OS/SF คลังฟิค Exo Xiumin by Angekiez (Yaoi)

ตอนที่ 9 : SF : Day (낮) Kai x Xiumin - Part I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    11 ส.ค. 61

 

Title: Day () Part I

Pairing: KaiXiu (Kai x Xiumin)

Ps1: เรื่องนี้จะให้จงอินใช้ชื่อ ไค และมินซอกใช้ชื่อ ชิอุ นะคะ เพราะ Theme เรื่องจะเป็นญี่ปุ่นจ้า ^^

Ps2: Day เป็นเหมือนภาคต่อของ Night โดยที่ตัวละครหลักเป็นคนละคนกับ Night ไม่อ่านเรื่องนั้นก็อ่านเรื่องนี้รู้เรื่องเพราะมีส่วนที่เกี่ยวข้องกันบ้างเล็กน้อยเท่านั้น


 


 

อย่าไป...

เสียงเล็กของเด็กหนุ่มเพรียกหาราวกับจะขาดใจ เบื้องหน้าของเขาคือร่างของใครบางคนที่เดินห่างไกลออกไปไม่แม้แต่จะหันมาสนใจเสียงเรียกของเขา

ได้โปรด...

เด็กหนุ่มยังคงเรียกหา สองขาเล็กที่เปลือยเปล่าพาตัวเองเดินตามแต่คนเบื้องหน้าก็ยังไม่หยุดเดิน ความหนาวเย็นจากหิมะตรงเท้าของพวกเขาทำให้เด็กหนุ่มเริ่มสั่นสะท้านจนต้องกัดริมฝีปากแน่นเพื่ออดทนต่อความเย็นยะเยียบ ดวงตากลมสีดำสนิทเฉกเช่นเดียวกับสีผมยังคงจ้องไปที่แผ่นหลังเล็กที่อยู่เบื้องหน้า

อย่าทิ้งข้าไป!!...

แม้จะตะโกนจนสุดเสียงแต่เจ้าของแผ่นหลังเล็กผู้มีผมสีเงินยวงก็ไม่หันกลับมา เด็กหนุ่มตัดสินใจเดินต่อไปหากแต่เสียงโซ่ตรวนที่ดังขึ้นทำให้ต้องก้มลงไปดูและพบว่าข้อเท้าอันเปลือยเปล่าของเขาบัดนี้มีโซ่สีดำพันรอบ และเป็นเพราะสิ่งนี้ทำให้เขาไม่สามารถเดินต่อไปได้ ดวงตาสีดำได้แต่มองเพียงแผ่นหลังนั่นหายไปพร้อมกับพายุหิมะ

กับน้ำตาที่ไหลลงมาจนกระทบที่พื้นดินสีขาวอันหนาวเหน็บ

.

 

..

 

 

ร่างบอบบางที่นอนอยู่บนฟูกนิ่มสะดุ้งเฮือกขึ้นตื่นมาจากฝัน ใบหน้าขาวนวลของชายหนุ่มเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อทั้งที่อากาศในตอนนี้จะไม่ได้ร้อนก็ตามที หูแว่นได้ยินเสียงนกร้องพร้อมพลันมองเห็นแสงแดดที่สาดส่องผ่านกระดาษของประตูบานเลื่อนโชจิทำให้เจ้าตัวรู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเช้าแล้ว

 

ฝันอย่างนั้นเหรอ..

 

คิ้วเข้มเลิกขึ้นด้วยเพราะค่อนข้างแปลกใจที่ฝันเห็นอะไรเช่นนั้น และดูเหมือนในฝันเขาจะยังเป็นเด็กกว่าตอนนี้เสียด้วย แม้จะไม่รู้ว่าคนทีเขากำลังเดินตามนั้นคือใครและต้องการไปที่ใด แต่ความรู้สึกเหมือนกับสูญเสียสิ่งอันเป็นที่รักกับติดตรึงแน่นอยู่ในห้วงคิด ความรู้สึกร้อนชื้นที่ขอบดวงตาทำเอาต้องยกมือเล็กขึ้นมาเช็ดหยาดน้ำตานั้นออก

อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านชิอุ

อ่า...อรุณสวัสดิ์ ชายหนุ่มหันมาทางคนรับใช้ที่มาปลุกเช่นทุกวัน ใบหน้าหวานยกยิ้มให้เมื่อตั้งสติจากความฝันประหลาดที่แสนเศร้านั้นได้

วันนี้ท่านจุนจะมาที่นี้ ท่านชิอุพร้อมหรือยังค่ะ

แน่นอนสิ ข้าคิดถึงพี่จุนจะแย่แล้ว ชิอุยิ้มกว้างเมื่อได้ยินชื่อพี่ชายสุดที่รักหรือจะเรียกให้ถูกคือลูกพี่ลูกน้องในตระกูลเดียวกัน

ตระกูล ฟูจิวาระ ของเขาคือตระกูลใหญ่อันดับต้นๆแห่งอาณาจักรนี้ ตลอดระยะเวลาตั้งแต่บรรพบุรุษจวบจนปัจจุบันนั้นได้ถวายงานรับใช้ใกล้ชิดกับเหล่าเชื้อพระวงศ์ และตอนนี้ผู้นำตระกูลของเขาคือบิดาของ ฟูจิวาระ จุน พี่ชายร่วมตระกูลนั่นเอง

ชิอุถอนหายใจออกมาเมื่อก้มมองดูตนเองที่ตอนนี้กำลังยืนนิ่งปล่อยให้คนรับใช้เปลี่ยนชุดเป็นยูกาตะสีน้ำเงินเข้ม แม้เขาจะรักและนับถือจุนมาแต่ก็อดคิดเปรียบไม่ได้ นั่นเพราะเขาอ่อนแอมาแต่กำเนิดทำให้เขาไม่ได้ฝีกฝนวิชาดาบหรือได้รับอนุญาตให้ไปไหนมาไหนได้แบบลูกชายคนอื่นในตระกูล และเพราะความอ่อนแอของเขาทำให้บิดาและมารดาดูผิดหวังในตัวลูกชายคนนี้เหลือเกิน ทุกครั้งที่ร่วมโต๊ะอาหารกันนั่นมีแต่ความอึดอัดต่อกันจนหลายปีมานี่ชิอุเลือกจะมาอยู่ที่เรือนเล็กที่อยู่ติดสวนเก่า โดยที่นานๆทีชิอุจึงจะปรากฏตัวไปพบบิดามารดาตามคำสั่งเท่านั้น

นานแล้วนะคะที่ท่านชิอุไม่ได้เจอท่านจุน

ตั้งแต่พี่จุนไปเป็นองครักษ์ให้กับองค์ชายก็ยุ่งมาก ข้าเข้าใจดีชิอุตอบพร้อมยิ้มหวานจนสาวใช้ต้องยิ้มตาม เธอไม่ค่อยได้เห็นเจ้านายคนนี้ยิ้มมากนักทั้งๆที่มีใบหน้าหวานเหมาะกับรอยยิ้มเพียงนี้และเธอก็เข้าใจดีว่าเพราะอะไร ดังนั้นการที่ท่านพี่จุนของเจ้านายของเธอมาเยี่ยมหาที่บ้านนับเป็นเรื่องที่น่ายินดี

วันนี้พี่จุนจะเอาอะไรมาฝากข้านะ เสียงหวานเอ่ยพึมพำ ทุกครั้งที่จุนมามักจะมีของขวัญต่างๆมาให้เสมอเพราะจุนรู้ดีว่าน้องชายของเขาไม่ค่อยได้รับอนุญาตให้ออกไปให้เพราะร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ด้วยความรักความห่วงใยที่มีต่อน้องชายคนนี้ทำให้จุนเป็นคนที่ชิอุนับถือจุนมากเหลือเกิน

.

..

กลีบดอกซากุระสีขาวพลัดปลิวร่วงหล่นลงยังผิวน้ำจากบ่อน้ำเล็กๆข้างเรือนรับแขก ในบ่อน้ำเล็กยังมีปลาคาร์ฟหลากหลายสีสันกำลังแหวกว่ายอวดความงดงามของมันเมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องกระทบลงที่ผิวน้ำ ในช่วงเวลาสายเช่นนี้มีเสียงหัวเราะเบาๆดังมาตามสายลมบ่งบอกว่าเจ้าของเสียงช่างมีความสุขเหลือเกิน

ฮ่ะๆ ข้านึกภาพองค์ชายตอนแพ้ประลองกับพี่จุนไม่อกเลย

ข้าตลกมากเลยตอนองค์ชายล้มคว่ำน่ะ แต่ก็นะเจ้าห้ามไปหัวเราะเรื่องนี้กับใครเข้าละถ้าไม่อยากโดนทำโทษ

ได้สิพี่จุน แต่ข้าไม่อยากจะเชื่อว่าองค์ชายจะแพ้ท่านได้เพราะฝีมือขององค์ชายไม่ธรรมดาเลย ชิอุว่าพลางหยิบยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ

ที่จริงองค์ชายก็ฝีมือดีกว่าข้าอย่างที่เจ้าเข้าใจนั่นแหละ แต่วันนั้นท่านไม่ค่อยสบายแต่อยากฝึกกระมัง ผลก็เลยเป็นว่าข้าชนะ จุนตอบน้องชายอย่างอารมณ์ดี เขารู้สึกดีใจที่ได้แบ่งปันเรื่องราวให้ชิอุที่ไม่ค่อยได้ออกที่ใดด้วยเพราะสภาพร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงเท่าใดนัก อีกอย่างท่านน้าทั้งสองมิปราถนาให้ลูกชายที่อ่อนแอไปพบปะคนอื่นให้เสื่อมเกียรติแก่ตระกูล

แต่ท่านพี่จุนก็เก่งสมกับเป็นองครักษ์นะชิอุบอกแล้วหยิบขนมขึ้นมากินคู่กับน้ำชาอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อเห็นท่าทางของน้องชายคนเป็นพี่ถึงกับยิ้มกว้าง

ขนมที่ข้านำมาอร่อยใช่ไหมละ

ใช่แล้ว คนถูกถามตอบเสียงใส นั่นยิ่งทำให้จุนพึงพอใจเป็นอย่างมาก เพราะเท่าที่ทราบจากสาวใช้ประจำตัวมาก็รู้ว่าชิอุไม่ค่อยได้ทานอาหารถ้าหากอยู่เพียงลำพัง เขารู้ดีถึงความห่างเหินระหว่างท่านน้าทั้งสองและชิอุ ความห่างเหินในครอบครัวทำให้ไม่ได้รับการใส่ใจเท่าที่ควร และเพราะเหตุนี้เขาถึงทำหน้าที่พี่ชายคอยดูแลยามที่มีเวลาว่าง

 

ก็ในเมื่อพี่ชายตัวจริงได้จากไปแล้วนี่นะ...

 

จริงสิ ข้ามีของมาให้เจ้าอีกอย่าง

อะไรเหรอ หรือจะเป็นขนมอีก วันนี้ข้าอิ่มแล้วนะ

ไม่ใช่ขนม เจ้าลองแกะดูสิ จุนบอกแล้วยื่นถุงผ้าเล็กๆให้แก่ชิอุ ดวงตาสีดำขลับจ้องมองด้วยความสงสัยแต่ก็รับมันมาแกะดูอย่างที่พี่ชายบอก่อนจะพบว่ามันคือสร้อยที่ทำมาจากสายเชือกสีดำสนิทโดยที่ตรงปลายมีเขี้ยวสัตว์แหลมยาวสีเงินห้อยอยู่

นี่คืออะไรเหรอพี่จุน

ข้าได้มันมาตอนออกไปล่าสัตว์ สวยดีใช่ไหมละ

มันก็สวยดีนะ แต่ก็ดูน่ากลัว ชิอุตอบไปตามจริง มือเล็กลูบไปที่เขี้ยวนั่นเบาๆพลางคาดเดาว่าจะเป็นเขี้ยวของสิ่งใดได้บ้าง

บางทีอาจจะเสือหรือหมาป่า

สวมไว้สิ ข้าหวังว่ามันจะเป็นเครื่องรางไว้คุ้มครองเจ้าตอนที่ข้าไม่อยู่

แล้วพี่จุนไปล่าสัตว์ที่ใดมาหรือ ชิอุสวมสายสร้อยตามคำบอกของพี่ชาย สงสัยเหลือเกินว่าในป่าแห่งใดกันที่จุนไปเจอสร้อยเส้นนี้เข้า

เมื่อวานนี้ข้าไปที่ป่าสนธยามา มีคนเล่าลือมานานแล้วว่ามีหมาป่าสีทองตัวใหญ่อาศัยอยู่มานานแต่ไม่เคยมีใครจับได้

หมาป่าอย่างนั้นหรือชิอุตาโต

ใช่ แล้วเรื่องนี้ก็ไปถึงหูองค์ชายที่เจ้าก็รู้ว่าชมชอบอะไรแบบนี้อยู่แล้ว ประจวบเหมาะว่าอีกสามวันนี้จะมีอาคันตุกะจากต่างแดนมาเยือน องค์ชายเลยออกความเห็นว่าจะไปล่าสัตว์ที่ป่าแห่งนี้กับอาคันตุกะที่มา

อาคันตุกะที่มาเยือนเป็นใครกัน องค์ชาย โยรุ ถึงได้ให้ความสำคัญเช่นนี้ ชิอุใช้นิ้วลูบคางตัวเองราวกับใช้ความคิดอย่างนักโดยที่จุนมองน้องชายก็หัวเราะออกมาเล็กน้อยกับท่าทางครุ่นคิดนั่น

น้องชายของเขาแม้จะร่างกายอ่อนแอจนไม่สามารถฝึกวิชาการต่อสู้ แต่สวรรค์ก็ได้มอบสมองอันชาญฉลาดมาให้แทน ด้วยที่ตระกูลของพวกเขาทำงานทั้งด้านการทหารและการเมือง ชิอุจึงมักจะชอบให้จุนเล่าถึงการเคลื่อนไหวของเหล่าขุนนางทั้งหลายแล้ววิเคราะห์แนวโน้มเรื่องราวต่างๆที่อาจจะเกิดขึ้น ซึ่งหลายครั้งมันก็ตรงตามที่ชิอุคาดการณ์

เจ้าลองทายดูสิชิอุ และครั้งนี้เขาก็อยากจะลองภูมิน้องชายอีกรอบ

ให้ข้าเดานะ ถ้าถึงขนาดองค์ชายต้องมาต้อนรับเองแถมพาไปล่าสัตว์ด้วยน่าจะเป็นอาคันตุกะที่ต้องสำคัญถึงขนาดสั่นคลอนประเทศได้

ถือว่าถูกต้องจุนกล่าวพลางจิบชาดับกระหาย

อืม....ตอนนี้ประเทศของเราจะเรียกว่าสงบเลยก็ไมได้ ตามแนวชายแดนบางส่วนยังมีสงครามแย่งชิงพื้นที่อยู่ และพื้นที่ที่น่าจะดุเดือดก็น่าจะเป็นดินแดนฝั่งตะวันตกที่เรายังคงได้เปรียบในเรื่องของจำนวนคนและความชำนาญพื้นที่

เจ้าไม่คิดว่าเป็นเรื่องการค้าขายบ้างหรือชิอุจุนออกความเห็นบ้าง

เช่นนั้นก็คงไม่ต้องถึงขนาดองค์ชายโยรุพาออกไปล่าสัตว์ด้วยหรอกพี่จุน ให้ท่านเสนาบดีรับรองแล้วพาไปเข้าเฝ้าตามพิธีการก็พอชิอุยกเหตุผลมาแย้ง

สมกับเป็นเจ้าจริงๆ จุนเอ่ยชมยอย่างอดไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้นการที่พี่จุนไปสำรวจป่าสนธยาก่อนนอกจากรับรองความปลอดภัยขององค์ชายแล้วก็น่าจะหมายถึงอาคันตุกะท่านนี้ด้วย ถูกต้องใช่ไหมมือเล็กตบเบาๆเพราะมั่นใจว่าสิ่งที่ตนบอกไปไม่ผิดอย่างแน่นอน

ข้าหลอกเจ้าไม่ได้เลยสินะ

ถ้าให้ข้าเดาต่ออีกนิดอาคันตุกะท่านนี้น่าจะมียศถาบรรดาศักดิ์ไม่น้อยไปกว่าองค์ชายโยรุด้วยสินะ ชิอุตบมืออีกครั้งเมื่อมั่นใจในคำตอบของตัวเองเรียกเสียงถอนหายใจจากจุนออกมาเลยทีเดียว

เฮ้อ ข้ายอมแพ้เจ้าเลย ใช่แล้วอาคันตุกะที่มาเยือนยศเทียบเท่าองค์ชายโยรุ และมาจากดินแดนตะวันตก แต่เจ้าพลาดไปนิดตรงที่ไม่ได้มาเพียงคนเดียวพอได้ยินแบบนั้นคนเป็นน้องถึงกับขมวดคิ้วยุ่ง

มากันสองพระองค์เลยทีเดียว องค์ชายแบคฮยอนกับองค์ชายคยองซู เมื่อได้ยินชื่อของผู้มาเยือนชิอุก็พยักหน้าเข้าใจ เขาไม่รู้จักองค์ชายทั้งสองพระองค์นี้เลยแต่การที่มากันถึงสองนั่นน่าจะเป็นเรื่องสำคัญยิ่งกว่าการเจรจาสงบศึกเสียอีกและคาดว่าหากเจอกันคราวหน้าคงจะได้ทราบจากปากของจุนแน่นอน

พี่จุนยังไม่เล่าถึงสร้อยนี่เลย เมื่อเรื่องแรกทายถูกต้องแล้ว ชิอุจึงสนใจเรื่องที่ตนยังหาคำตอบไม่ได้ต่อ

เมื่อวานข้าและคนติดตามอีกสองสามคนไปสำรวจป่ารอบนอกเอาไว้คร่าวๆเผื่อมีอะไรขึ้นมาจะได้หาทางหนีทีไล่ได้ทันท่วงที แต่บังเอิญข้าเจอรอยเท้าสัตว์ทั้งๆที่ยังไม่ได้เข้าไปลึก

พี่เลยสงสัยว่ามันอาจจะออกมาหากินหรือมาทำร้ายมนุษย์สินะชิอุเสริม

ใช่ ข้าเลยแกะรอยตามไปจนได้ยินเสียงของมันแล้วก็เจอพวกลูกหมาป่าสี่ห้าตัว คนติดตามของข้าดันใจร้อนอยากลองล่าสัตว์เองเสียก่อนเลยเงื้อดาบจะฟันมัน และตอนนั้นเองที่ข้าเชื่อแล้วว่าคำเล่าลือเป็นเรื่องจริง

อย่าบอกนะว่าท่านเจอหมาป่าสีทอง!”ชิอุเบิกตากว้าง เรื่องนี้ทำให้เขาตื่นเต้นได้มากกว่าองค์ชายโยรุแพ้การประลองเลยทีเดียว

ถูกแล้วชิอุ มันกระโจนเข้ามาทำรายคนของข้า และข้าก็สู้กับมันอยู่พักหนึ่งแล้วใช้ดาบฟันลงไปที่กลางหลังของมัน

มันตายแล้วเหรอ ชิอุส่งเสียงเศร้า เขาเข้าใจว่ามันทำไปเพราะต้องการปกป้องเจ้าหมาป่าตัวอื่น

น่าจะเพราะแผลยังไม่ถึงจุดตายแต่ก็อ่อนแรง ข้าเห็นมันวิ่งหนีหายเข้าไปในป่าลึก พวกคนติดตามของข้าเองก็บาดเจ็บอยู่ ข้าเลยตัดสินใจถอยเหมือนกัน แต่ก่อนไปข้าเห็นเจ้าสร้อยนี้ตกเลยเก็บมาด้วย

อย่าบอกนะว่านี่เป็นของหมาป่านั่น

ข้าก็ไม่แน่ใจ แต่ข้าอยากให้เจ้าเก็บมันไว้ ถือว่าเป็นของขวัญจากข้าก่อนจะไม่ได้เจอเจ้าอีกหลายวันหรืออาจจะเป็นเดือน

แล้วท่านจะยังพาองค์ชายไปล่ามันอยู่อีกหรือ น่าสงสารมันออก ชิอุพูดเสียงเศร้า เขารู้ว่าการล่าสัตว์เป็นกิจกรรมของชนชั้นสูง แต่การพรากชีวิตเพื่อความสนุกนั่นคิดอย่างไรก็ไม่ดีเอาเสียเลย

ข้าคงขัดคำสั่งขององค์ชายไม่ได้หรอก เจ้าอย่าเอาเรื่องนี้มาคิดมากเลยนะ จุนบอกแล้วเปลี่ยนบทสนทนาไปเรื่องอื่น หลังจากพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ทั้งสองก็ล่ำลากันเมื่อถึงเวลาอันสมควร

 

.

..

 

เมื่อจุนได้กลับไปแล้วเสียงหัวเราะก็ราวกับถูกสายน้ำชะล้างเสียจนหายไปเพราะไม่มีสิ่งใดทำให้ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำนี้รู้สึกยินดีเหมือนตอนที่ได้สนทนากับลูกพี่ลูกน้องร่วมตระกูล สาวใช้เดินตามหลังนายน้อยของเธอมาจนถึงเรือนที่อยู่ท้ายสุด ความเงียบสงบด้วยเพราะห่างไกลจากเรือนหลักที่แสนวุ่นวายทำให้เจ้าของเรือนรู้สึกเหงาอยู่บ้างหากแต่คงจะดีเสียกว่าที่ต้องพบเจอบิดามารดาหรือคนอื่นๆที่มองด้วยสายตาสมเพชที่ลูกชายของตระกูลอันยิ่งใหญ่เป็นแค่ชายหนุ่มร่างกายอ่อนแอจนมิได้รับราชการเป็นทหารเช่นจุนหรือมีตำแหน่งสูงในวัง

เจ้าไปทำงานอย่างอื่นเถอะ ข้าขออยู่เพียงลำพัง เจ้าของห้องบอกทันทีที่เข้ามาในห้องนอน สาวใช้เพียงก้มหน้ารับคำแล้วเลื่อนบานประตูปิดอย่างเบามือ

 

ดวงตากลมโตสีดำสนิทเหม่อมองท้องฟ้าสีใสด้วยความรู้สึกเหงาหงอย เขาอยากจะมีร่างกายที่แข็งแรงพอที่จะออกไปข้างนอก ได้พบเจอใครหลายๆคน ได้พูดคุยเพื่อคลายความเหงานี่ แต่ก็ต้องโทษโชคชะตาที่ไม่ทำให้เขาสามารถทำได้ดั่งใจหวัง

หากพี่ชายเขายังอยู่ จะช่วยคลายความเหงานี่ได้บ้างหรือไม่นะ...

ร่างเล็กนั่งลงบนพื้นเสื่อทาทามิ อากาศในช่วงฤดูใบไม้ผลิช่างเหมาะแก่การชมดอกไม้ที่แข่งกันออกดอกสวยเหลือเกิน โชคดีที่แม้เรือนแห่งนี้จะห่างไกลจากเรือนหลักแต่ก็มีสวนเก่าที่นานๆจะมีคนมาดูแลมันบ้างและยิ่งไปกว่านั้นสวนแห่งนี้มีต้นซากุระต้นใหญ่อยู่หนึ่งต้นที่ตอนนี้กำลังผลิดอกสีขาวอมชมพูของมันออกมา ชิอุมองมันด้วยความชื่นชม

แม้จะอยู่เพียงลำพังก็ยังสวยงาม

เขาเองก็หวังจะเป็นเช่นนั้น

 

เอ๊ะ?” สายตาแห่งความชื่นชมแปรเปลี่ยนเป็นความสงสัยเมื่อสบเข้ากับบางอย่างที่ไม่ควรจะมาอยู่ในสวนแห่งนี้ ร่างของอะไรบางอย่างที่นอนใต้ต้นซากุระต้นใหญ่เป็นผลให้ชิอุรีบสาวเท้าเดินไปยังร่างนั้น

หมาป่า!” ทันทีที่ดวงตากลมมองร่างนั้นได้ชัดก็ต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ร่างของหมาป่าขนาดใหญ่ที่นอนหอบหายใจซึ่งมาจากพิษแผลที่กลางหลังของมัน ขนสีทองบางส่วนชุ่มโชกด้วยเลือดสีแดงเข้มและบางส่วนแห้งกรังไปแล้ว ด้วยสภาพที่ดูอ่อนแรงของมันแต่ไม่ได้ทำให้ความน่ากลัวของมันลดลง ชิอุละล้าละหลังไม่รู้จะเข้าใกล้มันดีหรือไม่แต่จะให้ทิ้งไว้เช่นนี้ก็ดูน่าสงสารเกินไป

ท...ทำอย่างไรดี เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบากับตนเอง หากเขาคาดไม่ผิดหมาป่าตัวนี้เป็นตัวเดียวที่จุนเล่าว่าได้เจอในป่าสนธยาแน่นอน เขาแปลกใจมากที่มันมาโผล่อยู่ที่แห่งนี้ได้ เพราะระยะทางจากป่านั้นจนถึงที่นี้ก็ไม่ใกล้เลย

 

หรือมันจะตามพี่จุนมา

 

เสียงหอบหายใจของมันยิ่งดังหนักขึ้นในขณะที่ชิอุยังคงติดไม่ตก อาการที่เสียเลือดมากอีกไม่นานมันคงได้ตายอย่างแน่นอน ชิอุย่อตัวลงนั่งพลางหลับตาแน่นก่อนจะค่อยๆยื่นมือไปแตะที่ขาของมัน เขาคิดว่าอย่างน้อยหากมันจะแว้งกัดเพราะป้องกันตัวคงจะชักมือหนีได้ทัน

เมื่อมือเล็กสัมผัสที่ขนนุ่มดวงตาของหมาป่าก็ปรือเปิดจนเห็นดวงแก้วสีแดงในดวงตา มันมองเห็นชิอุกำลังหลับตาเสียแน่นทั้งๆที่แตะมันอยู่ ไม่นานเมื่อเจ้าตัวคงเห็นว่ามันไม่ได้ทำอะไรดวงตาคู่สวยนั้นก็เปิดออก

 

ทันทีที่ดวงตาทั้งสองสบกันสายลมก็พัดแรงขึ้นเป็นผลให้กลีบดอกซากุระที่ทั้งสองอยู่ใต้ร่มมันหลุดร่วงลงมาราวกับสายฝนพรำ

 

ข้า...ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอกนะ ชิอุบอกเสียงสั่นด้วยเพราะยังกลัวว่าหมาป่านี้จะโผเข้าทำร้าย

เจ้าได้รับบาดเจ็บ ให้ข้าได้รักษาเจ้าเถอะนะ เมื่อเห็นว่าเจ้าหมาป่าไม่ได้ทำอะไรนอกจาปิดตาหลับลงไปชิอุก็เริ่มเบาใจลง มือเล็กเลื่อนมาลูบที่แผงคอราวกับว่ามันจะช่วยบรรเทาความเจ็บได้

เจ้าหมาป่าขยับร่างของมันเข้ามาใกล้ก่อนจะใช้ลิ้นสากของมันเลียไปที่มือนุ่มของคนที่กำลังลูบแผงคอของมัน อากัปกิริยาที่ดูน่าจะเป็นมิตรเรียกรอยยิ้มหวานออกมาจากที่เคยหวั่นระแวงอยู่เมื่อครู่ ร่างเล็กลุกขึ้นยืนก่อนจะพยายามพยุงร่างของมันย้ายมาที่นอนของตนเองแทน

รอตรงนี้ก่อนนะ ชิอุบอกมันก่อนจะออกจากห้องไปเพื่อเตรียมอุปกรณ์ในการปฐมพยาบาล ในตอนแรกเขาตั้งใจจะเรียกสาวใช้ประจำตัวเองมาแต่เขาก็ไม่อยากให้คนในเรือนตื่นตระหนกเรื่องที่มีหมาป่ามาอยู่ในสวน ยิ่งหมาป่าตัวนี้มีเป็นตัวที่หลายคนล่ำลือกันจนมีคนอยากล่ามันอยู่ อย่างน้อยก็พี่ชายเขาและองค์ชายโยรุ

ไม่นานชิอุก็กลับมาพร้อมกับผ้าฝ้ายสีขาวและถังไม้ที่ไปสั่งให้คนตักน้ำมาให้แม้จะมีคนสงสัยและอาสาจะเอามาส่งให้แต่ชิอุก็ปฏิเสธโดยที่ให้เหตุผลว่าแค่ต้องการเช็ดเนื้อเช็ดตัวเพราะอากาศร้อนแม้วันนี้จะอากาศดีแค่ไหนก็ตาม

เสียงประตูห้องเปิดพร้อมกับที่เจ้าหมาป่าผงกหัวขึ้นมามองก่อนจะปิดตาลงไปอย่างเหนื่อยล้าเพราะเสียเลือด ชิอุรีบนำผ้าชุบน้ำแล้วค่อยๆซับมันไปรอบบาดแผลที่หลังของมัน เขารู้วิธีเพราะเมื่อก่อนเคยทำแผลให้จุนบ่อยๆเวลาไปซ้อมดาบแล้วได้รับแผลมา แม้ว่าจุนจะบอกว่าไม่ต้องเพราะไม่อยากรบกวนแต่ชิอุก็มันจะอ้อนจนจุนอ่อนใจ

เจ็บหน่อยนะเจ้าหมาป่า อดทนหน่อยนะ เขาบอกก่อนจะเลื่อนผ้าที่ชุบน้ำจากรอบปากแผลไปยังแผลเพื่อทำความสะอาด รู้สึกว่าร่างของมันสะดุ้งเพียงเล็กน้อยจนชิอุทึ่งในความอดทนของมัน

หลังจากทำความสะอาดแผลเป็นที่เรียบร้อยแล้วก็จัดการพันแผลของมันด้วยผ้าเพื่อห้ามเลือด ซึ่งเจ้าหมาป่าก็ให้ความร่วมมืออย่างดีราวกับมันรู้ภาษามนุษย์

ขอโทษนะ เพราะพี่จุนแท้ๆ เสียงหวานเอ่ยบอกเมื่อจบกระบวนการทำแผล เจ้าหมาป่านิ่งแต่ลมหายใจเข้าออกของมันทำให้ชิอุรู้ว่ามันยังไม่เป็นอะไรซึ่งนั่นก็ทำให้เขาเบาใจไปเยอะ มือเล็กลูบไปที่ขนของมันอย่างนุ่มนวลเพื่อกล่อมให้มันรับและให้รู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้และไม่ทำอันตรายแก่มันแน่นอน

ท่านชิอุ มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่ ข้าได้ยินมาว่าท่านไปขอน้ำกับผ้ามา เสียงสาวใช้จากด้านนอกห้องทำให้มือเล็กต้องชะงัก ดวงตากลมมองซ้ายมองขวาเลิกลักเพราะไม่อยากให้สาวใช้มาเห็นสภาพตอนนี้ ท่าทางร้อนรนนั้นอยู่ในสายตาของหมาป่าที่น่จะหลับไปแล้วทั้งหมด

เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอกข้าแค่อยากเช็ดตัว

ท่านอยากอาบน้ำเหรอคะ ให้ข้าช่วยหรือไม่

ไม่ต้อง ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ข้าต้องการพักผ่อนเจ้าไปเถอะชิอุโกหกออกไปคำโต ได้ยินเสียงตอบรับของสาวใช้ก่อนจะตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่เดินจากไปจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ดวงตากลมหันมามองเจ้าหมาป่าที่นอนหลับไปแล้วด้วยสีหน้ากังวล

ข้าจะปิดเรื่องนี้ได้นานแค่ไหนนะ.

 

.

..

...

 

เสียงสายลมอ่อนๆในช่วงฤดูใบไม้ผลิของค่ำคืนที่เงียบสงัดช่างเป็นช่วงเวลาอันน่าอภิรมย์ แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในห้องนอนที่ปูด้วยเสื่อทาทามิทำให้เห็นร่างของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำรับกับใบหน้าหวานน่ารักกำลังหลับสนิท ข้างกายร่างเล็กนั้นยังมีร่างของหมาป่าสีทองถูกพันแผลกลางลำตัวที่บัดนี้มันได้ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว

ดวงตาสีแดงจ้องไปที่ร่างของคนทำแผลให้มันเมื่อยามสายของวันนี้ แม้จะรู้สึกไม่ชินที่ต้องมาถูกมนุษย์ช่วยเอาไว้แต่ก็รู้สึกขอบคุณจากใจที่อย่างน้อยก็ไม่ทิ้งให้มันนอนตายอย่างน่าสมเพชใต้ต้นซากุระนั่น หน้าแหลมยาวของมันเบือนหน้าจากดวงหน้าหวานไปยังนอกระเบียงโล่งก่อนจะยันร่างให้ลุกขึ้นเดิน แม้พละกำลังจะยังไม่กลับมาทั้งหมดแต่ตอนนี้มันรู้สึกดีขึ้นมากกว่าเดิมนัก

ทันทีที่ร่างหมาป่าทั้งร่างอาบด้วยแสงจันทร์ หมาป่าขนสีทองสวยก็แปรเปลี่ยนเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่อายุดูไม่มากไม่น้อยกว่ายี่สิบกว่าปี แผ่นหลังเปลือยเปล่าที่บางส่วนถูกพันรอบด้วยผ้าพันแผลเหมือนกับตอนที่เป็นหมาป่า เช่นเดียวกับดวงตาสีแดงและเรือนผมสีทอง ร่างสูงเจ้าของผิวสีน้ำผึ้งเดินไปหยิบยูกาตะของเจ้าของห้องที่ถูกวางพับไว้ที่ปลายฟูก แม้จะไม่ใช่หน้าหนาวแต่เพราะร่างกายของเขาเปลือยเปล่าจนต้องหาอะไรเพื่อป้องกันร่างกายจากความหนาวของสายลมอ่อนๆของฤดูใบไม้ผลิ

อ่า...เสื้อตัวเล็กไปหน่อยนะ เจ้าหมาป่าที่กลายร่างเป็นคนบ่นพึมพำเมื่อสวมยูกาตะของชิอุที่ดูรูปร่างจะต่างกันอยู่ เมื่อสวมใส่เสร็จมันก็เดินมานั่งข้างๆร่างเล็กที่นอนหลับสนิท มือของหมาป่าที่ตอนนี้แปรสภาพเป็นมือของมนุษย์ไปแล้วยกขึ้นสัมผัสเรือนผมสีดำสนิท ความนุ่มมือทำให้ลูบลงไปเบาๆเช่นเดียวกับที่เจ้าของผมเคยทำ

ขอบคุณ อืม...ชื่อชิอุสินะ ดวงหน้าคมเข้มยื่นเข้ามาใกล้ใบหน้าหวานเพื่อกระซิบคำขอบคุณพร้อมเอ่ยชื่อที่ได้ยินจากคนที่คาดว่าจะเป็นสาวใช้ของร่างเล็กนี้เรียกเมื่อตอนสาย เสียงที่ไม่คุ้นหูบวกกับสัมผัสที่เส้นผมเรียกให้คนนอนหลับต้องรู้สึกตัวแม้ร่างกายจะอยากพักผ่อนก็ตามที

ดวงตากลมปรือเปิดเพื่อมองว่าเป็นเสียงของใคร เพราะเป็นยามค่ำคืนที่แสงสว่างมีเพียงแสงสีนวลของดวงจันทร์เท่านั้นทำให้ชิอุมองเห็นเพียงเค้าหน้าลางๆของเจ้าของเสียงและดวงแก้วสีแดงทั้งสองข้างจดจ้องมาที่เขาเท่านั้น แม้จะรู้สึกกลัวแต่เพราะสัมผัสจากมือสากที่ตอนนี้ลูบที่ใบหน้าของเขาอยู่มันทำให้ร่างกายรู้สึกผ่อนคลาย

พักผ่อนเถอะ เจ้าดูแลข้ามาทั้งวันแล้ว เสียงนั้นบอก ชิอุหลับตาลงไปอีกครั้งอย่างว่าง่ายจนน่าแปลกใจ ชายเจ้าของเสียงราวกับมีมนต์ให้เขารู้สึกไม่กลัวและผ่อนคลาย หรือจะเป็นเพราะร่างกายของเขาเริ่มจะไม่สบายกัน

 

ดูและมาทั้งวันอย่างนั้นเหรอ...

ใครกันล่ะ

 

แม้จะอยากถามแต่เขาก็ไม่มีแรงจะถามออกไปแล้วเมื่อร่างกายเริ่มประท้วงว่าให้นอนหลับพักผ่อนต่อด้วยเพื้นฐานก็เป็นคนร่างกายอ่อนแออยู่เป็นทุนเดิม เพียงไม่นานก็หลับลงไปอีกครั้งโดยที่ร่างเล็กนอนตะแคงหันไปทางด้านเจ้าของมือที่ยังคงลูบหัวเขาอยู่เบาๆ สายสร้อยที่ถูกสวมใส่มาทั้งวันก็ผล็อยหลุดออกมาจากสาบเสื้อ

หือ? อยู่ที่นี่เองเหรอ เสียงเจ้าหมาป่าในร่างมนุษย์เอ่ยขึ้นเมือมองเห็นสร้อยเขี้ยวสีเงินที่ชิอุสวมใส่ มือใหญ่ละออกจากศีรษะเล็กแล้วกระตุกสร้อยเชือกออกมาจากลำคอขาว

ขอรับคืนไปละนะ เจ้าหมาป่าเอ่ยแล้วสวมใส่สร้อยนั่นเข้าที่คอของตัวเอง ในใจก็นึกไปถึงมนุษย์ที่ทำร้ายมันเมื่อวานจนเป็นเหตุให้สร้อยนี้หลุดร่วง เขาพยายามตามหามันเพราะสันนิษฐานว่าคงจะไม่พ้นว่าเป็นเจ้ามนุษย์คนเดิมนำมันไป มันตามกลิ่นของมนุษย์ผู้นั้นจนมาถึงที่แห่งนี้ และพบว่ามันอยู่กับชิอุนั่นเอง

 

โชคชะตาทำให้พบเจออย่างนั้นเหรอ...

 

เจ้าหมาป่าถอนหายใจออกมา ด้วยอายุขัยของมันทำให้เจอสิ่งที่โชคชะตาบันดาลอยู่หลายครั้งไม่ว่าจะดีหรือร้ายก็ล้วนแล้วได้พบเจอแล้วทั้งสิ้น แล้วด้วยเพราะชีวิตอันยืนยาวนี้ทำให้เขาตระหนักดีว่าทุกสิ่งนั่นไม่จีรังเพราะสุดท้ายมันก็จะจากไปพร้อมกับกาลเวลา

 

ราวกับดอกซากุระที่ผลิบานและร่วงโรยในเวลาเพียงสั้น

 

ข้าคงตอบแทนเจ้าได้เพียงเท่านี้ หมาป่าในร่างของมนุษย์อุ้มร่างที่บอบบางกว่าเขาให้นอนอยู่บนฟูกนิ่มที่เคยใช้รองร่างของเขาตอนทำแผลไว้ แม้มันจะเปรอะเปื้อนไปบ้างแต่เขาไม่มีปัญญาหาฟูกอันใหม่มาให้ได้ในตอนนี้ มือควานหยิบผ้าห่มมาคลุมร่างของชิอุ

ร่างสูงโปร่งสอดตัวเข้ามาก่อนจะดึงร่างอีกคนเข้ามาแนบชิดอกกว้าง ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายจนคนหลับสนิทยิ้มออกมาราวกับเด็กน้อยได้ที่นอนที่แสนอุ่น เจ้าหมาป่าในร่างของมนุษย์เพียงกอดร่างเล็กเอาไว้หลวมๆเพราะไม่อยากทำให้ตื่น

เพราะไม่ได้เจอมนุษย์มาเสียนานทำให้เขาไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไรถึงจะทำให้ชิอุรู้สึกดี การมอบความอบอุ่นให้ก็เป็นวิธีเดียวที่คิดได้แม้อากาศจะไม่ได้หนาวเสียจนขนาดนั้นก็ตามทีแต่ก็หวังว่ามันจะเป็นเสมือนแทนคำขอบคุณส่งผ่านไปให้ได้


ขอให้ฝันดี...

 



เสียงนกร้องขับขานเป็นสัญญาณบ่งบอกเวลาเช้าตรู่ของอีกวัน ดวงตาคมเปิดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงรบกวนการนอน เมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักที่หนุนนอนทับแขนอยู่ก็เลยมองเห็นเป็นร่างของชายหนุ่มตัวเล็กว่าเขาในอ้อมกอดเช่นเมื่อคืน

ช่างเป็นมนุษย์ที่ขี้เซาเหมือนลูกแมวเสียจริง พูดแล้วอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าน่ารักยังคงนิ่งหลับอยู่ ดวงตาสีแดงจ้องภาพนี้อยู่นานจนรู้สึกถึงแสงแดดที่ค่อยๆไล่เข้ามาในห้อง มันเป็นราวกับระฆังบ่งบอกเวลาว่าต้องไปแล้ว

แม้จะเสียดายที่ไม่ได้ยินเสียงหวานนี่อีกครั้งหรือได้ทำความรู้จัก ซึ่งคงจะดีกว่าที่ไม่ทำเช่นนั้นเพราะการมีตัวตนของสิ่งมีชีวิตเช่นเขาอาจจะก่อให้เกิดผลกระทบหลายอย่าง เขาเพียงต้องการใช้ชีวิตในป่าใหญ่นั่นอย่างสงบสุขเท่านั้น ยิ่งระยะหลังๆมีมนุษย์หลายคนพยายามจะตามล่าแต่ก็หลบซ่อนเอาตัวรอดมาได้เสมอ

ยกเว้นแต่วันที่เจ้าหมาป่าตัวน้อยพวกนั้นโดนทำร้ายนั่นล่ะ

ได้เวลาแล้วสินะ มือทั้งสองประคองชิอุให้นอนลงที่หมอนเช่นเดิม บาดแผลที่ได้รับก็ดูเหมือนจะสมานไปบ้างจนสามารถเดินเหินได้สะดวกแล้วเพราะเดิมที่เขาเองก็มีพละกำลังกายที่มากมายอยู่นัก

 

ดวงตาสีแดงหันสบร่างเล็กที่หลับสนิทก่อนจะหันหลับมาที่ระเบียง เขามองเห็นกลีบสีขาวของซากุระต้นใหญ่ร่วงหล่นลงมาเสมือนหิมะในหน้าหนาวด้วยเพราะสายลม ก่อนที่ร่างสูงของชายหนุ่มจะหายไปเหลือเพียงร่างของหมาป่าสีทองที่วิ่งผ่านพายุดอกซากุระพร้อมกับเสียงกระซิบบอกที่หวังว่าสายลมจะพัดพามันไป


ลาก่อน...

 

 

--------------------------------------------------------------------END PART I-----------------------------------------------------------------

 

Talk: เย้! ในที่สุดก็ได้อัพเรื่องนี้ซักที อู้มาหลายวันมากๆ ไรท์งานเยอะมากเลยต้องขอโทษทุกคนแล้วก็ขอบคุณคนที่รออ่านอยู่นะคะ (มีไหมน่อ?)

หมาป่าของเราเนี่ยยังไม่บอกชื่อก็น่าจะทราบแล้วเนอะว่าใคร 5555 ก็มีคนเดียวนั่นแหละไคไงจะใครละ

คนพี่เขาได้กับแวมไพร์ไปแล้วคนน้องจะยอมเหรอ นี่แหละเหมาะสมที่สุด จริงๆพล็อตเรื่องนี้ไรท์คิดได้ก่อนเรื่อง Night ค่ะ แต่เอามาแต่งทีหลังเพราะว่าบนอะไรบางอย่างไว้เลยได้แต่งเรื่องนั้นก่อน (แบบนี้ก็ได้เหรอ 555)

ไอเดียเรื่องนี้ได้มาจาก Perf เพลง Wolf ใน concert EXO'rDIUM ค่ะ ถ้าทุกคนจำได้จะมีช่วงพี่หมินโซโล่ dance แปปนึงแล้วไคเองก็เป็น center ตอนช่วงที่มี VCR ฉายต้นไม้ (Tree of life) แล้วกลายเป็นต้นซากุระ ไรท์ก็แบบเออถ้าลองแต่งฟิคฟีลหมาป่ากับชายหนุ่มแล้วมีต้นซากุระเป็นธีมของเรื่องละ เลยกำเนิดเรื่องนี้ขึ้นมาและเป็นไอเดียของ Night ไปด้วยเพราะหมาป่าเป็นคู่กัดของแวมไพร์นั่นเอง

 

ปล. จุนคือจุนมยอน และโยรุคือชานยอลลี่นั่นเองนะค่า เรื่องนี้รวมฮิต EXO-K ค่ะ เพราะเรื่องที่แล้วมีแต่ EXO-Mและเซฮุน

เจอกันตอนหน้านะจ้า ^^

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #58 Oil_niji (@Oil_niji) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 01:30
    รออ่านไคหมินเลยค่ะ ~ มาแนวหมาป่าผู้ดุดันกับชายหนุ่มผู้อ่อนแอ ~ ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ
    #58
    1
    • #58-1 Angekiez (@Jinkiez) (จากตอนที่ 9)
      14 สิงหาคม 2561 / 17:20
      ขอบคุุณจ้า หมาป่าจะดุคนน่ารักได้ไหมน่อ มารอลุ้นกันเนอะ
      #58-1
  2. #57 DagaMaka (@DagaMaka) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 22:09
    ชิอุของแม่น่าสงสาร
    #57
    2
    • #57-1 Angekiez (@Jinkiez) (จากตอนที่ 9)
      14 สิงหาคม 2561 / 17:19
      อยากไปกอดปลอบชิอุจังเลยเนาะ อิอิ
      #57-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #56 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 02:19
    นึกว่าพระเอกคือองค์ชาย ชิอุอยู่ญี่ปุ่นหรอ แล้วซิ่วหมินอยู่ที่ไหนเข้าใจมาตลอดว่ายุโรปคงไม่ใช่สินะ55555 ในขณะที่คนพี่น้อยใจที่พ่อแม่ใส่ใจแต่น้องและสั่งฆ่าตัวเองใช่ป่ะ ความเป็นจริงก็คือคนน้องก็ไม่ได้รับการยอมรับเช่นกัน
    #56
    1
    • #56-1 Angekiez (@Jinkiez) (จากตอนที่ 9)
      14 สิงหาคม 2561 / 17:18
      เรื่อง Night ไรท์จินตนาการว่าอยู่ประเทศจีนเหนือไปทางทิเบตจ้า แต่ปกติแวมไพร์จะอยู่ยุโรปเนอะ อีกอย่างไรท์ก็ไม่ได้อธืบายละเอียด ขอโทษด้วยจ้า

      ใช่เลยค่ะ ซิ่วหมินมีพลังน่ากลัวพ่อแม่เลยสั่งไปฆ่าทิ้งเหลือแต่ชิอุ แต่สุดท้ายชิอุก็ร่างกายอ่อนแอจนไม่เป็นที่ยอมรับ ฝาแฝดรันทดของแท้ น่าสงสาร (เธอแต่งเองมิใช่?)
      #56-1
  4. #55 kim_lumin (@kim_lumin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 22:55
    ชอบมากกกกกก อยากให้มีคนแต่งเรื่องแบบนี้ คือมันยากมากอะ โดยเฉพาะภาษา คือเราชอบภาษาของไรท์มากเลย อ่านแล้วแบบ เอ้า! ทำไมไม่สะดุดอ่ะ ดีมากเวอร์
    ยิ่งเนื้อเรื่อง ไม่ต้องพิมพ์อะไรมาก เริ่ดมากค่ะ ชอบที่สุดเลย ตามอยู่นะคะ
    อยากให้ชิอุรู้แล้วว่าหมาป่าตัวนั้นเป็นใคร? ฮ่าๆๆๆๆ รอนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #55
    1
    • #55-1 Angekiez (@Jinkiez) (จากตอนที่ 9)
      14 สิงหาคม 2561 / 17:16
      อร๊ายยยยยยยยยยย เขินมากเลยอ่ะ ขอบคุณมากๆเลยค่ะที่ชอบฟิคของไรท์นะคะ อ่านแล้วยิ้มออกมาหน้าคอมเป็นคนบ้าเลย ฮือออออ ดีใจมากก

      ชิอุรู้แล้วจะตกใจไหมเนาะ รอลุ้นกันจ้า
      #55-1
  5. #54 มินซอกกี้ (@bambammieee_exo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 10:47
    สงสารชิอุอะ T^T มาลงต่อไวๆนะคะ ค้างมากๆ
    #54
    1
    • #54-1 Angekiez (@Jinkiez) (จากตอนที่ 9)
      14 สิงหาคม 2561 / 17:14
      จะรีบมาต่อเลยจ้า อดใจรอแปปนึงน้า ^^
      #54-1
  6. #53 kazu323 (@kazu323) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 04:23
    ชิอุจังอยู่คนเดียวน่าสงสาร อยากไปเล่นด้วย เอ็นดูนาง พี่หมาป่าเท่มาก จะมีดราม่ากับพวกคณะล่าสัตว์มั้ยเนี่ย

    สนุกมากเลยค่ะ
    #53
    1
    • #53-1 Angekiez (@Jinkiez) (จากตอนที่ 9)
      14 สิงหาคม 2561 / 17:13
      ขอบคุณมากค่ะ ^^
      มาๆ เราไปเล่นกับชิอุจังแก้เหงาให้น้องกัน 555
      #53-1