[Fic The promise neverland] : The missing person

ตอนที่ 16 : 14. สปาย3[100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 415
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    24 เม.ย. 62










[สปายก็นายไม่ใช่รึไง]


[เรย์?]













"......" เรย์เงียบพร้อมกับเบิกตากว้าง ภายในห้องนั้นเงียบเสียจนได้ยินเสียงหายใจของตนเองและเสียงนาฬิกาเดินไปเรื่อยๆไม่มีวันหยุดพัก เขาแสยะยิ้มให้กับคำพูดของคนตรงหน้าที่จ้องเขาเขม็ง


"พูดเรื่องอะไรของนายเนี่ย นอร์แมน?" เรย์เเสร้งยิ้มพร้อมกับเอามือมาจับที่หัวไหล่ของนอร์แมน


".....นายควรจะเข้าใจสถานการณ์อยู่แล้วนะ" นอร์แมนเอ่ย


"ฉันจะบอกดอนว่าเชือกซ่อนอยู่ใต้เตียงของฉัน ส่วนกิลด้าจะบอกว่าเชือกซ่อนอยู่บนฝาเพดานชั้น2 นั่นคือสิ่งที่ฉันบอกนายกับเอ็มม่า" นอร์แมนหายใจเข้าก่อนจะพูดต่อ "แต่ความจริงฉันบอกดอนว่ามันซ่อนอยู่ที่ห้องอาหาร ส่วนกิลด้าฉันบอกว่าซ่อนอยู่ที่ห้องสมุด"


"ฉันไปรวบรวมเชือกพิเศษมาหมดเเล้ว" นอร์แมนว่าพลางเทเชือกพิเศษออกจากถุงผ้าที่เขาหยิบติดมือมาด้วย "มีเพียงอันเดียวที่หายไปคือใต้เตียงของฉัน"


"หมายความว่าดอนถูกใส่ความ"


"และนายก็คือแหล่งข้อมูล เรย์"


          ฟุบ!


นอร์แมนว่าจบ เรย์ก็ล้มตัวนอนบนเตียงทันที เขาเอามือก่ายหน้าของตัวเองก่อนจะหัวเราะลั่นห้องโดยไม่กลัวที่จะมีคนมาได้ยินแม้แต่น้อย


"ให้ตายสิ ฉันคิดว่าแผนกำลังไปได้สวยเลยนะ" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาจ้องไปที่นอร์แมนเขม็ง


"......" นอร์แมนไม่ได้พูดอะไรออกมา เขามองไปที่เรย์ด้วยสีหน้าที่ผิดหวังเล็กน้อย


"นายมันค่อนข้างขี้เเย นอร์แมน ฉันก็เลยเเกล้งทำเป็นพวกด้วยสักหน่อย แต่ฉันจะถูกรู้เร็วเกินคาดแฮะ" ว่าจบเขาก็ลุกขึ้นนั่งปกติ


"นายพูดถูก ฉันเป็น 'สปาย' ของหม่าม๊า" เรย์แสยะยิ้มเยาะในสิ่งที่เขาพูดออกมา "สงสัยฉันตั้งเเต่เมื่อไหร่?"


"ตั้งแต่คืนที่ซิสเตอร์โครเน่มาที่นี่"


"โอ้....ตั้งเเต่คืนนั้นทันทีเลยสินะ"


"......" นอร์แมนยิ้มอย่างผิดหวังในตัวเขาน้อยๆ "พูดตามตรง ฉันเองก็คลื่นไส้กับสิ่งที่ตัวเองคิด"


"โดยการสงสัยนายก่อนเป็นคนเเรกเลย แม้ว่าจะมีสายสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนของเราอยู่" นอร์แมนพูดก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าที่ไร้อารมณ์ เขามองเรย์เป็นเเค่ 'ขยะ' เท่านั้นเอง...


ถ้าเอ็มม่ารู้ว่าเรย์เป็นเป็นเเบบนี้

เธอจะรู้สึกยังไง?


"ถึงอย่างนั้นนายก็เป็นข้อมูลในกรณีที่แย่ที่สุดของเรา และจากในมุมมองของศัตรู นายเป็นข้อมูลในกรณีที่ดีที่สุดเลยล่ะ......" 


"ไม่มีใครเหมาะกับตำเเหน่งนี้ไปมากกว่านายแล้วไม่ใช่รึไง?" นอร์แมนกดเสียงต่ำขณะพูดเพื่อให้คนตรงหน้ารู้สึกหมดหนทาง เเต่เรย์ยังคงยิ้มเหมือนเดิม


"นายคือคนที่มีอิทธิพลต่อแผนการ มันคงสมบูรณ์แบบถ้าวัตถุประสงค์คือการควบคุมสถานการณ์เอาไว้--"


"นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันสงสัยนาย" เรย์เอ่ยขัดนอร์แมนที่ยังพูดไม่จบ เขารู้ดีน่า..ว่านอร์แมนจะพูดอะไรต่อจากนี้


"...." นอร์แมนเงียบก่อนจะพูดต่อ "ฉันก็หวังว่าฉันจะคิดผิด...แต่มันเป็นสถานการณ์ที่แย่ที่สุดไปแล้ว"


ใช่...


...มันกลายเป็นเรื่องที่เเย่ที่สุดไปแล้ว...


[25%]





"ในขณะที่เราอยู่ที่นี่ เรย์ นายเป็นแหล่งข้อมูลให้หม่าม๊ามานานเเล้วสินะ" คำพูดของนอร์แมน มันเเทงใจดำของเขานิดหน่อย มันก็แค่นิดหน่อยอ่ะนะ แม้ภาพวันวานที่เขาเป็นสปายให้หม่าม๊าก็ตาม


"หม่าม๊าคงจะไม่เชื่อทันทีที่สปายรายงานให้ฟังหรอก" 


อย่างน้อย

ก็พิสูจน์ได้ว่า

ในวันนั้น

เรย์ก็ได้เป็น

สปายเเล้ว


ในวันแรกสุด

หม่าม๊าก็ได้ส่งเรย์

เข้ามาเพื่อระบุ

ตัวตนของ

พวกเรา


"นายเป็นสปายของหม่าม๊าตั้งแต่เมื่อไหร่?"


"....นานมากเลยล่ะ" 


"!" คำตอบของเรย์ทำให้นอร์แมนชะงักค้าง


"นี่นายไม่ใช่แค่สปายเเต่เป็นลูกน้องของเธอด้วยเหรอเนี่ย?!"


ทั้งสังเกตการณ์ ดูความปลอดภัย ยกระดับสินค้าให้ราคาเเพงขึ้น นี่หม่าม๊าควบคุมพวกเขาให้เป็นสต๊อกสินค้าตั้งเเต่เริ่ม แต่ก็ยังให้เรย์เป็นคนนำทางไปยังทิศทางที่เธอต้องการ


"ถูกต้อง" เรย์ตอบคำถามของเขาอย่างไม่ถือสา "นายคงเห็นฉันเป็นสุนัขเลี้ยงแกสินะ?"


"...." นอร์แมนไม่ได้โต้กลับ เรย์พูดถูกเเล้วแหละ..


แกล้งทำว่าทุกอย่างไม่เป็นไร..


ทำเหมือนพวกเขาเป็นเเค่ฝูงแกะ


ตลอดเวลา..


นี่มันผ่านมากี่ปีแล้ว?


"นายคงเป็นสปายให้หม่าม๊าเพียงคนเดียว?" 


"ใช่"


"นายยังคงทำงานให้หม่าม๊าแม้จะรู้ทุกอย่างเเล้วเหรอ?"


"ใช่"


"แล้วทุกอย่างเป็นเรื่องโกหกหรือเปล่า?" นอร์แมนถามอย่างเหลืออด แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร? ทำไมต้องช่วยพวกเขา?


ทำไม?


"นี่ไม่จบแค่การถามนายหรอก แต่ว่า" นอร์แมนเว้นช่วงก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้เรย์


"นายบอกหม่าม๊าไปมากเท่าไหร่? และนายสามารถทำลายเครื่องส่งสัญญาณได้จริงรึเปล่า?"


"นายจะถามฉันทำไมล่ะ? นายจะตัดฉันออกจากแผนขึ้นอยู่กับคำตอบรึไง?" เรย์ท้าวคางพร้อมกับปลายตามอง นอร์แมนยังคงหน้านิ่ง เหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่างอยู่


"ฉันไม่ทำหรอก เพราะฉันต้องมีนายอยู่ด้วยเหมือนเมื่อก่อน"


'ฉันสามารถควบคุมพวกเขาผ่านเรย์'


"ถ้าหม่าม๊าคิดว่านั่นคือเหตุผลที่พวกเรานั้นยังไม่ถูกจัดส่งสินค้าในทันที เพราะตัดเรื่องที่อันตรายออกจากเราไปได้เเล้ว" นอร์แมนว่าพลางเอามือมาประสานกันก่อนจะยิ้มเยาะ


"นายไม่ดีใจหน่อยเหรอ? นายสามารถปิดบังเรื่องพิดพลาดนี้ได้นะ ถึงนายจะหมดหวังเรื่องสปายเรา นายก็ยังให้ข้อสงสัยไปอยู่ที่ดอนได้นี่"


เรย์หันมองหน้าเขา คำพูดของนอร์มันเริ่มแปลกๆแล้วแฮะ 


"นายต้องการอะไรกันแน่?"


"3 อย่าง" นอร์แมนว่าพลางชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว


"(1)อยู่ข้างกายเราเพื่อรับประกันความปลอดภัย (2)เปิดเผยข้อมูลทุกอย่างให้พวกเรา (3) 'หักหลังหม่าม๊า' "


"แล้วกลายเป็นสปายของฉัน" นอร์แมนเอ่ยพร้อมแสยะยิ้มอย่างมีชัย นั่นทำให้เรย์รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก


"นายบ้ารึไง?" เรย์พูดพร้อมชักสีหน้า


"ถ้านั่นเป็นเป้าหมายตั้งเเต่เเรกของนาย งั้นนายก็ควรเงียบไว้เเล้วหลอกใช้ฉัน เคลื่อนไหวโง่ๆอย่างการแบล็คเมล์และการต่อรองกับฉัน ไม่เห็นว่ามันจำเป็นสักนิด" 


"เก็บแหล่งข้อมูลเอาไว้เงียบๆแล้วค่อย 'ตัดมันทิ้ง' ทีเดียวตอนหนี นั่นเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดที่นายควรทำ"


"อ๊ะ นั่นฉันรู้อยู่เเล้วล่ะ" นอร์แมนว่าพลางยิ้มเหมือนเคย และภาพเมื่อสองวันก่อนก็โผล่เข้ามาในหัว








'ฉันจะพาไปด้วย เพราะถ้าพวกเราหนีมันก็ไม่รับประกันว่าชีวิตของคนๆนั้นจะรอด และอีกอย่าง ฉันยังอยากเชื่อในพวกเขา'


'แม้ว่าข้อมูลของพวกปีศาจจะอยู่ในพวกเรา ฉันก็ไม่คิดว่าพี่น้องของพวกเราจะมีหัวใจเป็น ปีศาจ ฉันคิดว่าเอ็มม่าน่าจะพูดเเบบนั้น'


กัลยาพูดอืดอาด เธอปลายตามองนอร์แมนด้วยสีหน้างงงวย


 'ทำไมไม่ไปถามเอ็มม่าเองล่ะ?'


'ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน' เขาตอบความจริง ก่อนจะหลบหน้า เขาเองก็ไม่รู้ใจตัวเองเหมือนกัน มันรู้สึกว่าคนตรงหน้ามันพึ่งพาได้ดีกว่ายังไงไม่รู้


'.....'


'........ฉันคิดว่าเขาคงมีเหตุผล...' จู่ๆเธอก็พูดขึ้นมาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง


'??' เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอเอ่ยออกมา กัลยาเห็นแบบนั้นเธอจึงถอนหายใจเบาๆ


'การกระทำของทุกคนย่อมมีเหตุผลเสมอเเหละ แม้จะทำผิดพลาดก็ตาม ลองหันหน้าเพื่อฟังเหตุผลเเละให้สิ่งที่เรียกว่า 'โอกาศ' เพื่อให้เขาได้เเก้ตัว' 


กัลยาอธิบายอย่างเอื่อยเชื่อย 'แม้ฉันจะไม่รู้ก็เถอะว่าถามแบบนี้ทำไม แต่นายควรรู้ไว้หน่อยก็ดี'







"ฉันเปลี่ยนใจเเล้วน่ะ" นอร์แมนเอ่ยพร้อมยิ้ม "ความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนก่อนที่จะเป็นศัตรูกัน"


"อ้อ! แล้วก็มีเรื่องกวนใจฉันอยู่นิดหน่อย" เขาว่าก่อนจะนั่งบนเตียงตรงข้ามกับเรย์  "นายเป็นคนเอากระต่ายน้อยไปซ่อนใช่รึเปล่า?"


"....." เรย์ไม่ได้พูดอะไรออกมา


เพื่อประโยชน์ของเรา...


"นายคือคนที่วางแผนทุกอย่างเพิ่อการเเหกคุกครั้งนี่ไม่ใช่รึไง?"


สิ้นคำพูอของนอร์แมน ภาพวันวานก็เริ่มเข้ามาในหัว 


"นายเป็นคนวาวแผนเพื่อให้พวกเราหาความจริงด้วยตัวเอง

เรย์?"


"เฮ้ เรย์..."


"ทำไมนาย--"


"ทำไมนายถึงทำงานให้ 'ผู้หญิงคนนั้น' ล่ะ?"


บทพูดของนอร์แมนกลืนหายไปทันที เมื่อมีเสียงหนึ่งเเทรกบทสนทนาของเขา เด็กชายทั้นสองหันไปตามต้นเสียงอย่างช้าๆ


"กัล..." เรย์เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นโดยไม่รู้ตัว สีหน้านิ่งเรียบจ้องมองเขาเหมือนพยายามเค้นเอาคำตอบ


ความจริงเธอไม่ได้โกรธอะไรหรอก เธอพอรู้เเล้วเเหละว่าเรย์เป็นสปาย จากอิริยาบทต่างๆของเขาอ่ะนะ แล้วอีกอย่างที่เธอเข้ามาที่นี่เพราะลืมโทรศัพท์ลูกรัก(?)ไว้ต่างหาก ถ้ามีคนมาเห็นเข้าก็เเย่สิ


"....." เรย์ไม่พูดอะไรออกมา เขาเอาแต่มองไปทางอื่น


"ช่างมันเถอะ ฉันก็ไม่อยากจะรู้มากขนาดนั้นหรอก" กัลยาตัดบทสนทนา นั่นทำให้เรย์รู้สึกเหมือนวิญญาณออกจากร่างแล้ว


"เอ่อ..." นอร์แมนเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างออกมา นั่นทำให้กัลยาชะงัก


"....." นอร์แมนใช้สายตาพยายามสื่อว่าจะให้ช่วยให้เรย์มีสติกลับมาหน่อย เพราะตอนนี้เเม้หน้าจะนิ่งเหมือนปกติแต่เขาเห็นวิญญาณ(?)ออกจากร่างของเรย์ไปแล้ว


กัลยาส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย เธอเดินไปที่เตียงของเธอก่อนจะใช้ความเร็วทั้งหมดที่มีในการหยิบโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงที่อยู่ใต้กระโปรงแบบรวดเร็ว ก่อนจะเดินไปทางเรย์อีกครั้ง


          แปะ


มือเรียววางบนเส้นผมสีดำขลับอย่างเบามือ เรย์หันไปมองกัลยา เธอไม่เเสดงท่าทีโกรธเขาเลย นี่เขากำลังจะทรยศหักหลังเลยนะ! ขนาดนอร์แมนที่ยังสุขุมมากที่สุดยังเดือดดาลเลย


"ไม่เป็นไรนะ" กัลยาเอ่ยพร้อมยิ้ม


เธอไม่โกรธเขาเลย..


เมื่อกัลยาทำให้สติของเรย์กลับมา เธอจึงละมือออก สายตาเฉียบคมมองไปทางนอร์แมนเพื่อสื่อว่าตนเองหมดหน้าที่เเล้ว


"เจอกันตอนเช้านะ"


          ปัง


"......." กัลยาเดินออกไปห่างจากประตูพอสมควร ของเหลวสีแดงค่อยไหลออกมาทางจมูกอย่างช้าๆ


แม่มเอ้ยยย น่ารักชิ**หาย


อย่าลืมสิ ว่าเธออายุสิบห้าจะสิบหกอยู่เเล้วนะ และตอนนี้ร่างกายของเธอเริ่มกลับมาเป็น[สภาพเดิม]เเล้วด้วย สภาพเหมือนลูกหมาสำนึกผิด(?)นั่นมันอะไรกัน?


ไม่นะกัล เธอต้องเก็บความเป็นโชตะเอาไว้ให้มิดนะ!!


"อร้ากกกก!!!!!"


"เอ่อ...กิลด้า กัลเขาเป็นอะไรอ่ะ??"

















[It's okay]















คุยกันหน่อยยย


[สภาพเดิม]ของกัลยา หมายถึงว่าร่างกายเริ่มสมวัยตามอายุจริงของกัลยา(อายุ15ปี)ค่ะ ขอโทษที่ลงช้าด้วยนะคะTT


เเล้วอีกอย่าง ใครจะไปรู้อ่ะเนาะว่าภาพที่ไรท์วาด อาจจะเป็น 'จุดจบ' ของนางเอกก็ได้นะ:) 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

92 ความคิดเห็น

  1. #86 GhostFariy (@GhostFariy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 13:15
    อ๊ายยย น้องเป็นโชตะค่อน กรี๊ดดด โชตะบันไซ!!!!
    #86
    0
  2. #55 NapTi (@NapTi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 20:56
    พวกเดียวกัน โชตะ บันไซ!!!!!
    #55
    0
  3. #45 Nutm_e333 (@Nnp-ct-roger) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 15:05

    มาต่อน้าาาาไรท์
    #45
    0