ตอนที่ 11 : บทที่9:เอ็มม่า...กับเมืองใต้พิภพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1806
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 208 ครั้ง
    8 มิ.ย. 62

.


.


.


.




     วันต่อมา ถึงวันที่ฉันนัดกับจูเลียไว้ว่าจะไปตลาดจันทรา ฉันเลยเลือกชุดที่ดูสบายๆ เสื้อไหมพรมสีขาวแขนโปร่งๆ กับประโปรงลายสก๊อตสีดำชมพู
 






   "ถึงแล้วครับ"เสียงของครูสดังมาจากด้านนอกก่อนที่ประตูรถม้าจะถูกเปิดออก วันนี้ฉันไม่ได้เอาเมดมา เพราะอยากได้ความเป็นส่วนตัว ด้วยความที่ท่านพ่อสุดที่รักเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้น เลยให้ครูสรับหน้าที่มาคอยรับส่งแทน 



   "ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวจะกลับมาตอนเย็นนะคะ" ฉันพูดกับครูสแล้วหันมาดูนาฬิกา เป็นเวลาเที่ยงตรง แล้วเดินไปจุดนัดพบที่นัดกับยัยจูเลียไว้ทันที 



    เมื่อฉันเดินมาก็เห็นจูเลียใส่ชุดเดรสสีดำ มีถุงมือและถุงน่องหุ้มแขนขา ปิดเนื้อหนังมิดชิด เท่านั้นยังไม่พอเจ้าตัวยังใส่แว่นกันแดดสีชา ในมือถือร่มสีดำบังแดดนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ อย่างแอบๆ



    "แค่มาตลาดจำเป็นต้องแต่งตัวขนาดนี้เลยหรอคะ คุณจูเลีย" ฉันพูดอย่างติดตลก ทำให้จูเลียหันมามองฉันอย่างเคืองๆ



     "หึ ถึงฉันจะเป็นแวมไพร์สมัยใหม่ แต่ก็ทนแดดขนาดนี้ไม่ได้หรอกนะ" 



    สมัยก่อนแวมไพร์น่ะ โดนแสงแดดไม่ได้เลย โดนที่นี่ก็เหมือนถูกเผาทั้งเป็น แต่ไม่ใช่กับแวมไพร์สมัยใหม่ เพราะเวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน แวมไพร์เองก็เหมือนกัน ได้มีพัฒนาการที่ดีขึ้นเลย สามารถโดนแดดได้ แต่ก็ไม่ใช่กับแดดที่ร้อนระอุอย่างนี้หรอกนะ



     "จ้าๆ ไปกันเถอะ ฉันมีของจำเป็นที่ต้องซื้ออยู่นะ" ฉันบอกก่อนที่จะไม่ได้ไปไหนกันพอดี

"ได้สิ เธอจะเอาอะไรล่ะ" จูเลียถามพร้อมเอียงคออย่างน่ารัก



     "สร้อยคอภาชนะ" จูเลียมองหน้าฉันนิ่ง แววตาเริ่มจริงจังก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาฉันแทบหงายหลัง


"มันคืออะไรหรอ?"


.


.


.

 

    ฉันเดินมาหยุดที่ซอยแคบๆที่ดูวังเวง ชวนขนลุกที่นึง ซึ่งข้างในซอย มีร้านเครื่องประดับเก่าแก่อยู่

    "เอ็มม่า ฉันว่าข้างในไม่มีร้านเครื่องประดับหรอกนะ" จูเลียหันมากอดแขนฉัน พูดเสียงสั่นๆ



     "ระบบบอกมาแบบนี้ ไม่ต้องกลัวหรอกน่า"ฉันพูดปลอบ



     เมื่อเดินเข้ามาซอย ทางเดินก็เริ่มวังเวงมากขึ้น จูเลียตอนนี้ก็แทบจะขี่คอฉันอยู่แล้ว [โฮสต์ เดินอีก20เมตรแล้วเลี้ยวซ้ายครับ] ฉันเดินตามที่ระบบบอก พอครบ20เมตรแล้ว ฉันก็เดินเลี้ยวซ้ายทันที พอเลี้ยวซ้ายมาแล้ว กลับเป็นทางตัน กำแพงขนาดใหญ่ไม่มีช่องอะไรเลยสักนิด



    ฉันจึงหันหน้าไปมองระบบ[โฮสต์ต้องรวมเวทย์ธาตุใดธาตุหนึ่งไว้ที่ฝ่ามือ เสร็จแล้วค่อยทาบลงบนกำแพงครับ] ได้ยินดังนั้น ฉันจึงรวมเวทย์ธาตุดินไว้ที่มือ แล้วทาบลงบนกำแพงทันที


ครืนน~  ครืดด~~



     กำแพงที่เป็นทางตันในตอนแรก แปรเปลี่ยนเป็นทางบันได ทอดยาวลงไปข้างล่าง ฉันกำลังจะก้าวเดินลง ก็ถูกคนข้างๆดึงชายเสื้อไว้



       "จะลงไปจริงๆหรอ ไม่รู้ว่าข้างล่างจะมีอะไรบ้างนะ" จูเลียพูดขึ้นตามประสาคนขี้กลัว

"ไม่ต้องห่วง" พูดจบฉันก็เดินนำจูเลียลงไปตามทางบันไดทันที 



    หลังเดินลงมาประมาณ5นาที ก็มีแสงสว่างอยู่ที่ปลายทางอุโมง 



    "สะ สุดยอด" จูเลียพูดขึ้นเมื่อภาพตรงหน้า ปรากฏเป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ มีไฟจุดตามรายทาง เพราะหมู่บ้านถูกปกคุมด้วยความมืด มีหิมะโปรดปรายอยู่ตลอดเวลา ผิดกับอากาศข้างนอกที่ร้อนระอุ


'เมืองใต้พิภพ'



    "ระบบ ฉันแค่จะหาซื้อสร้อยคอน้ะ จำเป็นต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้มั้ย" 



     สร้อยคอภาชะ เป็นสร้อยที่สามารถบรรจุของเหลวไว้ภายในได้ ส่วนตัวหุ้มจะต้องทำจากหินชั้นดี แน่นอนว่าหาซื้อได้ทั่วไป แต่อันทีมีคุณภาพดี สามารถรองรับเวทย์ขั้นสูงได้อันนี้หายาก 



    ฉันเลยลองถามระบบ เจ้านั่นก็บอกทางมา แต่ไม่คิดว่าจะเจอเมืองใต้พิภพขนาดนี้



    "ไปเถอะ"พูดจบจูเลียก็ลากฉันลงไปทันที เพราะที่ยืนอยู่เป็นเหมือนหน้าผา มีบันได้หินลงไปข้างล่างอีกที



     เราเดินไปตามทาง มีของขายโดยรอบ เหมือนตลาด คนที่นี่แต่งตัวคล้ายจอมยุทธของจีนในโลกก่อน ผู้คนต่างมองพวกเราที่แต่งตัวไม่เหมือนตนอยู่มาก แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ออกจะเฟรนลี่กันด้วยซ้ำ จุดนี้เองฉันก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน



    "ท่านป้าคะ ที่นี่พอจะมีร้านเครื่องประดับบ้างมั้ยคะ" จูเลียถามป้าขายผลไม้คนนึง "มีจ้ะๆ เดินเลยไป2-3ซอย จะมีร้านเครื่องประดับเก่าแก่อยู่ นั้นน่ะเป็นร้านค้าร้านแรกของเมืองนี้เลยนะจ้ะ" ป้าขายผลไม้ตอบอย่างใจดี ฉันเลยซื้อของร้านแกเพื่ออุดหนุน



     "ดูขลังเนอะ"เราเดินมาหยุดที่ร้านๆนึง เป็นร้านที่ค่อนข้างเก่า ทำจากไม้เนื้อดี มีกินอายของความโบราณ


     แอดดด~


     เสียงเปิดประตูบ่งบอกถึงความเก่าแก่ของร้าน เราเดินเข้าไป เป็นร้านที่ไม่ใหญ่แต่ก็ไม่เล็กเกินไป มีของวางโชว์ตามชั้น และตู้ เครื่องประดับแต่ละอันมีคุณภาพดีมาก และหายากมากจากโลกภายนอกเช่นกัน



    "ยินดีต้อนรับคุณหนูทั้ง2ไม่ทราบว่าอยากได้ชิ้นไหนเป็นพิเศษมั้ยครับ" เสียงลุงแก่ๆดังขึ้นมาจากหลังร้าน ก่อนจะเดินออกมาเป็นลุงผมงอกทั้งหัว แต่งตัวชุดขาวทั้งชุดคล้ายจอมยุทธ เดาว่าน่าจะเป็นเจ้าของร้าน


      

   "สวัสดีค่ะ พอดีอยากได้สร้อยคอภาชนะ ขอแบบที่ทนเวทย์ชั้นสูงได้ด้วยค่ะ" ฉันตอบลุงอยากนอบน้อม "ถ้างั้นเชิญทางนี้เลย"



    ลุงผายมือไปตู้ๆนึง เป็นตู้ที่ทำจากไม้เนื้อดี ดูพิเศษกว่าตู้อื่น  พอเปิดตู้ฉันรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายที่หายากมีระดับ ฉันจึงเลือกมา8เส้น เผื่อต้องใช้กระทันหัน พอได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ก็หันไปเลือกของอย่างอื่นเพิ่มเติมบ้าง มาทั้งทีต้องเอาให้คุ้ม





    ทางด้านจูเลียเองก็ได้ของมาเยอะเเยะ จนฉันเองต้องห้ามปราบก่อนจะเหมาหมดทั้งร้าน



   "ท่านลุงคะ คิดเงินเลยค่ะ"จูเลียบอกลุงอย่างอารมณ์ดี เพราะตั้งแต่มาที่นี่ยังไม่เจอคำว่าแดดเลยซักนิด ทำให้แวมไพร์สาวพลอยยินดีไปด้วย



    "ลุงไม่คิดเงินหรอก ถือเป็นของขวัญแรกพบนะหนูน้อย"หลังจากคุยกันไปมาก็รู้สึกถูกชะตาด้วย เราเลยพูดกันอย่างสนิดสนม



    "อะ ไม่ได้ค่ะ ลุงต้องคิดเงินนะคะ ของซื้อของขาย อีกอย่างหนูซื้อไปตั้งเยอะจะไม่คิดเงินไม่ค่ะ"พูดจบ ฉันก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง



   "เฮ้อ เอางั้นก็ได้ พวกหนูนี่แปลกนะ ถ้าเป็นคนข้างนอกคนอื่น คงตอบรับแบบไม่คิดเลยล่ะ"ลุงบอกเพราะรู้สึกเอ็นดู2คนตรงหน้าขึ้นอีกมาก



    "จริงสิ ลุงคะทำไมถึงมีเมืองอยู่ใต้พิภพได้ล่ะคะ?"ฉันถามขึ้นเพราะสงสัยไม่น้อย



    "คิดไว้แล้วว่าเจ้าต้องถาม คนที่นี่เดิมที่เป็น

คนของแดนลับแล ที่ถูกผลกระทบจากสงครามแย่งดินแดนเมื่อหลายร้อยปีก่อน ทำให้ต้องระเห็ดจากบ้านเกิดมาสร้างที่อยู่อาศัยที่นี่แทน พอสงครามจบลงพวกเราเอง

ก็คร้านจะต้องอพยบอีกรอบ องค์จักรพรรดิเองก็เข้าใจ เลยสร้างที่นี่ให้เราอยู่อาศัยจนมาถึงตอนนี้"  ลุงพูดจบทำให้ฉันเข้าใจอะไรมากขึ้น 



    แดนลับแลมีพื้นที่ๆเยอะมาก กินไป2ส่วน5ของโลกเลยก็ว่าได้ ปัจจุบันเป็นแดนปิดตาย ไม่เคยมีใครรู้ถึงเรื่องราวของที่นั้น มีบอกแค่ว่ามีสัตว์อสูรดุร้าย ใครที่กล้าเข้าไปไม่เคยมีใครได้กลับออกมา บางคนโชคดีหน่อยออกมาได้ แต่ก็เสียสติ เลยไม่มีใครรู้เรื่องราวของที่นั้นเลย 



    จากที่ลุงพูดถึงองค์จักรพรรดิ แปลว่าที่นั้นมีคนและมีราชวงค์ปกครอง สงสัยคงต้องหาข้อมูลเพิ่มแล้วสิ



    "แล้วไม่มีใครแปลกใจที่เราแต่งตัวไม่เหมือนคนที่นี่เลยหรอคะ"คราวนี้เป็นจูเลียที่เป็นฝ่ายถาม



    "คนที่นี่เอง ก็ออกไปข้างนอกเยอะเหมือนกัน บางครั้งก็เอาอะไรแปลกเข้ามาด้วย คนที่นี่เลยไม่มีใครสงสัยอะไรนัก แล้วพวกเจ้าเล่าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร?" ลุงถาม



    "มีคนแนะนำมาน่ะค่ะ และน่าจะบังเอิญด้วย"ฉันเลือกตอบเบี่ยงๆ 

"อืม เอาเถอะๆ นี่ข้างนอกจะก็เย็นแล้ว หากพวกเจ้ายังไม่กลับ พ่อแม่จะเป็นห่วงเอาน่า"ลุงบอกอย่างเป็นกังวน 



   "เดี๋ยวเดินเล่นอีกสักพักจะกลับแล้วค่า"

"อืมดีๆ งั้นพวกเจ้ารับนี่ไป แล้วมาอีกบ่อยๆนะ" 

จบประโยคลุงก็ยื่นกล่องไม้มาให้2กล่อง พอเปิดดูก็พบปิ่นปักผมทำจากทอง  มีดอกซากุระเล็กใหญ่ ห้อยตุ้มติ่งอยู่ ของฉันจะเป็นสีเขียวอมฟ้า ของจูเลียเป็นสีม่วง




     

    "ขอบคุณค่ะท่านลุง และขอตัวก่อนนะคะ ไว้วันหลังจะมาเยี่ยมอีกค่ะ"และพวกเราก็เดินออกไปทันที จึงไม่ได้ยินเสียงลุงที่พูดขึ้น



"เรื่องบังเอิญมันไม่มีหรอก แม่หนูเอ็มม่า"



     หลังจากออกมาจากร้านท่านลุง เราก็เดินดูอีก2-3ร้าน และได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น ยิ่งพอรู้ว่าไม่ใช่คนที่นี่แล้ว ยิ่งดูแลเราดีขึ้นไปใหญ่ ฉันก็ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ



    "เมืองนี้นี่ดีจังน้า เล่นเอาฉันไม่อยากกลับไปเจอความร้อนข้างบนเลย"จูเลียบ่นนิดๆขณะที่เรากำลังเดินกลับทางเดิม



   "พวกเค้าดูต้อนรับเราดีไปมั้ย" ฉันพัมพำเบาๆ

"มันก็น่าสงสัยอยู่นะ แต่คิดไปก็ปวดหัวเปล่า รอให้อะไรๆมันดูคลี่คลายกว่านี้ เราจะเข้าใจมันเองแหละ"



   หลังจากนั้นก็มีแต่ความเงียบตลอดทาง จนออกมาจากซอยแคบๆ พวกเราก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น



    "จะว่าไป ลืมไปดูคู่พระนางเลยเนอะ"จูเลียพูดขึ้น ในขณะที่เรากำลังเดินไปรถม้าฉัน เพื่อกลับคฤหาสน์ เพราะวันนี้ยัยนี่จะไปค้างที่บ้านฉัน

"ชั่งมันเถอะ"ฉันตอบอย่างปลงๆ จบเดินมาเจอครูสที่ทำหน้านิ่ง ยืนรอฉันอยู่ แล้วมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์ทันที


.


.


.


.


.



    ขณะนี้กำลังเกิดความวุ่นวายที่เมืองใต้พิภพ หลังจากที่2สาวกลับไปแล้ว


'แม่หนูผมดำใช่เด็กในคำทำนายหรือป่าว'



'ไม่แน่นะ เพราะคนธรรมดาจะเข้ามาที่นี่ไม่ได้หรอก'



'แม่หนูนั้นเข้ามาทางไหนล่ะ'



'รู้สึกจะมาทางอุโมงค์บนหน้าหน้าผานะ'





    ผุบบ~~


       เงาสายหนึ่งปรากฏตัวบนหน้าผาที่มีชายหนุ่มนั่งอยู่



    "รายงานองค์ชาย ชาวบ้านบอกว่ามีคนจากโลกข้างบนมาพ่ะย่ะค่ะ เป็นหญิง2คน ให้สืบต่อมั้ยพ่ะย่ะค่ะ"



   "ไม่ต้อง" พูดจบก็หายตัวไปราวกับสายลม เหมือนไม่มีใครเคยอยู่ตรงนั้นมาก่อน


.


.


.


.


•~•~•~•~•


    มาแล้วจ้า ขอโทษที่หายไปนาน พอจะเริ่มเขียนก็ผลัดวัน ประกันพรุ่งอยู่นั่นแหละ เลยทำให้มาช้าไปหน่อย(โดนตบ)



    สร้อยคอภาชนะที่หนูเอ็มซื้อมานั้น จะใช้ทำอะไร รอติดตามนะจ้ะ



   แต่เอ๊ะ!! ชายหนุ่มปริศนาคือใครกันน้า??







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 208 ครั้ง

93 ความคิดเห็น

  1. #74 enthalia (@enthalia) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 12:04
    ใช่พระเอกมั้ยคะ
    #74
    1
  2. วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 01:01

    ปมเยอะ รอคะ

    #61
    0
  3. #60 as700th (@as700th) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 23:32

    มีแต่ความลับอะ (づ ̄ ³ ̄)づ

    #60
    0
  4. #52 Ka_Wa_ii (@Ka_Wa_ii) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 16:36

    สนุกๆๆๆ
    #52
    0
  5. #50 lythim (@lythim) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 15:48
    รออออออ
    #50
    0
  6. #48 AmmYAnna (@AmmYAnna) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 10:21
    ผั— ขาดการติดต่อ
    #48
    0
  7. #47 Dar699699 (@Dar699699) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:59

    พระเอก+บอสลับ?
    #47
    0