one shot one picec[ALL X LUFFY]

ตอนที่ 5 : กฏของโจรสลัด [Doflamingo x Luffy]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    10 มิ.ย. 63

Oocจากเนื้อเรื่องจริงค่อนข้างมากค่ะ แบบว่ามากๆเลยแหละ ฮิๆ เป็นการสนองนีดที่ดีจริงๆ ภาคต่อจากในฐานะพันธมิตรจะมีมาต่อแน่นอนค่า อาจจะยาวด้วยแหละมั้ง?

-------------------------------

 

 

 

            บุรุษร่างสูงสวมใส่เฟอร์ขนสีชมพูกำลังนั่งอยู่ที่ขอบหน้าต่างในยามกลางคืน ใบหน้าภายใต้กรอบแว่นทอดสายตาลงไปมองยังเบื้องล่าง เดรสโรซ่าคือประเทศที่เขาแย่งชิงมันมาเมื่อหลายปีก่อน แต่จะเรียกว่าแย่งชิงก็ไม่ค่อยเข้าหูสักเท่าไหร่ อันที่จริงที่นี้มันก็คือของของเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว โดฟลามิงโก้ก็แค่เรียกมันกลับคืนมาก็เท่านั้น

 

 

            “หึหึหึหึ”เมื่อก้มลงมองใบประกาศจับในมือ คนตัวสูงก็แย้มยิ้มหัวเราะออกมาทันที เจ้าหนูหลานของไอ้แก่การ์ป มังกี้ ดี ลูฟี่ เป็นรุกกี้ค่าหัวสูงน่าดูทีเดียว หลังจากที่ได้เห็นมันที่สงครามมารีนฟอร์ดเขาก็รู้สึกติดอกติดใจเจ้าเด็กนี่อยู่ไม่น้อย มดตัวน้อยที่กล้าถึงขนาดที่กระโจนเข้าวงพายุไต้ฝุ่นขนาดยักษ์เพื่อช่วยเหลือพี่ชาย

 

 

            น่าสนใจทีเดียว

 

 

            ถึงฝีมือของมันในตอนนี้อาจจะยังไม่มาก แต่ฮาคิราชันย์ที่มันมีก็เป็นเครื่องตอบย้ำได้ดีว่าการพัฒนาของมันจะไม่หยุดอยู่เพียงแค่นี้แน่นอน บางทีในอนาคตมันอาจจะถึงขั้นมาปรากฏตัวต่อหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ แค่คิดก็น่ารำคาญแล้ว เจ้านี่มันเป็นตัวปัญหาชัดๆ แต่ในหัวของโดฟลามิงโก้ก็ปรากฏความอยากได้บางอย่างขึ้นมา ถ้าได้เจ้าหนูนี่มาเป็นคนในแฟมิลี่ก็คงจะดีอยู่เหมือนกัน การมีคนมี่สามารถให้ฮาคิราชันย์ได้มารับใช้ เป็นเรื่องที่วิเศษที่สุดจริงๆ

 

 

            หลังจากเรื่องที่มารีนฟอร์ดจบลง เจ้ามังกี ดี ลูฟี่ก็ก่อเรื่องอีกครั้งโดยการไปลั่นระฆังและแล่นเรือรอบมารีนฟอร์ดเพื่อไว้อาลัยให้แก่เอสพี่ชายของมัน และหนาวดขาว แถมยังไปพร้อมกับอดีตรองกัปตันของเจ้าแห่งโจนสลัด ราชานรกเรย์ลี่แล้วก็อดีตเจ็ดเทพโจรสลัดดั่งเช่นเขาอย่างจินเบอีก โดฟลามิงโก้จ้องกระดาษหนังสือพิมพ์แล้วหัวเราะลั่นออกมา ไอ้เจ้าเด็กนี่นี่มันน่าสนใจจริงๆนั้นล่ะ ใครที่ไหนมันจะไปบ้าไปที่ที่เต็มไปด้วยทหารเรือแบบมันอีก!?

 

 

            “นายน้อย”โดฟลามิงโก้หันไปตามเสียงเรียก เป็นเสียงของเวอร์โก้ที่ดังออกมาจากหอยทากสื่อสาร เวอร์โก้เป็นสายลับที่เขาได้ส่งให้มันไปสืบสาวเรื่องราวจากฝั่งของทหารเรือ โดฟลามิงโก้ครุ่นคิดนิดหน่อยก่อนที่จะออกคำสั่งต่อไปพร้อมกับออกคำสั่งใหม่ให้มันไปด้วยอีกอย่าง

 

 

            “เรื่องที่สั่งก่อนหน้านี่ให้ทำต่อไป แล้วก็ไปสืบวีรกรรมของเจ้าหมวกฟางมาซะ ฉันให้เวลาสองวัน”คนตัวสูงร้องหึหึหึ”บางที่ฉันอาจจะจับเจ้าเด็กนี่มาร่วมแฟมิลี่ก็ได้”   

 

 

            “รับทราบ”สายถูกตัดออกไปอย่างรวดเร็ว โดฟลามิงโก้ที่นั่งอยู่ท่ามกลางกองเอกสารและหอยทากสื่อสารมากมายหัวเราะออกมาเสียงดัง ขายาวที่พาดอยู่บนโต๊ะถูกยกลง ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นแล้วกระโจนออกนอกหน้าต่างไป โดฟลามิงโกใช่เวลาไม่นานกับการสงบสติอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตัวเองลง เมื่อสงบลงแล้วเขาก็กลับห้องไปทำงานของโลกมืดต่อ

 

 

            เขาคือโจ๊กเกอร์ผู้ทรงอิทธิพลในโลกใต้ดิน ลูกค้ารายใหญ่ของเขาคือสี่จักรพรรดิแห่งท้องทะเล ไคโด ร้อยอสูร การค้าขายผลสไมล์เป็นกำไรหลักในตอนนี้ ไม่ว่าใครหน้าไหนก็อยากที่จะเป็นผู้ใช้พลังผลปีศาจทั้งนั้น เป็นแบบนี้แล้วรายได้จากการขายไอ้ผลปีศาจปลอมๆนี้จะน้อยได้ยังไงกัน 

 

 

            “โมเน่ ฝังเจ้าซีซาร์เป็นยังไงบ้าง”

 

 

            “ปกติดีค่ะนายน้อย”โดฟลามิงโก้ติดต่อไปหาลูกน้องคนหนึ่งในแฟมิลี่ที่ได้รับภารกิจให้ไปปกป้องเจ้านักวิทยาศาสตร์ซีซ่า คลาว์ผู้ผลิตน้ำยาSAD ที่เป็นตัวหลักในการสร้างผลสไมล์ขึ้นมา เขายกยิ้มพอใจกับคำตอบนั้น ฝากฝังภารกิจให้เธออีกสักเล็กน้อยก่อนที่จะวางสายไป 

 

 

            “หึหึ.....หึหึหึหึหึ!!”ยุคสมัยได้ถูกสับเปลี่ยนไปแล้ว การตายของหนวดขาวเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของยุคสมัยใหม่เท่านั้น! และพวกตัวหลักของยุคสมัยนี้ก็คงไม่พ้นเหล่าวายร้ายหน้าใหม่อย่างรุกกี้สิบเอ็ดคนนั้น แค่คิดก็ตื่นเต้นเสียแล้ว โดยฉับพลัน โดฟลามิงโก้ได้ใช่พลังผลฮิโต ฮิโตะของตัวเองสร้างสร่างเสมือนของใครบ้างคนขึ้นมา

 

 

            ร่างนั้นสูงเพียงร้อยเจ็ดสิบกว่า ใบหน้าหวาน ตาโต ร่างเล็ก ร่างกายถูกคลุมทับด้วยผ้าคลุมอาบน้ำตัวบาง บนหัวสวมหมวกฟางผ้าคาดแดงเอาไว้ เขาขยับนิ้วมือสั่งท่าทางให้มันเดินมาใกล้เขา ก่อนที่จะสั่งให้มันหย่อนตัวลงบนตักกว้างของตัวเอง โดฟลามิงโก้หัวเราะหึหึ ด้ายของเขาสามารถสร้างร่างเสมอจริงได้ การที่ได้เจอกับเจ้าหนูนั้นครั้งถึงราวกับเป็นภาพติดตา รูปร่าง ใบหน้า ทุกๆอย่างโดฟลามิงโก้สามารถจดจำมันได้ แต่พอมองกลับลงไปที่เจ้าหมวกฟางร่างเสมือนก็ดูจะขาดอะไรไปนิดหน่อย

 

 

            รอยยิ้มสินะ

 

 

            โดฟลามิงโก้สั่งให้ด้ายของด้วยเองยิ้มกว้าง ยิ้มที่เหมือนกับใบประกาศจับนั้น แต่ฉับพลันที่ร่างเล็กยิ้มออกมา เขาก็รู้สึกดีขึ้นในอกแปลกๆ ความรู้สึกที่ไม่สามารถเข้าใจได้ครั้งแรกนั้น แต่มันก็ไม่ได้แย่ถึงขั้นที่ควรจะสลัดมันออกทันที กลับกันมันรู้สึกดีเลยด้วยซ้ำ ไม่เข้าใจเหมือนว่าทำไม แต่เจ้าหนูคนนี่มันเหมาะกับร้อยยิ้มที่เหมือนกับเด็กไม่รู้จักโตจริงๆ

 

 

            “ฉันนึกถึงตอนที่แกจะยอมมาเป็นพวกของฉันไม่ออกจริงๆ เจ้าหมวกฟาง”ด้วยอุปนิสัยอย่างมัน คงไม่มีทางยอมตกเป็นเบี้ยล่างของใครง่ายๆแน่ ไม่ว่าใครจะบังคับมันยังไงก็ต่อ แต่ยิ่งเป็นแบบนั้นก็ยิ่งเราใจ สิ่งที่เราได้มายากๆต่างหากถึงจะเป็นความสนุกที่แท้จริง 

 

 

            .

 

            .

 

            .

 

            .

 

 

            วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ข่าวของกลุ่มหมวกฟางเองก็เงียบหายลงเช่นกัน โดฟลามิงโก้นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานของตัวเองพลางจ้องมองไปยังใบประกาศจับของใครอีกคนที่ถูกแปะไว้ที่ผนังข้างประตูมานาน นับเป็นเวลาเกือบสองปีแล้วที่กลุ่มของเจ้าเด็กนั่นหายไปแบบไร้ร่องรอย ไม่มีข่าวคราวอะไรทั้งสิ้น โดฟลามิงโก้นั่งมองกระดาษแผ่นนั้นด้วยสีหน้านิ่งสงบ ภายใต้กรอบแว่นรูปร่างประหลาดยากที่จะมีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

 

 

            ก็อกๆ

 

 

            “นายน้อยคะ”

 

 

            “เข้ามา”เป็นเสียงของโจร่าที่เป็นคนเรียกความสนใจจากรูปของหมวกฟางได้จากโดฟลามิงโก้ เขาเอ่ยอนุญาตให้อีกคนเข้ามาด้วยอารมณ์นิ่งเงียบ โจร่าเปิดประตุแล้วเดินเข้ามาพร้อมกับหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง โจร่าส่งมันให้นายน้อยของตนเองได้อ่านเนื้อหาภายใน โดฟลามิงโก้รับมันมาและอ่านมันทันที

 

 

            ‘กลุ่มโจรสลัดหมวกฟางฟืนคืนชีพแล้ว!’

 

 

            แค่หัวข้อของข่าวก็ทำเอาหัวใจของโดฟลามิงโกเต้นระรัว เขากระตุกยิ้มอย่างเคยพลางหัวเราะ’หึหึ’เบาๆ กลับมาแล้วสินะ เจ้าหมวกฟาง รูปของมันและสมาชิกกลุ่มถูกถ่ายไว้อย่างชัดเจน ใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมันใจของมันทำเอาเขาละสายตาออกไปไม่ได้เลย โดฟลามิงโก้สามาถรับรู้ได้เลยว่าการกลับมาของพวกมันคราวนี้คงจะป่วนนิวเวิร์ดไปไม่น้อยทีเดียว

 

 

            “หึหึหึหึหึ น่าสนใจจริงๆเจ้าหมวกฟาง!”

 

 

            โดฟลามิงโก้ลุกขึ้นแล้วไล่ให้ผู้บริหารของแฟมิลี่ออกไปก่อนที่จะสร้างร่างเสมือนของเจ้าเด็กนั้นขึ้นมา ตลอดสองปีนี้เขาไม่รู้ว่าตัวเองไปติดใจอะไรเด็กนั่นนักหน้าถึงได้มักจะคิดถึงเรื่องของมันทุกครั้งที่หัวว่าง และเมื่อคิดถึงมันการกระทำต่อไปของเขาก็คือการสร้างร่างเสมือนนี้ขึ้นมา นี่เป็นครั้งแรกที่โดฟลามิงโก้รู้สึกเสียดายที่ไม่สามารถใช้พลังของตนเองเลียนเสียงขึ้นมาได้

 

 

            ชุดของหมวกฟางใน’คราวนี้’เป็นชุดสุดแสนเซ็กซี่ตามความชอบของโดฟลามิงโก้ เป็นชุดบันนี่สีดำเข้มที่สั้นมาก ส่วนบนของบันนี่ถูกยื่นนออกมาเนื่องจากร่างจริงของลูฟี่นั้นเป็นผู้ชายจึงไม่มีหน้าอก ส่วนขาก็สวมถุงน่องตาข่ายรัดเอาไว้ รองเท้าก็เป็นสนสูงยาวปรี๊ดสีดำ สวนบนสวมหูกระต่ายสียาวน่ารัก ข้อมือก็ถูกพัดไว้ด้วยริบบิ้นพลิ้ว

 

 

            นี้คืองานอดิเรกของโดฟลามิงโก้ในช่วงนี้ การจับเจ้านี่มาแต่งตัวเป็นอะไรที่ฆ่าเวลาได้ดีสุดๆ เขาบังคับให้ร่างตรงหน้าเดินมาหาตัวเองแล้วบังคับให้ขาของมันยกมาว่างไว้ที่พนักพิงแขน ส่วนลำตัวก็เอนลงมาใกล้ชิดกับร่างกายของเขา ท่านี้ทำให้เห็นอะไรต่อมิอะไรได้อย่างชัดเจน รวมทั้งจุกชมพูขาวสองจุด

 

 

            “หึหึหึหึ”หัวใจที่เต้นไปมานี่น่ารำคาญซะจริง ความตื่นเต้นที่ได้รับจากการกระทำของตัวเองทำเอาโดฟลามิงโก้แทบบ้า! อยากจะได้ครอบครองตัวของมันจริงๆมากกว่าที่จะต้องมาสร้างเองแบบนี้ มันช่างน่าสมเพส อยากจะรั้งใบ้หน้านั้นลงมาจูบ รั้งส่วนลำตัวให้ใกล้ชิดกันมากขึ้นจนไร้ซึ่งช่องว่างระหว่างเรา อยากจะกระชากมันลงมาจากความหวังของมันซะ

 

 

            ถึงแม้ว่าร่างเสมือนที่สร้างมามันจะทดแทนความรู้สึกนั้นลงไปบ้างแต่ไม่มีทางทำได้ทั้งหมด ความรู้สึกต่างๆยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆตามกาลเวลา ยิ่งได้รับรู้เรื่องราววีรกรรมของเจ้าเด็กนี่ก็ยิ่งรู้สึกมากขึ้น โดฟลามิงโก้ไม่คิดห้ามความรู้สึกตัวเอง เขาปล่อยให้มันเกิดและเติบโตขึ้นในร่างกายของเขาตลอดสองปีที่ผ่านมา

 

 

            คราวนี้มันกลับมาแล้ว เจ้าหมวกฟางได้กลับมาในฐานะโจรสลัดหมวกฟางอีกครั้ง

 

 

            แค่คิดร่างกายก็สั่นแล้ว!

 

 

            แต่ไม่กี่วันต่อมา เรื่องทีเกิดขึ้นกับพั้งค์ฮาซาร์ดก็ถูกรายงานให้กับโดฟลามิงโก้ได้รับรู้ เจ้าหนูลอว์ที่เคยเป็นคนในแฟมิลี่ของเขาทรยศเจ้านายของมันอย่างโดฟลามิงโก้ คนตัวสูงกัดฟันกรอดแล้วสั่งให้เวอร์โก้สังหารมันซะ ส่วนเจ้าหมวกฟางท่าเป็นไปได้ก็ไปจับตัวมันมาให้เขา

 

 

            แผนพังไม่เป็นท่าเมื่อเบบี้ไฟท์และบัพพาโล่ไม่สามารถชิงตัวซีซาร์กลับมาได้แถมยังถูกจับตัวเอาไว้อีก ส่วนเรื่องเกาะยัยโมเน่ก็หายเงียบไปไม่ติดต่อกลับมา และจากรายงานของทั้งสองคนนั้นดูเหมือนว่าภารกิจจะล่ม มาสามารถทำงายเจ้าเกาะบ้านั้นได้เจ้าหนูลอว์ที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอก็กลับแข็งแกร่งขึ้นจนสามารถล้มเวอร์โก้ลงได้ เรื่องไม่คาดคิดมากมายถูกโยนใส่หัวคนร่างสูง โดฟลามิงโก้โมโหจัดถึงขนาดที่ต้องออกไปจัดการมันด้วยตัวเอง

 

 

            ระหว่างทางที่ไปพั้งค์ฮาซาร์ด โดฟลามิงโก้ก็ได้พบกับเรือแพลำหนึ่งเสียก่อน พอเข้าไปดูก็พบว่าเป็นศรีษะของเบบี้ไฟท์และบับโพโล่ โดยที่กลางเรือมีหอยทากของเจ้าคนทรยศติดมาด้วย โดฟลามิงโก้หยิบตัวเครื่องมือสื่อสารขึ้นมา เสียงแรกเป็นของลอว์ มันพูดนั้นนี่ของมันไป และมีอีกเสียงที่อยู่ๆก็ดังแทรกขึ้นมา

 

 

            “ฉันชื่อมังกี้ ดี ลูฟี่ ชายผู้จะเป็นราชาโจรสลัด!”เสียงห้าวปนหวานของอีกฝ่ายทำให้หัวใจของโดฟลามิงโก้เต้นระรัวอีกครั้ง ความรู้สึกที่สงบอยู่ก็ปะทุขึ้นมา โดฟลามิงโก้ยิ้มแล้วหัวเราะตามสไตล์ของเขาไปพลางตอบกลับอีกคน เขานึกขึ้นได้ว่ามเมื่อไม่นานมานี่พึ่งจะได้ของดีมา ถ้าหากใช้เจ้านี้ล่อให้พวกมันมาติดกับได้ก็คงจะดี

 

 

            และแล้ววันต่อมาหลังจากที่เขาใช้แผนล่อให้มันเข้ามาอย่าง การขึ้นข่าวว่าตัวเขาเองออกจากการเป็นเทพโจรสลัดแล้ว พวกมันก็ติดต่อเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้โดฟลามิงโก้รู้สึกทั้งสนุกและไม่พอใจ ข่าวที่ต่อจากข่าวปลอมของเขาก็คือข่าวการร่วมเป้นพันธมิตรระกว่างลอว์และหมวกฟาง นั้นทำเอาเขาโกรธสุดๆ แต่ในบทสนทนาของเขาและอีกคน โดฟลามิงโก้ก็คุมอารมณ์ของตัวเองได้ดีเยี่ยม โตอบกับมันสักพักแล้ววางสายไป

 

 

            ทุกอย่างเป็นไปตามแผน พวกมันเข้ามาที่เดรสโรซ่านี่ และพวกทหารเรือเองก็เข้ามาเป็นกำลังเสริมให้กับโดฟลามิงโก้เช่นกัน สถานที่นัดอย่างกรีนบิซซึ่งเป็นที่อยู่ของพวกคนแคระทั้งหลายเป็นเหมือนจุดโกลาหนเมื่อทั้งเขาและฟูจิโทระกับทหารเรือของมันไปเยือน ทั้งสองคนต้อนลอว์ให้จนมุมแล้วพยายามแย่งตัวซีซ่าร์กลับมาให้ได้ แต่สุดท้ายพวกมันก็หนีไปได กลุ่มหมวกฟางครึ่งหนึ่งนำตัวซีซ๊ร์หนีไป ส่วนลอว์ก็หิ้วโจร่าแล้ววาปมาหาเขาอย่างไม่กลัวตาย

 

 

            “ฉันจะให้แกได้ชดใช้เรื่องเมื่อสิบสามปีก่อน!”มันประกาศกร้าวออกมาเช่นนั้น โดฟลามึงโก้ขำออกมาแล้วเข้าโจมตี ทั้งสองคนโจมตีสลับกันไปมา คนที่ได้เปรียบคือโดฟลามิงโก้ที่แข็งแกร่งกว่า จนสุดท้ายผลแพ้ชนะก็ถูกตัดสินว่าโดฟลามิงโก้เป็นฝ่ายชนะ คนตัวสูงที่สวมใส่เสื้อเฟอร์อยู่กลางหลังมีความคิดดีๆ เขาหิ้วตัวของคนที่แพ้ขึ้นมาก่อนที่จะไต่ด้านของตัวเองตรงไปที่โคลอสเซียม

 

 

            เมื่อเห็นว่ามีนักล่าโจรสลัดโซโลอยู่ตัวเขาก็เหวี่ยงร่างลอว์ลงพื้นอย่างไม่ปรารณีแล้วโดฟลามิงโก้ก็พุ่งลงไปตาม ตรงที่ตรงนั้นเจ้าเด็กนั่นก็อยู่ด้วย มันเกาะหน้าต่างของโครลอสเซียมแล้วตะโกนชื่อของพันธมิตรของมันออกมา แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกไม่ชอบใจคือความสนิทสนมแปลกๆของสองคนนี้ โดฟลามิงโกจัดการลอว์โดยการใช้ปืนลุกโม่ยิงมัยต่อหน้าของหมวกฟาง แค่ได้ยินเสียงกรีดร้องของมันก็ทำเอาเขารู้สึกดีได้ถึงขนาดนี้เชียว สุดท้ายเขาจึงหิ้วลอว์กลับไปที่วังด้วยอีกครั้งเพื่อที่จะได้ทำโทษมันซะ

 

 

            แต่เจ้าหมวกฟางก็ยังจะมาช่วยเจ้านั้นอีก!

 

 

            พวกมันสองคนผ่าด้านผู้บริหารมาได้ทั้งหมด และช่วงอึดใจต่อมาเด็กหนุ่มที่เขาเฝ้าสนใจมาตลอดก็โผล่ขึ้นมาจากด้านล่าง โดฟลามิงโก้ฉีกยิ้มทันที การต่อสู้นี้คงจะสนุกน่าดู ในระหว่างที่เขาควบคุมให้เจ้าขยะอย่างเบลามี่โจมตีหมวกฟาง เขาก็ยังใช้ร่างเสมอของตัวเองโจมตีลอว์ด้วยเช่นกัน แต่ไม่นานพวกมันก็สามารถมาประจันหน้าเขาได้อีกครั้ง โดฟลามิงโก้กำจัดลอว์ได้เกือบจะสำเร็จแต่ก็ถูกขว้างไว้ด้ววยเท้าของใครอีกคนหนึ่ง

 

 

            “เฮ้ยๆเจ้าหมวกฟาง นี้เป็นเรื่องของแฟมิลี่ฉันนะ”      

 

      

            “แต่โทราโอะน่ะเป็นของฉัน!”

 

 

            “ว่ายังไงนะ!?”เส้นความอดทนถูกตัดขาดออกแทบจะทันทีที่ได้ยินคำพูดของมัน หมายความว่าพวกมันมีความสัมพันธ์กันแบบนั้นหรอ! เป็นไปไม่ได้! หมวกฟางไม่น่าจะมีความรู้สึกด้านนั้นให้ใครได้นี่!

 

 

            ไม่ยอม!ไม่ยอม!ไม่ยอม!

 

 

            ความรู้สึกโกรธที่พุ่งขึ้นมาจากอกนั้นทำเอาโดฟลามิงโก้แทบคลั่ง แต่ทว่าความเจ็บปวดที่ตรงหัวใจของเขานั้นทรมานมากกว่า 

 

 

            “แกหมายความว่ายังไง!”โดฟลามิงโก้ตะคอกถามกลับไปอีกครั้ง คราวนี่เจ้านั่นมองหน้าเขาด้วยสายตาแน่วแน่จนหัวใจของโดฟลามิงโก้กระตุกวาบ

 

 

            “โทราโอะคือคนรักของฉัน!”ในช่วงวินาทีนั้นเขาไม่เคยรู้สึกอยากทำลายใครมากกว่านี้มาก่อนเลย ริมฝีปากบางๆที่เขาเฝ้าที่จะสัมผัสมันมาตลอดนั้น ร่างกายผอมบางที่เขาหวังที่จะครอบครองมันมาตลอดสองปีพวกนั้นถูกเจ้าเด็กบ้านี่ชิงเอาไปแล้ว การที่คนที่เขาฝันที่จะครอบครองอย่างเจ้าคนตรงหน้ามาพูดว่ามันมีคนที่รักแล้วนั่นเจ็บปวดยิงกว่าโดนมีพันเล่มปักทั่วร่างเสียอีก

 

 

            โดฟลามิงโก้เสียใจ

 

 

            เขาแค้น

 

 

            เขาโมโห

 

 

            และเขาจะไม่มีทางยอมให้เรื่องบ้าๆนี้มาทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดอีก!

 

 

            “มันคือคนรักของแกอย่างงั้นหรอ...”พวกเขาปะทะกันด้วยความแรง รอบนี้โดฟลามิงโก้เสริมโทสะของตัวเองเขาไปด้วยทำให้การโจมตีของเขาในรอบนี้รุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ แม้ว่าคนตรงหน้าจะเปลี่ยนรูปร่างยังไงเขาก็ยังรู้สึกชอบมันอยู่ดี แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกเกลียดมัน โดฟลามิงโก้รู้สึกช่วยไม่ได้ ตอนแรกเขาตั้งใจที่จะเก็บคนคนนี้ไว้ในห้องของเขาเพื่อที่จะได้กลายของเขาโดยสมบูรณ์

 

 

            แต่ในเมื่อจิตใจของเจ้าตัวหลงรักคนอื่นไปแล้วเขาก็ช่วยไม่ได้ที่จะต้องฆ่าพวกมันทั้งหมด การเก็บคนที่เราสนใจไว้ในขณะที่มันกำลังถวินหาคนอื่นนั้นช่างปวดใจ ถ้าทำให้มันไร้ความรู้สึกไปซะ ทั้งหมดนั้นก็จะกลายเป็นของเรา

 

 

            การตอสู้ยืดเยื้อกว่าที่คิด แต่สุดท้ายลำคอของเจ้าหมวกฟางก็มาอยู่นกำมือของเขาจนได้ มันพยายามดิ้นให้หลุดจากมือของเขาและหันไปมองยังคนรักของมันที่ตอนนี้ถูกโดฟลามิงโก้ตรงไว้กับเก้าอี้นั้น โดฟลามิงโก้ตั้งใจตรึงมันไว้ให้เห็นถึงวิยาทีสุดท้ายของคนที่มันรัก สภาพของมันที่พยายามตะเกียกตะกายมาช่วยนั้นทำเอาเขาตลกแทบตาย

 

 

            “แกผิดเองที่กล้ามีคนรักแบบนี้ ไม่งั้นแกก็ไม่ต้องตายแล้ว”  

 

 

            “แก...พูดบ้าอะไร!!”

 

 

            “จำเอาไว้ให้แม่นนะหมวกฟาง แกน่ะ จะต้องเป็นของของฉันคนเดียวเท่านั้น แกไม่มีสิทธิ์ที่จะไปรักใครทั้งสิ้น ทุกๆอย่างของแกจะต้องเป็นแค่ของของฉันคนเดียว”

 

 

            “แกจะทำอะไรคุณหมวกฟาง!โดฟลามิงโก้!”สุดท้ายแล้วโดฟลามิงโก้ก็ออกแรงตรงมือมากขึ้นเพื่อที่จะปลิดชีพคนตรงหน้า แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังเบามือ ด้วยเพราะกลัวว่าตัวเองจะทำให้ลำคอของอีกคนหักเสียก่อน ค่อยให้มันขาดอากาศหายใจตายไปทั้งๆแบบนี้ดีกว่า แต่ว่ามีสิ่งหนึ่งที่เขาก็ควรจะได้รับมันมาด้วยเช่นกัน

 

 

            “หมวกฟาง ยิ้มซะ”

 

 

            “ฉัน...จะไม่ยิ้ม...ให้คนแบบแก!”

 

 

            “ปล่อยคุณหมวกฟางซะ!—อุก!!”โดฟลามิงโก้เริ่มรำคาญเสียงตะโกน เขาได้สั่งให้ด้ายของตัวเองแทงเขาไปที่ท้องของมันแล้วก็ใช้ดายปิดปากเน่าๆของมันซะ หลังจากนั้นโดฟลามิงโก้ก็หันมาคุยกับคนตัวเล็กต่อ

 

 

            “คิดซะว่าเป็นยิ้มสุดท้ายก่อนตายเป็นยังไง?”

 

 

            “......”มันไม่ตอบกลับมา เส้นเลือดตรงขมับของโดฟลามิงโก้ขยายตัวขึ้น เขากัดฟันแล้วพูดขึ้นอีกครั้ง

 

 

            “แกจะยิ้มบอกลาไอ้เจ้านั่นก็ได้”แล้วก็หันหนเของมันไปหาเจ้าลอว์ การกระทำนี่จะต้องฝืนทำและกล้ำกลืนแค่ไหน ใจองเขารู้ดี แต่เพื่อรอยยิ้มของมัน ทนเอาไว้สักนิดก็ไม่ได้แย่ขนานนั้น เมื่อหันหน้าของมันไปให้ลอว์ดูแล้วเขาก็ไม่สามารถเห้ฯใบหน้าของมันได้ แต่ก็คงจะยิ้มแล้ว เพราะสีหน้าของลอว์มันย่ำแย่มาก เจ้าหมอนั้นถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา

 

 

            โดฟลามิงโก้ทนไม่ไหวแล้ว เขาเพิ่มแรงที่ข้อมืออีกนิดเพื่อที่จะฆ่าให้หมวกฟางตายอย่างสมบูรณ์

 

 

            “ข..อ โทษนะ...โท...โอะ....ที่....ช่วย..ไม่..ด”ขนาดข้อความสุดท้ายของชีวิตก็ยังเป็นคำพูดที่ใช้เพื่อที่จะขอโทษมันอย่างนั้นหรือ? ในเมื่อจะกลายมาเป็นของของเขาแล้วย่อมไม่มีสิทธิ์! โดฟลามิงโก้ยิ้มร้ายออกมา เขาหัวเราะด้วยความบ้าคลั่ง ในที่สุดเจ้าหมวกฟางก็จะกลายเป็นจองเขาแล้ว ไม่ใช่ของของใครอื่นอีก จะไม่มีใครจะมาแย่งมันไปจากเขาอีก ในเมื่อมันตายแล้วมันก็ย่อมที่จะไม่ขัดขืนเขา มันจะยอมเพียงแค่เขา และมันก็จะมีเพียงแค่เขาด้วยเช่นกัน

 

 

            “อื้อ!!!!!!”เจ้าลอว์ที่โดนปิดปากและตรึงให้อยู่กับเก้าอี้ก็ร้องออกมาเสียงดัง ในเวลานี้โดฟลามิงโก้รู้สึกว่าเสียงของมันช่างเสนาะหูดีเหลือเกิน

 

 

            “จำไว้ด้วยนะลอว์ ว่าตอนนี้น่ะหมวกฟางเป็นของฉันแล้ว”โดฟลามิงโกเดินเข้าไปใกล้คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้”มันไม่จบแค่นี้แน่ แกจะต้องมาเป็นผู้บริหารสูงสุขของแฟมิลี่ ต้องทนเห็นหน้าคนที่ฆ่าคนรักของแกทั้งสองคนจนกว่าแกจะตาย หึหึหึ ดีใจใช่ไหมละ?”

 

 

            ใช่ไหมล่ะลอว์

 

 

            หึหึหึหึหึ

 

 

            โดฟลามิงโกช้อนตัวอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาแนบอกก่อนที่จะประทับจูบลงไปต่อหน้าต่อตาของลอว์ เป็นไปอย่างที่คิด ริมฝีปากของเจ้านี่นั้นนุ่มเกินกว่าที่คิดไว้มาก ร่างกายของมันเองก็นุ่มนิ่มไม่แพ้กัน ราวกับความต้องกายมากมายที่อดกลั้นไว้ได้กลับคืนมา โดฟลามิงโก้ทดไม่ไหวแล้วที่จะมีค่ำคืนสุดพิเศษกับคนที่เขารอคอยมาตลอดสองปีเต็มนี่

 

 

            และจะไม่ใช่แค่ค่ำคืนเดียวเท่านั้น 

 

 

โจรสลัดน่ะ เมื่ออยากจะได้สมบัติของคนอื่นก็ต้องแย่งชิงเอามาให้ได้ ถูกไหม?

 

 

 

-----------------------------

เขียนเองงงเองจริงๆค่ะว่าดอฟฟี่เนี่ยเขาชอบฟี่จริงๆรึเปล่า?(เอ.....) เหมือดอฟฟี่โซเครซี่มากตอนนี้ ตอนสุดท้ายคงไปพึ่งด็อกเตอร์เวล้าพั้งค์ให้สร้างหุ่นยนต์ขึ้นมาในร่างลูฟี่แหละ(อื้มๆ!) สงสารขุ่นหมอจัง ต้อวมาเห็นฟี่ตายต่อหน้า แถมยังต้องไปเป็นผู้บริหารที่ต้องรับใช้คนที่ฆ่าคนที่ตัวเองรักถึงสองคนอีก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #41 ซาตานกลางสายฝน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 23:17
    ไม่ว่ายังไงก้ยังรักเสี่ยเสมอค่ะ><
    #41
    1
  2. #31 teddybeary2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 15:59
    เสี่ยทำไมเปนคนอย่างนี้
    #31
    1
  3. #26 nep7 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 00:53
    จิตมากค่ะถถถถ
    #26
    1
    • #26-1 ดอกไม้ในยามฝัน(จากตอนที่ 5)
      20 สิงหาคม 2563 / 01:07
      นั้น คือ ดอฟฟี่ส์ ดอฟฟี่ส์ในอิมเมจเลา6555555
      #26-1
  4. #7 ploy-saui (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 01:57

    โรคจิตมากแต่ก็ชอบนะ555สู้ๆนะคะไรท์
    #7
    2
  5. #3 KM~♡ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 03:23
    คื๊อออ โรคจิตมากดอฟฟี่ อุแงแอบหวังว่าพี่แกจะอ้อนโยน บ้าบอนี่เราหวังอะไรเนี้ย55555
    #3
    1