one shot one picec[ALL X LUFFY]

ตอนที่ 4 : กัปตันสาวน้อย(law x Fem Luffy) 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    8 มิ.ย. 63

กัปตันสาวน้อย(law x Fem Luffy)

-(2/??)

-Rate13+

----------------------------

บทที่สอง สาเหตุ

 

 

เหนื่อย...

 

 

ลอว์คิดในใจพลางมองคนข้างกายที่ยืนยิ้มสบายอารมณ์ หลังจากที่พยายามลากเจ้าตัวแสบให้ขึ้นมาจากอ่าง ก็กลายเป็นว่าพวกเธอทั้งสามคนโดนลากลงอ่างไปเสียเอง ชุดที่ใส่มานั้นเปียกน้ำจนดูไม่ได้ ลอว์จึงได้แต่กำหมัดเขกหัวลุฟี่ไปหนึ่งทีแล้วค่อยๆแก้ผ้าอาบน้ำ แน่นอนว่าอีกสองคนก็ทำตามด้วย

 

 

ต้องตามใจมันอีกแล้วรึเนี่ย บ้าจริง

 

 

พวกเธอทั้งสี่คนเดินออกมาจากห้องน้ำ ลอว์ใส่ชุดใหม่ที่เคยเป็นของต้นหน คือเสือแขนยาวสีกรมเข้มกับกางเกงยีนส์ที่ยาวเท่าหน้าแข้ง เจ้านักดาบตาเดียวใส่เสื้อกิโมโนสีเขียวของมัน ส่วนวันจิใส่เป็นเสื้อสูทสีดำ ข้างในสีเหลืองอ่อน ลูฟี่รอบนี้แต่งกายดีกว่าเดิมเพราะโดนบังคับ คราวนี้หญิงสาวสวมใส่บิกีนี่ตัวบางเอาไว้แล้วก็ทับมันด้วยเสื้อระบายสีแดงแปร๊ด....ส่วนล่างเป็นกระโปรงยีนส์ตัวสั้นของนามิ อันที่จริงแล้วเจ้าตัวด้วยอยากที่จะใส่กางเกงมากกว่า แต่เมื่อโดนลอว์พูดเบาๆข้างหูว่ากระโปรงสั้นมันเคลื่อนไหวสะดวกกว่าก็ไม่รอช้ารีบคว้ามันมาสวม

 

 

“อ้าวลูฟี่ กระโปรงนั้นเหมาะกับเธอดีนะ”โรบินทัก ลูฟี่หันไปโชว์ฟันขาวๆของตัวเองให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่กลางเรือพลางกระโดนลงไปหา นิโค โรบิน ตอนที่เธอเป็นผญ.ก็นับว่าเธอเป็นสาวสวยคนหนึ่ง เพราะเป็นแบบนั้นตอนที่สลับเพศมาเธอจึงได้กลายเป็นหนุ่มหล่อหน้าตาดี ผมดำสนิท ดวงสีฟ้า ผิวคล้ำ มีกล้ามเนื้อเหมือนชายหนุ่มผู้แข็งแกร่ง และมีหนวดโผล่ขึ้นมาที่ปลายคางนั้น ลอว์จ้องชายหญิงสองคนที่กำลังหยอกล้อเล่นกันเงียบๆ จนโดนตบที่บ่าเบาๆ

 

 

“จ้องกัปตันเขม่งเชียว ? ไม่เดินไปคุยกับเธอสักหน่อยล่ะ”หญิงสาวเรือนผมสีเหลืองเอ่ย”จิตใจของหญิงสาวน่ะอ่อนไหวได้ง่ายกว่าหัวใจของลูกผู้ชายนะ นี่แหละโอกาสทอง”

 

 

“ช่างฉันเถอะ....ว่าแต่แกทำไมถึงไม่เลือดกำเดาไหลล่ะ”

 

 

“ห่ะ”

 

 

“ตอนที่อาบน้ำ”

 

 

“สงสัยเป็นเพราะกลายมาเป็นผญ.มั้ง เลยไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวกับเรือนร่างอันสวยงามแบบนี้ แถมพวกแกเองก็เคยเป็นผช.กันมาด้วย อี๋!”แล้วเธอก็ทำหน้าทำตาเหมือจะอ้วกจนโซโลต้องเดินมาหาแล้วถามว่าเป็นอะไร ซันจิยืนนิ่งๆจ้องหน้าอีกคนก่อนที่จะทำหน้าเสียดายแล้วพูด

 

 

“แกนี่ไม่น่าจะสวยได้ขนาดนี่เลยวะมาริโมะ”

 

 

“แกว่าอะไรนะ!!”แล้วทั้งสองคนก็ตีกันอีกรอบ ลอว์เอือมจนไม่รู้จะเอือมยังไงแล้วกับเรือลำนี่ ก่อนที่จะได้ไปหาที่เงียบๆอยู่ก็ต้องมาสะดุดกับฉากที่ไม่น่าประทับใจซะก่อน นั้นก็คือโรบินที่กดปากของตัวเองลงไปที่แก้มขาวๆของลูฟี่ ลอว์ขบฟันแน่น สร้ารูมขึ้นมาแล้วสลับเปลี่ยนที่ระหว่างคนตัวเล็กกับก้อนหินแถวๆนี่

 

 

“หือ?ทำอะไรน่ะ โทราโอะ”

 

 

“ฮ่ะๆ สงสัยจะมีแมวแถวนี้หวงกางที่’ไม่ใช่’ของตัวเองนะ”โรบินยืนขึ้นแล้วหันหน้าขึ้นมามองคนข้าง ลอว์ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จับข้อมือของลูฟี่แล้วลากเธอไปบนดาดฟ้าของเรือ ซึ่งคนโดนลากก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร เดินตาคนร่างสูงต้อยๆราวกับลูกเป็ดตามแม่เป็ดต้อยๆ

 

 

และมือมาถึงดาดาฟ้าเรือแล้วหญิงสาวเรือนผมดำสนิทก็ปล่อยมือออกจากคนตัวเล็ก

 

 

“มีอะไรเหรอ?”

 

 

“....ทำไมเมื่อกี้เธอถึงให้โรบินยะหอมแก้มล่ะ”

 

 

“หือ ไอ้ที่เอาปากมาแตะตรงแก้มน่ะหรอ? เป็นเพื่อนกันก็ต้องทำได้สิ”ลูฟี่ตอบกลับมาด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนจนลอว์ได้แต่ปลงกับความคิดภายในหัวของเจ้านี่ นี้เธอลืมไปได้ยังไงกันนะว่าคนตรงหน้ามีระบบความคิดที่ไม่เหมือนกับชาวบ้านเขาน่ะ? โอเค เธอผิดเองแหละที่คิดอะไรเยอะเกินไป คนอย่างเจ้านี่คงไม่ได้มีความรู้สึกอย่างนั้นกับใครง่ายๆหรอก

 

 

ไม่เว้นแม้กระทั่งตัวของเธอเอง

 

 

“เอาเถอะ...ว่าแต่เธอช่วยเรียกให้ทุกคนขึ้นมาบนนี่หน่อยสิ”

 

 

“ได้”แล้วเธอก็หันหน้าออกไปป้องปากตะโกนเรียกให้สมาชิกกลุ่มหมวกฟางร่วมถึงกลุ่มโจรสลัดฮาร์ททุกคนให้ขึ้นมารวมตัวที่ดาดฟ้าเรือซันนี่ เมื่อทุกคนมาถึงลอว์ก็รีบบอกจุดประสงค์ของการเรียกรวมพลทันทีพร้อมบอกให้ติดต่อไปหายูทัส คิด และเบอร์สองของคณะปฏิวัติอย่างซาโบด้วย

 

 

‘มีอะไร’เสียงแหบห้าวขอผู้หญิงดังขึ้นมาตามสาย เป็นหอยทากสื่อสารของยูทัส‘กัปตัน’ คิดนั้นเอง

 

 

‘.....’

 

 

“นี้กลุ่มหมวกฟางพูด”

 

 

‘ลูฟี่!’หอยทากจากฝั่งของซาโบเสียงดังขึ้นทันทีพร้อมกับหน้าตาเหนื่อยหน่ายที่เปลี่ยนเป็นยิ้มปากแทบฉีก ทุกๆคนที่อยู่ภายในบริเวณนั้นใบ้กินพร้อมกับกรอกตามองบน คงจะมีแต่เจ้าของชื่อคนเดียวที่หัวเราะร่าเริงตอบกลับไปซึ่งปลายสายก็รัวถามสาระทุกข์สุขดิบกันใหญ่ จนหอยทากฝั่งทางคิดถึงกับตะโกนร้องเรียกความสนใจให้กลับไปอยู่กับหัวข้ออันสำคัญที่เกี่ยวดองไปถึงชีวิตของพวกเขาทั้งหมด

 

 

‘พอได้แล้วเฟ้ย! เอาล่ะเจ้าทราฟลาก้า แกมีข้อมูลอะไรไหม’

 

 

“ไม่มี แล้วมันก็พึ่งผ่านมาวันเดียวฉันจะไปรู้ได้ยังไง แต่ถ้าจะเอาแค่สันนิฐานล่ะก็ ฉันว่ายังไงก็ต้องเป็นพวกรัฐบาลโลก”

 

 

‘โอ้ ทราลอสซิโอ นายนี้มันหัวไวจริงๆ’คราวนี้เป็นซาโบที่พูดออกมา เมื่อจบคำพูดของเขาทุกๆคนก็ต่างพุ่งความสนใจไปหา เพราะวิธีการพูดของไอ้เจ้าบราค่อนบ้าน้องนี่เหมือนจะรู้อะไรสักอย่างเลย

 

 

‘เอาล่ะลูฟี่ ไหนพูดหนูว่ารักพี่ชายมากๆหน่อยซิ’

 

 

“อื้อ!หนูรักพี่ชายมากๆเลย!”

 

 

“อย่าลีลาสิเฟ้ย!!!ไอ้เจ้าบราค่อนนี่!!”อุซปเป็นคนตบมุกพร้องกับใช้มือตบหัวของลูฟี่”ไอ้นี่ก็อย่าเล่นตามสิฟะ!”

 

 

ซาโบกระแอ่มไอนิดหน่อยแล้วค่อยๆพูดออกมา

 

 

‘โชคดีนะที่เมื่อวานก่อนสายข่าวของทางนี้ได้รับข่าวดีๆมา ทราลอสซิโอ อย่างที่นายคิดคนทำเป็นรัฐบาลโลก และเหยื่อของการกระทำนี่ก็ไม่ได้มีแค่พวกนาย แต่เป็นโจรสลัดชื่อดังทั่วนิวเวิลด์เลยล่ะ’

 

 

“ห๊า!!!!!!!”กลุ่มหมวกฟาก กลุ่มโจรสลัดฮาร์ทและกลุ่มโจรสลัดคิดร้องอุทานออกมาพร้อมกันเสียงดังก้อง

 

 

“ทั่ววิลเวิลด์!?เป็นไปไม่ได้น่ะ...”ปลายประโยคแผ่วเบาลง ลอว์พยายามคิดถึงความเป็นไปได้หลายๆอย่างที่มันอาจจะเกิดขึ้นได้มาก่อนแล้ว แต่การที่โจรสลัดทั่วนิวเวิร์ดต่างก็ต้องสลับเพศไปนี่มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาๆแล้ว แถมคนที่บอกข่าวนี้ยังเป็นเบอร์สองของคณะปฏิวัติอีก ให้ตายสิ นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆแล้วนะและดูเหมือนว่าทุกๆคนเรือลำนี้จะคิดเช่นเดียวกับลอว์ ใบหน้าจึงการเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันใด

 

 

“ชิชิชิ หยังงั้นหรอ?”

 

 

ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่’ทุกคน’ที่คิดเหมือนกับหญิงสาวร่างสูง เพราะตัวกัปตันของกลุ่มหมวกฟางกลับหัวเราะออกมาด้วยใบหน้าสบายๆ มือของเธอจับหมวกฟางของตัวเองไว้ และแล้วใบหน้าที่เป็นสัญญาณอันตรายของลูกเรือหมวกฟางก็ค่อยๆปรากฏออกมา นามิ อุซป ช็อปกอดกันกลมเมื่อเห็นใบหน้านั้น

 

 

“มะ ไม่นะลูฟี่..”

 

 

“ฮี่ๆๆ ชักจะได้กลิ่นการผจญภัยใหม่ๆแล้วสิ!”

 

 

“ม่ายย!!”

 

 

“นี่พวกแกยังไม่ชินอีกเรอะ”แฟรงกี้ที่ชายตามองก้อนกลมๆนั้นพูดขึ้นด้วยสายตาเวทนา สำหรับกัปตันคนนี่น่ะ......ไม่พูดดีกว่า ลอว์ที่แต่เดิมคิดจะหยุดเจ้าคนที่หัวเราะหน้าระรื่นนั้น แต่พอฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าสิ่งที่ตัวเธอนั้นคิดจะทำหรือคิดจะพูดนั้นมันไร้ความหมายขนาดไหนก็ทำเพียงยืนนิ่งพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

 

‘แต่ว่านะลูฟี่’

 

 

“อะไรหรอซาโบ”

 

 

‘จะว่าไปฉันก็รู้ถึงตัวการแล้วล่ะ น่าตกใจมากเลยล่ะ’แล้วเขาก็เว้นช่วงการพูดไปนิดหน่อย’ฮะๆเหมือนว่ามันจะเป็นวิทยาการใหม่ของด็อกเตอร์เวก้าพั้งค์เขาน่ะ’

 

 

‘อย่างที่บอกว่าเหจุการณ์นั้นเกิดขึ้นกับโจรสลัดชื่อดัง และทุกๆคนที่โดนจะมีค่าหัวสองร้อยล้านเบรีขึนไปน่ะ สบายใจได้ แต่พวกนายก็ค่าหัวเกินสองร้อยล้านนี่นา แถมเหล่าลูกเรือก็โดนด้วยนี้หว่า ฮ่าๆ อยากเห็นลูฟี่ตอนนี้จังน้า’

 

 

“ยังจะมาหัวเราะอีกนะแก!!”อุซปร้องลั่นตบมุกอีกรอบ

 

 

‘เอาหน่าๆ อย่างน้อยก็รู้จุดแล้วนะ ดูเหมือนว่าไอ้เครื่องนี้จะถูกเก็บรักษาไว้ที่เกาะริก้านะ’

 

 

“โอเค!งั้นเราไปที่เกาะริก้ากันเลยเหอะ”

 

 

‘เดี๋ยวก่อนสิเจ้าหมวกฟาง’หอยทางคิดพูดขึ้น ใบหน้าจริงจังที่หอยทางกำลังทำอยู่ทำให้ทุกคนเงียบลงเหมือนกับรอฟังสิ่งที่อีกฝั่งจะพูดขึ้นมา

 

 

‘รอฉัน ขอเวลาสองวัน’

 

 

“โอ้! นี่นายก็จะมาลุยงั้นหรอ”

 

 

‘เออสิ!ไอ้พวกรัฐบาลมันชักจะทำเรื่องน่ารำคาญมากเกินไปแล้ว ถ้าไม่สั่งสองกันสักนิดสักหน่อยก็คงจะนอนไม่หลับ’

 

 

“งั้นก็ได้ อีกสองวันเจอกันนะ”แล้วอีกฝั่งก็กดตัดสายไป

 

 

‘งั้นพี่ชายขอไปด้วยนะ---ซาโบคุง!เอกสารที่ให้ไปทำล่ะ!เสร็จรึยัง!!’ก่อนที่ซาโบจะได้พูดจบประโยคก็มีเสียงดังแทรกขึ้นมา คงเป็นโคอาล่าที่มาบ่นเรื่องเอกสารที่ช้ายิ่งกว่าข้ากับซาโบที่เป็นคนรับผิดชอบเรื่องเอกสารนั้นอีกตามเคย ลูฟี่รับรู้ถึงเรื่องนั้นได้จึงกดตัดสายทันที แล้วหันไปหาคนที่ยืนอยู่ด้านหลังตัวเอง

 

 

“โทราโอะ อย่าทำหน้าเครียดสิ”เธอเอื้อมทอของตัวเองไปวางไว้บนหน้าของอีกฝ่ายแล้วใช้นิ้วโป้งกดเอาไว้ที่มุมปาก ก่อนที่จะเลื่อนมันขึ้นไปข้างบน หน้าตาของลอว์ตอนนี้ดูตลกมากจนเหล่าลูกเรือทั้งหลายแทบจะกลั้นขำไม่อยู่ แต่ก็เป็นที่รู้กันว่าถ้าขำออกไปเมื่อไหร่ เหลือแต่หัวไว้แปะผนังแน่นอน

 

 

“ยิ้ม แบบ นี้!”

 

 

“อวกอางอะ อ่อยอือ”

 

 

“ฉันไม่ได้ยิน”ลูฟี่ไม่ยอมปล่อยมือของตัวเองออกจนลอว์ต้องได้ใช้มือของตัวเองแงะออกมา ด้วยแรงความหรือแรงกระทิงอะไรก็ไม่ทราบ ทำให้การแงะมือออกครั้งนี่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน ทั้งสองยื้อหยุดกันไปมาจนลอว์ต้องยอมแพ้ให้กับเรี่ยวแรงที่เหนือมนุษย์มนานั้น

 

 

“ออมแอ้ว”

 

 

“ฉันจะปล่อยมือก็ได้ แต่โทราโอะต้องยิ้มนะ”

 

 

“ไอ้”แล้วลูฟี่ก็ปล่อยมือออกจากใบหน้าของลอว์จริงๆ ลอว์ยกมือของตัวเองไปนวดที่ตรงมุมปากเบาๆพลางร้องซี๊ด แรงของเจ้านี้นี่มันแรงขึ้นเรื่อยเลย แรงขึ้นทุกทีที่ได้เจอกันด้วยซ้ำไป

 

 

“ไหนโทราโอะยิ้มซิ”คนตัวเล็กท้วงสัญญา ลอว์มองไปยังคนรอบกายเงียบๆ ก่อนที่จะจูงมือของอีกคนให้เดินตามมาเบาๆ

 

 

“....ไว้ไปที่ห้องนอนฉันนะ”

 

 

“อื้ม!”แล้วทั้งสองคนก็เดินลงจากดาดฟ้าเรือไป ทิ้งให้พวกลูกเรือทั้งสองฝ่ายจ้องหน้ากันนิ่ง พลางทำหน้าทำตาล้อเลียนไอ้คนที่เพิงจะเดินไปเมื่อครู่นี้ อย่าคิดว่าพวกเธอไม่เห็นกันนะ หูของเจ้าบ้านั้นน่ะแดงแจ๋เลยไม่ใช่รึยังไง เฮ้อ น่าสงสารจริงๆที่มาหลงรักคนอย่างมังกี้ ดี ลูฟี่ ผู้ซื่อบื้อที่สุดในโลกคนนั้น

 

เอาเป็นว่าจะภาวนาให้ได้สมหวังก็แล้วกันนะ! ทุกคนในกลุ่มหมวกฟางคิด

 

 

สู้ๆนะครับกัปตัน! ทุกคนในกลุ่มโจรสลัดฮาร์ทคิด

 

----------------------------

คุณหมอคะ เราก็อยากเห็นรอยยิ้มคุณเหมือนกันนะ ขอไปดูที่ห้องด้วยได้ไหมเอ่ย?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #30 teddybeary2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 14:42
    ลอว์น่าร้ากก
    #30
    1