Millennium รักนิรันดร์ +fic Wenrene+

ตอนที่ 16 : 十六 การจากลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 753
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    23 มี.ค. 60




  
:เพลงประกอบเพื่ออรรถรส (มั้ง): 


十六

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

Iการจากลาเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกผู้ทุกคนเกลียดชังแต่กลับเลี่ยงมันไม่ได้เลยI

 

ซังกิลสำลักควันโยนร่างไร้วิญญาณของชายชุดดำที่ขวางทางออกเพื่อแหวกองเพลิงไปหาน้องสาวที่อยู่ด้านบน เขาไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นหลังจากได้ยินเสียงปืนพวกบ้านี่ก็กรูเข้ามารุมเขาโดยทันทีทำให้ไม่เห็นกว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงรอบข้างก็ดังเสียงจนเสียงเรียกชื่อน้องสาวของเขาลอยหวิวหายไปในอากาศโดยปริยาย

            ทว่าร่างๆหนึ่งที่เดินผ่านกองไฟลงจากบันไดก็ทำให้เขาหยุดชะงัก ไอรีนตัวเปื้อนเลือดจนชุดทำงานกลายเป็นสีแดงเป็นหย่อมๆ ในมือมีร่างของหลานคนโตที่แน่นิ่ง แววตาของน้องสาวว่างเปล่าเสียจนซังกิลเดาได้เลยว่าต้องเกิดอะไรขึ้นกับเวนดี้อย่างแน่นอน

            ไอรีน!! ทางนี้!!”         

            พี่ชายเอ่ยเรียกสติคนที่เหม่อลอยเป็นผลให้ไอรีนปรายสายตามามองกลุ่มคนที่รุมซังกิลอยู่ก่อนจะจิกสายตาเป็นผลให้ชายชุดดำทรุดลงกุมลำคอแล้วขาดอากาศหายใจในที่สุด ดวงตาสีแดงนั้นยังคงแข็งกร้าว เมื่อมองเห็นซังกิลที่บาดเจ็บก็ค่อยๆจางลงจนกลายเป็นสีดำสนิท

 

            เกิดอะไรขึ้น?! ซึงวาน…” ซังกิลมองร่างเล็กที่หลับตาแน่นิ่งบนอ้อมแขนของไอรีน ใบหน้าสวยเปื้อนน้ำตาไม่แสดงอารมณ์ใดๆนอกจากปล่อยให้น้ำตาไหล ไอรีนคงช็อคมากจนทำอะไรไม่ถูก

 

          เธอตายแล้ว…”

            พี่ชายรีบเข้าไปประคองเมื่อเห็นว่าน้องสาวเหมือนจะทรุดลง เขามองไปด้านบนก็พบกับร่างของคังอินที่เบิกตาโพลงมีเลือดไหลออกตามปากและจมูก เขาหมดลมหายใจไปแล้วและดูเหมือนว่าจะทรมานก่อนตายเสียด้วยสิ

            “ข้าต้องไปที่ปราสาทหลวง…”

 

            “คิดจะทำอะไร?...” ซังกิลเอ่ยถามน้องสาวพลางลูบเรือนผมของเด็กสาวที่สิ้นลม แม้แต่ซังกิลที่เข้มแข็งก็ยังกลั้นนำตาไว้ไม่อยู่เมื่อเห็นหลานในสภาพแบบนี้แล้วจิตใจของไอรีนล่ะจะเจ็บปวดขนาดไหน

            “…แบ่งครึ่งชีวิตไอรีนพูดด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย ก่อนจะกระชับกอดเด็กสาวที่ไร้ลมหายใจไว้แนบอก ชายหนุ่มอ้าปากค้างแล้วส่ายหน้าเป็นพัลวัน

 

            ไม่ได้! ทำอย่างนั้นไม่ได้!! เจ้ารู้หรือไม่ว่า-“

 

            “ข้ารู้ข้ารู้ว่าชีวิตข้าจะเปลี่ยนเป็นมีขีดจำกัด…”

            ใบหน้าสวยเงยขึ้นหลังจากกดจูบลงบนเรือนผมงามของคนในอ้อมแขน ลำคอแห้งผากดวงตาก็พร่ามัวเพราะน้ำตาเอ่อล้นออกมาไม่หยุด สองมือยังคงอุ้มร่างอ่อนปวกเปียกไว้แม้จะสั่นระริก

            ถ้าหากข้าต้องเห็นนางตายไปต่อหน้าอีกชีวิตอมตะก็ไร้ความหมาย…”

            “ถ้าหากต้องตายก็ขอตายพร้อมกับคนที่ข้ารักได้หรือไม่?”

 

            ซังกิลนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าอย่างจำยอม มือหนายกขึ้นตบบนไหล่ลาดของน้องสาวก่อนจะคว้าเอาตัวน้องสาวมากอดแล้วเคลื่อนมือลงไปลูบใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กสาว เขาไม่อยากให้ไอรีนมีขีดจำกัดของอายุ แต่เขาก็ไม่อยากให้เวนดี้ตาย อย่างน้อยมันก็ทำให้เด็กคนนี้มีโอกาสฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง

            “รีบไปเถอะข้าจะตามไป หลังจากที่รู้ว่าเยริมปลอดภัย

 

          ขอให้เอิร์คจงเห็นใจ มอบชีวิตให้เด็กคนนี้อีกครั้งด้วยเถิด

 

 

 

            หลังจากที่ไอรีนนั่งคุกเข่าอยู่หน้าเหล่าเอิร์คอ้อนวอนให้ทำพิธีแบ่งครึ่งชีวิตก็ถูกพาตัวมาที่ห้องทำพิธีของปราสาทหลวง ร่างสวยเอนกายลงบนแผ่นเหล็กลักษณะคล้ายเตียงบวกกับเก้าอี้ก่อนจะหันไปมองร่างเล็กที่ถูกจับให้เอนลงอย่างเบามือ คบเพลิงถูกปักลงใกล้ๆก่อนที่ชายแก่ในชุดคลุมสีหม่นจะยิ้มจนเห็นฟันผุๆแล้วพูด

            หน้าไม่เปลี่ยนจากตอนอายุ 20 ปลายๆเลยนะท่านเนี่ย

            ไอรีนแค้นยิ้มสูดลมหายใจลึกเมื่อคิดถึงอนาคตที่จะเปลี่ยนไป ชายแก่หยิบมีดที่วาววับแต่ด้ามเหล็กกลับสีหม่นเหมือนผ่านมานานหลายปี เมื่อนึกบางอย่างขึ้นได้เจ้าของเรือนผมสีเขม่าควันก็เอ่ยขึ้นแม้เสียงจะยังสั่นจากการร้องไห้ไม่หาย

 

            อย่าลืมจดหมายที่ข้าเขียนไว้มันสอดอยู่ในสมุดโน้ต คงต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนานในขณะที่นางจะตื่นมาในเช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่พิธีเสร็จสิ้น

            ใบหน้าสวยไล่สายตามองสมุดโน้ตเล่มไม่ใหญ่ไม่เล็กสีน้ำตาลเข้มที่วางอยู่ข้างกาย ทำใจครู่หนึ่งแล้วละสายตาจากมันมามองคนข้างๆในขณะที่ชายแก่ในชุดคลุมสีหม่นยังคงตระเตรียมของต่อ

 

            เหตุใดทำให้ท่านยอมสละชีวิตอมตะงั้นรึ?...ช่วยตอบข้าที ก่อนที่จะไม่ได้คุยกันอีกนานชายแก่กลั้วหัวเราะส่งสายตาเชิงคำถามผ่านดวงตาสีซีดจากต้อกระจก คนถูกถามยิ้มจางแล้วละสายตาจากร่างเล็กที่อยู่ไม่ไกล ริมฝีปากอ้าออกขยับเป็นคำพูดตอบกลับ

 

            ข้าเบื่อ…”

 

            “ฮ่ะๆๆ ท่านนี่ก็อารมณ์ขันเหมือนกันนี่” “แต่ข้าก็อยากรู้คำตอบที่แท้จริงขอแบบกินใจ

 

            “ข้าไม่อยากมีชีวิตที่ต้องเห็นคนรักของข้าตายต่อตาไปเรื่อยๆแบบนี้อีกแล้วช่างเป็นชีวิตอมตะที่ทรมานยิ่งนัก ข้ายอมทรุดโทรมตามกาลเวลาหากมีคนๆหนึ่งที่ยืนอยู่เคียงข้างข้าจนกว่าจะสิ้นลมหายใจ…”

           

            กินใจอย่างถึงที่สุดชายแก่ยิ้มให้ก่อนจะลูบเครายาวๆสีดอกเลาของเขาแล้ววางดวงเทียนดวงสุดท้ายไว้ข้างๆศีรษะของหญิงสาว ริมฝีปากสีซีดของเขาคลี่ยิ้มเป็นมิตร

            นานเท่าไหร่กันที่ข้าไม่ได้เห็นแวมไพร์ตนใดอย่างมีชีวิตที่มีขีดจำกัดแบบนี้

 

            “ดูท่าทางจะเจ็บใช่ย่อย…” ไอรีนมองมีดที่วางอยู่ข้างๆตัวแล้วเค้นยิ้ม เอาเถอะ-เดี๋ยวข้าก็จะหลับไปอีกนาน รีบทำพิธีเถิด ก่อนที่หลานข้าจะตื่นไม่ทันกินข้าวเช้า

 

           “จัดให้ตามคำขอ รับประกันว่าหลานเจ้าจะตื่นมาโดยไม่เจ็บปวดบาดแผลเท่าเจ้าที่จะเจ็บปวดจากการถ่ายพลัง

           

            สิ้นเสียงของชายแก่ไอรีนก็ปิดเปลือกตาลงผ่อนลมหายใจอย่างผ่อนคลายโดยไม่ลืมที่จะมองดวงหน้าหวานเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะไม่ได้เจอกันนาน เธอไม่รู้หรอกว่าจะนานแค่ไหน ขอเพียงแค่เด็กคนนี้ต้องรอ

           

            ขอโทษนะที่อาตื่นขึ้นมาไม่ทันงานรับปริญญาซะแล้ว

 

 

 

          “ข้าให้เจ้าได้ทุกอย่าง

          คนที่ถูกอีกคนหนุนตักเอ่ยขึ้น ลูบเรือนผมนุ่มของคนที่เด็กกว่าก่อนจะถูปลายจมูกเข้ากับปลายจมูกของอีกคนอย่างรักใคร่

          ท่านมักชอบพูดให้ข้ารู้สึกใจเต้นแรงเสมอเสียงหวานเอ่ยกลับ วางมือลงบนกระโปรงชุดฮันบกของอีกฝ่าย ใบไม้ใบเล็กตกลงบนฝ่ามือเล็กทำให้เจ้าของมือนุ่มนี้ยิ้มกว้าง

          “ถ้าหากข้าสามารถมอบชีวิตนิรันดร์ให้เจ้าได้เจ้าจะรับมันหรือไม่?”

          “ไม่ข้าอดทนไม่เก่งซึงวานเลื่อนสายตามองคนที่ตนหนุนตักอยู่แล้วเอื้อมมือขึ้นไปลูบพวงแก้มขาวเนียนละเอียดนั้น ข้ายอมร่างกายทรุดโทรม ยอมให้ฟันหายไปทีละซี่ ยอมให้มีรอยย่นบนใบหน้าข้าข้าต้องการเพียงมีความสุขและได้ทำให้คนของข้ามีความสุขก่อนจะหลับตาลงอย่างสงบได้ผืนดิน

          จูฮยอนคลี่ยิ้มหลังจบประโยคแล้วกดปลายจมูกลงบนหน้าผากของใบหน้าอ่อนเยาว์ ซึมซับความหอมละมุนให้อบอวลไปทั่วหัวใจ ข้าฝันไว้ว่าซักวันหนึ่ง ข้าจะได้ดูพระอาทิตย์ตกกับเจ้าทุกเย็น กินอาหารฝีมือเจ้าทุกวัน ไปตลาดเป็นเพื่อนเจ้า ลืมตาตื่นก็เห็นหน้าเจ้าเป็นคนแรก ขอแค่มีเจ้าต่อให้ข้าเป็นอะไรก็ยอม

          “แม้แต่มดงั้นรึ?” คนอายุอ่อนกว่ากลั้วหัวเราะแล้วก็ต้องยู่หน้าเมื่อถูกบีบปลายจมูกเบาๆ

          แล้วถ้าหากข้าเป็นมดจริงๆเจ้าจะรักข้าหรือไม่เล่า?”

          “ต่อให้เจ้าเป็นยุงข้าก็รักเจ้าอยู่ดี จะพาออกไปเที่ยวทุกวันเลย ฮ่ะๆ

 

          อารีนจูฮยอน

            จูฮยอนเบจูฮยอน….

            อึก

          คนตัวเล็กลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องสีขาวสะอาดที่มีกลิ่นอันคุ้นเคยลอยคลุ้งโพลงจมูก ทันทีที่เธอฟื้นขึ้นมาก็เห็นอาซังกิลเป็นคนแรกตามด้วยเยริมที่ยังมีผ้าพันแผลพันรอบต้นแขนด้านขวาอยู่ เสียงพูดคุยอย่างดีใจไม่ค่อยเข้าโสตประสาทของเธอนักเนื่องจากยังรู้สึกวิงเวียนศีรษะจนต้องยกมือขึ้นมากุมมันไว้

            อาซังกิลเยริม…”

 

            “นอนเหมือนเดิมเถอะนะ เดี๋ยวจะปวดหัวหนักขึ้นอีกซังกิลประคองร่างของหลานคนโตให้เอนราบไปกับเตียงนอนของโรงพยาบาล เมื่อคืนคนของเอิร์คมาส่งเวนดี้แค่เห็นก็ทำให้เขารู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก ขอบคุณจนไม่รู้จะขอบคุณอย่างไร แต่ข่าวร้ายที่ต้องเจอนี่สิ

            เวนดี้มองไปรอบตัวเห็นว่าทุกคนอยู่ครบกันดี ทั้งแม่บ้านคนสนิท คนขับรถ คุณหมอซอ คนนอกที่ไม่รู้เรื่องนี้อย่างอาแทยอนและซึลกิหมอซออนุญาตให้มาเยี่ยมแล้วก็กลับไป แต่ว่า

 

            “อารีนไปไหนคะ?”

 

            คำถามแผ่วเบาเอ่ยขึ้นทำให้สีหน้าของคนภายในห้องเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่ซังกิลจะเป็นคนพูดขึ้นทำลายความเงียบนี้

 

            ไอรีนเขาไม่อยู่แล้ว

          “ไอรีนตายแล้ว…”

 

            เด็กสาวเหมือนถูกแช่แข็งให้นิ่งค้างอย่างไม่เชื่อหูตนเอง มือเล็กขยำผ้าห่มบนตักแน่น ดวงตากลมกรอกไปมาเมื่อรู้สึกได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นจนกลั่นน้ำตาออกมาเป็นหยด ซังกิลรีบโผเข้าหาคนที่กำลังช็อคกับเรื่องที่พูดไปก่อนจะจับไหล่ทั้งสองข้างไว้ให้ตั้งสติ

 

            เวนดี้..ฟังอาก่อน

 

            “ไม่จริง!...ฮึก อารีนไม่ได้ตายจริงๆใช่มั้ยคะมือเล็กจับเข้าที่แขนของคนเป็นอาก่อนจะจ้องดวงตาสีดำสนิทของอาเพื่อเร่งหาคำตอบ ซังกิลถอนหายใจยาวแล้วเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก

 

            ไอรีน..ตายไปแล้วจริงๆอาขอโทษ

 

            คนตัวเล็กร้องไห้โฮจนตัวสั่นไหว ยกมือขึ้นปิดหูทั้งสองข้างเหมือนไม่ต้องการรับรู้สิ่งใดทั้งนั้น เมื่อเห็นว่าหลานคนโตร้องไห้เป็นวักเป็นเวรและดูเหมือนเยริมจะเริ่มบ่อน้ำตาแตกไปอีกคนเขาจึงเอ่ยขึ้นมา

 

            แต่…”

 

            ผู้อาวุโสของบ้านเอ่ยขึ้นอีกครั้งทำให้เวนดี้เงยหน้าขึ้นมองทั้งคราบน้ำตา ใจสั่นระรัวว่าสิ่งที่ได้ยินจะเป็นความจริงหรือไม่ ซังกิลกุมมือของหลานคนโตไว้ก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้ง

 

            ไอรีนจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง

 

            “อาซังกิล!!” จบประโยคเวนดี้ก็ตีไหล่อาหนุ่มไปทีหนึ่งแรงๆข้อหาที่ทำให้เธอร้องไห้ นี่จะมากไปแล้วนะ กล้าดียังไงมาแกล้งเธอแบบนี้

            ทำไมแกล้งหนูอย่างนี้ล่ะคะ!!”

 

            “อาไม่ได้แกล้งซักนิด อายังพูดไม่จบซะด้วยซ้ำเธอก็ร้องไห้หนักแล้วซังกิลหลบมือน้อยๆที่ตีเขาไม่หยุด เยริมนี่ก็สร้างบรรยากาศเสียเหลือเกิน เขาคิดไม่ถึงซะด้วยซ้ำว่าคนที่รู้เรื่องแล้วอย่างเยริมจะทำเป็นร้องไห้แบบนี้

            นี่ๆๆ ถึงไอรีนจะฟื้นขึ้นมาแต่ก็ต้องรออยู่ดีน่า

            คนตัวเล็กเลิกตีคนเป็นอาแล้วหยุดฟัง

            ไอรีนแบ่งชีวิตให้เธอยอมเลิกเป็นแวมไพร์แล้วมีชีวิตเหมือนมนุษย์ธรรมดา

 

            เวนดี้ได้ยินก็นิ่งเงียบ หัวใจเต้นแรงเมื่อรับรู้ว่าอีกฝ่ายรักเธอมากแค่ไหน มือเล็กยกขึ้นลูบอกข้างซ้ายผ่านเสื้อคนไข้ที่ควรจะเป็นแผลถูกยิงแต่ตอนนี้กลับเรียบไปกับเนื้อปกติราวกับว่ามันไม่เคยถูกกระสุนเจาะเข้าไป

 

            มันต้องใช้เวลานานกว่าไอรีนจะกลับมาที่นี่ หลังจากนี้อีกหลายปีจะไม่มีคุณอาถือเค้กมาอวยพรวันเกิดซะแล้วสิซังกิลอธิบายต่อพอเห็นหลานตัวน้อยน้ำตาตกก็ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้มันยืดยาวเพราะเวนดี้ไม่ได้เกิดมาในสังคมแวมไพร์เช่นเดียวกับเขาและไอรีนรวมถึงเยริมด้วย เธอไม่รู้หรอกว่ากว่าจะเปลี่ยนแวมไพร์เป็นมนุษย์ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ เผลอๆอาจถึงห้าปีซะด้วยซ้ำ

            อดทนหน่อยนะไม่เกินห้าปี อารู้ว่าเธอรอได้เวนดี้

 

            “หนูขอรู้เรื่องบางอย่างได้มั้ยคะ?”

 

            “ว่ามาสิ

 

            “หนูอยากรู้เรื่องของคนที่ชื่อซึงวาน…” จบประโยคของหลานสาวซังกิลดูอึ้งเล็กน้อยแต่ก็ยอมเปิดปากออกมาเพราะคิดว่ามาถึงขั้นนี้แล้วคงไม่มีอะไรต้องปิดบัง

 

            ซึงวานก็คือเธอนั่นแหล่ะเวนดี้ พันปีที่แล้วไอรีนรักผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อว่าซึงวานเป็นลูกสาวขุนนางในวังซังกิลเว้นครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ ไอรีนบอกว่ารักเธอตั้งแต่แรกเห็นในวันที่เข้าไปเที่ยวในป่า เด็กสาวตัวเล็กในชุดฮันบกตัวยาวที่ร้องเพลงเพราะเสียยิ่งกว่านกน้อยยามเช้า แต่ทว่าวันหนึ่งพ่อของเธอกลับกีดกันและร่วมมือกับแม่ทัพชั่วที่หมายจะปลิดชีพอมนุษย์ให้สิ้นซาก…”

            “คังอินยิงธนูอย่างเลือดเย็น ทะลุเข้าอกข้างขวาของเด็กสาวจนเธอสิ้นลมต่อหน้าไอรีน หลังจากนั้นมาทุกชาติทุกภพไอรีนก็ต้องทนเห็นคนรักตายทุกครั้งไป

            พอเล่ามาถึงตอนนี้คนที่นั่งฟังก็น้ำตาคลอ ใบหน้าหวานกัดริมฝีปากตนเองเหมือนต้องการห้ามไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ซังกิลลูบผมอีกคนพร้อมส่งสายตาปลอบโยนมาให้

 

            ไอรีนรอเธอมาจนถึงพันปีครั้งนี้ขอให้เธอรอไอรีนแค่ไม่นาน ได้มั้ย?”

 

            “ค่ะหนูจะรอ

 

          ต่อให้นานแค่ไหนก็จะรอ…     





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

133 ความคิดเห็น

  1. #105 ฟางข้าว (FK.) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 15:32
    นี่ถ้าฉันเป้นพ่อซึงวาน ฉันบ้าตายแน่ๆ กีดกันความรักของลูก จนชักศึกเข้าบ้าน
    คนที่ไปหามาเพื่อกำจัดคนรักของลูก กลายเป็นคนที่ยิงธนูใส่ลูกสาวตนเอง ..ช้ำซะยิ่งกว่าช้ำ

    รอหน่อยนะเวนดี้ ต่อให้ต้องรอทั้งชีวิต ก็ยังน้อยกว่าที่ไอรีนรอมาหลายชาติภพอยู่ดี .ยอมใจ
    #105
    0
  2. #86 Awanderfool. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 20:18
    ปวดหัวใจอย่างแท้จริง แงงงงงงงTT_____TT สงสารอารีนมากๆเลยที่ต้องมาทนเห็นเจ้าวานตายต่อหน้าหลายรอบแต่อย่างน้อยคราวนี้อาก็ได้เสียสละแล้วนะได้มอบอีกครึ่งชีวิตให้กับยัยหนูแล้วอดทนรอหน่อยนะวานเดี๋ยวอารีนก็กลับมาแล้ว ชอบในความรักอันลึกซึ้งของคู่นี้จังเลยค่ะ ติดตามต่อไปค่าาาา สู้ๆ
    #86
    1
    • #86-1 เธียรวาโย(จากตอนที่ 16)
      25 มีนาคม 2560 / 06:33
      ขอบคุณค่าา ไว้เรื่องใหม่จะทำให้ไม่ดราม่านะคะ 555
      #86-1
  3. #83 TK14 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 03:49
    ความรักของสองคนนี้ผูกพันกันตลอดไปเลยนะคะ
    คุณอารีบฟื้นเน้อ ยัยหนูรออยู่
    ยัยหนูคิดถึง ฮือ
    #83
    0
  4. #79 tiga (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 22:59
    ไรท์ ทำไมทำแบบนี้ ไม่มมมม เศร้าต้องแยกกันอีกแล้ว แล้วเมื่อไหร่ที่จะได้อยู่ด้วยกันละ นี่ก็ต้องรอกันอีก

    โอ๊ยไรท์ มาต่อเลยค่ะ หลานต้องห่างอาอีก ตายแล้ววววววว
    #79
    0
  5. #78 aeumoo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 22:41
    อารีนคะ กลับมาไวๆนะ เข้าใจเลยว่าทำไมถึงห่วงและหวงน้องมากในชาตินี้ แต่น้องคงรออาได้ค่ะ น้องเป็นเด็กดี
    #78
    0
  6. #77 Ggigty● (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 22:41
    ความรักของอารีน ยิ่งใหญ่มาก รักหลานสาวตัวจ้อยมาก ยอมทำทุกอย่างเลย ซึ้งมากอินมาก ร้องไห้ตามเลย ฮืออออ อารีนรีบๆกลับมาหาน้องวานนะคะ
    #77
    0
  7. #76 bunyawee keawprasert (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 21:37
    อารีนรีบกลับมาหาซึงวานนะ!
    อ่านแล้วน้ำตาซึมเลยค่ะ ฮืออออ
    #76
    0