Bear In Mind เพราะจริงใจ

ตอนที่ 4 : BIM 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ย. 62


​"ไม่เจอกันนาน"

"..."

"ดูสุขสบายดีนะ"

ร่างเล็กใจเต้นแรงที่อีกคนเอ่ยทัก แต่ประโยคต่อมาก็ลบเลือนความใจเต้นไปจนหมด เขาได้แต่ยืนนิ่งไม่หันหน้ากลับไปมองคนพูด ใบหน้าขาวหลุบต่ำ ก้มมองมือสั่นๆที่ร้อนผ่าวของตนเอง ความรู้สึกตอนนี้ปะปนกันไปหมด ตกใจที่ได้เจอ ตื่นเต้นที่ถูกทัก ดีใจที่ยังจำได้ เสียใจที่เขาไม่เหมือนเดิม และความสู้สึกโกรธที่นำโด่งอยู่ตอนนี้กับประโยคทักทายของคนด้านหลัง

สุขสบายงั้นหรอ? ใครกันที่สุขสบาย...

เขาหันหน้ากลับไปสบตากับคนตรงหน้านิ่งๆ จ้องดวงตาที่ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ เนิ่นนานต่างคนต่างไม่พูดอะไร จ้องลึกเข้าไปค้นหาความรู้สึกข้างใน แต่ยิ่งมองยิ่งทำให้รู้ว่า

ไม่หลงเหลืออะไรระหว่างกันแล้วจริงๆ

จริงใจจ้องหน้าร่างสูงอีกครั้ง สองขาค่อยๆก้าวถอยหลัง ก่อนวิ่งออกไปไม่หันกลับไปมอง ไม่เอาแล้ว พอแล้ว แค่วันนี้วันเดียวก็เจ็บไปหมดแล้ว...

"หึ"

ปราบภัยมองคนที่วิ่งออกไป ก่อนสายตาที่เฉยชาเมื่อครู่จะหวุบไหวเล็กน้อย ก่อนกลับมาเป็นเหมือนเดิมเพียงชั่ววินาที

คนที่ได้เปรียบคือคนที่จัดการความรู้สึกของตนเองได้ก่อนนะ...จริงใจ



"ไปนานจังวะไอ่จริง"

พัดถามขึ้นเมื่อเห็นคนร่างเล็กเดินเขามาในโรงอาหารอย่างเร่งรีบ ก่อนนั่งลงเก้าอี้ว่างข้างเธอ หืม ขอบตาแดง? ไปทำอะไรมา

"ห้องน้ำคนเยอะน่ะ เอ่อ เราไปซื้อข้าวก่อนนะ"

ร่างเล็กยิ้มให้เพื่อน ก่อนเดินออกไปซื้อข้าว

"มันเป็นไรป่าววะ ดูแปลกๆ" มาร์ถามขึ้นหลังจากเพื่อนร่างเล็กเดินไปไกลแล้ว วันนี้ตั้งแต่เจอจริงใจ ก็เห็นทำหน้าเหมือนกังวลอะไรสักอย่างตลอด

"กูถามแล้ว มันไม่บอกกู" มีนที่นั่งฟังเงียบๆพูดขึ้น แต่ไหนแต่ไรเวลามีอะไรจริงใจก็ไม่เคยบอกเพื่อนอยู่แล้ว ชอบกังวล คิดมาก ขี้เกรงใจ เชื่อคนง่าย จนทำให้ถูกแกล้งบ่อยๆ ไม่รู้วันนี้ไปโดนใครแกล้งอะไรมาอีกหรือเปล่า และถามให้ตายจริงใจก็ไม่บอกหรอกถ้าเจ้าตัวไม่อยากเล่าเอง เขาถึงทำได้แค่ห่วงอย่างนี้ไง ไม่เคยได้อยู่ข้างๆคอยปลอบใจเจ้าตัวยามทุกข์เหมือนอย่างที่ใจเขาอยากทำ...

"กินอะไรดีน้า"

ร่างเล็กยืนอยู่กลางโรงอาหาร กวาดสายตามองร้านรอบตัวอย่างใช้ความคิด ตอนนี้รู้สึกหิวมาก ท้องร้องจ๊อกๆเลย แต่ปัญหาคือไม่รู้จะกินอะไร ToT

อืม... โอ๊ะ! ผัดไทยหอยลาย!

จริงใจยิ้มกว้างก่อนรีบเดินไปร้านขายผัดไทยของโปรดของตน โอ๊ย~ ไม่ได้กินมานาน อยากกินๆ และดูเหมือนพระเจ้าจะเข้าข้างเขา เพราะเหลือคนต่อแถวอีกแค่ไม่กี่คน

"เอาผัดไทยหอยลายครับ/ค่ะ"

เขาเอ่ยสั่งอาหาร และเสียงหวานข้างหลังก็พูดขึ้นมาพร้อมกัน แม่ค้ามองหน้าเขาสลับกับคนข้างหลังเลิ่กลั่กก่อนก้มลงไปผัดอาหารในกระทะให้ ร่างเล็กจึงหมุนตัวกลับไปมองด้านหลัง

!!!

"พรีม"

"จริงใจ"

ทำไมวันนี้โลกกลมจังเนี่ย เจอสองคนพร้อมกันเลย วันซวยของไอ่จริงจริงๆ

จริงใจมองใบหน้าตกใจของพรีมนดา ที่ทำหน้าตกใจก็ยังสวยอยู่ดี เธอเหมาะกับเขา พวกเขาเหมาะสมกันจริงๆ

"จริงใจก็เรียนที่นี่หรอ บังเอิญจัง"

จากใบหน้าตกใจก็ส่งยิ้มนิดๆให้ แต่ไม่กล้าสบตาเขา พอได้มองตรงๆพรีมนดาก็เปลี่ยนไปเหมือนกันนะ ดูสวยขึ้นมาก ดูเป็นคุณหนูแต่ก็ติดดิน กิริยามารยาทดี รวมๆแล้วเป็นผู้หญิงที่ผู้ชายส่วนใหญ่ชื่นชอบ เป็นพรีมนดาก็ดีแล้ว...

"อืม พรีมสบายดีนะ"

"จ้ะ" พรีมยิ้มบางๆพร้อมกับก้มลงเล่นโทรศัพท์ในมือ เขาเห็นอย่างนั้นเลยไม่อยากถามซักไซ้อะไรอีก เพราะอีกคนก็ไม่อยากพูดคุยด้วยสักเท่าไร ร่างเล็กก้มมองเท้าตนเองก่อนเบือนหน้าไปมองแม่ครัวที่ผัดอาหารต่อ

ผ่านไปราว 5 นาที คนข้างๆหน้าเริ่มบูดบึ้ง ยกนาฬิกาขึ้นมองเวลาถี่ๆ สายตาก็มองไปที่โต๊ะว่างในมุมหนึ่งตลอด ร่างบางเงยหน้าจากนาฬิการาคาแพงบนข้อมือสบตากับเขาที่มองอยู่พอดี ยิ้มบางๆให้ คนตรงหน้ามองนิ่งๆก่อนก่อนคลี่ยิ้มกลับมา

บรรยากาศอึดอัดเริ่มครอบงำ แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร เสียงคุณป้าเจ้าของร้านก็ดังขึ้นเสียก่อน

"ผัดไทยหอยลายได้แล้วจ้า"

จริงใจหันไปมองพรีมนดาที่ก้มหน้าก้มตาสนใจโทรศัพท์อยู่ เลยคิดว่าไม่ทักจะดีกว่าเพราะอาจคุยธุระอยู่ เดี๋ยวเจ้าตัวคงมาเอาเอง ร่างเล็กหันหลังไปรับจานผัดไทย สายตาเหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังเดินตรงมา พอดีกับเสียงเรียกชื่อดังขึ้นและจานในมือถูกกระชากไป

"ปราบ!"

ตุบ!

เพล้ง!

พรีมนดาที่เห็นปราบภัยเดินมาก็เร่งรีบอยากไปเอาใจร่างสูง เพราะรู้ว่าปราบภัยขี้หงุดหงิด ถ้าได้เห็นว่าตนซื้อของโปรดให้คงยิ้มกว้าง สายตาเห็นแม่ค้ากำลังตักอีกจานอยู่ แต่เพราะความเร่งรีบกลัวไม่ทันร่างสูงที่กำลังเดินจากไป เลยดึงจานที่จริงใจถืออยู่ แต่เพราะกระชากอย่างแรงทำให้ผัดไทยในจานกระเด็นโดนเสื้อเธอ ร่างเล็กที่โดนกระชากจานจากในมือก็ตกใจเผลอกระชากกลับทำให้เส้นผัดไทยหกรดเสื้อเขาเต็มๆพร้อมกับจานในมือที่ร่วงลงพื้น

เขาและพรีมนดาต่างชะงักก้มมองเศษจานแตกตรงหน้า เสื้อของเธอมีรอยเลอะเป็นวงกว้าง แต่เขานี่สิเละทั้งตัว แขนข้างที่ถือจานผัดไทยอยู่ก่อนหน้านี้ก็มีเส้นผัดไทยห้อยอยู่ เละเทะเลย!

"เกิดอะไรขึ้น!"

เสียงตวาดดังมาจากด้านหลัง ก่อนเจ้าของเสียงจะเดินไปยืนข้างพรีมนดา สายตาเย็นชาจ้องเขาเหมือนโกรธ สายตาเลื่อนมองเสื้อที่เลอะเทอะของเขานิ่ง วนกลับไปมองคนข้างตน หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงเช็ดให้คนข้างๆอย่างอ่อนโยน สายตาที่มองกันมีแต่ความห่วงใย

เจ็บดีมั้ยล่ะจริงใจ นอกจากถูกมองด้วยสายตากล่าวโทษว่าเป็นคนผิดแล้ว ยังเห็นเขาเป็นห่วงเป็นใยกันอีก

"ตกลงเกิดอะไรขึ้น"

เสียงเย็นชาถามขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับตวัดสายตามองเขา ร่างเล็กมองกลับนิ่งๆไม่คิดจะตอบคำถาม พรีมนดาที่เห็นทั้งสองมองหน้ากัน ใบหน้าขาวเริ่มกังวล ไม่ดีเลยจริงๆ ไม่อยากให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันนาน กลัวไปหมด...

"เอ่อ อุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ เขาคงเข้าใจผิดว่าจานนี้เป็นของเขา เลยแย่งกันนิดหน่อย"

ร่างเล็กหันไปมองคนพูดขวับ ห๊ะ! เขาเนี่ยนะเข้าใจผิด ในเมื่อเขามาก่อน และจานนี้เขาก็รับก่อน คนที่กระชากไปต่างหากล่ะที่เข้าใจผิด

เขามองพรีมนดาที่ก้มหน้าหลบสายตา พยายามดึงมือปราบภัยออกไป แต่อีกคนกลับไม่ให้ความร่วมมือ

"หึ นี่แย่งของคนอื่นหรอ"

"..."

"เป็นนิสัย... หรือสันดานล่ะ"

จริงใจกำมือแน่นจนสั่น โกรธ เขาโกรธคนตรงหน้า เกลียดคนชอบดูถูกคนอื่น ขอบตาเล็กร้อนผ่าว มือสั่นตัวสั่นไปหมด อย่านะจริงใจ อย่าอ่อนแอให้คนพวกนี้เห็นนะ

"เราไม่ได้แย่ง เรามาก่อน"

​ร่งเล็กจ้องคนตรงหน้านิ่ง สายตาสื่อความหมายบางอย่าง

"ยังไม่ทิ้งอีกหรอ นิสัยชอบโยนความผิดให้คนอื่นเนี่ย"

ปราบภัยยังคงกล่าวคำเสียดสีเรื่อยๆ ร่างเล็กไม่โต้ตอบ เบือนหนาหนี ก่อนก้มลงเก็บเศษจานตรงหน้า ร่างสูงยิ่งโกรธจัดเมื่อเห็นร่างเล็กทำเหมือนไม่สนใจ ไม่ชอบถูกเมิน ก็รู้แต่ทำไมยังทำ! อดไม่ได้จนเผลอมือเล็กที่เก็บเศษจานอยู่

"โอ๊ย!" ด้วยความตกใจที่ถูกกระชากมือ เลยเผลอกำเศษจานจนบาดมือ

ร่างสูงใจกระตุกเล็กน้อยที่เห็นเลือดบนมือขาว แต่เขาก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจ กระชากร่างเล็กให้ลุกขึ้น

"หึ แผลแค่นี้เจ็บหรอ แล้วที่ทำคนอื่นล่ะ ไม่คิดว่าเขาจะเจ็บบ้างหรอ!" ตวาดพร้อมกับมองด้วยสายตาแข็งกร้าวแต่สั่นไหว

"..." จริงใจไม่โต้ตอบ ก้มหน้าลงกลั้นน้ำตาที่เริ่มคลอหน่วย

"เจ็บที่กายไม่เท่าเจ็บที่ใจหรอก โดนซะบ้าง จะได้รู้ว่าความเจ็บปวดมันไม่สนุกหรอกนะ" จ้องมองหน้าขาวนิ่งๆ ขอบตาแดงก่ำ

"ฮึกๆ" น้ำตาที่คลอเต็มหน่วย ร่วงลงจากตาเล็ก

"..."

"..."

"ปราบ พรีมหิวข้าว"

เสียงเรียกพร้อมกับแรงสะกิดทำให้ปราบภัยหลุดจากภวังค์อดีต มองมือตนเองที่กำแข็งร่างเล็กไว้แน่น มองคนตรงหน้าเนิ่นนานก่อนยอมปล่อย หันไปสนใจคนข้างๆ

"ครับ พรีมอยากกินอะไร" สายตาแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน

"พรีมอยากกินก๋วยเตี๋ยว ไปร้านนั้นกันเถอะ"

"ครับ" ปราบภัยมองร่างเล็กตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนเดินออกไปพร้อมพรีมนดา

จริงใจมองสองร่างที่เดินจากไป ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ก้มลงเก็บเศษจานตรงหน้าต่อ


แหมะ แหมะ

หยดน้ำตาหล่นกระทบมือขาวหยดแล้วหยดเล่า มืออีกข้างยกขึ้นเช็ดน้ำตาที่ยิ่งเช็ดยิ่งไหล

"ฮึกๆ ฮึก"

ขอโทษนะจริงใจ ขอโทษที่อ่อนแอ ขอโทษที่ร้องไห้อีกแล้ว ขอโทษนะหัวใจ สัญญานะ ต่อไปนี้จะเข้มแข็งกว่านี้ สัญญา...

****************************


ตอนนี้เป็นตอนที่โฟร์อายอยากอธิบายให้ทุกคนเห็นภาพตาม แต่ยังคิดว่าอธิบายได้ไม่ดีพอ ToT ถ้าผิดพลาดยังไง เม้นติชมได้เลยน้าาา

8 ความคิดเห็น