ตอนที่ 7 : บทที่5:เอ็มม่า...คู่หมั้นกับหน้ากากที่ไม่เคยถอด [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2493
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 215 ครั้ง
    16 มิ.ย. 62


     


      หลังจากง้อทุกคนเสร็จ  เราก็ได้มาทานข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตา ท่านพ่อก็แฮปปี้ดี้ด๊า  ท่านแม่ก็ยิ้มจนแก้มปริ  ท่านพี่ก็อมยิ้มอยู่ตลอดเวลา อินเตอร์ก็สดใสขึ้นเยอะ  

     

     ส่วนฉันเห็นทุกคนมีความสุข ฉันก็พลอยอารมณ์ดีไปด้วย อยากจะบอกว่าครอบครัวฉัน เหมือนเทพธิดาลงมานั่งกินข้าวบนโลกมนุษย์เลยล่ะ เวลาแต่ละคนยิ้มนะ ฉันเหมือนเห็นออร่าอะไรสักอย่าง ระยิบระยับอยู่เวลาแล้วเลยล่ะ (เว่อร์ไปมั้ย)




       ตอนนี้ฉันกลับมาอยู่ในห้องตัวเองแล้ว โดยสั่งห้ามทุกคนเข้ามา เพราะต้องการพักผ่อน  อ่า จะว่าไปฉันอยู่ที่นี่มา3วันแล้วสินะ


วันแรก  ตื่นมาพบว่าตัวเองอยู่ร่างนางร้าย และเจอพระเจ้า


วันที่2    ปฏิบัติการขอคืนดีพี่ชายและน้องชายฝาแฝด


วันที่3    คือวันนี้ มีอะไรที่ต้องสะสางอีกมั้ยนะ?


      [ โฮสต์ครับ ทำไมไม่ลองเข้าไปมิติดูล่ะครับ? ]


      จริงสิฉันขอมิติกับดีอ้อนไว้นี่ ลองเข้าไปดูหน่อยดีกว่า  "จะไปยังไง" ฉันถามเจ้าระบบเพราะไม่รู้วิธีเข้ามิติ [นี่ครับ ท่านผู้นั้น ฝากไว้ให้โฮสต์ ตั้งแต่กลับมาเมื่อวันก่อนแล้วครับ]



      ฉันรับกล่องคริสตัล จากระบบมาเปิดมา เมื่อเปิดกล่องเห็นว่า มีกล่องใส่แหวนและ จดหมาย ที่ประทับตราสีทองไว้อย่างสง่างาม



    เมื่อเปิดจดหมาย มีใจความว่า


    'แหวนที่ข้าให้เจ้า เป็นแหวนมิติ เจ้าสามารถเข้าไปแต่จิต หรือกายหยาบก็ได้ตามใจเจ้า และเจ้าสามารถพาคนเข้าไปได้ด้วยนะ  ก่อนใช้ให้หยอดเลือดลงไป1หยด และจะไม่มีใครถอดแหวนนี้ออกจากนิ้วเจ้าไปถ้าไม่ใช่เจ้า ของทุกอย่างในนั้นเป็นของเจ้าทั้งหมด เวลาเข้าพูดว่า ออน ออกพูดว่า ออฟ แค่นี้แหละที่เจ้าต้องรู้

จาก พระเจ้าดีอ้อน สุดหล่อ


     แหวะ!!

     เกือบดีอยู่แล้วเชียว  แต่ก็เอาเถอะไหนลองเปิดกล่องแหวนดูซิ

  


     โอ้..ขุ่นพระ!!

      มันคือแหวนเพรช และคริสตัล...ในจิตนาการฉันคิดว่าจะเป็น แหวนเหล็กเรียบๆซะอีก แต่นี่เป็นเพรช ต้องบอกก่อนว่าเพรชในโลกนี้หายากมากถึงมากที่สุด ไม่หาง่ายเหมือนในโลกที่จากมา คนที่มีเพรชอยู่นี่คงเป็นพวกราชาของแต่ละอาณาจักร ไม่แน่ว่าบางราชวงค์อาจไม่มีเลยก็ได้ และที่หายากรองลงมาคือคริสตัล  ซึ่งตัววงของแหวนเป็นคริสตัลสีชมพูบริสุทธิ์  ขอย้ำ ว่า บริสุทธิ์ เพราะแค่คริสตัลธรรมดา ก็แย่งกันจนเหยียบกันตาย อย่าพูดถึง บริสุทธิ์เลย  

เฮ้ออออ พระเจ้าต้องการแก้แค้นฉันรึป่าวนะ



      ส่วนตรงกลางเป็นเพรชแกะสลัก รูปดอกไม้ ฉันเห็นว่าเหมือนจะมีทับทิมแซมๆอยู่ด้วยล่ะ  แน่นอนว่าทับทิมเป็นของหายากอันดับ3   แค่สามอย่างรวมกัน ก็ประเมินค่าไม่ได้แล้ว ถ้ารู้ว่าเป็นแหวนมิติอีก  ไม่อยากคิดถึงชีวิตฉันเลย  แต่ก็ยังดีที่คนอื่นถอนไม่ได้แหละนะ ~~ เอ๊ะ ถ้าตัดนิ้วฉันไปล่ะ โอ้ สวรรค์




     ฉันรีบเอาเลือดหยดลงไปในแหวนทันที พอตัวเพชรได้รับเลือด ก็เปลี่ยนเป็นสีแดง และกลับไปเหมือนเดิม



     "ออน" เมื่อมิติเปิด ฉันก็เข้าไปในมิติทันที  ภาพตรงหน้าปรากฏเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ มีสระว่ายน้ำ ซึ่งระบบบอกว่ามันเป็น 'น้ำทิพย์มรกต' เอาไว้สำหรับฟื้นฟู ถอนพิษ ปรุงยา เพิ่มพลัง และมันก็เป็นแรร์ไอเทมด้วยเช่นกัน  ส่วนด้านหลังเป็นป่าที่มีสมุนไพรหายาก หรือบางพันธุ์ที่หาไม่ได้แล้วในโลกนี้ มีพื้นที่เอาไว้สำหรับฝึกซ้อม สนามกีฬาต่างๆ และอะไรอีกหลายอย่างที่หาไม่ได้ในโลกนี้  เวลาจะไปที่ต่างๆ ก็จะมีเหมือนประตูโดราเอม่อน แต่เป็นแบบใส อยากไปไหนก็แค่พูด แล้วจะไปโผล่ที่นั่นทันที  อ้อ!  คฤหาสน์หลังนี้เป็นบ้านแบบ4.0นะจ๊ะ มีหมดไม่จะโทรทัศน์ ตู้เย็น เตาแก๊ส หรือแม้กระทั้ง กล้องวงจรปิด..





     ตอนนี้ฉันได้ปรับให้เวลา1นาทีของภายนอก เท่ากับ1วันของที่นี่ จะยิงยาวเลยไม่ต้องเข้าๆออกๆ  ปรับเสร็จฉันก็ดิ่งไปห้องหนังสือชั้น2ทันที  บอกเลยว่าเหมือนสวรรค์ ของคนรักหนังสืออย่างฉัน  มีหนังสือทุกประเภท รวมถึงหนังสือในโลกเก่าด้วย และที่สำคัญ!  มีนิยายของยัยลี่ลี่ด้วย ก็ดีหน่อยฉันจะได้ไม่ลืมตอนสำคัญ พูดจบก่อนจะหมกตัวอยู่ในห้องหนังสือทั้งวันทั้งคืน โดนมีระบบผู้โชคร้าย(?) คอยหาอะไรให้กิน


.


.


.


     ตึง! ~ตึ่ง~ตึงงง~ เมื่อเสียงเปียโนจากธาตุดนตรีจบลง ก็ตามมาด้วยเสียงปรบมือจากระบบ  ที่ไม่รู้เอามือที่ไหนตบดังขึ้น [ เยี่ยมมากเลยครับโฮสต์ เท่านี้ก็เชี่ยวชาญทุกธาตุแล้วนะครับ^•^ ] 



       ตอนนี้ผ่านไป 6เดือนแล้วที่อยู่ในมิติ ถ้าข้างนอกก็พึ่งผ่านไปแค่3ชั่วโมงเองนั่นแหละ  



       15วันแรกที่ฉันขลุกอยู่ในห้องหนังสือ ฉันใช้เวลาในการอ่านหนังสือ ทุกเล่ม ในห้องนั้น. เรื่องความจำสำหรับฉันไม่มีปัญหา ฉันถึงไม่ได้ขอพรเรื่องความจำ เพราะชาติก่อนฉันเป็นนักแสดง เคยจำบทมากกว่า5เรื่องในครั้งเดียว  และแถมฉันที่เรียนหมอ ก็ต้องทำงานไปด้วย เรียนไปด้วย ต้องยกความดีความชอบให้ความจำอันเป็นเลิศของฉัน ที่ทำให้ฉันเรียนจบแพทย์ด้วยเกียรตินิยมอันดับ2



       หลัง15วัน จนถึงตอนนี้ ฉันฝึกการใช้เวทย์ ใช้ธาตุ ปรุงยา ต่อสู้ด้วยมือเปล่า ด้วยอาวุธ การใช้อักษรโบราณ ซึ่งอันนี้ง่ายมาก เพราะอักษรโบราณของที่นี่เป็นภาษาอังกฤษ อักษรโบราณเป็นอักษรที่มีพลังเวทย์ ต้องใช้นิ้วหรืออะไรก็ได้สัมผัสวัตถุ จากนั้นใส่ธาตุในตัวลงบนนิ้ว และเขียนตัวอักษร เช่น จะเขวี้ยงแก้วไม่ให้แตก ก็เขียนคำว่า ไม่แตก ลงไปอะไรประมาณนี้ คนส่วนใหญ่ไม่นิยมอักษรโบราณกันแล้ว เพราะมันเขียนยากนั่นเอง เขียนทีก็ต้องเปิดตำราเป็นว่าเล่นเลยล่ะ แต่ไม่ใช่กับฉัน การเขียนอักษรเป็นอะไรที่ง่ายมาก  และอาจารณ์ในการฝึกของฉันก็ไม่ใช่ใครอื่น เจ้าระบบนั่นเอง



      [ โฮสต์ครับ ผมสัมผัสได้ว่ามีคนกำลังเดินมาทางนี้จากข้างนอก ผมว่าโฮสต์รีบออกไปดีกว่าครับ ก่อนจะพากันแตกตื่นซะก่อน]  "อืม"  อยู่ภายในนี้มา6เดือน  ฉันเองก็สนิทกับระบบมากขึ้น จนถึงขั้นรู้ใจเลยที่เดียว แค่ฉันปรายตามองระบบก็จะรู้ทันทีว่าฉันต้องการอะไร "ออฟ"


วูปปปป


       ฉันกลับมานั่งในห้องตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะสวมแหวนมิติลงบนนิ้วกลางข้างซ้าย

 

   ก็อก! ก็อก! ก๊อก!

     "คุณหนูเจ้าคะ เจ้าชายริชาลเต้มาขอพบ ตอนนี้อยู่รอที่สวนแล้วเจ้าค่ะ" เสียงของเมดคนนึงดังขึ้นจากด้านนอก "รอสักครู่ เดี๋ยวฉันไป"

"เจ้าค่ะ คุณหนู"  ฉันบอกเมดไป ก่อนจะสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง หึ หึ รอก่อนเถอะเจ้าชาย ฉันจะเอาคืนที่แกทำกับเอ็มม่าคนก่อนอย่างสาสม



       ฉันที่เดินเข้าไปในสวน ก็เห็นไอ้เจ้าชายนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์ ก่อนที่จะสังเกตเห็นฉัน แล้วรีบลุกมาหาฉันอย่างเป็นห่วงนักหนา"เอ็ม เธอเป็นยังไงบ้าง ขอโทษนะที่ฉันไม่ได้มาเยี่ยมเธอตั้งแต่วันแรกที่ฟื้น ความจริงแล้วตอน ฉันมาเยี่ยมเธอก็หลับอยู่ตลอด ฉันมีราชกิจมากมายต้องสะสาง พอรู้ว่าเธอฟื้นปุ๊ปฉันรีบทิ้งงานมาเพื่อมาหาเธอเลยนะเนี่ย" 



     ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่!!  เหอะบอกว่ามาเยียมตลอด ฉันถามพี่คลีนแล้วย่ะ แกไม่แม้แต่จะโผล่เงามาเลย แล้วอะไรก็มีราชกิจต้องสะสาง คุณลุงคนขับรถยังบอกฉันอยู่เลย ว่าแกไปสร้างภาพ หลี่สาวที่ตลาดทุกวัน!!



     "หม่อมฉันไม่เป็นอันใดเเล้วเพคะ ขอบพระทัยที่ทรงเป็นห่วงหม่อมฉัน" ฉันพูดแล้ว ยิ้มอย่างเขินอายอย่างที่เอ็มม่าคนก่อนเคยทำ  "ทำไมชอบพูดจาห่างเหินกับพี่แบบนี้เล่า เอาเถอะๆ ที่พี่มาที่นี่เพราะมีเรื่องอยากจะขอร้องเอ็มหน่อยน่ะ" ไม่พูดเปล่า เจ้าชายงี่เง่าจับมือฉันขึ้นมา ก่อนตะลึงอย่างหนักที่เห็นแหวนบนนิ้วฉัน ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นยิ้มอ่อนๆ แต่ก็ไม่วายเหลือบมองไปที่นิ้วของฉันเป็นระยะ จากนั้นก็เอามือตัวเองมาลูบมือฉัน และยังพยายามจะสัมผัสแหวนอีกนะ ซึ่งฉันก็เบี่ยงหลบ  หน่อยไอเจ้าชาย อย่าเอานิ้วแกมาสัมผัสของมีค่าของฉันนะ!!



      "มีอะไรหรือเพคะ" ฉันเอียงคอถามอย่างน่ารักๆ "คืองี้นะ พี่ได้ยินข่าวมาว่า เสด็จพ่อกำลังจะเลือกรัชทายาทแล้ว เอ็มพอช่วยพี่เรื่องนี้ได้มั้ยครับ" เจ้าชายริชาร์ทพูดอ้อนๆ พลางส่งสายตาเว้าวอนมาให้ แต่มือไม่วายจะลูบแหวนฉันอยู่นั่นแหละ 



     พอริชาร์ทพูดจบ ฉันนี่แทบปรี๊ดแตก ตอนสลบไม่มาเยี่ยม พอฟื้นปุปก็ถามไถ่เป็นมารยาทก่อนจะขอให้ช่วยเรื่องการแต่งตั้งองค์รัชทายาท ถ้าเป็นยัยหนูเอ็มคนก่อนนะ คงตอบตกลงแบบไม่คิดชีวิตเลยล่ะ แล้ว ยิ่งพูดด้วยน้ำเสียงแบบนั้นคงถอดแหวนเพชรนี่ใส่พานให้ไปเลยล่ะ   



     ฉันไม่ตอบเอาแต่ยิ้มให้อย่างเดียว  และมันก็ทำให้เจ้าชายหน้าโง่คิดเอง เออเอง ตกลงกับตัวเองเสร็จสรรพ พอได้อย่างที่ต้องการแล้วก็รีบแจ้นกลับวังทันที



     หึ ไอ้เจ้าชายรู้จักฉันน้อยไปซะแล้ว  ตอนแรกก็กะว่าจะให้เป็นรัชทายาทสมใจ พอเข้าโรงเรียนจะได้เจอสาวธาตุแสง ฉันจะได้เอาเหตุผลนี้กำจัดทั้งคู่ไปเลยที่เดียว แบบว่าให้ขึ้นให้สูงแล้วถีบลงมาให้เจ็บ



     แต่ตอนนี้คงต้องเปลี่ยนแผน ฉันทนแสดงเป็นเอ็มม่าคนก่อน ต่อหน้าเจ้าชายจอมโลภมากคนนี้ไม่ไหว แค่เห็นหน้าก็อยากจะอาเจียนแล้ว  เห็นที่คงรีบหน่อยล่ะ หึ รอรับของขวัญสุดพิเศษได้เลยเจ้าชาย...



     "พี่คลีนคะ ช่วยเอาแอลกอฮอล์ล้างเชื้อโรคให้หน่อยค่ะ ด่วนเลยนะคะ" ฉันหันไปบอกพี่คลีนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะเดินไปห้องทำงานของท่านพ่อ

       


       "นี่ระบบ ช่วยอะไรฉันหน่อยสิ..."







•~•~•~•~•~•~


แจ้งรีดที่น่ารัก 

     

       เนื่องจากไรท์  ปรับเปลี่ยนเนื้อหาในตอ

ท้ายๆ ของ 'บทที่3' เล็กน้อย

เพื่อเพิ่ม ปม และ ความงง  ให้แก่รีดทั้งหลาย  

 แฮร่  ถูกแล้วนั่นแหละ  อีกอย่างคือ ไรท์พึ่ง ดีไซด์ตัวละครพระเอกออก ซึ่งก็เกี่ยวพันกันกับนางร้ายของเราโดยตรง  มันออกจะมีปมและความงงเพิ่ม  อย่างเสียใจไปรีดไม่ได้งงคนเดียวค่ะ  ไรท์เองก็งงเหมือนกันค่ะ  •~• 5555(ยิ้มแห้ง)


    ติดตามตอนต่อไปนะคะ

    

    ว่านางร้ายของเราจะทำอะไรกับเจ้าชายงี่เง่า แฮร่ๆ



- - - - 


ไรท์เป็นคนที่เห็นหนังสือเยอะ  แล้วเหมือนขึ้นสวรรค์  ใครเป็นบ้างมั้ยคะ  *3*



~•~•~•~•~•





  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 215 ครั้ง

93 ความคิดเห็น

  1. #78 087220 (@087220) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 16:51
    เอาเลยค่ะลูก จัดมันไปหนักเลย (อินี่ก็อินเกิน =^=)​
    #78
    0
  2. #67 PrathupratPrat (@PrathupratPrat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 03:10
    ถีบมันลงหลุมแล้วจัดการยำมันซะ

    หึยย
    #67
    0
  3. #57 as700th (@as700th) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 22:27

    อือคนเขียนยังงง คนอ่านไม่งงเป็นไปไม่ได้(´ ▽`).。o♡

    #57
    0
  4. #26 my-name-is-p (@my-name-is-p) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 01:16

    ฮั่นแน่มีเพื่อนบ้าหนังสือแล้ว

    รู้สึกเหมือนเป็นโรคจิตเห็นหนังสือเยอะแสนสุขเห็นหนังสือยับนั้นก็แสนเศร้านัก
    ป.ล.ถ้าเจ้าชายไม่โดนจัดเราคนนนอนไม่หลับ
    #26
    2
    • #26-1 Jenwaree_1037 (@Jenwaree_1037) (จากตอนที่ 7)
      24 พฤษภาคม 2562 / 12:00
      มันปวดร้าวค่ะ เราเข้าใจ~~
      #26-1
    • #26-2 Siliny (@Siliny) (จากตอนที่ 7)
      25 พฤษภาคม 2562 / 06:44
      คิดว่าเราเป็นคนเดียวซะอีกกก

      เข้าร้านหนังสือทีนี่คือสวรรค์~~ หนังสือเยอะแยะละลานตาคือเป็นอะไรที่ดีมากกก แล้วหนังสือเรา ถ้าเพื่อนทำยับคือทั้งวันจะไม่คุยกับเพื่อนคนนั้นเลยย

      มีสมาคมคนรักหนังสือมั้ยยย ขอสมัครสมาชิกหน่อยจ้าาาาา
      #26-2
  5. วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 23:38
    นักแต่งหน้าใหม่ล่ะ~~~
    #25
    0
  6. #24 beawza2018 (@beawza2018) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 21:07

    มาต่อเร็วๆเด้ออ
    #24
    0
  7. #18 jess007 (@jess007) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 12:08
    รอค่าาาาา
    #18
    0
  8. #17 Dar699699 (@Dar699699) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:28

    เป็นนะคะ แต่ไม่ใช่กับหนังสือเรียน55
    #17
    0
  9. วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:05
    สลับการใช้แหวนมิติได้มั้ยคะ เป็น เข้า ออน ออกออฟ
    #16
    1