันจะไปทำได้กัน?!' กัลยาคิด ดูด้วยว่ามีกี่คนกัน? ถ้าจำได้หมดนี่ก็ไม่ใช่คนเเล้ว! 


"มันคงจะง่ายสำหรับคนที่ได้คะแนนเต็มทุกเช้าไม่ใช่เหรอ?"

เอาจริงๆ เธอควรตกใจอะไรก่อนระหว่างซิสเตอร์กับหม่าม๊าเคยอยู่ในฟาร์มนี้มาก่อนกับที่ซิสเตอรโครเน่ที่ความจำแม่นเป็นเลิศแบบนี่ดี? 


รู้สึกน้อยใจ ถึงเธอจะเข้าข่ายอัจฉริยะ แต่ความจำเธอนี่มันปลาทองดีๆนี่เอง เรียนมาสามปี ยังจำชื่อเพื่อนในห้องไม่ครบเลย.. 


กัลยากุมขมับ อะไรฟะ? นี่เธอมาโลกนี้ทำไมนะ? มาซ้ำเติมเธอเรอะ? รู้สึกอยากจะเปิดโปงไปเลยว่าตัวเองรู้ความลับแล้วโดนจับไปกินดีกว่าอีกT_T


"หือ? ในฟาร์มนี้มีอาหารชั้นเลิศแบบนี้ด้วยเหรอ?" อาหารชั้นเลิศเหรอ? หมายถึงเธอรึเปล่า? นั่นทำให้กัลยาเอาหูแนบกับประตูอีกครั้งหนึ่ง


"ช่างมันก่อน ตอนนี้ความลับของเราถูกเปิดเผยเเล้ว" 


"!!?" 


"มีเด็กสองคนรู้เรื่องเเล้ว เเละพวกเขาเห็นรถบรรทุกด้วย" 


"หา?... งะ.. งั้นต้องทำตามกฎ ค้นหาว่าเป็นใคร พวกเราต้องเตรียมส่ง—" 


"ใจเย็นไว้ก่อน ไม่จำเป็นต้องทำ ฉันรู้ว่าพวกเข้าเป็นใคร สิ่งที่เราต้องทำคือป้องกันการหลบหนีก่อนถึงวันส่งสินค้า" 


"เเล้วพวกเราจะไม่รายงานเบื้องบนเหรอ?" 


"ไม่จำเป็นต้องทำ ฉันมีมาตรการเหมาะสมที่จะจัดการกับเป้าหมายเอง" 


"ในทางกลับกัน เธอจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบจับตาดูเด็กอย่างใกล้ชิดฉันอนุญาตให้เธอทำตัวเท่าเทียมกับฉันแต่เบื้องหลังเธอต้องรับใช้ฉันเเค่คนเดียว.."


"เข้าใจไหมซิสเตอร์โครเน่?" 


"......ค่ะ มาดามอิซเบล่า" 


สิ้นเสียงซิสเตอร์โครเน่ กัลยาค่อยๆถอยห่างจากประตู เธอได้ข้อมูลมาเยอะเลย ไม่จำเป็นที่จะต้องไปสืบหาให้เมื่อยมือ

เธอรู้ว่าเธอควรทำอะไรต่อ ต้องหาโอกาสที่จะไปสำรวจ

คาโร มันน่าจะมีตำหนิในการฝังเครื่องส่งสัญญาณ


ที่เหลือก็แค่ระวังเป็นพิเศษให้มากขึ้นเเค่นั้นเอง 





[อะไรคือเบื้องหลังของโลก?]












คุยกันหน่อยยยย


กัลยาเห็นเป็นคนเข้าข่ายอัจฉริยะ เเต่เป็นคนที่ความจำสั้นมากค่ะ อยากจะจำก็จำได้หมด แต่ไอเรื่องชื่อหรือวันเกิดเพื่อน แม้จะพยายามจำเท่าไหร่ก็จำไม่ได้สักทีจะจำได้เเค่บางคนเท่านั้น เลยได้ฉายาว่าปลาทองมาแบบงงๆ



ภาพไม่ชัด ขอโทษด้วยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

90 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 13:06
    คนที่จำชื่อพวกผช.ในห้องไม่ได้5555
    #74
    0
  2. #60 Warisa7822 (@Warisa7822) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 06:33

    เออเหมือนกันเลย ฉายาปลาทอง55

    #60
    0
  3. #14 ดีเนะ (@aon16aon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:32

    กัลยาคล้ายๆเราเลย จำชื่อเพื่อนในห้องไม่ค่อยได้5555

    #14
    0
  4. #12 mayziitoao2 (@mayziitoao2) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:37

    ส่วนมากคนฉลาดบางคนจะมีข้อเสียหรือปมด้อยความสามารถสักอย่าง เช่น มีอดีตฝังทางใจจนต้องกดดันตัวเองทำให้เป็นโรคสองบุคลิก ฉลาดแต่ร้ายก็มี ฉลาดแต่ไม่ใช่ความสามารถ ฉลาดแต่ทำอาหารไม่เก่ง

    แต่ข้อเสียของกัลคือจำชื่อคนอื่นไม่ค่อยได้555555555+


    #12
    0
  5. #11 Akabanesayako (@Akabanesayako) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:48

    สนุกมากค่ะ รอตอนต่อไปนะคะะะ

    #11
    0
  6. #10 xX_Uzumaki_Narumi_Xx (@WhoAmIam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:44

    รอตอนต่อไปอยู่นะ
    #10
    0