FANFICTION HARRY POTTER // DEAR DEMON // [ TOM & OC ]

ตอนที่ 1 : intro// Girl in the secret room

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    10 มิ.ย. 63

.

Girl in the secret room

"How can you stay here"

.

ชายหนุ่มผมดำขรับนัยน์ตาสีดำสนิทร่างสูงโปร่งและชื่อของเขาคือ ทอม มาร์โวโล ริดเดิ้ล ที่กำลังเดินออกมาจากอุโมงรูปงูขนาดใหญ่ที่กำลังอ้าปากกว้างจนน่ากลัว เมื่อเขาเห็นว่ามีหญิงสาวที่มานอนสลบที่พื้นห้องโถงขนาดใหญ่ ห้องนี้เป็นความลับจะไม่มีใครรู้ยกเว้นเขา ถ้าเธอคนนี้เขามามันก็เป็นเหมือนการไม่ให้เกียรติเจ้าของห้อง เเละอีกอย่างมันก็คงไม่เรียกว่าห้องแห่งความลับหรอก

 

 

รองเท้าหนังสีดำขัดจนขึ้นเงาออกไปเเรงไปที่ร่างบางเล็กของสาวผมเเดงเบาๆ เธอตายรึยังนั้นคือคำถาม แล้วเธอมาเเต่ไหนกัน มีเพียงเขาที่รู้ทางเข้าเเละทางออกของที่นี่ แต่ไม่ว่าเธอจะมาเเต่ไหนเขาต้องรับจัดการเธอออกไปจากที่นี้ตอนนี้ก่อนที่เธอจะรู้ตัว แต่ไม่ทันที่จะลากตัวเธอออกไป เจ้าตัวก็ลืมตาขึ้นซะเเล้ว ตาสีฟ้าเขียวมรกตกับผมสีเเดงยาวสลวย หญิงสาวค่อยๆพยุงตัวขึ้นอย่างช้าๆ เเละเธอยังมีอาการมึนหัวอยู่นิดหน่อย

 

 

"ที่นี่ที่ไหน" เสียงเเหบของเธอเอ่ยถามชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่จ้องมองเธออยู่ ผ้าคลุมสีดำเข้มเงาวับของเขาพริ้วสไหวไปมา ผ้าปักด้วยเส้นด้ายเงาวับสีเขียวเข้มลายงูเเละเหรียญประจำตราบ้านสิริธิริน ชายหนุ่มกระเเอมเสียงเป็นการเเสดงตัว เขายืนพรางเอามือไข้วประสานกันไว้ที่หลังด้วยท่าทีที่เเสนสุภาพ

 

 

"เธอไม่จำเป็นต้องรู้ ตอนนี้มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย" ชายผมดำเอ่ยอย่างเย็นชาน้ำเสียงเรียบขนานกันทุกคำ หน้าตาที่หล่อเหลาของเขาเเละสายตาอันเย็นชาพร้อมกับน้ำเสียงที่ดุดันเอาการ สาวน้อยพยุงตัวให้ยืนขึ้นเเละหันไปมองรอบๆข้างตัวเธอทั้งสองข้างทางเดินเต็มไปด้วยน้ำจำนวนไม่น้อยที่ท่วมเลยพื้นปูนเเตกขึ้นมาจนติดขอบปูนที่เธอกำลังยืนอยู่เเถมยังมีรูปงูตัวใหญ่ขนาดเท่าตัวเธอกำลังชูคอขึ้นมาเรียงกันเป็นเเถบยาว เสียงน้ำที่กำลังเคลื่อนที่ไหลรินมาจากที่ไหนสักเเห่งดังอยู่รอบๆตัวเธอไม่หยุด เธอเองไม่สามารถที่หาต้นเสียงเเละที่มาของมันได้เลย

"ฉันไม่รู้ว่าฉันมาได้ยังไง"

 

"โกหก!! " ทอมตระคอกเสียงเเตกหนุ่มของเขาใส่เธอจนเธอตกใจสะดุ้งถอยหลัง เกือบตกน้ำเเล้วไหมหล่ะมิลลี่ หญิงสาวยืนงงเกาหัวตัวเองเเรงๆจนทำให้ผมสีเเดงหยักศกของเธอยุ่งพันกันไปหมดเหมือนเธอไม่เคยสระผมเลย มิลลี่มองทอมด้วยอาการหวาดระเเวงเธอมองเขาสลับกับพื้นที่รอบๆที่มันก็ยิ่งทำให้ที่นี่ดูน่ากลัวไปอีก แค่ผู้ชายคนนั้นก็น่ากลัวแล้วยังเจอกับที่วังเวงเเบบนี้ก็ยิ่งเพิ่มความน่ากลัวเข้าไปอีก เผื่อเขาคิดมิดีมิร้ายกับเธอขึ้นมาเธอจะทำยังไงกัน เเถมตอนนี้ก็มีเเค่เธอกับเขาสองคนด้วยสิ

 

 

"ใครก็ได้พาฉันออกไปที ที่นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว มีใครอยู่รึเปล่า" หญิงสาวเเหกปากร้องตระโกนเสียงดัง ชายหนุ่มตัวสูงในชุดนักเรียนชายของฮอกวอตส์ผ้าคลุมยาวเฟื้อยของเขาลากไปตามพื้นตาสีดำนิลค่อยๆกระพริบลงอย่างใจเย็นก่อนยืนหน้านิ่งเขาไม่ได้มีปฏิกิริยาอาการที่จะทำอะไรเลย เขากลับยืนนิ่งมองหญิงสาวที่พยายามหาทางออกจากที่นี้โดยเธอใช้วิธีการร้องเเหกปากขอความช่วยเหลือ

 

 

"ที่นี้อยู่ที่ใต้ปราสาทไม่มีใครได้ยินได้เสียงเธอหรอก ถ้ามีคงเป็นฉันที่ได้ยิน เลิกเเหกปากได้เเล้ว ฉันจะพาเธอออกไปเอง แต่ที่นี้ต้องเป็นความลับ" สิ้นเสียงของทอมเขาก็เสกคาถาใส่เธอมันทำให้เธอสลบไปโดยไม่รู้สึกตัว พอรู้สึกตัวอีกทีก็นอนตัวชาในห้องพยาบาลไปเรียบร้อยเเล้ว ป็อปปี้ พ็อมฟรีย์หัวหน้าพยาบาลเมื่อเห็นว่ามิลลี่กำลังพยายามลุกตัวขึ้นจากเตียงเธอก็เข้ามาพยุงเธอขึ้นนั่งทันที สาวน้อยกล่าวของคุณ เธอเหลือบไปมองรอบๆห้องที่มีเพียงเธอคนเดียวที่อยู่ในห้องนี้ถ้าไม่รวมคุณพ็อมฟรีย์ที่มายืนตรวจอาการของเธออยู่ข้างๆ

 

 

"ทอมพาหนูมาที่นี่ เขาบอกว่าเห็นหนูสลบไป หนูดีขึ้นแล้วนะ" ม็อพฟรีย์ยื่นเเก้วข้างในเเก้วที่บรรจุยาสองเม็ดให้มิลลี่ก่อนที่เธอจะกรอกมันเข้าปากพร้อมกับตามด้วยน้ำเปล่าที่วางอยู่บนโต๊ะไม้สีเข้มตัวเตี้ยข้างๆเธอ รสชาติยายังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้นเเละคอของเธอมันช่างขมขมยิ่งกว่าบอระเพ็ดเสียอีก เธอสั่นตัวด้วยอาการที่เพิ่งสร่าง

 

"หนูอยู่ที่นี่นานรึยังคะคุณม็อพฟรีย์" เธอถามผู้หญิงวัยกลางคนที่กำลังถือเเก้วยาเเละเเก้วน้ำที่เธอเพิ่งดื่มเมื่อกี้เข้าไปเก็บไว้ที่ชั้นวางของ ก่อนจะหันมายิ้มเเล้วตอบด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร

 

"สามชั่วโมงน่าจะได้นะจ้ะ" หญิงสาวทำหน้าตกใจเธอกระโดดลงจากเตียงนอนทันที เธอไม่ยอมปล่อยให้มื้อค่ำอันล้ำค่าของเธอหายเพราะเธอมานอนสลบในห้องพยาบาลสามชั่วโมงหรอกนะ สาวผมเเดงวิ่งออกจากห้องพยาบาลด้วยความเร็วยังไม่ทันที่ม็อพฟรีย์จะได้เอ่ยปากถามเธอก็หายวับออกไปจากห้องนี้เเล้ว เเต่มิลลี่ก็ทำให้เธอรู้ว่าเธอไม่เป็นอะไรเเล้วเนื่องจากการวิ่งที่เร็วขนาดนั้นเธอคงหายเป็นปกติเเล้วจากอาการสลบ

.

.

น้ำฟักทองถูกเติมลงเเก้วทองเเดงจนเต็มมันล้นจนกระฉอกลงใส่โต๊ะอาหารที่ยาวเหยียดเสียงนักเรียนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน มิลลี่นั่งมองน้ำฟักทองในเเก้วของเธอทมันกำลังสะท้อนภาพของเธอที่กำลังมองมันอยู่จากข้างบนเเก้ว สีหน้าเบื่อหน่ายนิ้วเรียวเล็กปาดไปตามๆขอบบางๆของเเก้วทองเเดงขนาดพอดีมือจนเกิดเสียงเเหลมเบาๆตามมาด้วย มือขวาของเธอถือขนมปังเเละข้างหน้ามีซุปมันฝรั่งอาหารโปรดของเธอ เธอชอบมันมากตอนเเรกที่ได้ทานก็ติดใจเลย รวมถึงน้ำฟักทองที่ตอนเเรกก็คิดว่ามันคงน่าจะมีรสชาติที่เเสนจะสะอิดสะเอียนแต่พอได้ชิมก็ติดใจขึ้นมามันเป็นรสชาติที่เเสนจะน่าทึ้ง พวกคนอื่นๆควรได้ลองชิมมันบ้างเผื่อพวกเขาจะติดใจมันขึ้นมาเหมือนที่เธอติดใจเเละตกหลุมรักซุปมันฝรั่งเเละน้ำฟักทอง เสียงพูดคุยเเละกระซิบกันเรื่องเด็กบ้านสิริธิรินเเละรวมถึงนักเรียนบ้านอื่นๆดังเจื้อยเเจ้วจนเเทบน่ารำคาญ เธอสามารถรับรู้ว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน เเละรวมถึงกำลังมีคนยื่นมือมาขโมยซุปมันฝรั่งของเธอไป สาวผมเเดงตีมือชายที่นั่งข้างๆเธอเเละหันไปขลึงตาใส่ เขาจะยุ่งอะไรก็ได้แต่อย่ามายุ่งกับซุปของเธอเด็ดขาด

 

 

เสียงรองเท้าดังขึ้นทางหน้าห้องโถงเด็กนักเรียนกำลังทานข้าวกันอย่ามีความสุขพร้อมกับเสียงพูดคุยที่ดังไม่หยุด เสียงจานถ้วยมีดซ้อมเเละเเก้วทองเเดงกระทบเสียดสีกันจนเกิดเสียงกุ้งกิ้ง มิลลี่ที่ยื่นมือไปจับโน่นจับนี่ใส่จานของเธอ พรางปกป้องจานของเธอเท่าชีวิตเพราะมักมีสายตาไม่พึงประสงค์พร้อมจะมาเเย่งของหวานในจานของเธอตลอดเวลา

 

"เรื่องที่เธอเข้าไปในที่นั่นวันนี้ มันยังไม่จบเลยนะ " เสียงทุ้มของชายหนุ่มนามว่าทอมเอ่ยขึ้นจากด้านหลังของเธอ มิลลี่เงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนจะละสายตาลงมามองขนมหวานบนจานของตัวเองก่อน เธอไม่ได้สนใจเขาเเล้วเเละเธอก็ไม่ได้คิดมากอะไรกับมันเสียด้วย

 

"เอาขนมไหมทอม ไส้เเยมส้มอร่อยนะ" เธอพูดขณะที่กำลังเคี้ยวขนมเต็มปากมือยื่นขนมสองชิ้นให้ทอม ชายหนุ่มตัวสูงผมดำส่ายหน้าพร้อมโบกมือเป็นการปฏิเสธถึงเขาจะไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดอะไรอยู่ก็ตาม สาวผมเเดงวางขนมลงบนจานกระเบื้องของเธอก่อนจะยัดขนมชิ้นเล็กๆเข้าปากดูเเล้วเธอช่างมีความสุขกับของหวานพวกนี้เหลือเกิน แน่สิดั่งนิยามที่ว่าผู้หญิงชอบของหวาน

 

"ออบลิวิอาเต้" เสียงท่องพร้อมกับมีเเสงสีเหลืองอ่อนเล็กๆลอยปรากฏขึ้นบนปลายไม้กายสิทของชายหนุ่มนัยต์ตาสีดำนิลเข้ม เขากำลังร่ายคาถาลบหรือเปลี่ยนคำจำของเธอ เพื่อจะให้เรื่องห้องของเขาเป็นความลับตลอดไปโดยไม่ต้องมีเธอคนนี้เข้ามาข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย มันเป็นความลับ

 

"เฮ้!!! นายคิดจะทำอะไรนี่ฉันกินขนมอยู่นะ นายจะลบสมองฉันรึไงกัน มีมารยาทด้วยสิ" ดูเหมือนว่าคาถาเขาจะไม่ได้ผลกับพวกเลือดบริสุทธิ์อย่างเธอ เพราะไม่ว่าเขานั้นจะร่ายคาถาใส่เธอเป็นสิบๆครั้งเธอก็ยังคงจำทุกอย่างได้หมด

 

"ฉันไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเรื่อง...ห้องใต้บาดาลอะไรของนายหรอกนะ ในตอนนี้มันจะมีอะไรให้น่าสนใจกว่าขนมหวานในจานฉันอีกหล่ะทอม" สาวน้อยยัดขนมเข้าปากคำโตโดยไม่ได้สนใจคนตรงข้ามเลยว่าเขาจะมองเธอยังไง ความเป็นผู้ดีของเธอได้หายไปหมดเเล้วตั้งเเต่เข้ามาเรียนที่นี่เเรกๆ มันเป็นเหมือนการปลดปล่อยตัวตนที่เเท้จริงของเธอออกมาสักทีหลังจากที่ต้องทำตัวดีเป็นลูกคุณหนูต่อหน้าใครหลายๆคนตลอดเวลาที่มีพ่อเเม่คอยสังเกตุอยู่ เเต่นี่ไม่มีพ่อแม่ไม่มีป้าใจร้ายและไม่มีใครที่ต้องมาบอกให้เธอต้องเดินหลังตรงหรือค่อยๆทานข้าว เเต่ตอนนี้ทุกอย่างนั้นมันกลับตรงกันข้ามกับสิ่งที่เธอทำทั้งการเดินการเเต่งตัวรวมถึงเรื่องสำคัญอย่างการทานข้าว ดูไปดูมาเธอเหมือนพวกอดอยากไม่มีกิน ทั้งๆที่ครอบครัวก็มีตระกูลที่ดีเเละมั่นคงเเต่กลับทำตัวไม่สมฐานะ เเน่นอนที่นี่ฮอกวอตส์มันเป็นอิสระเเละเธอจะทำอะไรที่อยู่นอกเหนือสายตาพ่อเเม่ก็ได้พวกเขาคงไม่ได้ตามเธอมาหรอกนะหรือคงเเปลงร่างเป็นเเมลงวันที่บินไปมาเเถวๆนี่ เธอจะทำตัวหลุดโลกเเค่ไหนก็ได้พวกเขาไม่สนใจกันอยู่แล้ว โดยเฉพาะเด็กสังกัดงูที่ไม่ค่อยสนใจใครมากนัก

 

"ว่าเเต่มันเป็นห้องอะไรเหรอทอม" ชายหนุ่มทำหน้าสงสัยก็ไหนเธอพูดเองว่าเธอไม่สนใจมันเเต่เธอกลับถามมันขึ้นมาเเบบดื้อๆเเบบนี้เลยหล่ะ แล้วเขาควรที่จะตอบดีไหมหรือจะเงียบไม่ตอบดี เเต่ถึงจะไม่ตอบเธอก็คงไม่สนใจ

 

"ไม่ต้องรู้หรอกเซลวิน เธอไม่ใช่คนที่ต้องรู้" เขาเเทรกขึ้นขณะที่หญิงสาวกำลังยื่นมือไปเติมน้ำฟักทองให้เต็มเเก้วโดยไม่ได้สนใจคนรอบข้างตัวเธอเลยว่าพวกเขาจะมองเธอด้วยสายตาแบบไหนกัน โดยเฉพาะทอม

 

"ห้องความลับเหรอ" จบคำพูดของมิลลี่ตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นเพราะมันเป็นชื่อที่ใกล้เคียงมากกับความเป็นจริงของห้อง แต่ตามตรงเธอแค่เดาเท่านั่น จริงๆเขารู้เเหละว่าเธอไม่ได้ใส่ใจมันเเต่ถึงกะนั้นเขาก็ยังไม่อยากให้ใครรู้อยู่ดี ถึงเธอจะเป็นสาวน้อยที่ไม่ค่อยสนใจอะไรอยู่เเล้วเเต่มันก็ยังเป็นหนึ่งในความทรงจำของธเออยู่ดีเเหละ เขาอยากจะร่ายคาถาลบความทรงจำของเธอเเต่ไม้ว่าจะร่ายกี่ครั้งคาถากลับใช้ไม่ได้ซะงั้น เธอคงเเกร่งเดินไปสำหรับคาถาของเขา เเล้วมันจะมีวิธีไหนละที่จะทำให้เธอคนนี้ลืมเรื่องเกี่ยวกับห้องเเห่งความลับนั้นได้

 

เเบบลืมมันไปตลอดกาลเลย

.

Girl in the secret room

꧁ TBC ꧂

.

________________

.

.

__________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 B.D.always (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 07:39

    สู้ๆนะคะไรท์ เรารอตอนต่อไปน้าา
    #1
    0