[Fic The promise neverland] : The missing person

ตอนที่ 20 : 18. ด่านแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    6 ก.ค. 62

[โลกใบใหม่กับอันตรายด่านแรก]








          ตุบ!


"โอ้ย! ไอบ้าเอ้ย!!" กัลยาสถบหลังจากที่เธอถูกดึงลงมาในโพลงรากไม้และหลังกระแทกพื้นอย่างจัง โชคดีที่เธอไม่เป็นอะไรมากแค่แผลถลอกนิดหน่อย


เธอขึ้นมาพร้อมปัดฝุ่นกระโปรง ที่นี่มันมืดมากจนมองอะไรไม่เห็นเลย แต่มันไม่เป็นปัญหากับเธอสักนิด


เพราะเธอมีโทรศัพท์ลูกรักอยู่ไงล่าาา


แสงสว่างจ้าจากโทรศัพท์ ทำให้กัลยามองเห็นอะไรได้มากกว่าเดิม แม้จะแค่เล็กน้อยก็ตาม






เธอเดินไปเรื่อยๆแบบไร้จุดหมาย พึ่งสังเกตได้ว่าที่นี่อุ่นดี ขนาดของที่นี่ไม่เล็กไม่ใหญ่มาก มีรากไม้ที่น่าจะตายไปแล้วห้อยลงมาตามทางกับเหล่าแมลง พืชพรรณแปลกๆที่ไม่เคยเห็นมาก่อน


แปลกจริง นี่มันใต้ดินแท้ๆแต่กลับเติบโตได้อย่างสมบูรณ์ แถมใบมันเป็นสีเขียวด้วย


ในขณะที่กำลังสังเกตพืชพรรณอยู่นั้น จู่ๆก็ขนลุกซู่ มีบางอย่างอยู่ข้างหลังเธอ!!


กัลยากลืนน้ำลายดังเอื้อก เธอค่อยหันไปข้างหลังอย่างช้าๆ ภาพข้างหลังแทบทำให้เธอทำโทรศัพท์หลุดมือ


เหล่าแมลงขนาดเท่าตัวของกัลยา มันจ้องมองเธออย่างนิ่งเงียบ เวลาที่เธอขยับตัวหรือส่งเสียง แมลงตรงหน้าเธอมันจะกระพือปีกเตรียมตัวบินเขามาหาเธอตลอดเวลา มันทำให้เธอไม่มีทางเลือกนอกจาก....


"ฮั่นแน่~ ชอบเร่งเครื่องเหรอเราอ่ะ~~"


          ฟิ้ววววว!!


"กรี๊ดดดด!!!!! ซอยข้อยแหน่!!!" กัลยากรีดร้องก่อนจะสาวเท้าหนีแมลงที่อยู่ข้างหลังเธออย่างสุดชีวิต รู้ไหมว่าเธอเกลียดแมลงมากขนาดไหน..


โดยเฉพาะแมลงสาบยักษ์แบบพวกนี้ไงเล่า!!


"อย่าเข้ามาน้าาาา!!! กรี๊ดดดด!!!"


น่ากลัวชิ*หายเลยว้อยยย


อีกด้านหนึ่ง




ในขณะที่กัลยาหนีตายกับเหล่าแมลง ทางด้านเอ็มม่าที่ตกลงมาก่อนและเรย์ตกลงมาทีหลังสุดก็ได้พบกับคนอื่นๆแล้ว เขากังวลเหลือเกินว่าเธอจะเป็นอะไรไหม?


แต่ทำไงได้ล่ะ? เขาไม่ได้อยู่กับเธอนี่ ทำได้มากสุดแค่เดินตามเส้นทางไปเรื่อยๆแค่นั้นเอง...



"ว้าว!!"


"ทุ่งดอกไม่ล่ะ!!!"


"สุดยอด!!"


เด็กๆวิ่งเล่นออกมาอยู่กลางทุ่งไม้แปลกๆ ที่เรย์สังเกต ทางนี้เป็นทางตัน และถ้าจะออกไปได้ก็ต้องปีนต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใจกลางทุ่งดอกไม้นั่น


"อืม....เราน่าจะต้องปีนต้นไม้ต้นนี้ เดี๋ยวฉันไปสำรวจต้นไม้นั่นก่อนนะ" ดอนว่าพลางวิ่งไปดูต้นไม้ใหญ่


"ฝากด้วยนะดอน!" เอ็มม่าเอ่ย


"!!" ไม่ทันที่ดอนจะปีนต้นไม้เพื่อสำรวจ เเนทก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ด้วยสัญชาตญาณแนทค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปดูก่อนจะตะโกนร้องอย่างสุดเสียง


"ว้ากกก!!!!!"


"เกิดอะไรขึ้นแนท!?" เอ็มม่าตะโกนถาม ก่อนจะวิ่งมาหาแนทพร้อมกับเรย์


"ด...ดูบนนั้นสิ..." แนทว่าพลางชี้ไปที่เหนือหัวของตนด้วยมือที่สั่นเทา


เอ็มม่าและคนอื่นๆเงยหน้าขึ้นไปมองข้างบนตามที่แนทพูดก่อนจะหน้าซีดเผือก บนเหนือหัวของพวกเขามีแต่ซากสัตว์ตายเต็มไปหมดแต่ที่น่าขนลุกไปกว่านั้นคือ สัตว์พวกนั้นมันโดนรากไม้เสียบทะลุร่างกายและห้อยอยู่อย่างนั้น


"แย่แล้วเอ็มม่า ป่านี้มัน--" เรย์พูดยังไม่จบดี เอ็มม่าก็แทรกขึ้นมาก่อน นี่เขาพูดช้าไปหรือ?


"อาลิเซีย! เจมิม่า! วิ่ง!!" เอ็มม่าตะโกนร้องพลางวิ่งไปฉุดตัวเด็กทั้งสองที่กำลังโดนรากไม้เข้าใกล้


"ขอบคุณเอ็มม่า--"


"เฮ้ ดูนั่นสิ ทางที่เรามาถูกปิดไปแล้ว!" ลานิตะโกนพลางชี้ทางที่พวกเขาเดินมาและถูกปิดตายด้วยรากไม้ไปแล้ว


มันสามารถขยับไปมาเหมือนมีชีวิต นั่นแสดงให้เห็นเลยว่า เจ้ารากไม้พวกนี้ มันใช้ชีวิตโดยใช้สารอาหารจากสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ซึ่งซากสัตว์ที่ห้อยข้างบนนั่นเป็นหลักฐานชัดเจนเลยล่ะ


พวกเขาตกลงมาในกับดัก


นี่คือเหตผลที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่บนพื้นดินเลย


แล้วพวกเขาจะหนีกันยังไงนะ:)


"รวมตัวกันไว้เร็วเข้า อย่าอยู่ห่างกันล่ะ!!"


ทุกคนทำตามคำพูดของเรย์อย่างรวดเร็ว โดยการรวมตัวกันที่ใจกลาง


ไม่มีใครสังเกตเลยว่ามือของเขาสั่นมากขนาดไหน 


ไม่เคยสั่นเพราะกลัวตายเลยแม้แต่นิดเดียว เพียงที่เขามือสั่นเพราะ....



'ฉันไม่เป็นไร เรย์'


'เชื่อฉันสิ'



นี่เขาเป็นห่วงเกินจนหูแว่วเลยหรือไงกัน??


"เอ็มม่า..แล้วกัล..ล่ะ?" แนทถามเอ็มม่าด้วยสีหน้าหวาดกลัวปนเป็นห่วง เอ็มม่าทำอะไรไม่ได้นอกจากส่งยิ้มไปให้


"ไม่เป็นไร! เชื่อฉันสิว่ากัลจะปลอดภัย"


"ใช่! เธอปลอดภัยอยู่แล้วถ้าเธอไม่ได้อยู่ตรงที่พวกเราอยู่ แต่ช่วยบอกฉันทีว่าเราควรจัดการกับรากไม้บ้านี่ยังไง?" ดอนหันไปยิ้มแหยให้กับรากไม้ที่เข้าใกล้พวกเขาเรื่อยๆ


ตายห่านกันหมดแน่งานนี้


          ตุบๆๆ!


่เสียงรองเท้าหนังที่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ความกังวลที่มีอยูทุนเดิมเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวโดยเฉพาะเรย์


ขอที ว่านั่นไม่ใช่เธอ


ดูท่าพระเจ้าไม่เป็นใจนัก รากไม้เปิดทางให้เหมือนยินดีที่จะต้อนรับผู้มาใหม่เข้ามา ทำให้เห็นร่างเล็กที่วิ่งตรงมาหาพวกเขาพร้อมกับแมลงยักษ์อีกสิบกว่าตัวที่อยู่ข้างหลังเธอ!


"อย่าเข้ามานะไอ้บ้าาาา!!!!"


เอ็มม่าทำสายตาที่ว่างเปล่า ปลอดภัยเหรอ? เอาเป็นว่าช่วยทำเป็นเมื่อกี้เธอไม่ได้พูดอะไรออกมาแล้วกัน


"โอเค ก่อนที่พวกเราจะได้ไปโลกหน้า มีใครอยากจะสวดมนต์อะไรไหม?" ดอนว่าพลางกระแอมเล็กน้อย


"คงไม่มีหรอกมั้ง" กิลด้าพูดเสริม


"เฮ้ย! ระวัง!!" แนทตะโกนร้องเพื่อให้กัลยาได้ยิน คงเพราะเธอพึ่งเข้ามากระมัง ทำให้อยู่ใกล้รากไม้มากเป็นพิเศษ


กัลยาได้ยินแบบนั้น เธอพยายามเร่งความเร็วเท่าที่ตัวเองมี แมลงก็ตามเธอ รากไม้ก็ตามเธอ ชีวิตมันจะบัดซบเกินไปแล้วนะยะ!!


เธอวิ่งตรงไปที่กองรากไม้ที่อยู่ข้างหลังพวกเอ็มม่า ก่อนเธอจะใช้ท่าฟรีรันนิ่งวิ่งไต่รากไม้ก่อนจะตีลังกาแล้วหมอบลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว


มันเป็นไปตามการอนุมานของเธอ แมลงพวกนั้น เอิ่ม..เบรกไม่ทันไปชนกับกองรากไม้เต็มๆ รากไม้พวกนั้นก็ใช้ความเร็วทั้งหมดเพื่อจับแมลง(สาบ)ยักษ์พวกนั้น ส่วนรากไม้ที่ตามมา เธอก็แค่ยืนอยู่นิ่งๆให้มันเลื้อยผ่านเธอไปแล้วสวาปามพวกแมลงนั่น


จีๆอีซี่


แม้จะเกือบตายไปแล้วก็เถอะ=--=


"เฮ้อ...รอดแล้วฉัน" เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก เกือบตายไปแล้ว ถ้าจะตายจริงๆขอไม่ตายกลางดงแมลง(สาบ)ยักษ์แบบนี้เลยนะ


"ส..สุดยอด" เอ็มม่าร้องพร้อมกับทำตาแวววาว "เมื่อกี้ เธอทำได้ยังไงน่ะ?" 


กัลยาลุกขึ้นมาปัดฝุ่นกระโปรงอีกครั้ง ที่เอ็มม่าหมายถึงท่าฟรีรันนิ่งสินะ?


"เอ่อ..คือ...เอิ่ม.." เธอควรอธิบายยังไงดี?


"เดี๋ยวก่อนเอ็มม่า พวกเราควรมาจัดการตรงนี้ก่อนนะ" กิลด้าเรียกเตือนสติให้ทุกคนกลับมามองความเป็นจริงตรงหน้า


เอ็มม่ามองรากไม้สักพักก่อนจะพูดอะไรออกมา "ใช่แล้ว! เหมือนฉันจะเคยอ่านเจอในหนังสือ ชื่องูๆอะไรนี่แหละ"


"งูของอัลวาร์พิเรน่า จาก1ใน2เล่มที่พวกเราเอามาด้วย หนังสือการผจญภัยของคุณมิเนอร์ว่า" เรย์ตอบเอ็มม่า


ว่าแต่...


มิเนอร์ว่านี่ใครนะ??


"หนังสือที่ป็นที่นำทางของพวกเรา!" เอ็มม่าพูดพร้อมแววตาที่เป็นประกาย เธอหยิบหนังสือนั่นมาดู


หนึ่งในสองเล่มปริศนาที่คุณมิเนอร์ว่าให้ไว้ เล่มที่พูดถึงอยู่มีรหัสมอสอยู่ ซึ่งกัลยาพยายามแกะมันด้วยสายตามีความหมายว่า...


สัญญา?


"...."


พันธสัญญา?


"อะไรน่ะ??" กัลยาเอ่ยเสียงแผ่ว พอคิดถึงพันธสัญญามันรู้สึกแปลกๆ เธอรู้สึกว่านี่แหละ คือคำตอบของโลกใบนี้


เรื่องนั้นช่างมันก่อนแล้วกัน ตอนนี้เรย์บอกว่าในหนังสือบอกว่ารากไม้พวกนี้มันจะสามารถรู้ตำแหน่งได้จากการสัมผัส


"ขอลองหน่อยแล้วกัน" เรย์ว่าพลางโยนแก้วเซรามิคไปตรงรากไม้ ผลคือรากไม้พวกนั้นโจมตีแก้วเซรามิคที่พึ่งโยนไปแตกกระจาย


"ในเมื่อเรารู้แล้ว ก็รีบไปกันเถอะ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วล่ะ" ดอนกล่าวพร้อมเอามือลูบแขนเบาๆ


กัลยาสำรวจรอบๆตัว อย่างที่เธอคิดไปตอนเเรกๆ ที่นี่มีอณหภูมิที่อุ่นมาก รากไม้พวกนี้อาจจะแพ้ลมหนาวที่อยู่ข้างนอกก็ได้นะ


อาจจะนะ..


"รากไม้พวกนี้อาจจะแพ้ลมหนาว..?" กัลยาพึมพำ แต่เรย์กับได้ยินชัดเเจ๋ว


"แพ้ลมหนาวเหรอ?" เขาถามอย่างสงสัย


"อ..อ้อ..เอ่อ..มั้งนะ ฉันไม่รู้" กัลยาพูดน้ำเสียงตะกุกตะกัก อา..ไม่กล้ามองหน้าเขาเลย


เรย์ที่เห็นท่าทางของกัลยา จู่ๆเขาก็ยิ้มออกมาก่อนจะหันหน้าไปบอกแผนการ


"เราจ้องปีนขึ้นไปข้างบนนั่นเหมือนที่ทำกับเฮาส์พอถึงข้างบนก็ช่วยกันกระโดดเกาะกิ่งไม้นั่นให้หัก แล้วเอาลมหนาวเข้ามา


"โอเค! เอาล่ะทุกคน พยายามเข้าล่ะ!!" เอ็มม่าพูดปลุกใจให้ทุกคน แน่นอนมันได้ผลดี


แผนการของเรย์เป็นไปได้สวย พวกเขาขึ้นมากันได้หมดแล้ว ส่วนเธอปีนขึ้นเป็นคนสุดท้าย ทุกคนต่างเหนื่อยหอบนิดหน่อย กัลยาไปยืนพักห่างๆจากกลุ่มเอ็มม่ามากพอควรเพราะเธอต้องการความเป็นส่วนตัวที่ช่วงนี้แทบไม่ค่อยมี


"ขอยืนด้วยคนนะ"


มั้งนะ...


"อา..ได้สิ^^"


เรย์ยกยิ้มก่อนจะมายืนข้างกายของกัลยา เธอรู้สึกเกรงอย่างบอกไม่ถูก


"ขอบคุณ" เรย์กล่าวเสียงแผ่ว


"สำหรับอะไรล่ะนั่น?" กัลยาพูดอย่างขบขัน เธอว่าพลางยักไหล่


"ทุกอย่างเลยมั้ง" เขาเอ่ยพร้อมกับหัวเราะเบาๆ "เธอคงลืมไปหมดเเล้ว ตอนนั้นเราเด็กกันมากเลยนี่น่า"


เขาเอ่ยก่อนที่จะไปโผลกอดคนตรงหน้า กัลยาชะงักก่อนจะกอดเขากลับ เขาคงเหนื่อยมามากจริงๆ และคงเสียใจมากแน่ๆที่ต้องทิ่งแม่แท้ๆของตัวเอง


ไม่เป็นไร เธอเข้าใจความรู้สึกนั้นดี..


ถ้าตอนนั้นเธอไม่ได้ไปสอบ เธออาจจะช่วยให้ครอบครัวของเธอรอดก็ได้


อา..


ไม่เป็นไร


ทุกอย่างจะไม่เป็นไร


มือเรียวสวยลูบผมสีรัตติกาลไปมา เรย์หลับตาพริ้มก่อนจะกอดหญิงตรงหน้าแน่นขึ้นอีก เขาไม่อยากให้เธอหายไปไหน ขอแค่อยู่ในสายตาของเขาก็พอ


อยู่ในสายตาเขา


เธอคงทำได้ใช่ไหม?


กลิ่นหอมหวานจากตัวของกัลยา มันทำให้เรย์รู้สึกผ่อนคลาย เขาไม่แปลกใจเลยที่จะมีคนมาขอกอดเธอเยอะแยะ...


กลิ่นหอมหวานเปรียบเหมือนดังสารเสพติด เขาติดกลิ่นนี้ไปเต็มๆ และเขาจะต้องบ้าไปแน่ๆถ้าไม่ได้กลิ่นนี้เป็นเวลานานๆ


อา....


เขาคงเสพติดเธอไปเต็มๆเลยล่ะ




















TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

90 ความคิดเห็น

  1. #71 เคที_Demon (@Black-Mmo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 23:37
    เห็นคู่นี้สวีทกันแล้วเขิลอยากให้ได้กันไวๆ แต่ก็คุกอะนะ
    #71
    0
  2. #58 -NatJeeRa- (@-NatJeeRa-) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 20:16
    โอ้ยยยยยยย ค่ดเขินเลยอะะะะ แม่วววววว หนูวเขินแทนกัลค้ะะะะ //สู้วๆค่า~ จะเป็นกำลังใจให้
    #58
    0