[Fic The promise neverland] : The missing person

ตอนที่ 1 : 01. ผู้สูญหาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 914
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    24 มี.ค. 62

          ตึก ตึก ตึก ตึก 


' กัลยา ' ได้ยินเสียงรองเท้าหนังของเธอเอง ยามดึกที่เงียบสงัดทำให้เสียงเดินดังกว่าปกติ เเละเธอพยายามเดินให้มันเบาลง


กัลยาพึ่งกลับมาจากงานประกาศเด็กแลกเปลี่ยนดีเด่น เธอนั้นโด่งดังไปทั่วโลก ด้วยความอัจฉริยะของเธอตั้งเเต่วัย12ปี...


ในความโด่งดังที่น่าภาคภูมิใจก็ยังมีความเศร้าหมองแฝงอยู่


ในตอนที่เธอไปเเข่งสอบระดับภาควิชาฟิสิกส์ที่เป็นวิชาสามารถฆ่าคนได้ แต่เธอนั้นสอบได้ที่หนึ่งแบบสบายๆโดยแทบไม่เสียเเรงอะไรเลย... 


เเละการเเข่งครั้งนั้นทำให้เธอได้ไปเป็นเด็กแลกเปลี่ยนที่อเมริกา4ปี


ความภาคภูมิใจนี้ เธอจะเอาไปให้พ่อกับแม่เเละพี่ชายของเธอดู.. 


' อ่า....หนูกัลจ๊ะ ถือว่า...ครอบครัวหนูน่ะ— '


สิ้นเสียงของเพื่อนบ้าน หัวใจของเธอนั้นเหมือนจะเเตกเป็นเสี่ยงๆ รู้สึกชาไปทั้งตัว ตอนนั้นน้ำตามันไม่ใหลออกมาเลยไม่ต้องบอกว่าเกิดอะไรขึ้น เธอฉลาดมากพอที่จะรู้


และไม่อยากที่จะรับรู้อะไรทั้งนั้น..... 


กัลยาส่ายหน้าเพื่อไล่เรื่องพวกนี้ออกไป บ้านเรือนสองข้างทางปิดไฟหมดแล้ว ตอนนี้มันเที่ยงคืนกว่าๆ มันเงียบจนเธอต้องเขย่งเท้าเดินเพื่อให้เสียงมันเบาลง ถ้าพื้นมันสะอาด เธอก็คงจะถอดรองเท้าเดินไปแล้ว


จัดงานอย่างยิ่งใหญ่ แถมคุยไว้เสียดิบดีว่างานเบิกห้าทุ่ม แต่ด้วยความสนุกที่ได้เจอหน้าคนหรืออาหารอร่อยทำให้งานนั้นเลิกเลยไปอีกหนึ่งชั่วโมง กว่าจะได้กลับก็ดึกมากเเล้ว


          ตึกตึก ตึก ตึกตึก


กัลยารู้สึกแปลกๆเหมือนมีเสียงรองเท้าอีกคู่แทรกเสียงรองเท้าหนังของเธอด้วย


เธอแสร้งหันไปมองด้านหลังเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ห่างไปประมาณสิบเมตรได้ มีร่างของใครบางคนกำลังเดินอยู่บนถนนสายเดียวกัน กัลยารีบหันกลับมา ถนนสายนี้ไม่ได้มีบ้านเเค่หลังเดียวเสียหน่อย คนอื่นจะเดินทางเดียวกันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ดึกดื่นเเบบนี้เธอเองก็อดระแวงไม่ได้


และเพราะดึกมากแล้วนี่เอง จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เธอจะกลัวและเร่งฝีเท้าอัตโนมัติ เลี้ยวซ้ายเเยกหน้าก็ถึงที่พักเธอเเล้ว


เสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ กัลยาเเอบเหลือบมองไปข้างหลังและพบว่าเป็นผู้ชาย ดูเหมือนเขากำลังเร่งฝีเท้า ตอนนี้ระยะทางระหว่างเขากับเธอมันหดลงกว่าครึ่ง และยังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ


ทั้งสองนั้นเดินคนละฝั่งกับถนน ดูเผินๆเหมือนไม่อันตรายนัก แต่ทำไมเธอรู้สึกเหมือน...ชายคนนั้นกำลังมองอยู่เลย


กระโปร่งนักเรียนที่เธอใส่มันไม่ได้สั้นอะไรขนาดนั้น ยาวจนจะเป็นแม่ชีเเล้วด้วยซ้ำ เด็กสาวกระชับกระเป๋าสะพายแน่นแล้วเร่งฝีเท้าให้มันเร็วขึ้นกว่านี้อีก ทางเเยกอยู่ตรงหน้านี่เอง

เธอมองด้วยหางตา ใจเต้นตุบๆ แล้วเลี้ยวซ้ายอย่างรวดเร็ว


กัลยาเลี้ยวซ้ายข้ามไปอีกฝั่งของซอย อีกไม่กี่วินาทีเธอจะถึงถนนที่ชายคนนั้นเดินอยู่ เธอไม่คิดจะสบตาหรือมองเขา ขาเล็กสาวตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วโดยไม่สนเสียงรองเท้าหนังที่กระทบกับพื้นเสียงดังลั่น เธอไม่สนเเล้ว เธอต้องการที่จะถึงที่พักเธอเดี๋ยวนี้! 


เธอสะดุ้งจนทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้ยินเสียงวิ่งเท้าอีกคู่


เรื่องบ้าอะไรกัน?! กัลยาหันขวับ เธอจ้องมองซอยเล็กแคบด้านหลัง นอกจากรถที่จอดอยู่สองข้างทาง ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลยแม้แต่คนเดียว.... 


อะไร? เธอหูฟาดเหรอ? 


กัลยากลืนน้ำลาย เหงื่อนซึมจนฝ่ามือชื้น เวลานี้ความกลัวเริ่มครอบงำ ใจเธอสั่นไปหมด กัลยาเร่งฝีเท้ามุ่งไปที่พักของเธอ


เธอเช่าอพาร์ตเมนต์ที่มีห้าชั้น ภายในสะอาดสะอ้านแม้ภายนอกจะดูเก่าก็ตาม ผู้เช่าส่วยใหญ่เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเช่นเดียวกับเธอ ส่วนน้อยที่อยู่เป็นครอบครัว นับว่าปลอดภัยในระดับหนึ่ง


เธอเสียบลูกกุญแจในรูกุญแจ บิดแกร๊ก ประตูเปิดออก กัลยาผลักประตูเปิดพลางหอบหายใจ หางตาเหลือบมองด้านข้างโดยสัญชาตญาณ ไม่รู้ว่าชายคนนั้นมาที่นี่ตั้งเเต่เมื่อไหร่ เขายืนห่างจากตัวเธอไม่ถึงสิบเมตรด้วยซ้ำ


" !!!? "เธอสะดุ้งเมื่อชายคนนั้นพุ่งตัวมาหา


กัลยาวิ่งเข้าตึกอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ อีกแค่ก้าวเดียว ชายคนนั้นจะมาถึงตัวเธอเเล้ว! 


          ปัง!! 


เด็กสาวไม่สนใจแล้วว่ากี่โมงกี่ยาม เธอกระเเทกปิดประตูเสียงดังลั่นด้วยความกลัวเต็มอก ถอยหนีออกห่างจากประตูสองสามก้าว ใครบางคนยืนตรงนั้น เขาไม่เคาะประตูเเละไม่จากไปไหน เหมือนกำลังรอทีเผลอ


 สตอล์กเกอร์? โรคจิต? ไม่รู้เเหล่ะ เธอต้องรอดคืนนี้ไปและตอนเช้าเธอจะเเจ้งตำรวจ


เธอเดินขึ้นไปชั้นห้าอย่างระแวง ประตูทางเข้าชั้นห้าล็อกแล้ว เธอไขกุญเเจเปิด ถอดรองเท้าหนังเเละค่อยๆย่องไปเงียบๆ ห้องของเธออยู่สุดทางเดิน เธอเร่งสาวเท้าเข้าห้องอย่างรวดเร็วโดยไม่ลืมที่จะลงกลอนแถมคล้องโซ่อีกชั้นเพื่อความปลอดภัย ด้วยมือที่สั่นเทา


เธอหันหลังพิงประตูด้วยความเหนื่อยอ่อน ลมหายใจถี่กระชัน หัวใจเต้นเเรงจนเกือบหายใจไม่ทัน เธอเลือกที่จะไม่เปิดไฟ จากการอนุมานแล้ว เจ้าโรคจิตนั่นยังคงอยู่ข้างนอก ถ้าเธอเปิดไฟล่ะก็ ไอ้โรคจิตนั่นรู้เเน่ว่าเธออยู่ห้องไหน


อย่างน้อยอยู่ในห้องนี้ก็ปลอดภัยกว่าอยู่ข้างนอกแล้วกัน



          01: 30 a.m. 



กลัยาเช็ดผมเปียกเเละออกจากห้องน้ำ ตอนนี้ใจเบาลงมาบ้างและใจก็หล่นมาตาตุ่มอีกครั้งเมื่อเธอแง้มผ้าม่านออกมา


ชายคนนั้นยืนอยู่ในซอยด้านล่าง เขาเงยหน้าเเละจ้องมองมาที่เธอ


กัลยาเดินถอยออกจากหน้าต่างมาสองสามก้าว ตอนนี้เธออยู่กลางห้องที่มืดสนิท การอนุมานของเธอผิดพลาดเหรอ? เป็นไปไม่ได้ เขาไม่หน้าจะรู้ว่าห้องเราอยู่ไหน เป็นไปไม่ได้ เเล้วเธอจะทำยังไงต่อดี? 


แจ้งตำรวจ.. 


เป็นคำตอบที่ดี


มือเรียวเล็กรีบคว้าโทรศัพท์มือถือ กด191เเละกำลังจะกดปุ่มโทรออก เหมือนไม่ทันเเล้ว มีใครบางคนอยู่ข้างหลังเธอ


ลมหายใจอ่อนๆที่ต้นคอทำให้เธอเสียวสันหลังวาบ พยายามที่จะกรีดร้องขอความช่วยเหลือแต่มันไม่ได้ผล ปากไม่ยอมขยับเลย


มือหนาลูบที่ต้นคอก่อนจะมาลูบที่ใบหน้า เหมือนเธอโดนแช่เเข็ง ขยับอะไรไม่ได้เลย น้ำตาเริ่มใหลอาบเเก้มทั้งสองข้าง ร่างกายเริ่มสั่นเทาเพราะความกลัว


มือหนายังคงลูบที่ใบหน้าต่อไปก่อนจะเลื่อนมือมาปิดดวงตาทั้งสองของเธอ ก่อนที่ทุกอย่างจะวูบลง





ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง



ไร้ซึ่งร่องลอยของตัวตน



สาบสูญจนเหมือนไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้








          07 : 47 a.m.


「️ ผ่านไปอาทิตย์แล้วครับ ทางตำรวจเเละเหล่าเจ้าหน้าที่ต่างๆ ระดมหากันอย่างเต็มที่เเล้วครับ แต่ยังไม่เจอหลังฐานอะไรของ กัลยา เด็กอัจฉริยะที่หายตัวไปเมื่อประมาณเวลาตีหนึ่งสี่สิบห้านาที ตอนนี้ถูกเอาลงในบันทึกไปแล้วว่า นางสาว กัลยา อัญบริสุทธิ์ คือบุคคลสูญหายครับ 」️


「️ จบการรายงานข่าว สวัสดีครับ 」️






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

90 ความคิดเห็น

  1. #59 Warisa7822 (@Warisa7822) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 18:23

    ทำไมถึงเป็นนางสาวหล่ะ

    #59
    1
    • #59-1 Jitraya (@Jitraya) (จากตอนที่ 1)
      30 กรกฎาคม 2562 / 17:00
      กัลยาอายุ15ปี จ้า
      #59-1