ตำนานรักคู่แฝด

ตอนที่ 2 : EP.1 การพบกันโดยบังเอิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 เม.ย. 62

“…..ก็คุณหน่ะ…..@!$@%#@$!”

แล้วที่คุณหล่ะ!!!”

 

หือ….?  ชั้นที่นอนอยู่ก็ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของคนที่ทะเลาะกัน ใครกันนะ?...

 ชั้นเลยตัดสินใจลุกออกไปดู โดยปล่อยน้องสาวฝาแฝดของชั้น  ยุยเอาไว้

ชั้นเดินหาต้นเสียงแล้วแง้มประตูเล็กน้อย

 

ภาพที่ชั้นเห็นคือ ภาพที่พ่อกับแม่ทะเลาะ พ่อเอาขวดแก้วปาลงจนมันแตก แล้วเอาเศษแก้วนั้น กรีดลงไปที่หลังของแม่อย่างจัง เสียงของแม่กรีดร้องก้องอยู่ในห้องของชั้น

แม่..คะ?” ชั้นเผลอพูดออกไป….

จิสะ…”ผู้เป็นพ่อ เดินเข้ามาหาชั้น

ไม่ไม่นะชั้นกลัว ไม่นะ ขยับ ขยับสิ! ฮึก

ตุบ! ผู้เป็นพ่อ วางมือลงบนหัวชั้น พร้อมกับบอกว่า

พ่อขอโทษนะ จิสะ

ตอนนั้น สำหรับเด็กอย่างชั้นที่พึ่งจะ 7 ขวบ ชั้นทนรับสถานการณ์แบบนี้ไม่ไหว จิตของชั้นเริ่มเลือนรางลง….ก่อนที่ชั้นจะหลับไป

 

[เช้าวันต่อมา]

….ฮ้าววววววว อือออออ ชั้นบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะปลุกน้องสาวฝาแฝด

ยุยยยยยย!!!!! ตื่นได้แล้ววววววววววชั้นตะโกนเรียก

งืมมมมขออีก5นาทีนะพี่ยุยตอบกลับมา

ไม่ได้! ตื่นได้แล้วชั้นตะคอกไปหายุย ก่อนจะหยิกแก้มของเธอ

โอ้ยๆ เจ็บนะพี่ หนูตื่นก็ได้!”

จะว่าไปเห็นพ่อกับแม่มั้ย?” ชั้นถามยุยไป

ไม่นะพี่? คงออกไปเที่ยวอีกแล้วละมั้ง ก็เหมือนทุกที

 งั้นเหรอ แต่ทุกทีพ่อกับแม่ต้องบอกพวกเรานี่นา ชั้นลองถามยุยเกี่ยวกับเมื่อคืนว่าพ่อแม่บอกอะไรมั้ย แต่ยุยก็ส่ายหัว  ชั้นลองนึกถึงเมื่อคืน ปรากฎว่ากลับรู้สึกปวดหัวมาก ชั้นจำอะไรไม่ได้เลย ทำไมกันนะ?

แกร๊ก!

ใครคะ?” ชั้นเปิดประตูออกไป ก็เจอกับคนที่ใส่ชุดปกปิดทั้งตัว แต่อยู่ๆชั้นก็ล้มลง ก่อนที่จะเห็นเขาใช้เวทย์ใส่ยุยจนเธอสลบ แล้วพาตัวเธอไป เขากระซิบอะไรสักอย่างกับชั้นก่อนที่ชั้นจะสลบไป ชั้นรู้สึกความทรางจำต่างๆค่อยๆหายไป

พ่อ แม่….ยุย….คือใครกัน…”

 

13 ปีต่อมา ณ.โรงเรียนแห่งหนี่ง



"นักเรียนทุกคน ยินดีต้อนรับ นี่คือโรงเรียนของผู้มีเชื่อสาย พ่อมดและแม่มด สำหรับการเรียนเทอมแรกนี้ ทางโรงเรียนได้แบ่งห้องไว้ให้แล้ว สามารถไปดูที่บอร์ดได้เลยนะ"

ชายผู้มีอายุมาก..? กล่าว ก่อนที่จะพูดยืดยาวจนชั้นแทบหลับ55 แต่แล้วก็ต้องสะดุ้ง เมื่อได้ยินเสียงพลุดังลั่น ชั้นคิดว่าเค้าน่าจะพูดจบแล้ว ชั้นจึงไปดูที่บอร์ด

"เอ~~~ อยู่ไหนน้า" ชั้นรำพึงกับตัวเอง ชั้นหาไปสักพัก เพื่อดูชื่อห้องของชั้น

"อ๊ะ! เจอแล้ว นี่ไง ฮามารูโนะ จิสะ ห้องC" ชั้นยิ้มอย่างดีใจที่รู้ห้องของตัวเอง มันก็เวอร์นะ จะดีใจอะไรขนาดนั้น



"เอ่อ...ขอโทษนะคะ" หญิงสาวคนนึงพูดกับชั้น เธอมีผมสีแดงสลับกับชมพู ผมยาวสลวย ตาสีฟ้าคราม เธอเป็นคนที่สวยมากๆ แต่ก็นะ ชั้นสวยกว่า55 ล้อเล่น ????

"มีอะไรเหรอ" ชั้นตอบกลับไป

"คุณรู้ทางไปห้องC มั้ยคะ" เธอตอบกลับมา

"อืม~ ก็พอรู้อยู่นะ ทำไมเหรอ อ้อ! ชั้นชื่อ ฮามารูโนะ จิสะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ" ชั้นแนะนำตัวไป ดีใจจัง รู้สึกเหมือนจะได้เพื่อนแล้ว^^

"ช...เช่นกันค่ะ ชื่อ คิซึยุ ยุยค่ะ " เธอตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มและโค้งตัวให้



ชั้นตกใจกับท่าทีของเธอ... ไม่ใช่สิ ตกใจท่าทีของยุยจัง ชั้นรีบโค้ง ก็ที่จะพูดกลับไป



"ไม่ต้องสุภาพก็ได้นะ ยุยจัง เราเป็นเพื่อนกันแล้วนี่" ชั้นยิ้มให้

 

"ตะ...แต่ว่า"เหมือนยุยจะลำบากใจ แต่ก็ต้องยอมเพราะท่านี้ ท่าไม้ตาย ท่าลูกเหมียวขี้อ้อน555

 

"นะ..น้า เมี๊ยวววว~~~" ชั้นแบ๊วใส่ พร้อมทำตาปริบๆ

อะไรกัน ไม่ได้ผลเหรอเนี่ย ยุยนิ่งไปแล้ว เฮ่อ~ ชั้นละเซ็ง~

"น...น่า" หืม?

"น่าร้ากกกกกก ก็ได้จ้า~~~"สุดท้ายก็ไม่มีใครต้านทานท่านี้ได้สินะ ชั้นล่ะภูมิใจจริงๆ^^

"อ๊ะ! ว่าแต่เมื่อกี้ถามเรื่องห้องทำไมเหรอ อย่าบอกนะว่า" ชั้นถามไปแบบงงๆ แต่ชั้นคิดว่าเธอน่าจะอย่ห้องเดียวกัน แล้วยุยก็บอกมาว่า "จ้ะ" นั่นไง ชั้นว่าแล้ววววววว



"อ๊ะ! จิสะ...จัง พวกเราเป็นรูมเมตกันด้วยหล่ะ" พวกเราตกใจพร้อมๆกัน อะไรจะบังเอิญขนาดน้านนนนน ยกเว้นคนแต่งจะทำ [ใช่ชั้นทำเอง55/กวาง] แต่ชั้นก็ดีใจนะ^^

"พวกเราอยู่ห้องC คาบแรกมีเรียนตอนบ่ายนะ ตอนนี้ยังสิบโมงเลย พวกเราไปดูห้องกันมั้ย จิสะจัง"

จริงเหรอ! อยากไปๆ ไปกันๆ ชั้นทำท่าตื่นเต้น เหมือนยุยจะหัวเราะเบาๆ แต่ช่างเถอะ~~~



พวกเราเดินไปที่หอพักกัน ก็...เดินไปมั่วๆอ่ะ ก็คนยังไม่ค่อยรู้ทางนี่นะ กว่าจะถึงก็เกือบสิบเอ็ดโมง ชั้นถามเจ้าของหอพัก เกี่ยวกับลักษณะของหอพักนี้ เจ้าของหอพักก็บอกมาราวๆว่า

"ที่นี่เป็นหอพักรวมชายหญิง ห้องอาบน้ำจะมีอยู่ในทุกๆห้อง มีสนามกีฬาอยู่ที่ชั้น 3 และมีสวนสาธารณะอยู่บนดาดฟ้า สามารถชมวิวได้จากที่นั่น แต่ห้ามเข้าไปในห้องด้านในสุดของชั้น5 เด็ดขาด!” ชั้นไม่รู้ว่าเข้าจะห้ามไปทำไม แต่ชั่งเถอะ ใครจะสนใจเข้าห้องแบบนั้นกัน ชั้นถามยุยว่าห้องของพวกเราอยู่ชั้นไหน ยุยบอกว่าห้องของพวกเราอยุ่ชั้น 4 ดีเหมือนกันที่ไม่ได้อยู่ชั้น5 ชั้นจะได้ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับห้องที่เขาห้าม

 

"อยู่ชั้น 4 เหรอ...ว่าแต่ ห้องไหนอ่ะ? " ทำไมชั้นต้องถามยุยเยอะ เพราะอะไรหน่ะเหรอ ก็ใบแจ้งห้องอยู่ที่เธออ่ะ ขอดูก็ไม่ให้เล๊ยยยยย จำไว้เลยะ ยุยจัง

 

"ห้อง 304 หน่ะ" ยุยบอก

 

แกร๊ก~~~แอ๊ดดดดด~~~

 

ชั้นกับยุยเปิดประตูด้วยกัน แต่ก็ต้องตะลึงเพราะอะไรหน่ะเหรอ ใรจะคิดหล่ะ ว่าจะได้อยู่ในห้องที่เฟอร์นิเจอร์สุดหรู อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ ทีวีจอยักษ์ เครื่องแต่งหน้า เครื่องทำผมสุดเก๋ และที่ขาดไม่ได้เลยคือ เตียง!! ชั้กระโดดไปที่เตียงทันที เตียงนี้แทบจะดูดจัวชั้นลงไปเลย อะไรจะนุ่มขนาดนี้เนี่ยยยยย

 

"สะจัง...จิสะจัง!!!" คงามฟินของชั้นก็ต้องหยุดชะงักไป เฮ่ออออออ เสียดาย

 

"มีอะไรเหรอยุยจัง?" ชั้นคิดว่าเธอคงจะหาว่าชั้นบ้าแน่เลย เล่นดีใจซะขนาดนั้น แต่ห้องมันอลังการจริงๆนี่นา "ไปทักทายเพื่อนห้องข้างกัน เป็นมิตรต่อกันไว้น่าจะดี" เฮ่อ โล่งอก ชั้นคิดว่ายุยจะบ่นชั้นซะอีก ชั้นจึงรีบตอบตกลงไป^^

ณ. หน้าห้อง 305

ก๊อกๆ! [ยุยเคาะประตู]

 

แกรก~~~ และแล้วววว ประตูก็ได้ถูกเปิดออก พร้อมกับผู้ชาย *หล่อ* เน้นว่า หล่อ

 

"ใครคร้าบ?" เสียงผู้ชายคนที่เปิดประตูพูด แต่อยู่ๆ เขาก็หยุดชะงักไป เอ๊ะ! ดูเหมือนว่า ยุยก็เงียบไป เธอตัวสั่นเล็กน้อย "น..." ยุย พูดตะกุกตะกัก...?

"นาย!/เธอ!" ทั้งสองพูดพร้อมกัน เกิดอะไรขึ้น???

เกิดอะไรขึ้นกันแน่??!!

 

0 ความคิดเห็น