ซ่อนหัวใจ ไว้ในรอยรัก (E book on MEB)

ตอนที่ 5 : Chapter 3 : พี่ยังไม่มีแฟน 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    26 ม.ค. 62

3

พี่ยังไม่มีแฟน





เมื่อเจ็ดปีที่แล้ว กลุ่มสาวๆ รวมถึงสาวในร่างชายอย่างพชรและเมทัส พบกันครั้งแรกหลังจากได้รับคัดเลือกให้ทำหน้าที่อันทรงเกียรตินั่นก็คือคฑากรของมหาวิทยาลัย ซึ่งการคัดเลือกในครั้งนั้นกว่าจะได้แต่ละคนเข้ามาร่วมทีมก็ถือว่า หนักหนาอยู่ไม่น้อย ต้องฝ่าฟันกับผู้สมัครจำนวนหลายร้อยคน ผ่านการสัมภาษณ์ การเทรนนิ่ง และการทดสอบความสามารถของแต่ละคน รวมถึงการทำงานเป็นทีม จนในท้ายที่สุดก็เหลือทั้งหมดเกือบยี่สิบคน และห้าคนในนั้นก็คือแก๊งบิงซูที่สนิทสนมกันตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา

เมลดา ธีรวรานุรักษ์ นิสิตคณะศิลปกรรมศาสตร์ สาวน้อยผู้มีดวงตาที่สดใส ใบหน้างดงามนั้นแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มทำให้มองแล้วสบายตา

ชญาดา อัศวธาดาพงศ์ นิสิตคณะแพทยศาสตร์ ว่าที่คุณหมอหน้าสวย บุคลิกที่มาดมั่นบวกกับมันสมองอันเป็นเลิศส่งเสริมให้เธอดูเป็นสาวที่ทรงคุณค่า

พชร นิติรักษ์ นิสิตคณะศิลปกรรมศาสตร์ ชายหนุ่มอารมณ์ดี ที่ไม่ได้ต่างจากหน้าตาและบุคลิกภาพ รวมถึงการมีมนุษยสัมพันธ์ของเขานั้นยังส่งเสริมให้เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์

เมทัส ศุภวรากูล นิสิตคณะอักษรศาสตร์ ผู้ชายรูปร่างสูงเพรียว บุคลิกภาพที่ดีส่งเสริมให้เขาดูสมาร์ต นับว่าเป็นผู้ชายหุ่นเพอร์เฟกต์ที่หลายๆ คนใฝ่ฝันเลยก็ว่าได้

วรันดา จิรารัตน์ นิสิตคณะนิเทศศาสตร์ สาวร่างเล็กที่มีหน้าตาเป็นเอกลักษณ์ดูเป็นเสน่ห์เฉพาะตัว

หลังจากกิจกรรมของมหาวิทยาลัยจบลง แต่มิตรภาพของเพื่อนซี้กลับยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น ทุกเรื่องราวของแต่ละคนไม่ว่าจะทุกข์จะสุขก็จะได้รับการถ่ายทอดจากคนหนึ่งถึงทุกๆ คนที่อยู่ในกลุ่ม จนเวลาล่วงเลยมาถึงปีที่ทุกคนขึ้นชั้นปีที่สี่

วันที่สิบสี่ กุมภาพันธ์ เวลากลางวันที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย และก็เป็นอีกหนึ่งวันที่ทุกคนในแก๊งบิงซูได้เจียดเวลามาทานอาหารกลางวันง่ายๆ ร่วมกันครบห้าคน

“นี่วันฆ่าคนโสดอย่างพวกเราแท้ๆ เลยเนอะนังไอซ์” วรันดาบ่นกับเพื่อนสนิทระหว่างที่สายตามองไปรอบๆ โรงอาหารของมหาวิทยาลัย ซึ่งก็เห็นแต่คนมีคู่

“แหม ยายรัน ถ้าเลือกเอาสักคนที่หล่อนหอบดอกไม้มากองตรงหน้าฉัน ก็ไม่โสดแล้วย่ะ” เมทัสปรายตามองดอกไม้ที่มีผู้ชายหลายคนส่งมาให้เพื่อนสาว

“ก็มันไม่เปคอ้ะ แล้วนี่หมอเคทล่ะ จะมาทานข้าวกับพวกเราไหมฮะพอลลี่ จะได้ซื้อเผื่อ” วรันดาถามพชรที่นั่งถ่ายรูปเซลฟี่กับดอกไม้ของเธอเพื่ออัปลงโซเชียล

พชรเงยหน้าจากกองดอกไม้ก่อนจะหันไปเห็นร่างบางที่วิ่งมาแต่ไกล “นั่นไง วิ่งหัวฟูมานู่นแล้ว”

“พวกแก รอนานไหม เมล์ล่ะ” นิสิตแพทย์ที่ตารางรัดตัว นานๆ ทีจะได้เจียดเวลามานั่งเม้าท์ และทานข้าวร่วมกับเพื่อนๆ คนอื่นๆ วิ่งกระหืดกระหอบมาแต่ไกล

“ไปซื้อน้ำ มานั่งก่อนแก จะกินอะไรเดี๋ยวไปซื้อมาให้” วรันดากล่าวพร้อมกับลากแขนพชรให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อเดินไปซื้ออาหารตามคำสั่งของเพื่อนๆ ทุกคน ซึ่งทุกคนลงความเห็นว่าจะทานร้านส้มตำ

หลังจากที่เคลียร์อาหารบนโต๊ะอย่างเอร็ดอร่อยจนเกลี้ยง พชรที่นึกสงสัยว่าทำไมวันนี้เมลดาไม่มีดอกไม้ติดมือมาด้วยเลย ซึ่งปกติวันแห่งความรักแบบนี้แม่เพื่อนสาวสุดฮอต ก็มักจะมีชายหนุ่มส่งของขวัญเอย ดอกไม้เอย ช็อคโกแลตเอยมาให้ไม่ขาด “ยายเมล์ ทำไมวันนี้แกตัวเปล่าเล่าเปลือยอย่างนั้นล่ะ ไม่มีหนุ่มๆ มาขอความรักเหรอจ๊ะแม่สาวฮอตที่ไม่ยอมลงจากคานซะที นี่แก เขาว่ากันว่า หลังจากจบไปแล้วผู้หาไม่ง่ายแบบตอนเรียนนะยะ”

เมลดาแสยะยิ้มให้เพื่อนรัก “วันนี้มีเรียนสิบโมง คุณพ่อมาส่ง ลงจากรถปุ๊บวิ่งเข้าห้องเรียนปั๊บเลย แล้วเที่ยงตรงก็วิ่งมาหาพวกแกเลย กลัวอีพี่นายมันอะ”

“ฮ่าๆๆ นี่เขายังไม่เลิกจีบแกอีกเหรอ” บุคคลที่เมลดาและพชรกล่าวถึงคือหนุ่มนิสิตแพทย์หน้าตี๋ อารมณ์ดีจอมโอเวอร์ ที่มาตามตื๊อจีบเมลดา เมื่อปีที่แล้วเธอได้รับดอกไม้จากเขาแทบจะเรียกได้ว่าขนมาทั้งสวนเลยก็ว่าได้ หลังจากเหตุการณ์วันนั้นทำให้ว่าที่ดีไซเนอร์สาวต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก เพราะต้องคอยหลบหลีกเขาอยู่ตลอดเวลา

“ยังน่ะสิ กลัววันนี้จะยกสวนพฤกษศาสตร์เชียงใหม่มาให้ฉันเนี่ย”

“ฮ่าๆๆ บอกแล้วให้หาแฟนสักคน เขาจะได้เลิกตื๊อ แกก็ไม่หา”

“ก็มันหาง่ายๆ ที่ไหนเล่า เออแก วันนี้เราว่างกันแค่กลางวันนี้เหรอ” เมลดาถามหาเวลาจากเพื่อนๆ เพราะไหนๆ ก็อยู่กันพร้อมหน้า แถมวันนี้ยังเป็นวันพิเศษๆ ก็อยากจะหาอะไรทำสนุกๆ

“ฉันต้องรีบไปปั่นงาน เดี๋ยวไม่เสร็จ วาเลนทง วาเลนไทน์ ไม่มีค่ะ งานล้วนๆ”  พชรบ่นกระปอดกระแปด

“ฉันก็เหมือนกัน” เมทัสกล่าวต่อ

“แหะๆ ฉันด้วย ฉันมีงานที่คณะจ้า” วรันดาก็ยังคงแจ้งถึงความไม่ว่างของตัวเองให้เพื่อนๆ ได้รับทราบ

“อย่าบอกนะว่าแกก็อีกคน ยายเคท”

ชญาดายิ้มเจื่อน ก่อนจะพยักหน้าให้เพื่อนรักช้าๆ “อือฮึ คือวันนี้พี่ชายฉันกลับมาจากอเมริกาอะ ต้องไปกินข้าวกับที่บ้าน เดี๋ยวจะออกไปเลย พี่คีย์กำลังจะมารับ คงใกล้ถึงแล้วมั้ง”

“เฮ้ย…พี่ชายคนโตสมาร์ตแอนด์แฮนด์ซัมที่รูปแปะข้างบันไดบ้านของแกอะเหรอ อร๊ายยยย ไปกินข้าวกับแกได้ไหมฮะยายเคท”

“แหมมมม ต่อมแรดแตกเลยนะ เห็นผู้ชายว่างเฉย ทีกับเพื่อน”

“อุ๊บส์!!” พชรยังคงกระมิดกระเมี้ยนใส่เพื่อน

 “นี่ฉันต้องกลับบ้านไปดูซีรี่ย์เหงาๆ คนเดียวในวันวาเลนไทน์เหรอเนี่ย” เมลดาบ่น คิดว่าโอกาสที่นานๆ ทีทุกคนได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันจะได้ออกไปสนุกด้วยกันเสียอีก เป็นอันต้องพับโครงการไป “ก็ได้ๆ เดี๋ยวฉันกลับเลยก็แล้วกัน บ่ายว่างแล้ว”

ระหว่างที่ทุกคนกำลังเดินไปตรงทางเดินหน้าโรงอาหาร

“น้องเมล์!” 

ห้าเพื่อนซี้เหล่าแก๊งบิงซูหันไปพร้อมกันตามเสียงที่มีคนเรียกชื่อเมลดา และก็เป็นดังคาด คนที่ทุกคนก็รู้ว่าใคร

“แก๊ นึกว่าจะรอดแล้วอ้ะ ทำไมพระเจ้าไม่ปล่อยฉันจากไปอย่างสงบ ฮือ...” เมลดาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ขึ้นมาให้ได้

“น้องเมล์ครับ” รุ่นพี่ที่ชอบเธอวิ่งตรงมาหาเธออย่างรวดเร็ว

“เอ่อ พี่นายมีอะไรคะ” เมลดาแสร้งถามอย่างมีมารยาท

“น้องเมล์ครับ พี่มีของจะให้ แต่รอแป๊บหนึ่งนะครับเดี๋ยวให้เพื่อนพี่ไปเอามาให้”

คงไม่ยกสวนพฤกษศาสตร์กับโรงงานช็อคโกแลตมาให้ฉันใช่ไหม สีหน้าที่เหมือนกลืนยาขมของเมลดาบ่งบอกได้ชัดว่าเธอรู้สึกอย่างไร

“เคท” อยู่ๆ ก็มีเสียงผู้ชายเรียกชญาดาเข้ามาขัดจังหวะ ระหว่างที่เหล่าสมาชิก

แก๊งบิงซูกำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันกระอักกระอ่วน ทุกคนเลยหันไปมองตามเสียงที่ได้ยิน พบผู้ชายรูปหล่อร่างสูงโปร่งภายใต้รูปร่างแสนสมาร์ตนั้นมีเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมเข้าไปในกางเกงยีนส์สีเข้มกำลังยืนอยู่ท้ายรถที่เจ้าตัวเพิ่งหาที่จอดได้ ก่อนจะลงจากรถ และเตรียมไปรอน้องสาวที่นัดกันไว้ตรงร้านกาแฟใกล้ๆ มหาวิทยาลัย

“พี่คีย์” ชญาดาพึมพำ ก่อนรอยยิ้มร้ายๆ จะผุดขึ้นมาบนใบหน้าสวย

“เอ้ย ยายเมล์ แฟนแกเขามารับแล้วนั่นน่ะ” ว่าแล้วชญาดาก็ดันหลังเพื่อนสาวไปทางที่พี่ชายตัวเองยืนอยู่ พร้อมกับขยิบตาและทำหน้าตาขอร้องให้คีตะเดินตามเกมของเธอ

“เอ่อ…แกเล่นอะไรของเนี่ย ยายเคท” เมลดากระซิบเพื่อนสาวเสียงเบา

“เอาน่า ทำตามที่ฉันบอก เข้าไปนั่งในรถพี่คีย์ก่อน” ชญาดาที่ดันเพื่อนจนมาถึงรถ ส่งสัญญาณให้คีตะเปิดประตูก่อนจะดันร่างของเพื่อนสาวเข้าไปในรถสปอร์ตคันหรูของพี่ชาย “พี่คีย์พายายเมล์ออกไปจากตรงนี้ก่อน เร็ว ไปเลยๆ” แล้วชญาดาก็ปิดประตูใส่เพื่อนที่ทำหน้างงเหมือนไก่ตาแตกทันที “บ๊ายบายนะเมล์ ขอให้มีความสุขในวันวาเลนไทน์นะเพื่อน” คุณหมอสาวตะโกนและยกมือโบกตามรถพี่ชายที่ค่อยๆ แล่นออกไป ก่อนจะหันมาหาทุกคนที่กำลังยืนอึ้งกันอยู่ “เสียใจด้วยนะคะพี่นายที่ ไอ้เมล์มันไม่รับรักพี่ มันมีแฟนอยู่แล้ว มันบอกพี่ตั้งหลายครั้ง พี่ก็ไม่เชื่อเอง” แล้วคุณหมอสาวก็ลากเพื่อนๆ ที่เหลือให้เดินออกไปจากตรงนั้นทันที

“เฮ้อออออออ” เสียงชญาดาถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะเอามือทั้งสองข้างกุมหัว

“อร๊ายยยยย อีพอลลี่คิดไม่ผิดจริงจริ๊งที่คบเพื่อนเป็นหมอ ฉลาดมากค่ะ คุณหมอเคท” พชรที่จับคางมนของชญาดาโยกไปโยกมาเบาๆ เอ่ยชมเพื่อนรักอย่างภาคภูมิใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

161 ความคิดเห็น