one shot one picec[ALL X LUFFY]

ตอนที่ 18 : เรื่องที่เสียใจที่สุดในชีวิต[LAWLU]OS

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    20 ส.ค. 63

          

 

ตลอดทั้งชีวิติของเขา ‘ทราฟัลก้า ดี วอเตอร์ ลอว์’ คนนี้ มีเรื่องให้เศร้าเสียใจอยู่มากมายจนนับแทบจะไม่ไหว เริ่มต้นความทุกทรมานครั้งแรกเมื่อตอนเขาอายุได้เพียงสิบสามปีเท่านั้น เหตุการณ์ในวันนั้นที่เขาต้องเจอมันช่างเจ็บปวด......การสังหารหมู่ การถูกรังเกียจ การติดโรคตะกั่วขาว หลายๆสิ่งหลอมรวมให้เขากลายเป็นคนที่พร้อมจะตายอยู่เสมอ

            

 

ในตอนนั้นเป้าหมายของลอว์ก็มีเพียงฆ่าคนให้ได้มากที่สุดก่อนที่จะตาย จนได้ไปเจอกับดองกีโฮเด้แฟมมิลี่ โจสลัดมาเฟีย และนั้นเองก็เป็นจุดเริ่มต้นเรื่องราวระหว่างเขาและคุณโครา

            

 

ต้องขอบคุณคุณโคราที่ทำให้ลอว์เป็นลอว์ในทุกวันนี้ ไม่ใช่ลอว์ที่พร้อมตายอยู่เสมอ แต่เป็นลอว์ที่มีเป้าหมายในการใช้ชีวิต ด้วยความหวัง

            

 

แต่นั้นเองก็เป็นเพียงเรื่องราวสั้นๆราวหกเดือนเท่านั้น เพื่อเขา คุณโคราจึงยอมเสี่ยงตายเพื่อไปขโมยผลโอเปะ โอเปะมาให้ และก็เป็นเพราะเขาเช่นกันที่ทำให้คุณโคราต้องพบจุดจบเช่นนั้น หลังจากนั้นเป้าหมายในชีวิตของเขาก็กลายเป็นทำความตั้งใจของคุณโคราให้สำเร็จ

            

 

หยุดดองกีโฮเต้ โดฟลามิงโก กัปตันเรือแห่งกลุ่มดองกีโฮเต้ เป็นเจ็ดเทพโจรสลัดและยังเป็นพี่ชายฝาแฝดแท้ๆที่ฆ่าน้องชายของตัวเองอย่างคุณโคราด้วย แน่นอนว่าลอว์โกรธ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือเขาเกลียดตัวเอง ถ้าวันนั้นเขาสามารถเรียนรู้พลังของผลโอเปะ โอเปะได้เร็วกว่านั้นล่ะก็.....

            

 

แต่วันนั้นก็เลยผ่านไป

            

 

เหลือแต่เพียงวันนี้และตอนนี้เท่านั้น ลอว์เฝ้ามองการต่อสู้ระหว่างหมวกฟางยะและโดฟลามิงโก้ด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำของตัวเอง เขาได้บอกกับอีกคนไปว่าหากหมวกฟางยะชนะ เขาก็อยากที่จะอยู่เพื่อดูมัน และถ้าหากหมวกฟางยะแพ้และจุดสุดท้ายคือความตาย.......ลอว์ก็จะไม่ลังเลที่จะตายไปพร้อมกับเจ้านั่น

            

 

การต่อสู้ทวีความดุเดือดขึ้นทุกที ต่างฝ่ายต่างก็มีไผ่ลับ โต้ตอบรุกรับกันไปอย่างรวดเร็ว จนหมวกฟางยะใช้ฮาคิจนหมด พวกกลาดิเอเตอร์ก็แห่กันมาช่วย โชคดีที่ตอนนี้พลังของเขาเริ่มกลับคืนมาแล้ว ลอว์ไม่รอช้าที่จะวาปไปหาหมวกฟางยะเพื่อช่วยเขา

            

 

รับฝากเขาไว้กับฉันสักพักก็แล้วกัน....

            

 

ครบสิบนาทีหมวกฟางยะก็พร้อมออกไปต่อสู้ต่อ การต่อสู้เป็นไปอยากยากลำบาก แต่สุดท้ายเขาก็ชนะ หมวกฟางยะสามารถโค่นโดฟลามิงโก้ลงได้ ลอว์แชมเบิลส์ให้ลูฟี่มาอยู่ข้างกาย การที่โดฟลามิงโก้ถูกจัดการได้นี่นับว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุดจริงๆ---

                

 

ฟุ่บ—!

                

 

“แค่ก!”อยู่ดีๆคนที่นอนอยู่ก็ไอออกมา หยาดเลือดสีแดงสดกระจายตัวออกมาจากเขาก่อนที่เจ้าตัวจะล้มลงไป ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นดีใจมากจนลืมบางสิ่งไป มีเพียงไม่กี่คนที่สังเกต หนึ่งในนั้นก็คือลอว์ เขาตกใจ เบิกตาโพล่ง ตอนแรกแค่คิดว่าหมวกฟางยะก็แค่เหนื่อย

            

 

แต่เหนื่อยแค่ไหนก็ไม่ควรที่จะมีเลือดไหลออกมา....

               

 

 ใจของเขาเริ่มสั่น

            

 

ลอว์เคลื่อนตัวไปที่คนที่กำลังนอนอยู่ เขาใช้สองมือของเขาจับพลิกตัวของอีกคนให้หงายขึ้น

            

 

“บ้าหน่า!!!!”เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากรูทวารทั้งเจ็ด ตาทั้งสองข้าง รูจมูกทั้งสองรู หูทั้งสองใบและมันกำลังไหลออกมาจากปาก เหลือดไหลออกมาไม่หยุด เขารีบกางม่านพลังออกมาแล้วใช้พลังผลโอเปะ โอเปะของตัวเองรักษาร่างกายให้เจ้านี่อีกครั้ง

            

 

และเรื่องที่ไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้น อวัยวะภายในของเจ้านี้กำลังเสื่อมสภาพลงอย่างช้าๆ! มัน...เป็นไปไม่ได้! หมวกฟางยะ นายจะมาเป็นแบบนี้ในตอนนี้ไม่ได้!

               

 

 ฉะ....ฉันจะช่วยนายเอง 

                

 

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เสียงของเขาเริ่มสั่นขนาดนี้ ไม่รู้ว่าตอนไหนที่มือของเขากำลังสั่นเทาขนาดนี้ อาจจะเป็นตอนที่เจ้านี้กำลังจะตาย แต่นี่มันหมวกฟางยะ คนที่เคยรอดจากอาการเมื่อมารีนฟอร์ดมาได้ ของแค่นี้คงจะไม่เท่าไหร่....

            

 

ตึก...........ตึก.......

            

 

ชีพจรอ่อนมา...

            

 

เราต้องผ่าตัดให้เขาตอนนี้! ไม่งั้นไม่ทันแน่! มันอาจจะไม่ทัน! ถ้าหาก....ถ้าหากเขาช่วยหมวกฟางยะไว้ไม่ได้ล่ะ... ลอว์ในตอนนี้กำลังพยายามตั้งสติและหาทางที่ใกล้ที่สุดที่จะไปหาเครื่องมือแพทย์ที่ทันสมัย แต่โรงพยาบาลเกือบทุกแห่งก็ถูกเส้นด้ายทำลายไปแล้ว

            

 

อย่าพึ่งนะ หมวกฟางยะ แกไม่น่าจะกระจอกขนาดที่จะมาเสียท่าขนาดนี้.....แกจะต้องรอด เพื่อความฝันของแก ใช่แล้ว....กอยากจะเป็นราชาโจรสลัดผู้คนพบวันพีชนี่?

            

 

“หมวกฟางยะ พยายามพยุงสติเอาไว้ ฉันจะรีบหาทางรักษาให้นาย”พลันสายตาของเขาก็เหลือยไปเห็นโรงพยาบาลที่หนึ่งที่ยังไม่ถูกทำลาย เขารีบแผ่ขยายพื้นที่รูมก่อนที่จะโอบกอดอีกคนเอาไว้แล้วแชมเบิลส์ตัวเองไปที่นั้น พอเขาไปในห้องที่คาดว่าจะเป็นห้องผ่าตัดลอว์ก็เริ่มรู้สึกเบาใจ ดูเหมือนว่าอุปกรณ์ทุกอย่างจะยังอยู่ดี

            

 

“แค่ก! แค่ก!”คนที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา อยู่ดีๆกกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง ใบหน้าของมันเริ่มซีดเซียวลงอีกแล้ว ลอว์เองก็รีบเร่งมือ รีบนำร่างของหมวกฟางยะไปวางที่เตียงผ่าตัดอย่างเบามือ และใช้งานอุกรณ์ต่างๆ

            

 

การผ่าตัดครั้งนี้.......ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แต่เพราะว่าเขาคือหมอที่ครอบครองพลังของผลโอเปะ โอเปะ เพราะฉะนั้นมันจะไม่เป็นอะไร ทุกอย่างจะดีขึ้น มันจะไม่เกิดเหตุการณ์ร้ายๆอะไรอีก......แต่ทำไม ทำไมร่างกายของหมอนี้ถึงแย่ลงเรื่อยๆแบบนี้?

            

 

อวัยวะเสื่อมลงอย่างชัดเจน สภาพมันไม่ได้ต่างจากของพวกคนแก่ทั้งๆที่มันเพิ่งจะอายุได้เพียงสิบเก้าปีเท่านั้น มันหมายความว่ายังไง? หรือเพราะว่าการพื้นตัวเองมาตลอดของมันกำลังแสดงผลอยู่ แบบนั้นหรอ? การเผาผลาญในเกียร์สองมากเกินไป....มันเร่งการไหลเวียนของเลือด นั้นมันไม่ดีต่ออวัยวะเอาซะเลย....

            

 

ตึก.....

            

 

เสียงชีพจรเบาลงเรื่อยๆ

            

 

“ไม่เอาน่าหมวกฟางยะ.....นายมันเก่งเรื่องสร้างปาฏิหาริย์นี่นา...”

 

 

----....

            

 

.......แล้วทำไมรอบนี้ถึงไม่มีสิ่งนั้นเลยล่ะ?

            

 

ลอว์โอบกอด’ร่าง’ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงด้วยร่างกายสั่นเทา ด้วยสองมือที่ไร้ประโยชน์นี่ เขา....ได้พบเจอกับเรื่องน่าเศร้าที่สุดในชีวิตอีกครั้งแล้ว

            

 

ลอว์เสียคนที่เขารักไปอีกคนแล้ว

 

 

 

 

---------------------

รอบนี้ไม่ได้เศร้าอะไรขนาดนั้น ฟีลเส้ายังไม่ได้มาขนาดนั้น แต่ไหนๆไอเดียก็มาล่ะ จัดสักหน่อย5555555555555

สังเกตไหมคะว่าหมอเขาดูร้อนรนมาก เอ…..ทำไมกันน้า…….

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #27 newChanny (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 05:53
    แงงงงง
    #27
    1
    • #27-1 ดอกไม้ในยามฝัน(จากตอนที่ 18)
      22 สิงหาคม 2563 / 23:21
      ปลอบๆ เพราะไอเดียต่อไปร้องแน่55555555555555555555555
      #27-1
  2. #25 nep7 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 00:47
    คุรคะฮือ;_;
    #25
    1