[Fic The promise neverland] : The missing person

ตอนที่ 5 : 05. สิ่งที่ดีที่สุด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    4 มิ.ย. 62

[ภายใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีเเสงอาทิตย์สาดส่อง] 


[ชายหนุ่มนั่งอยู่เพื่อรับรู้ความจริง]







          ตึบ


เสียงปิดหนังสือดังขึ้น เรย์เหลือบมองเอ็มม่าเเละนอร์แมนก่อนจะลุกขึ้นเเละตามไปเงียบๆ








' ผ้าคลุมโต๊ะ '



คือเชือกที่หาได้จากห้องเก็บของ เอ็มม่าเเละนอร์แมน ปล่อยผ้าปูที่ตัดเป็นเส้นยาวๆออกจากใต้เสื้อ


" เราได้เชือกแล้ว "เอ็มม่าเอ่ย แววตาดูมีความหวัง นอร์แมนพยักหน้าเห็นด้วย 


เอ็มม่าปีนต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว เธอยื่นมือรอรับเชือกจาก นอร์แมนก่อนจะใส่ไว้ในรูของต้นไม้ 


' ด้วยสิ่งนี้พวกเราก็จะข้ามกำแพงได้ 'เอ็มม่าคิดพร้อมกระโดดลงมาจากต้นไม้


" เอาล่ะ เรามาถึงส่วนที่ยากแล้ว "นอร์แมนยิ้ม


" อือ "


เครื่องส่งสัญญาณ.. 


" เฮ้ นอร์แมน! "


และการทุกคนออกไปจากที่นี่


" หือ? "


เอ็มม่าทำหน้ากังวลเล็กน้อย" มันถึงเวลาที่จะบอกเรย์รึยัง? " 


" นั่นก็เป็นสิ่งที่ฉันคิดเลยล่ะ "นอร์แมนเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้ก่อนจะพูดต่อ" อย่างที่รู้เขาไม่มีท่าทีตกใจเลย เขาฉลาดเเละรู้เรื่องเครื่องจักรมาก เขาต้องช่วยเราได้เเน่ " 


ใจเย็นเเละเที่ยงตรง เรย์มักจะคิดล่วงหน้าเสมอเเละหาสิ่งที่ดีที่สุดได้ การช่วยเหลือของเขาเป็นสิ่งจำเป็นถ้าอยากให้ทุกคนรอด... 


ถึงอย่างนั้น.. 


" งั้นฉันจะพูดกับเรย์เอง เธอกลับไปได้เเล้วล่ะ "นอร์แมนเสนอ


" ทำไม? นายจะบอกฉันได้เเล้วสินะ "น้ำเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ทั้งสองสะดุ้งเเละหันไปต้นเสียงที่อยู่ข้างหลัง ชายหนุ่มกำลังนั่งอ่านหนังสือเเละบอกมือให้อย่างขอไปที


" เรย์?! "เอ็มม่าร้องลั่น


" โทษที ฉันตามพวกนายมาที่นี่เองเเหละ "เรย์เอ่ยพลางปิดหนังสือที่เขาอ่านก่อนจะลุกยืนเเละพิงไปที่ต้นไม้ใหญ่ ส่วนเอ็มม่ายังคงทำท่าตกใจไม่หาย


" ฉันเกิดอยากรู้ แล้วก็เลยมาที่นี่ "เรย์เอ่ยพร้อมตรงมาที่เอ็มม่า หนังสือเล่มหนาถูกวางไว้บนมือของเธอ" ฉันคิดว่าถึงเวลาที่จะพูดกันตรงๆแล้ว " 


" อ็อค!  "เอ็มม่าร้องเมื่อเรยล็อกคอพวกเขาทั้งสอง ส่วนนอร์เเมนยิ้มเเหยอย่างเดียว หน้าของเขาซีดเล็กน้อยจากการโดนล็อกคอ


" เกิดอะไรขึ้นที่ประตู "เรย์เอ่ยเสียงเข้ม


" เห็นได้ชัดจากการเเสดงสีหน้าในคืนนั้นเลยนะ! พวกนายทั้งคู่กลับมามือเปล่าทั้งที่บอกว่าไปไม่ทันเนี่ยนะ! เธอบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นสินะ?! คายออกมาซะ!! " 


" ฮะ ฮะ ยังฉลาดเหมือนเดิมเลยนะ "นอร์แมนฝืนยิ้มในขณะที่เขาโดนล็อกคออยู่


' เขาสังเกตในจุดที่เล็กน้อยแบบนั้นเนี่ยนะ? 'เอ็มม่าคิด


 หลังจากที่เรย์โวยวาย(?)เสร็จ เขาเริ่มอารมณ์ใจเย็นลงขึ้นจึงปล่อยให้นอร์แมนเเละเอ็มม่าได้หายใจหายคอ


นอร์แมนทำสีหน้ากังวล" นายช่วยพวกเราได้ไหม? "


" หะ? ก็.. ได้สิ "


" งั้นเล่าเลยนะ คือ พวกเราทุกคนต้องไปจากที่นี่..... "










" ....เรย์  "


กัลยาเอ่ยเสียงเรียบ อะไรคือการที่นัดเธอมาอ่านหนังสือด้วยกันเเละหายไปไหนก็ไม่รู้ ดีที่เธอไม่ได้หยิบหนังสือมาด้วยไม่งั้นหน้าเเตกใต้ต้นไม้เเน่ ว่าเเต่เขาไปไหนนะ? 


" ....... "


พอมาคิดอีกที ช่างหัวเขาไปแล้วกัน เธอจะใช้โอกาสนี้ในการไปสำรวจบ้านเสียทีหลังจากที่รอมานาน


" กัลจ๊ะ เธอว่างรึเปล่า? "


..... 


" มีอะไรรึเปล่าคะ? หม่าม๊า "


ทำไมเวลาที่เธออยากอยู่ส่วนตัวหรืออะไรก็ช่าง มันต้องมีคนมาขัดเธอด้วยนะ เริ่มหงุดหงิดเเล้วเนี่ย


" พอดีว่าอยากให้มาช่วยเตรียมโต๊ะอาหารหน่อยน่ะจ้ะ เห็นเธอยืนนิ่งตั้งนานเเล้ว "หม่าม๊ายิ้ม นี่จะทดสอบอะไรเธอหรือเปล่า? ตั้งเเต่เมื่อวาน เธอก็ไม่กล้าเข้าใกล้าหม่าม๊าสักพักใหญ่


" ได้สิคะ "เธอยิ้มก่อนจะเดินตามหลังหม่าม๊าไป



แก้วเซรามิกสวยถูกวางบนโต๊ะอย่างบรรจง ตามด้วยอาหารน่ากินมากมาย มีหลายครั้งที่กัลยาแอบชิมอาหารเหล่านั้น 


" นี่ " 


" คะ? " 


" เธอชอบบ้านหลังนี้ไหม? "หม่าม๊าถามเธอ นี่หล่อนจะมาไม้ไหนอีก? ถ้าเธอมาคิดอีกที ไหนๆเดี๋ยวเธอก็จะโดนจับเอาไปกินอยู่เเล้ว ตายก็ไม่น่าเสียหายเท่าไหร่หรอก.. 


มั้ง:)


" ชอบสิคะ "เธอเเสร้งยิ้มขณะเรียงเเก้วเซรามิก ถ้าตอบว่า 'ไม่'ไปคงเป็นเรื่อง หม่าม๊าคงรู้เเน่ ว่าเธอรู้ว่าที่นี่คือ ฟาร์ม


" งั้นเหรอจ๊ะ? ฉันขอถามอีกครั้งหนึ่ง ว่านอร์แมนกับเอ็มม่าไปที่ประตูใหญ่หรือเปล่า? "หม่าม๊าถาม บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป มันดูกดดันอย่างบอกไม่ถูก เธอเหงื่อตก ก่อนจะเเสร้งยิ้ม


" ไม่นี่คะ หนูยังเห็นพวกเขาเล่นในป่ากันอยู่เลย หนูเรียงเเก้วเสร็วค่ะ มีอะไรให้ช่วยอีกไหมคะ? "กัลยาพูดโกหกไป เเสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องน่าจะปลอดภัยกว่า ตอนนี้เธออายุ11 ถ้าทำอะไรไม่ไตร่ตรองไว้ก่อน เธอคงโดนส่งออกแน่


" ไม่มีอะไรแล้วจ้ะ ขอบใจนะจ๊ะ "


กัลยาพยักหน้า เธอเดินออกจากห้องแล้วเริ่มสำรวจบ้านคร่าวๆ อย่างเเรกที่สังเกตได้ชัด คือหน้าต่างเป็นรูปแบบฟันปลา และตัวน็อตไม่สามารถไขออกได้ เป็นการขังแบบไม่ให้ใครสังเกตเลย ทุกอย่างเป็นระบบเเบบปิด 


อืม...คุกดีๆนี่เอง


" พวกนั้นถึงไหนกันเเล้วนะ? "เธอเอ่ยอย่างเหนื่อยหน่าย อยากหนีจากที่นี่แล้ว เธออยากกลับบ้าน ไม่รู้ว่าที่นั่นจะเป็นยังไงบ้าง พวกเขาคงคิดว่าเธอตายไปแล้วจริงๆแน่เลย

          

เธออยากรู้ความจริง เธออยากรู้ว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ มันสับสนไปหมด ทุกอย่างมันดูรวดเร็วจนปรับตัวไม่ทัน


" .......เฮ้อ " 












" ปีศาจ ฟาร์ม? หม่าม๊าคือศัตรู? "เรย์หน้าซีด" ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นหรอกนะ อ๊ะ! เพราะงั้นหน้าต่างถึงเป็นเเบบฟันปลา! " 


' เข้าใจเร็วเกินไปแล้ว! 'เอ็มม่าเเละนอร์แมนคิดพร้อมกัน

 

" เดี๋ยว ทำไมไม่สงสัยสักหน่อยล่ะ? นายคงไม่ได้เล่นตลกกับเราสินะ "เอ็มม่าถามอย่างเลิกลั่ก


" ทำไมล่ะ เหรอ? "เรย์ทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะยิ้มเหี้ยม" นอร์แมนไม่เคยพูดโกหกโง่ๆอยู่เเล้ว เเต่เธอมันกลับกันเลย " 


' นี่เขาไม่เคยเชื่อฉันเลยสินะT_T ' 


" แล้วเเผนการที่จะหนี ปัญาหาคือจำนวนคนเยอะมาก "เรย์ทำท่าคิด


" กลุ่มใหญ่เกินไปเป็นไปไม่ได้ที่จะหนีไปกับทุกคน เราต้องจักการกับ— " 


" เดี๋ยวก่อน! "เอ็มม่าเเย้ง


" พวกเราต้องการหนีไปกับทุกคน นายจำเป็นต้องช่วยพวกเรา เรย์! "เอ็มม่ากล่าวเต็มไปด้วยความหวัง เรย์ตกใจเล็กน้อยกับสิ่งที่เอ็มม่าพูด ทำไมรู้สึกเหมือนโดนใช้เเหะ=_=


" ทุกคนเนี่ยนะ ล้อเล่นรึไง? "เรย์เอ่ยด้วยสีหน้านิ่งเรียบ


" เอ๊ะ? " 


" คนทั้งหมด37คน ส่วนใหญ่เป็นเด็กอายุ6ขวบ หม่าม๊า ปีศาจ เครื่องส่งสัญญาณ พวกเรามีปัญหาเต็มไปหมด เธออยากให้พวกเราหนียากขึ้นรึไง? " 


" ไม่ใช่ว่าฉันไม่เข้าใจมันหรอกนะ! "เอ็มม่าเเย้ง" แต่อย่างน้อยมันต้องมีสักทางที่— "


"  ไม่มีทางไหนทั้งนั้นเเหละ เอ็มม่าเธอไม่ฉุดคิดรึไง? "


" เรย์ เดี๋ยว-- "ไม่ทันที่นอร์แมนจะเเย้งอะไร เรย์พูดขึ้นมาก่อน


" อ้า...เข้าใจล่ะ นั่นเห็นเหตุผลที่นายอยากคุยกับฉันเป็นการส่วนตัวสินะ? "คำพูดของเขาทำให้นอร์แมนชะงัก


เรย์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้" นายไม่ควรปิดบังสิ่งนี้จากเอ็มม่า ฉันคิดว่านายคงไม่ได้หยุดเธอเลยสินะ "


 " ไม่ใช่เรื่องที่เธอใจดีเกินไป ไม่ใช่เรื่องที่นายซื่อตรงกับคนเเบบเธอมากเกินไป "เรย์ผลักนอร์เเมนให้พ้นทางก่อนจะเดินเข้าใกล้เอ็มม่า


" เอ็มม่า....พวกเราไม่ใช่เเค่ต้องหนีจากสถานที่เเห่งนี้ " 


พวกเราไม่รู้สิ่งที่เรียกว่า โลกภายนอก เลย


ถึงอย่างนั้น


" แต่มันไปไม่ได้เลยต่างหาก เพราะฉะนั้นเราต้องทิ้งทุกคนไว้ที่นี่ มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุด— " 


" ไม่เอาหรอก " 


          เคร้ง! 


" มันอาจเป็นไปไม่ได้แต่ฉันก็ยังอยากพากทุกคนไปด้วย เรามาหาวิธีกันเถอะ "เอ็มม่าทำตาเป็นประกายอย่างมีความหวัง


 " หา?! " 


" ฉันอยากให้จบแค่โคนี่ ฉันคงทนไม่ได้ที่ต้องมาเห็นใครต้องมาจบเเบบนั้น "เอ็มม่าเอ่ยเสียงเศร้าก่อนจะทำหน้ามีความหวังอีกครั้งหนึ่ง


" หากไม่มีที่ให้มนุษย์อยู่ งั้นก็สร้างมาด้วยตัวเองเลยสิ "


" มาเปลี่ยนโลกนี้กันเลย! "เอ็มม่าวิ่งมาจับคอเสื้อของเรย์ 


" เรย์ นายเป็นคนเดียวที่หยุดอยู่กับที่ในตอนนี้ เลิกบ่นเเล้วมาร่วมมือกับพวกเราซะ! " 


เรย์เริ่มชักสีหน้าก่อนจะผลักเอ็มม่าให้ไปงอแงกับพื้นหญ้า

" นอร์แมน มากับฉันหน่อยสิ!! "



 



" นั่นมันบ้าไปแล้ว! เธอก็เเค่ทำเรื่องสิ้นหวังทั้งนั้น!! "เรย์พูดด้วยความหงุดหงิด


" ฮะ ฮะ แต่ฉันดีใจที่เห็นเธอร่าเริงขึ้นเยอะเลยนะ! " 


" นั่นมันไม่ใช่ประเด็นเว้ย!! นายควรทำให้เธอหยุดคิดเรื่องเเบบนั้นซะ ไม่งั้นพวกนายจะตายคู่!! "เรย์โวยวาย นี่ไม่คิดจะฟังเขาเลยถูกไหม? 


" นอร์แมน ที่เราคุยกันอยู่ก็คือ นาย คนอย่างนายก็คงเข้าใจมาตั้งเเต่เเรกเเล้วไม่ใช่รึไง? "


นอร์แมนมองหน้าเรย์ก่อนจะยิ้มเเหย" ฉันเห็น...เอ็มม่าร้องไห้ หาได้ยากมากเลยนะที่จะเห็นเอ็มม่าร้องไห้ "สิ้นเสียงพูด ภาพวันนั้นก็เข้ามาวนเวียนในหัว... 


ภาพที่เอ็มม่าร้องไห้... 


เหมือนสูญเสียทุกๆอย่าง... 


และกอดเขาอย่างเเนบแน่น เหมือนกลัวว่าเขาจะหายไปอีกคน.. 


" ฉันคิดว่าที่เธอร้องไห้เพราะกลัว ขนาดฉันเองก็กลัวเลย แต่เเล้วฉันก็คิดผิด.. "เขาหายใจเข้าก่อนจะเริ่มพูดอีกครั้ง


" ฉันน่ะกลัวที่ตัวเองจะต้องตาย แต่เอ็มม่าน่ะ.. เธอกลัวที่จะเห็น ' ครอบครัวของเรา ' ต้องตาย  น่าประทับใจไหม? หลังจากที่เห็นสิ่งนั้น เธอก็ยังคงเป็นห่วงครอบครัวมากกว่าตัวเองอีก "นอร์เเมนยิ้ม


" มันก็ไม่ได้หมายความว่าเธอพูดถูก! "เรย์เเย้ง


" นายต้องมีปัญหาเเน่ถ้าพวกเราฟังเธอ "เขาพูดอย่างสุดทน


" นายไม่ควรปฏิเสธความมีเหตุผล นอร์แมน! อย่าปล่อยอารมณ์ชักนำพาไปสิ!! "เรย์พยายามเสนอเเละเรียกสติคนตรงหน้า นั่นมันเป็นอะไรที่เเย่มาก เพราะความซวยมันจะมาลงที่นอร์แมนคนเดียว


" เรย์..เรื่องนั้นน่ะ "นอร์เเมนยิ้มพร้อมกับผายมือทั้งสองข้าง


" แม้ว่าฉันมีปัญหาขนาดไหนฉันก็ไม่สนหรอกนะ! "


คำพูดของเขาทำให้เรย์ตะลึง" เป็นบ้าอะไรของนาย? นอร์แมน.... นาย... เปลี่ยนไป! " 


" ปกตินายต้องเยือกเย็นเเละเลือกสิ่งที่มีเหตุผลมากที่สุด!! "


ใช่เเล้ว


มากกว่าใคร


มากกว่าตัวเขาอีก


" นายมักจะเป็นคนที่มีเหตุผลมากที่สุดเสมอ แล้วทำไม— "


" เพราะว่าฉันรักเธอ "สิ้นเสียงนอร์แมนทำให้เขาชะงักค้าง หน้าตาของนอร์แมนแลดูมีความสุขเหลือเกิน


" ฉันอยากทำในสิ่งที่เอ็มม่ามีความสุข เพราะว่าฉันรักเธอ " 


" .......เสียสติไปแล้วรึไง?! นายจะไม่สนใจถ้าเอ็มม่าตายในสิ่งที่เธอต้องการเนี่ยนะ?! "เรย์ขึ้นเสียง เขารู้สึกอยากจะเป็นบ้า นี่มันบ้าชัดๆเลย! 


" ฉันไม่ปล่อยให้เธอตายหรอก "นอร์แมนยังคงยิ้ม" ถ้าเพื่อเธอแล้วล่ะก็..ฉันใช้ตัวเองทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นเเหละ ทุกๆอย่างเลย " 


" นายนี่มัน เหลือเชื่อจริง! "เรย์สถบ


" เอาจริง นายอาจจะพูดถูกก็ได้นะ สิ่งที่นายคิดอยู่คืออะไรล่ะ? ทั้งเอ็มม่าเเละฉันมันก็พวกบ้าสุดโต่งอยู่เเล้วล่ะ " นอร์เเมนเอ่ยพร้อมกับยิ้มเหมือนมีไพ่ที่เหนือกว่า


" ไม่เหมือนนายหรอก ที่เอาเเต่นั่งมองอยู่ที่เดิม "นอร์แมนยื่นหน้าเข้ามาใกล้


" นายคิดจะทิ้งให้พวกเราตกอยู่ในสภาพแบบนี้รึไงล่ะ? " 


" รวมถึงกัลด้วย "คำพูดของเขาทำเรย์นิ่งค้าง มันเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ? 


" ฉันคิดว่าจะเอากัลมาร่วมมือด้วย เพราะเธออาจจะรู้ทุกอยู่แล้ว อาจจะรู้มาก่อนพวกเราอีก " 


เรย์นิ่งเงียบ ภาพของกัลเขามาในหัว ใบหน้านิ่งเรียบ เหมือนคิดอะไรอยู่มันทำให้เขาฉุดคิด เธออาจจะรู้อยู่เเล้ว เเละกำลังหาวิธีหนีอยู่ก็ได้.... 


ทำไมเขาพึ่งมาคิดได้ล่ะ?! 


" ไม่รู้สิ เธอไม่ได้คะแนนเต็มเหมือนเรา เเถมอายุก็11แล้วด้วย ไม่เเน่เธออาจจะได้ส่งออกก่อนพวกเราเเน่ "


" นายคงไม่อยากให้เป็นแบบนั้นใช่ไหม? " 


" เธอคงผิดหวัง ถ้านายทิ้งเธอ


ภาพเด็กสาวเข้ามาในหัว ใบหน้าผิดหวังทำให้เขาสั่นสะท้านแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและความเกลียดชัง มันทำให้เขากลัว.. 


กลัวเสียเธอไป


เรย์เลือดขึ้นน่า" อา.. ไอเวรเอ้ย! "หมอนั่นจะให้เขาทำอะไรกัน? 


" นายคงคาดการณ์ไว้แล้วว่าฉันจะร่วมด้วยสินะ? "








" เอาไปดูซะ "เรย์ยื่นหนังสือให้ดู


" วิศวกรรมเครื่องยนต์เเละประวัติศาตร์มนุษย์? "เอ็มม่าเอ่ย


" ไม่ใช่เนื้อหา ฉันให้ดูปีพิมพ์ " 


" .......2015 "เอ็มม่าและนอร์แมนกล่าวพร้อมกัน


" หนังสือในบ้านส่วนใหญ่ตีพิมพ์ช่วงนี้เเหละ หรือก็คือ ถ้าให้คิดอย่างง่ายๆล่ะก็...จนกระทั่งปี2015 โลกคือสถานที่ที่เป็นไปได้ในการตีพิมพ์สิ่งเหล่านี้ "เรย์อธิบาย นั่นทำให้นอร์แมนฉุดคิด


" เกิดอะไรขึ้นเมื่อ30ปีก่อน? "


" ฉันก็คงต้องพูดถึงกรณีที่เเย่ที่สุดก่อน เเต่มันเพิ่ง30ปีเท่านั้น มีความเป็นไปได้ที่สังคมมนุษย์ยังอยู่รอดที่นั่น โลกภายนอก ศัตรูของเรา ทางออกจากที่นี่เเละกาาอยู่รอดต่อจากนั้น..... " 


" ถ้าพวกเราจะทำก็ต้องทำให้สำเร็จ! " 


" โอ้ว!! " 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

90 ความคิดเห็น

  1. #57 -NatJeeRa- (@-NatJeeRa-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 21:12
    ท่านนน คำผิดดดด ตรง"นายไม่คว*โกหกเธอ" มันควรเป็น"ควร"ดิ้!! ท่านเขียนเป็น...ไปดูเองนะ- - //สู้วๆ
    #57
    1
    • #57-1 Jitraya (@Jitraya) (จากตอนที่ 5)
      4 มิถุนายน 2562 / 21:20
      หะ?! จริงเหรอคะเนี่ย? จะแก้เดี๋ยวนี้แหละค่ะ!
      #57-1
  2. #13 ดีเนะ (@aon16aon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:27

    จะผิดไหม ถ้าหากอยากฝห้กัลเป็นคนจีบเรย์555

    ไหนๆก็มาสาย เสือซ่อนเล็บแล้ว55


    #13
    0
  3. วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:28

    ...กัลน่าจะทำให้มีอะไรเปลี่ยนตอนหนีนะ...มั้ง? โคตรอินเลย=_=


    #6
    0
  4. #3 nana jj (@june300425) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 12:19
    แหม~~~เรย์ลูก5555
    #3
    0