one shot one picec[ALL X LUFFY]

ตอนที่ 2 : [One shot]ในฐานะพันธมิตร[Law x luffy]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 436
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    8 มิ.ย. 63

ในฐานะพันธมิตร [Law x luffy]

 

 

โชคชะตามันก็เป็นแค่เรื่องตลก

 

 

ลอว์คิดแบบนั้นมาตลอด สำหรับเขาแล้วการรอคอยปาฏิหาริย์ก็เหมือนกับการรอคอยสิ่งของที่สูญสลายหายไปแล้วและหวังจะได้มันกลับคืนมาอีกครั้งก็เท่านั้น เพราะเป็นแบบนั้นเขาจึงต้องพยายามด้วยตัวเองเรื่อยมา

 

 

ต่อมาลอว์ก็ไม่เคยเชื่อเรื่องความรัก

 

 

ลอว์คิดมาตลอดว่าความรักมันคืออะไร มันใช่ในสิ่งที่เขารู้สึกกับคุณโคราเมื่อตอนเป็นเด็กหรือไม่ ตัวเขานั่งขบคิดประเด็นนั้นมาตลอด แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถหาคำตอบมาได้ และเมื่อได้เดินทางไปในที่ต่างๆ ในฐานะโจรสลัด เขาก็ได้พบกับคู่รักมากมาย คนพวกนั้นบอกกล่าวว่าสามารถตายแทนกันได้ แต่สุดท้ายของทางเดินพวกนั้นก็เลือกที่จะทรยศความเชื่อใจของอีกคนทิ้งแล้ววิ่งหนีเอาตัวรอด

 

 

ลอว์เค้นขำ หัวเราะเยาะความงี่เง่าพวกนี้ อันที่จริงแล้วตัวเขาเองจะไม่ต้องสนอะไรแบบนี้ก็ได้ เพราะชีวิตของเขาตอนนี้ก็มีเพียงแค่การแก้แค้นให้คุณโคราให้ได้ก็เท่านั้น การสู้กับโดฟลามิงโก้อันตรายพอๆ กับการวิ่งไปตาย เพราะเป็นแบบนั้นลอว์จึงตัดความรู้สึกไม่จำเป็นอย่างความรักออก

 

 

ทั้งๆ ที่มันควรจะเป็นแบบนั้น......แต่แล้ววันหนึ่งก็มีคนคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มและความมุ่งมั่นที่เต็มไปด้วยการ’ มีชีวิต’ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเจ้านั้นก็จัดการซัดหน้าพวกมังกรฟ้าที่เป็นชนชั้นสูงของโลกอย่างไม่กลัวตายและไม่หวั่นเกรงต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้น ด้วยสาเหตุเพียงแค่ว่าคนพวกนั้นมาทำเพื่อนของเขา ซึ่งนั้นมันยอมไม่ได้

 

 

ลอว์ยกยิ้มทันทีเมื่อได้รับชมความสนุกนี่ ตอนนั้นเขายอมรับเลยว่าเขาถูกใจเด็กน้อยหมวกฟางคนนี้จริงๆ และเมื่อครั้งไปเห็นเขาปรากฏตัวที่สงครามมารีนฟอร์ดนั้น ใจของเขาก็เต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากให้เจ้าหนุ่มที่ดูมีชีวิตขนาดนั้นต้องตายมันซะตอนนี้ และดูจากสภาพของลูฟี่เท่าทีลอว์เห็นแล้วก็รุนแรงมากเลยทีเดียว รุนแรงขนาดที่เขาคิดว่าไม่น่าจะขยับตัวได้ แต่เจ้าตัวก็ยังวิ่งปร๋อไปช่วยพี่ชายของตัวเองอย่างสุดกำลัง

 

 

‘D จะนำพายุมา’

 

 

อยู่ๆ คำพูดที่คุณโคราเคยพูดเอาไว้ก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง และครั้นมองไปยังสมรภูมิรบที่ยังเห็นร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งซึ่งไม่ควรไปโผล่อยู่ที่นั้นได้เขาก็เข้าใจ มังกี้ ดี ลูฟี่ เขาก็เป็นคนตะกูลDเช่นเดียวกับทราฟาลก้า ดี วอเตอร์ ลอว์

 

 

“เตรียมเรือซะ”

 

 

“ครับกัปตัน!” ลอว์ออกคำสั่ง เป้าหมายที่เขาจะมุ่งหน้าไปก็คือมารีนฟอร์ด หากเกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดขึ้นเขาจะได้ช่วยหมวกฟางเอาไว้ทัน ลอว์รีบเดินปรี่เรือดำน้ำของตัวเอง ซึ่งในระหว่างทางเขาก็ครุ่นคิดถึงเรื่องของคนตัวเล็กไปด้วย ถ้าหาก....ถ้าหากหมวกฟางช่วยชีวิตหมัดอัคคีไม่สำเร็จล่ะ? ลอว์รู้ถึงการสูญเสียคนสำคัญของตัวเองไปดี เพราะรู้ดีเขาจึงต้องรีบไปที่นั้น

 

 

เผื่อมันอาจจะมีอะไรไม่คาดคิดเกิดขึ้น

 

 

และความคิดของเขาก็ถูกต้อง หมวกฟางไม่สามารถช่วยชีวิตหมัดอัคคีได้ แถมเขาก็ยังหมดสติด้วยสภาพจิตใจที่กำลังแตกสลายกลับมาด้วย ครั้นเมื่อเรือดำน้ำโผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำเรียบร้อยแล้ว ลอว์ก็ไม่รอช้า เขารีบเปิดประตูเรืออกไปเพื่อคนหาเป้าหมาย และก็ได้พบว่ามีคนหนึ่งกำลังหิ้วจินเบและหมวกฟางเอาไว้อยู่

 

 

“ส่งเขามาให้ฉัน! ฉันนี่ล่ะหมอ!!” ลอว์ตะโกนสุดเสียงเพื่อส่งไปให้ถึงคนที่ลอยอยู่ด้านบนนั้น เจ้านั้นพล่ามบ้าอะไรไม่รู้เวล่ำเวลา ลอว์ร้อนใจอยากจนอยากที่จะกระชากเจ้าเด็กคนนั้นลงมาเอง เพราะถ้าหากช้าไปชีวิตของเจ้านั้นอาจจะไม่สามารถกู้กลับมาก็เป็นได้ และในที่สุดตัวเขาก็ได้รับร่างทั้งสองมา ลูกเรือของเขารู้หน้าที่รีบเข็นเตียงที่มีคนนอนอยู่ด้านบนสองเตียงให้เข้าไปข้างใน

 

 

แต่ก่อนที่เขาจะเข้าไปข้างใน ความรู้สึกบางอย่างก็ฉุดรั้งเขาไว้

 

 

“กัปตันรีบเข้ามาเถอะครับ! ถึงสี่จักรพรรดิจะหาดูไม่ได้ง่ายๆ แต่ว่าตอนนี้เราโดนเขาหมายหัวอยู่นะครับ!”

 

 

“.....” ลอว์จ้องมองคนที่มีหยุดสงครามเอาไว้ด้วยสายตานิ่งเรียบ ผมแดงแชงค์ หนึ่งในสี่จักรพรรดิแห่งท้องทะเลที่มีข่าวว่าเมื่อวานเพิ่งจะไปมีเรื่องกับไคโดมา แต่ตอนนี้เขากลับมายืนยู่ที่สนามรบมารีนฟอร์ด น่าเหลือเชื่อจริงๆ และต่อมาก็มีไอ้ตัวจมูกแดงบินมาหาลอว์พร้อมกับปาสิ่งของบางอย่างมาให้

 

 

นั้นคือหมวกฟาง

 

 

ลอว์รับมันเอาไว้แล้วรีบหมุนตัวเข้าเรือ ในขณะที่พวกเขากำลังลดระดับเรือลง การโจมตีต่างๆ ก็พากันกรูเขามา ดูแล้วเป็นฝีมือของพวกพลเรือเอกแน่นอน ให้ตายสิ กัดไม่ปล่อยจริงๆ ไอ้เจ้าพวกนี้ จีนบาร์ทเร่งการลดระดับเรือให้เร็วลง แต่ลอว์ก็ยังง่วนอยู่กับการรักษาร่างตรงหน้า

 

 

อวัยวะภายในเสียหายเกินกว่าที่จะดูจากภายนอกออก นี่มันหนักกว่าที่เขาคิดไว้มากโข ดีจริงๆ ที่เจ้านี้สลบลงไปตั้งแต่ตอนนั้น ไม่อย่างนั้นถ้าขืนออกไปสู้ด้วยสภาพแบบนี้เรื่อยๆ เจ้าหมอนี้ได้ตายจริงๆ แน่

 

 

“เอส...เอส”

 

 

“หมวกฟาง.....ฉันอยู่นี่ ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นแล้ว...” ในระหว่างการรักษา คนตัวเล็กก็ครางอื้ออึ้งออกมาด้วยสีหน้าทุกข์เศร้า หางตาของเขาปรากฏหยาดน้ำตาไหลออกมา ลอว์กำเครื่องมือแพทย์ในมือของตัวเองแน่น เขาจะพลาดไม่ได้ แต่หากจิตใจของผู้ป่วยนั้นก็สำคัญเฉกเช่นเดียวกัน ลอว์ก้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูของลูฟี่เบาๆ เพื่อเป็นการปลอบใจคนที่พึ่งจะเสียพี่ชายไปหมาดๆ

 

 

“ฮือ! ...เอส เอส..” เจ้าตัวยังคงครางชื่อของพี่ชายตัวเองต่อไป น้ำตามากมายพรั่งหรูออกมาราวกับเขื่อนแตก ลอว์ครุ่นคิดเล็กน้อยถึงวิธีการ สุดท้ายเขาก็นึกออกอยู่เพียงวิธีเดียวที่จะสามารถหยุดคนตรงหน้าได้

 

 

“ลูฟี่...ไม่เป็นอะไรแล้วนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว นายไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ” ลอว์ใช้น้ำเสียงโทนที่อ่อนโยนที่สุดในรอบนี้ แล้วก็ได้ผล ลูฟี่ดูสงบลงหลังจากที่ได้ฟังคำปลอบโยนจากลอว์ เมื่อคนไข้เลิกร้องไห้แล้วลอว์จึงทำการรักษาต่อไป

 

 

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จวบจนเขารักษาแผลทั้งหมดของลูฟี่เสร็จ รับผ้าจากลูกเรือเพื่อมาเช็ดคราบเลือดที่ติดอยู่เต็มร่างกาย ก่อนที่จะได้รับรู้ว่ามีบุคคลคนหนึ่งมารออยู่ที่ดาดฟ้าเรือ เป็นจักรพรรดินีโจรสลัด โบอา แอนค็อก เจ้าหล่อนสวยตามที่เขาล่ำลือไว้ แต่หากว่าลอว์ก็ไม่ได้สนใจที่ส่วนนั้นสักเท่าไหร่ ดังนั้นเขาจึงทำเพียงมองไปยังเธอด้วยสายตาเรียบเฉย แฮนค็อกรีบไต่ถามถึงอาการของคนที่อยู่ข้างไหน และลอว์ก็ตอบกลับไปตามปกติ

 

 

“ฮี้ฮ่า!” เสียงดังลงมาจากเรือรบของรัฐบาลที่จัรพรดินีโจรสลัดยึดมา เป็นเสียงของอิวานคอฟที่ลอบเข้าเรือมาด้วย พวกของหล่อนมีท่าทีดี๊ด๊ากับการออกมาจากคุกกันเหลือเกิน

 

 

“นี่นายน่ะเป็นเพื่อนของหมวกฟางบอยหรอ” อีวานคอฟถามลอว์เค้นยิ้มตอบกลับ

 

 

“ไม่ใช่ แต่ฉันคงต้องมีเหตุผลสินะ? งั้นพวกแกก็หามันเองก็แล้วกัน”

 

 

“ไม่หรอก ดวงตาของเธอน่ะ โกหกไม่ได้หรอกนะรู้ไหม” สิ่งที่อีวานคอฟตอบกลับมาทำเอาจังหวะหัวใจของลอว์เต้นช้าลงไปจังหวะหนึ่ง เขาขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก็ยังไม่ได้คิดอะไรมากนักจนเอ่ยบอกลากับเจ้าพวกนั้นไปแล้ว ต่อมาพวกเขาทั้งหมดจึงแล่นเรือไปที่เกาะสตรีตามคำเชิญของโบอา แฮนค็อก ซึ่งก็อยู่ได้เพียงแค่ขอบเกาะเท่านั้น แต่นั้นไม่ปัญหาที่ใหญ่นักในตอนนี้

 

 

ลอว์กำลังกลุ้มกับอาการของหมวกฟาง ไม่ใช่อาการภายนอกเพียงอย่างเดียวที่สาหัส อาการภายในอย่างจิตใจก็รุนแรงไม่แพ้กันเลย เขากำลังกังวันว่าเมื่อไหร่ที่หมวกฟางตื่นเขาจะยอมรับความจริงที่เกินขึ้นก่อนหน้านี่ไม่ได้

 

 

และก็เป็นไปดังที่คาดไว้ ลอว์กำชายหมวกฟางแน่นยามเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องและความโกลาหนข้างในป่า เขาไม่ได้ตามเด็กคนนั้นไป ลอว์นั่งนิ่งบนโขดหินแถวๆ นั้น และเมื่อจินเบเดินมาไถ่ถามอาการของอีกคน ลอว์ก็ตอบเพียงแค่ว่าถ้าหากบาดแผลนั้นเปิดอีกรอบล่ะก็ หมวกฟางก็จะตายจริงๆ จินเบหน้าเครียดรีบก้าวเข้าไปในป่า ทิ้งลอว์ไว้ให้นั่งเพียลำพัง

 

 

ต่อมาราชานรกเรย์ลี่ก็โผล่มาก เขาว่ายน้ำเข้ามาที่เกาะที่อยู่ท่ามกลางคามเบล์แห่งนี้แบบสบายๆ ลอว์เหงื่อตกไม่น้อยกับความเก่งกาจของเขา สมกับเป็นรองกัปตันของโรเจอร์เจ้าแห่งโจรสลัดคนนั้นเสียจริง และเมื่อเรย์ลี่ได้เจอกับพวกเรา เขาก็พูดถึงเรื่องของคนที่อยู่ภายในป่านั้น ลอว์ยอมรับขอเสนอและออกจากเกาะสตรีแห่งนี้ทันที

 

 

เขายืนหมวกฟางให้กับเรย์ลี่ไปแล้ว และต่อจากนี้เขากับหมวกฟางก็ต้องกลายเป็นศัตรูกันแล้วสินะ

 

 

น่าสนุก

 

 

.

 

.

 

.

 

ปีต่อมาลอว์เริ่มแผนการการโค่นลมดองกีโฮเต้ โดฟลามิงโก และเพื่อให้แผนเดินหน้าเขาก็ต้องกลายเป็นเจ็ดเทพโจรสลัดให้ได้เสียก่อน ลอว์ได้’ ล่า’ หัวใจสดๆ ของโจรสลัดร้อยคนเพื่อให้ได้ซึ่งตำแหน่งเจ็ดเทพโจรสลัดมา

 

 

ศัลยแพทย์แห่งความตาย นั้นคือนามที่ผู้คนเรียกขานเขา

 

 

และขั้นตอนต่อไปนั้นก็คือการจัดการ’ สไมล์’ ที่เป็นสินค้าที่สำคัญระหว่างโดฟลามิงและสี่จักรพรรดิไคโด โดยเขาจะต้องเข้าไปจัดการที่พั้งค์ฮาซาร์ดและจับตัวซีซาร์ซึ่งเป็นคนผลิตสไมล์มาด้วย

 

 

และเรื่องที่น่าเหลือเชื่อก็เกิดขึ้น กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และตอนนั้นก็เป็นช่วงครบรอบสองปีที่หมวกฟางจะกลับมาโลดแล่นที่ทะเลอีกครั้ง เด็กชายร้องทักลอว์ด้วยรอยยิ้ม เขาสวมเสื้อโค้ดตัวยาวสีแดงสลับขาวลายทาง บนหัวก็ส่วมที่ปิดหูสีเหลืองและหมวกฟางเอาไว้อย่างเคย

 

 

น่ารัก....

 

 

ลอว์เกิดความคิดดีๆ ขึ้น แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาเจรจากัน เขารีบบอกจุดหมายที่พวกนั้นต้องการไปอย่างรวดเร็วก่อนที่ตัวเองจะเดินกลับอาคารทดลองไป ลอว์คิดถึงความเป็นไปได้ตลอดการเดินทางไปหาซีซาร์ ถ้าเกิดว่าเขาขอหมวกฟางเป็นพันธมิตรล่ะ ถึงแม้เปอร์เซ็นสำเร็จมันจะน้อยก็ตาม แต่นั้นคือลูฟี่

 

 

“อื้อ! มาเป็นพัธมิตรกันเถอะ!!”

 

 

ในที่สุดหมวกฟางก็ตอบรับคำขอนั้น เราได้กลายมาเป็นพันธมิตรโจรสลัดกัน รวมมือกันจัดการซีซาร์และจับตัวมันไว้ แม้ว่าในระหว่างแผนการลอว์มักจะมีความคิดที่ว่าเลิกเป็นพันธมิตรกับไอ้เจ้าตัวเล็กอยู่บ่อยครั้งก็ตาม แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ได้แต่ยอมรับความเอาแต่ใจของหมอนั่นเรื่อยมา เมื่อเรามาถึงเดรสโรซ่า แผนที่วางไว้ก็ถูกเจ้าโดฟลามิงโกตลบหลังกลับมาได้อย่างเจ็บแสบ ลอว์ยอมรับความตาย และในวินาทีนั้นเขาเอ่ยต่อหน้าโดฟลามิงโก้อย่างแนวแน่ว่าพันธมิตรโจรสลัดระหว่างเขาและหมวกฟางได้ถูกยกเลิกไปแล้ว

 

 

แต่หมอนั่นก็ยังมาช่วยเขาไว้!

 

 

“ทำอะไรน่ะเจ้าหมวกฟาง! พันธมิตรของพวกเราน่ะได้ถูกยกเลิกไปแล้วนะ ได้ยินไหม! ฉันตั้งใจจะหลอกใช้แกนะ!!” เขาตะโกนออกไปแบบนั้นเพื่อให้ไอ้เจ้าคนโง่เง่านี่คิดได้และทิ้งเขาไว้ที่นี้ ไม่งั้นแล้วเราจะได้ตายกันทั้งคู่แบบสมใจ! แต่เจ้าตัวกลับทำหน้างงแล้วก็พูดออกมาแบบสบายๆ ว่า

 

 

“แกนี้เอาแต่ใจจังเลยนะ เรื่องยกเลิกเป็นพันธมิตรน่ะ ฉันจะเป็นคนตัดสินใจเอง!”

 

 

ตึก...

 

 

หัวใจของลอว์เต้นผิดจังหวะไปเมื่อได้เห็นสีหน้าจริงจังของอีกคน ดวงตาของเขานั้นสว่างเจิดจ้าเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปต้องโค่นได้แน่......หมวกฟางต้องจัดการกับโดฟลามิงโก้ได้แน่ ถึงแม้ว่าสถานการณ์ตอนนี่พวกมันจะเป็นต่อ แต่มันจะต้องเป็นไปได้แน่

 

 

โดยไม่รู้ตัว ลอว์ก็ได้เชื่อใจในตัวของลูฟี่ไปแล้ว

 

 

หัวใจของเขาเชื่อมั่นในคนผู้นี้

 

 

ความเชื่อใจที่จะแปรเปลี่ยนเป็นอีกความรู้สึกหนึ่งโดยที่เจ้าของเองก็ไม่รู้ตัว

 

 

ด้วยความพยายามต่างๆ มากมาย ในที่สุดโดฟลามิงโกก็ถูกโค้นล้ม หมวกฟางเองก็ถึงขีดจำกัดแล้วเช่นกัน เขาล้มหมดสติอยู่บนพื้นด้วยสภาพเหนื่อยหอบ ลอว์ที่อยู่ไม่ใกล้แย้มยิ้มออกมาจากใจ ในที่สุดเขาก็ได้แก้แค้นให้คุณโคราได้สำเร็จแล้ว หัวใจเต้นถี่รัวด้วยความตื่นเต้นและยินดี เป้าหมายของลอว์ได้จบลงไปแล้ว....

 

 

ลอว์ยกมือกุมหน้าอกตรงที่ตำแหน่งของหัวใจไว้แน่น

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

แต่พันธมิตรระหว่างลอว์และหมวกฟางนั้นยังไม่จบลง เพราะเงื่อนไขพันธมิตรก็คือการโค่นล้มไคโด พวกเราต่อกันที่แค้วนวาโนะ รวบร่วมกำลังทหารซามูไรและจัดตั้งพันธมิตรโจรสลัดซามูไร มิ้ง แมวหมาตามคำพูดของอีกคนที่กำลังไปช่วยเพื่อนที่เกาะโฮลเค้กอยู่ เมื่อเขามาแล้วแผนการต่อไปของเราจะเริ่มต้นขึ้นทันที

 

 

เมื่อได้รับพรรคพวกมากมายแล้วแผนการขั้นตอนต่อไปก็คือการบุกเข้าไปหาไคโด แผนครั้งนี้มีตัวล่อสองคนก็คือไอ้งั่งที่บุกไปแล้วอย่างหมวกฟางและยูทัส ระหว่างทางแผนพังไปแล้วพังไปอีกแต่ลอว์ก็เตรียมแผนสำรองเอาไว้แล้วเรียบร้อย

 

 

เมื่อได้เวลาอันเหมาะสม การต่อสูกับไคโดร้อยอสูรและพรรคพวกของเขาก็เกิดขึ้น สามกัปตันอย่างลอว์ ลูฟี่และยูทัส คิด ร่วมมือกันโจมตีใส่ไคโด แต่สี่จักรพรรดิแห่งท้องทะเลไม่ใช่คนที่จะโดนโค่นได้ง่ายดายเพียงนั้น การต่อสู้ยืดเยื้อไปเรื่อยๆ ถึงแม้ว่าไคโดเองก็เจ็บไม่เบาเหมือนกันแต่ฝั่งของพวกเขาก็กำลังต้านได้น้อยลง ลอว์กุมแผลที่สีข้างของตัวเองไว้แล้วมองไปยังคนตัวเล็กที่กำลังรัวหมัดกับไคโดอย่างเอาเป็นเอาตายแต่ก็โดนไคโดใช่กระบองฟาดไปอีกฝากหนึ่ง ยูทัสรีบสานต่อการต่อสูโดยการใช้พลังผลปีศาจเรียกเอาเศษเหล็กมาทำเป็นแขนแล้วทุ่มลงใส่

 

 

ส่วนลอว์ก็สร้างรูมขึ้นมาแล้วใช้อินเจ๊กชันซ้อตใส่ไคโดเพื่อทำลายอวัยวะภายในของมัน แต่ไคโดนั้นเป็นอมตะ การฆ่ามันนั้นเป็นเรื่องยากและอาจจะเป็นไปไม่ได้ ในตอนแรกเขาก็คิดอยู่แล้วว่าการจัดการกับไคโดร้อยอสูรนั้นเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

 

 

พวกเขาถูกซัดไปยังอีกฝากหนึ่งทันที บาดแผลมากมายถูกสร้างขึ้น และถึงแม้ว่าลอว์จะเป็นหมอ แต่เขาก็เป็นนักสู้ด้วยเช่นกัน ในสถานการณ์แบบนี้ไม่เหมาะแก่การรักษา ยิ่งด้วยการเคลื่อนไหวที่ไคโดกำลังตรงมาหาพวกเขาอย่างนี้

 

 

“แค่ก! แค่ก!” เสียงไอดังมาจากอีกด้านของซากปรักหักพัก ลอว์จำเสียงนั้นได้ รีบวิ่งไปจับเศษซากนั้นออก ก่อนที่จะได้พบกับหมวกฟางที่อยู่ในสภาพใกล้ตาย

 

 

“หมวกฟางยะ!” เขาอุทานด้วยความตกใจ ลูฟี่ที่อยู่ตรงหน้ากำลังหอบหายใจหนักหน่วงพร้อมกับไอออกมาเป็นเลือดจำนวนมาก ลอว์มองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจก่อนที่จะสร้างรูมแล้วตรวจดูร่างกายของคนๆ นี้ ปล่อยให้ยูทัสสู้กับไคโดต่อ

 

 

“ไม่จริง!!”

 

 

ทำไมสภาพร่างกายภายในของหมวกฟางถึงได้เป็นถึงขนาดนี้กัน!? ลอว์สบถในใจและเริ่มตรวจใหม่อีกครั้ง แต่ว่าคำตอบก็ยังเป็นเช่นเดิม อวัยวะภายในของคนตรงหน้าถูกใช้มากเกินไป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการต่อสู้อย่างมุทะลุหรือการที่เขาใช้พลังแบบไม่สนร่างกายของตัวเอง หมวกฟางพยายามลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แต่นั้นน่าจะเป็นเรื่องที่ยากมาก เพราะถ้าเป็นคนธรรมดาล่ะก็ สภาพแบบนี้คงได้ตายไปแล้ว

 

 

ตึก! ....

 

 

ตึก! ....

 

 

ตึก! ....

 

 

หัวใจของลอว์เต้นถี่ระรัวอีกครั้ง เขาไม่อยากให้คนตรงหน้าตาย เพราะฉะนั้นถึงพยายามคิดวิธีรักษา การผ่าตัดอาจจะช่วยรักษาได้ แต่ถ้าออกไปสู้อีกครั้งยังไงเขาก็ต้องตาย และอย่างไอ้เจ้านี้ถ้าบอกออกๆ ไปยังไงมันก็ต้องเมินเฉยใส่และออกไปสู้ต่อแน่

 

 

“โท..ราโอะ”

 

 

“หมวกฟางยะ! อยู่นิ่งๆ อย่าพึ่งไปสู้ ฉันจะผ่าตัดให้”

 

 

“ขอบ..ใจนะ แต่ว่า แค่ก! ..ฉันต้องสู้!” เจ้าตัวเล็กดื้อดึง ลอว์ขมวดคิ้วปวดหัวเมื่อได้เห็นว่าคนที่นอนอยู่นั้นพยายามลุกขึ้นมาทั้งๆ ที่สภาพร่างกายเป็นตั้งขนาดนั้นแล้ว

 

 

“เฮ้ยไอ้พวกตัวถ่วง! ทางนี้จะไม่ไหวแล้วโว้ย!” ยูทัสที่กำลังติดพันการต่อสู้ตะโกนมาหา นั้นเปรียบเสมือนว่าเป็นตัวเร่งให้หมวกฟางมีลูกฮึดอีก ครั้งนี้ลอว์ไม่ยอม จับไหล่อีกคนไว้แล้วดันให้ลงไปนอนกับพื้นอีกครั้ง ลูฟี่กระอักเลือดออกมากองใหญ่แล้วใช้สายตาโมโหมองมาที่เขา ลอว์สูดลมหายใจลึกแล้วให้หัวใจของเขาเป็นตัวตัดสินใจ

 

 

และเขาก็ได้ผลลัพธ์ออกมาแล้ว

 

 

ตึก! .....

 

 

ตึก! ......

 

 

ตึก! ......

 

 

“โทราโอะ แค่ก! จะทำอะไร!”

 

 

“มันอาจจะมีแค่วิธีนี้วิธีเดียวที่จะรักษาแกได้” อาศัยของจังหวะเวลาที่อีกคนกำลังอ่อนแรง ลอว์รวบมือขอตัวเองไปวางลงที่ตำแหน่งหัวใจของคนเบื้องล่าง ลอว์หันหลังไปพูดกับคิดดังๆ นี่อาจจะเป็นวิธีการที่พันธมิตรของเขาไม่ชอบใจนัก แต่ว่าเพื่อการโค่นล้มไคโดและเพื่อการที่ลูฟี่จะได้ทำตามความฝันของตัวเองได้สำเร็จ

 

 

“ยูทัสยะ! ถ้าแกเห้นฉันล้มลงเมื่อไหร่ล่ะก็รีบเหวี่ยงฉันให้ออกไปจากที่นี้ซะ! เหวี่ยงลงทะเลยไปเลยก็ได้!”

 

 

“แกคิดจะฆ่าตัวตายหรอฟะ!!”

 

 

“โทราโอะ!”

 

 

“ครั้งก่อนขอบคุณมากที่ช่วยทำให้ฝันของฉันเป็นจริง คราวนี้จะเป็นหน้าที่ของฉันแล้วที่จะทำให้ฝันของแกเป็นจริง” ลอว์ใช้พลังขั้นสูงสุดของผลโอเปะ โอเปะของตัวเองทันที แสงสีเขียนแห่งชีวิตก็ค่อยๆ ลอยออกมาจากร่างกายของลอว์ มันลอยออกมาแล้วก็ซึบซาบไปกับผิวของลูฟี่

 

 

“โทราโอะ! หยุดนะ!”

 

 

“ไม่...มันหยุดไมได้แล้ว” พลังชีวิตที่ค่อยๆโดนดูดออกไปทำให้ลอว์รู้สึกอ่อนแรง เขาไม่มีทางที่จะหยุดการกระทำนี้แน่นอน แม้ว่าจะได้รับค่าตอบแทนเป็นน้ำตาของอีกคนก็ตาม ลอว์ฝืนความรู้สึกเหนื่อยของตัวเอง การกระทำของคุณโคราในครั้งสุดท้ายที่ได้พบกันนั้น เขาจะขอยืมมาใช้

 

 

ลอว์ส่งยิ้มให้ลูฟี่

 

 

“เป็นเจ้าแห่งโจรสลัดให้ได้ล่ะ ลูฟี่...”

 

 

“โทราโอะ! ไม่นะ!”

 

 

“ฉัน....รักนาย” คำพูดสุดท้ายถูกเปล่งออกไป คำพูดที่พูดออกไปถึงแม้ว่ามันจะสายไปแล้วแต่เขาก็ปราถนาที่จะได้เอ่ยให้อีกคนได้ฟังสักครั้ง ทัศนีรอบข้างค่อยๆ มืดลง แต่ลอว์ไม่ได้หุบยิ้มของตนเองลงไป วินาทีสุดท้ายของชีวิตเขาก็ขอให้อีกคนจดจำเขาไว้ จดจำเขาไว้ด้วยสีหน้าที่ดีที่สุดของเขาเอง

 

 

เพราะแบบนั้นนี่จึงเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุด

 

 

และเขาเองก็จะจดจำอีกฝ่ายเอาไว้เช่นกัน

 

 

เพียงเสียววินาทีเท่านั้น ทุกๆ อย่างก็มืดลงไปหมด ลอว์รับรู้ได้ว่าร่างกายของเขาได้ล้มลงไปแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยสักนิด ใบหน้าของเขายังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน

 

 

นี่ไม่ใช่การกระทำในฐานะพันธมิตร

 

 

และยิ่งไม่ใช่ในฐานะเพื่อน

 

 

แต่เป็นการกระทำในฐานะคนที่แอบรักนาย ลูฟี่

 

 

เขาก็เพียงแค่รักลูฟี่ ความรักที่ไม่รู้ที่มากำลังแผ่ซ่านอยู่ภายในหัวใจของเขา รู้ตัวอีกที แม้แต่ชีวิตของตนเองก็สามารถมอบให้อีกคนได้เสียแล้ว
 

อย่าได้โทษตัวเองเลยนะ คนแบบฉันน่ะ ได้ช่วยให้นายมีชีวิตอยู่ได้ก็เกินพอแล้วล่ะ

 

 

ตึก....

 

 

ตึก....

 

 

ตึ...ก...

 

 

จังหวะของหัวใจค่อยๆลดต่ำลง หูของเขาอื้ออึงไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก ประสาทสัมผัสทั้งห้าของร่างกายได้ถูกหยุดทำงานไปแล้ว ความตายกำลังเข้าใกล้ตัวเขาเรื่อยๆ

 

 

น่าเสียดายจริงๆ ที่จะไม่ได้เห็นรอยยิ้มของเด็กน้อยอีก แต่ก็ไม่เป็นไหร่ ในเมื่อความทรงจำของเขานั้นก็เต็มไปด้วยสีหน้าเปี่ยมความสุขของอีกคนอยู่แล้ว แค่นี่ก็พอ...

 

 

เป็นไปได้ฉันก็อยากที่จะพบนายอีกครั้งนะ

 

 

ตึ...ก....

 

 

...ต...ก

 

 

.....

 

 

ลาก่อน

 

 

 

Just what the title says (tu y tu cursito de inglés online xdxd)  (Ni… #detodo # De Todo # amreading # books # wattpad

 

End

 

 

เว่ะแฮ้วววววววว จริงๆมันมีเรื่องราวต่ออยู่นะคะ แต่ลอว์ตายไง พาร์ทนี้เป็นพาร์ทของลอว์ เพราะฉะนั้น ลอว์ตาย=เรื่องจบ

ความรักของคุณหมอที่อยู่ดีมันก็เกิด จากคนที่ตัดเรื่องนี้ออกจากชีวิตไปแล้วเพราะจะแก้แค้นให้คุณโครา แต่เมื่อการแก้แค้นสำเร็จแล้ว เป้าหมายที่จะมีชีวิตอยู่ก็เหลือน้อยลง ความรู้สึกที่เคยพยายามตัดไปก็ค่อยๆโผล่ขึ้นมาอีกรอบ คุณหมอเขายอมรับกับตัวเองแบบเงียบๆ ไม่ให้ใครรู้

นี้ก็ภาวนาไปเลยค่ะ ไม่อยากให้ลอว์ตายเล๊ยย แบบวาพลังของลอว์มันก็เสี่ยงอยู่ใช้ได้อ่ะนะ แฮะๆ หวังว่าอาจารย์จะไม่ใจร้ายเนอะ

นี้ถ้ามีไอเดียอีก พาร์ทหลังจากที่หมอตายก็น่าจะโผล่ค่ะ แต่อะไรๆก็ไม่แน่อ่ะเนอะ คิกๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #36 YUMI_1304 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 11:46
    อาจารย์อย่าใจร้ายย ถ้าลอว์ตายอีกคนชั้นคงใจสลายยย
    #36
    1
  2. #29 teddybeary2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 14:16
    งื้อออ ลอว์
    #29
    1
    • #29-1 ดอกไม้ในยามฝัน(จากตอนที่ 2)
      24 สิงหาคม 2563 / 15:03
      อยากเขียนภาคต่อเรื่องนี้จังงงงงงง
      #29-1
  3. #16 nep7 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 01:42
    คุณคะแง;___;
    #16
    2
  4. #6 ploy-saui (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 01:26
    ฮืออออไม่จริงใช่ไหมคะไม่ตายใช่ไหมหนูกำลังดูone piece ใกล้ถึงแล้วด้วย:-:
    #6
    2