Bear In Mind เพราะจริงใจ

ตอนที่ 6 : BIM 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ย. 62


​"ไอ่หมอขั้น!"

เสียงเรียกเมื่อพวกเราเดินกำลังจะเดินผ่านโต๊ะหนึ่ง เจ้าของเสียงโบกไม้โบกมือเรียกพี่หมอ ขั้น เขากับเจ๊กิมมองหน้ากันงงๆ แต่ก็ต้องเดินตามไปด้วย

"มากินหมูกระทะเหมือนกันหรอวะ หายากนะเนี่ยที่จะเห็นหน้าหมอขั้นสุดฮอตข้างนอก นอกจากในคณะ ฮ่าๆๆ"

เขากวาดสายตามอง โต๊ะใหญ่ที่มีเตาวางเรียงกัน 3 เตา ดูจากเสื้อช้อปที่รุ่นพี่บางคนใส่แล้วคงเป็นคณะวิศวะ อาจมีฉลองอะไรกัน รุ่นพี่บางคนก็หน้าคุ้นๆ น่าจะเป็นคนดัง คณะวิศวะนี่แหล่งรวมเหล่าเทวดานางฟ้าซะจริง แล้วมีคนที่นั่งหันหลังอีกที่เขาไม่เห็นหน้า เพราะพี่หมอยืนบังอยู่

"อืม แต่โต๊ะเต็มหมด คงต้องเปลี่ยนร้าน" พี่หมอขั้นตอบพลางมองไปรอบๆ

"เฮ้ย ไม่ต้องๆ มานั่งด้วยกันนี่ มีโต๊ะว่างอยู่ จองเผื่อไว้แต่บางคนไม่มากัน นานๆทีจะเจอมึง มาโม้กับกูก่อน ฮ่าๆๆ" พี่เขาว่าพร้อมกับลุกเคลียร์ที่นั่งให้

"มากันกี่คนนะ"

" 3"

"เออ พอดี มาๆ"

พี่เขาเคลียร์โต๊ะฝั่งเขาให้ เก้าอี้ 4 ตัวเรียงอยู่ฝั่งเดียวกัน พี่หมอขั้นเข้าไปนั่งข้างเพื่อน ตามด้วยเขาและเจ๊กิม

"โอเคหรือเปล่าหนูจริง กิม" พี่หมอหันมาถาม คงกลัวพวกเราจะอึดอัด

"โอเคครับ กินด้วยกันเยอะๆสนุกออก" ตอบยิ้มกว้างให้พี่หมอ

"โอเคที่สุดเลยค่า"

เขาหันไปมองพี่รหัสที่ตอบพี่หมอด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดปรกติ ปากตอบแต่ตากลับมองไปตรงหน้า ทำตาลอย เป็นอะไรของเขา มองพี่รหัสงงๆก่อนมองไปตามสายตาเธอไป

!!!

สบตากับคนที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้! จริงใจเลื่อนสายตาไปมองพรีมนดาที่นั่งทางซ้ายมือร่างสูง ซึ่งมองเขาอยู่ ก่อนจะยิ้มบางๆให้เขา หันไปทางขวามือร่างสูง ผู้ชายอีกสองคนที่มองเขาเหมือนตกใจ จะว่าไปก็หน้าคุ้นๆ

นี่มัน... พายุ เปย์ เพื่อนสนิทของปราบภัยนี่ มาเรียนกรุงเทพกันหมดเลยหรอ !

"เห้ย ไอ่หมอ ข้างมึงใครวะ"

เสียงเพื่อนพี่หมอขั้นทำให้เขาละสายตาจากตรงหน้าไปมองคนทักแทน

"หลานรหัสกูเอง มึงก็เคยเห็นนี่"

นั่นสิ พี่คนนี้เขายังเคยเห็นบ่อยๆเลย เมาแล้วหรือเปล่าเนี่ย ดูจากสภาพแก้วเบียร์ในมือแล้ว

"เฮ้ย! จริงหรอวะ แม่ง ไม่ใส่แว่นแล้วโคตรน่ารัก"

หา! ไม่ใส่แว่น? เขายกมือขึ้นแตะแถวๆใต้ตา ว่างเปล่า ไม่มีวัตถุกลมๆอยู่บนหน้าเขาเหมือนทุกวัน เชี่ย!!! ลืมใส่แว่นมาา ว่าแล้วเชียวทำไมเจ๊กิมพูดจาแปลกๆ ToT รีบเมื่อไรลืมตลอด ไอ่จริงใจ ไอ่คนขี้ลืม พอรู้ตัวว่าไม่มีแว่นแล้วเขาก็ขาดความมั่นใจขึ้นมาทันที ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสบตาใครอีก

"หึ น่ารักมาตั้งนานละ" พี่หมอขั้นตอบพร้อมกับลูบผมเขาเบาๆ

"ขอจีบได้มั้ยครับ"

ฮิ้ววววววววววววว~~

สิ้นเสียงเพื่อนจอมแซวของพี่หมอ เสียงโห้แซวของคนอื่นๆบนโต๊ะก็ดังขึ้น

ปึก!

"โทษที ตะเกียบหลุดมือ"

น้ำเสียงนิ่งๆของร่างสูง ทำให้พวกรุ่นพี่เลิกสนใจที่จะแซวเขา เพราะดูจากใบหน้าที่มีความไม่พอใจของปราบภัยแสดงออกมาเต็ม ก้มหน้าก้มตากินกันต่อ 

จริงใจหันไปมองคนตรงหน้าที่มองเขาด้วยสายตาน่ากลัวกว่าเพื่อนพี่หมอที่แซวเขาเมื่อกี้ซะอีก ไม่พอใจอะไรอีก เขาก็อยู่เฉยๆของเขาแล้ว ไม่ได้ไปยุ่งกับแฟนตนเหมือนคราวที่แล้วซะหน่อย เขาทำเป็นไม่สนใจเบือนหน้าหนี เห็นเปย์กับพายุยังมองเขาอยู่ แต่มองด้วยสายตาคนละแบบ เปย์มองเหมือนไม่พอใจ ไม่ชอบ ไม่แปลกหรอก กับคนที่ทำร้ายเพื่อนเขา แค่มองหน้าได้โดยไม่ลุกขึ้นมาต่อยสักตั้งก็ดีละ อาจเป็นเพราะเขาตัวเตี้ยกระจิ๊ดริ้ดแบบนี้ละมั้งถึงยังสามารถนั่งร่วมโต๊ะกับเขาได้ถึงตอนนี้ เพราะถ้าต่อยเขาก็เหมือนทำร้ายผู้หญิง ส่วนพายุมองเขาด้วยสายตาเหมือนอยากถามอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่พูด เขาก้มหน้าก้มตาปิ้งหมูบนเตาต่อ ไม่สบตากับใครอีก 


            จนเริ่มอิ่ม เขากวาดสายตามองรอบโต๊ะ เห็นพวกพี่เขาแกล้งกันเหมือนเด็กๆก็เผลอหัวเราะออกมา บรรยากาศครึกครื้นเฮฮาทำให้เขาไม่อึดอัดเหมือนอย่างตอนแรก ปรกติไม่ค่อยได้ยิ้มอย่างนี้บ่อยหรอก


รู้สึกเหมือนถูกจ้องจากใครบางคน รังสีอำมหิตรุนแรงแบบนี้ไม่หันไปมองก็รู้ว่าใคร ทำเป็นไม่สนใจ นั่งมองพี่เขาแกล้งกัน ก่อนหางตาจะเหลือบไปเห็นพรีมนดาที่มองเขาอยู่ ทำไมวันนี้มีแต่คนคอยจ้องคอยมองเขากันนะ ถ้าเป็นปลากัดป่านนี้เขาคงท้องลูกสองไปแล้ว -.,-

เขายิ้มตอบหากแต่รอบนี้ไม่ได้รอยยิ้มกลับ ถูกจ้องกลับนิ่งๆแฝงความขุ่นข้องอะไรบางอย่าง จนเป็นเขาเองที่ต้องหลุบตาลง แต่สายตากลับปะทะกับบางอย่างบนคอขาว  นี่มัน...


'ป้อม มีอะไรจะคุยกับเค้าอ่ะ'

'เค้ามีของจะให้ป้อมด้วยนะ'

'ปราบ เราเลิกกันเถอะ'

'ปะป้อมว่าอะไรนะ'

'เราเลิกกันเถอะ'

.

.

.

'มันจบแล้วจริงๆเหรอวะ ยังไม่ทันให้ของขวัญเลยนะ'

'เขาคงไม่อยากได้แกแล้วสินะ'

ร่างสูงที่เอาแต่ร้องไห้ ไม่รู้เลยว่าใครอีกคนยังไม่ได้ไปไหนไกล หลบหลังต้นไม้ร้องไห้ไม่ต่างจากตน ยกมือปิดปากเล็กกลั้นเสียงร้อง ยิ่งอีกฝ่ายร้องไห้แค่ไหน คนแอบอยู่ยิ่งร้องหนักกว่า มองผ่านม่านน้ำตาเห็นร่างสูงหยิบของในกล่องขึ้นมา อยากสิ อยากได้มาก แต่เขาคงไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของมันอีกแล้ว สร้อยคู่แม่กุญแจรูปหัวใจสีทองกับลูกกุญแจสีเงิน


อันเดียวกันกับที่กำลังประดับอยู่บนคอของดาวมหาลัยตรงหน้า ตั้งใจจะให้กันไม่ใช่หรอ แล้วทำไม... ทำไมถึงให้คนอื่นได้ง่ายๆอย่างนี้กัน หรือเพราะ... ไม่สำคัญตั้งแต่แรกแล้ว พอเถอะจริงใจ คนที่ผิดคือแก แกไม่ควรรู้สึกเสียใจแบบนี้

ร่างสูงที่ตักผักให้พรีมนดาเงยหน้าขึ้นมอง มองตามสายตาเขาไปถึงคอขาว ก่อนริมฝีปากบางจะหยักยิ้มร้าย

" พรีม สร้อยเบี้ยวน่ะ "

จับสร้อยบนคออย่างจงใจให้เขาเห็นชัดๆ  เป็นเขาเองที่หลบสายตา

ไม่ใช่ ไม่ใช่ปราบภัยคนเดิมที่เขารู้จักอีกแล้ว ใจร้ายเกินไป ใจร้ายจนไม่คิดว่าคนนี้คือปราบภัยของเขาจริงๆ ไม่สิ ไม่ใช่ของเขาแล้ว ของพรีมนดาต่างหาก...

"เจ๊กิม จริงไปเข้าห้องน้ำนะครับ"

หันไปบอกเจ๊กิมที่เอาแต่แอบถ่ายรูปเหล่าหนุ่มหล่อรอบโต๊ะอย่างเมามันส์อยู่

"อืมๆ รีบไปรีบมาหล่ะ"

เขาเดินไปทางห้องน้ำหากแต่ไม่ได้เข้าไป เดินไปสวนหย่อมขนาดเล็กด้านข้างแทน หนีบรรยากาศอึดอัดข้างใน มาสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกให้สมองโล่ง ไม่ต้องไปคิดเรื่องอะไรอีก นั่งตรงนี้มองเห็นพระจันทร์ชัดจัง ดวงดาวก็เต็มท้องฟ้าเลย...



' ป้อม ตัวว่าดวงดาวและพระจันทร์อยู่ไกลมั้ย'

'ก็ต้องไกลสิ'

'งั้นดวงดาวและพระจันทร์เค้าคงเอื้อมให้ตัวไม่ถึง'

'หา?'

'ขอเปลี่ยนเป็นความคิดถึงแทนได้ป้ะ '

ป๊าบ!!

'โอ๊ย เจ็บ~!!'

'เจ็บก็ดี เล่นไรไม่รู้เรื่อง (-3-)'

'พูดจริงนะ'

'ไม่คุยด้วยแล้ว'

'ฮ่าๆๆ เขินหรอ~'

ป๊าบ! ป๊าบ! ป๊าบ!



แต่ยิ่งอยู่คนเดียวก็ยิ่งคิด ไม่ชอบแบบนี้เลย...

"คิดถึงเมื่อก่อนเนอะ"

!!!!

"พายุ"

"นั่งด้วยได้มั้ย" ถามก่อนล้วงบุหรี่คีบใส่ปาก ทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาก่อนหันมาถามเขา "สูบนะ"

มองร่างสูงงงๆ อะไรของเค้าเนี่ย อุตส่าห์หนีมานั่งทำเอ็มวีเงียบๆคนเดียวแล้วนะ ยังมีคนตามมาขัดฟีลอีก ที่สูบบุหรี่ก็ออกจะกว้าง มาสูบอะไรตรงนี้

"อืม" แต่ก็ได้แต่บ่นในใจแหละ ใครจะกล้าว่าอะไร แหงนมองท้องฟ้าตรงหน้าต่อ

"ดาวสวยดี แต่ไม่เท่าบ้านเรา"

ร่างสูงที่สูบบุหรี่อยู่ข้างๆเอ่ยขึ้น แหงนมองท้องฟ้ามุมเดียวกับเขา มองจากด้านข้าง ต่างหูสีเงินเม็ดเล็กสะท้อนกับแสงไฟด้านหลังทำให้พายุดูหล่อแบดบอยไปอีก กลุ่มนี้คบกันที่หน้าตาหรือไงนะ

"นั่นสิ แปลกเนอะ มองท้องฟ้าเดียวกัน หากแต่คนละสถานที่ คนละคน เราก็คิดต่างกันแล้วว่าที่ไหนจะสวยกว่า" พูดด้วยน้ำเสียงขบขัน ก่อนหันไปยิ้มให้ร่างสูงข้างๆ

พายุอัดควันบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนพ่นออกมา ขยี้เศษบุหรี่บนพื้นด้วยรองเท้าผ้าใบราคาแพง

"เพราะคนเรามองสิ่งที่เห็นแตกต่างกันไง บางคนมองแต่ภายนอก แต่บางคนมองถึงข้างใน"

"..." น้ำเสียงจริงจังของพายุทำให้เขาต้องเงียบฟัง

"เหมือนการดูดาว ถ้าเราดูเฉยๆ ดูผ่านๆ เราก็จะมองว่าไม่สวย ไม่น่าดู ไม่น่าสนใจ แต่ถ้าเรามองลึกลงไปว่าเราดูกับใคร ดูเพราะอะไร ดาวที่เรากำลังมองอยู่คือดาวอะไร เราก็จะมองมันด้วยความสุขเอง"

พายุพูดหากแต่สายตามองขึ้นไปบนฟ้า เขาไม่รู้ว่าร่างสูงต้องการจะบอกอะไร แต่มีอะไรบางอย่างบอกให้เขาฟังต่อ

"เรื่องบางเรื่องถ้าเราปักใจเชื่อไปตามที่เห็นแล้ว ก็จะเชื่อแบบนั้นตลอดไป ไอ่ปราบก็เหมือนกัน"

"พายุ..."

พายุต้องการจะบอกอะไร! ก้อนเนื้อภายในอกเต้นระรัวเหมือนกลัวอะไรสักอย่าง ไม่ใช่ ไม่ใช่หรอกจริงใจ ใจเย็นๆ

"ไม่คิดจะบอกมันจริงๆหรอ"

"หมายความว่ายังไง"

น่ะ นี่ พายุรู้หรอ จ้องหน้าร่างสูงตาเบิกโพลง ค้นหาสิ่งที่ร่างสูงกำลังจะบอก

"แบบนี้ดีแล้วจริงๆหรอ" พายุเลื่อนสายตาจากมองฟ้าข้างบนมามองหน้าเขา มองนิ่งแต่ต้องการคำตอบ

"พายุ...รู้หรอ"

"... อืม"

ระ รู้จริงๆหรอ เมื่อไหร่ ตอนไหน รู้นานหรือยัง รู้ได้ยังไง แล้ว... แล้วปราบภัย...

"แต่เราไม่เคยบอกใครหรอก"

"เรา..."

อย่างน้อย อย่างน้อยปราบภัยก็ยังไม่รู้ ไม่อยากเลย ไม่อยากให้เขารู้

"เมื่อตัดสินใจตั้งแต่แรกแล้ว" ร่างสูงจ้องลึกเข้ามาในตาเขา

"..."

"ก็อย่าอ่อนแอตอนนี้" คำพูดของร่างสูง เป็นสิ่งยืนยันว่าเขารู้จริงๆ พายุรู้เรื่องวันนั้น...

"ไม่งั้นที่ทำทั้งหมด จะสร้างปัญหาต่อทุกคน" กล่าวเสียงเรียบ ร่างสูงลุกขึ้นกระชับเสื้อสูทตัวนอกให้เรียบร้อย ปัดฝุ่นออกจากกางเกงก่อนยืนขึ้น

"ดีใจนะที่ได้เจออีกครั้ง" ร่างสูงจับบ่าเขาเบาๆก่อนเดินจากไป

นั่นสิ นี่เรามัวทำอะไรอยู่ แค่เขากลับมาก็ทำให้เรารวนไปหมด เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ให้เรื่องทุกอย่างมันจบ จบแต่เพียงเท่านี้ ไม่ต้องรื้อฟื้นอะไรอีีก...

****************************************

100%

มาต่อให้แล้วน้าทุกคน มาดึกหน่อยเพราะติดทำธุระ แต่ก็มานะจ้ะ555 สำหรับคืนนี้ฝันดีนะทุกค้นนนนน

4 ความคิดเห็น