Millennium รักนิรันดร์ +fic Wenrene+

ตอนที่ 15 : 十五 ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 757
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    23 มี.ค. 60

เตรียมใจไว้ให้ดี ตอนนี้ไม่มีฉากหวาน


十五

Iซนซึงวานเป็นมากกว่าคนรักของเบจูฮยอนI

 

 

หลังจากวันเกิดของเวนดี้มาหลายสัปดาห์การใช้ชีวิตของคนในบ้านก็ยังคงเป็นปกติสุขและดูเหมือนจะดีขึ้นซะด้วยซ้ำ ซึลกิที่ตอนแรกดูเหมือนจะกลัวๆอาทั้งสองของเพื่อนสนิทตอนนี้ก็เริ่มเข้ากันได้ แต่เยริมกับรุ่นน้องคนสนิทของซึลกิที่ชื่อจอยนี่สิ เถียงกันบ้านแทบแตก

            ไอรีนแสกนนิ้วมืออย่างเพลียๆหลังจากเสร็จงาน พักหายใจได้ครู่หนึ่งก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกให้มือที่วางแนบลำตัวเอื้อมลงไปหยิบมันขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นหนึ่งในคนขับรถประจำบ้านก็รับสายอย่างเหนื่อยๆ

            ฮัลโหลค่ะคุณลุงชินดง มีอะไรรึเปล่า?”

 

            [แย่แล้วครับคุณไอรีน!! รถของพ่อบ้านลีที่ขับไปรับคุณหนูถูกลอบยิง มีแต่รถกับพ่อบ้านลีที่สลบอยู่ ส่วนคุณหนูเวนดี้หายตัวไปครับ!!”

 

            “-ห๊ะ?! ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ!!”

            ไอรีนมือไม้สั่นไปหมดแต่ก็คุมสติตัวเองให้ขับรถไปยังพิกัดที่ชินดงบอกก็พบกับรถคันงามที่ถูกกระสุนสาดจนกระจกแตก ร่างของคนขับรถที่สลบอยู่ถูกเคลื่อนย้ายออกมาปฐมพยาบาลและส่งตัวต่อไปแล้ว แต่เวนดี้ที่หายไปนี่สิ มันคืออะไรกัน!!

            ซังกิลเดินลงรถมาพร้อมกับเยริมสีหน้าตื่นไม่แพ้กัน เขาเดินเข้ามากอดน้องสาวเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูจะตกใจจนเสียขวัญพร้อมปลอบว่ามันจะไม่เป็นไร ฉับพลับเขาก็พูดสิ่งที่อยู่ในความคิดที่เกิดขึ้นตลอดเส้นทางที่เดินทางมา

            ต้องเป็นพวกมันแน่คังอิน…” ชายร่างสูงเอ่ยแค่นเสียง พูดไม่ทันจบประโยคเสียงโทรศัพท์ของไอรีนก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยแต่เธอก็รับสาย

 

            [สวัสดีคุณหมอ…]

            น้ำเสียงไม่คุนหูดังขึ้น รู้เพียงแค่เป็นเสียงชายวัยกลางคน ไอรีนกรอกตาอย่างใช้ความคิดก่อนจะเอ่ยกลับไป

 

            แกเป็นคนเอาตัวหลานฉันไปใช่มั้ย…”

 

            [ชู่ว์-อย่าโมโหขนาดนั้นสิ หลานแสนน่ารักปลอดภัยดีแต่ว่าสงสัยหลานแกจะขัดขืนมากไปหน่อย เลยหัวแตกเลือดไหลซิบเลย]

 

            “ไอ้..! ไอ้สารเลว!!”

            ไอรีนโกรธจัดเมื่อได้ยินว่าหลานเธอบาดเจ็บเข้าให้แล้ว มือกำโทรศัพท์แน่นราวกับจะบีบให้มันแหลกคามือ เสียงหัวเราะในลำคอที่ฟังแล้วยิ่งทำให้ความโมโหทวีมากขึ้นดังขึ้นก่อนจะเอ่ยต่อ

 

            [มาเจอกันสิเบจูฮยอน มาสะสางเรื่องที่แกสร้างไว้เมื่อพันปีก่อน…]

 

            “ได้!! ฉันไปแน่ สาบานว่าแกเจ็บหนักกว่าที่หลานฉันเจ็บแน่นอน

 

            [บ้านตระกูลคิมคิม คังอิน หวังว่าแกจะจำได้ดี]

 

            กร็อบ

 

          ใบหน้าสวยกัดฟันแน่นกำมือจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ หายใจแรงด้วยความหัวเสีย ซังกิลมองตามน้องสาวที่เดินจ้ำอ้าวขึ้นรถออกจากบริเวณนั้นไปเขาก็ออกคำสั่งลูกน้องให้จัดการทางนี้ให้เรียบร้อยแล้วขึ้นรถเตรียมออกไปอีกคน เยริมขอไปด้วยทีแรกเขาไม่เห็นด้วยแต่พอเจ้าตัวเสนอว่าถ้าหากพาเธอไปอาจใช้พลังช่วยได้บ้างไม่มากก็น้อย อย่างน้อยๆเวนดี้ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเธอ อยู่ด้วยกันมาเป็นสิบๆปีจะให้มัวแต่เก๊กเย็นชาเธอก็ทำไม่ไหวหรอก

            รถหรูสองคันจอดสนิทหน้าบ้านตระกูลคิมก็พบว่าช่างเงียบเหงาราวกับว่าถูกเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว ซังกิลวิ่งตามน้องสาวที่ช่างใจร้อนเหลือเกินจนมาถึงบันไดวนกลางบ้านที่มีคังอินนั่งอยู่บนเก้าอี้วีลแชร์ชั้นบนอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นว่ามีผู้มาเยือนชายวัยกลางคนก็ยกยิ้มมุมปากพร้อมกับปรบมือช้าๆ

 

            มาเร็วกว่าที่คิดเป็นอาที่ห่วงหลานเสียจริงๆ

 

            “ไม่ต้องพูดมาก! เอาหลานฉันคืนมา หรือต้องให้บ้านนี้มีคนตาย?!”

            ไอรีนเงยหน้าตะคอกใส่อีกคนก้าวเท้าขึ้นบันไดหวังจัดการคนตรงหน้าแต่ทว่าร่างที่ถูกอุ้มออกมาโดยบุคคลที่คุ้นเคยกลับทำให้เธอเบิกตากว้าง

            “…จงอิน…”

            ชายหนุ่มผิวสีแทนแววตาดูเหม่อลอยไร้แวว เขาอุ้มเด็กตัวเล็กที่สลบอยู่บนสองมือ ใบหน้าเรียบนิ่งราวกับรูปปั้น เลือดคาวๆไหลผ่านคิ้วของใบหน้าหวานเริ่มแห้งเป็นคราบ คังอินหัวเราะในลำคอก่อนจะกระติกนิ้วสั่งลูกชายให้เดินมาข้างหน้า

            เพราะคำสาปของมึงกูถึงพิการมาจนถึงทุกวันนี้

            คังอินหุบยิ้มพูดด้วยเสียงที่เข้มกว่าเดิม เขาจ้องหน้าของไอรีนอย่างเคียดแค้นแต่ด้วยความที่ไม่สามารถลุกขึ้นมาจากวีลแชร์ได้จึงทำได้เพียงส่งแววตาดุดันไปให้

            กูต้องทรมานทุกภพทุกชาติตลอดพันปีที่ผ่านมาเพราะมึง!”

           

            “แล้วใครมันเป็นคนทำให้ซึงวานตาย!!”

 

            ไอรีนตะคอกกลับไปแม้เสียงจะสั่นเครือเมื่อต้องพูดถึงอดีต ภาพเด็กสาวในชุดฮันบกที่ถูกยิงด้วยธนูอย่างเลือดเย็นยังคงตามหลอกหลอนเธอทุกวัน ภาพเหตุการณ์การตายของคนรักที่ต้องจากเธอไป ไม่ว่าจะเป็นอุบัติเหตุหรือป่วย ไม่ใช่แค่พันปีที่แล้วที่ซึงวานสิ้นลมต่อหน้าต่อตาเธอ แต่มันเกิดขึ้นตลอดพันปีที่เธอรอรอวันที่เธอจะเจอเด็กคนนี้ในวันที่ไม่สายเกินไป

            ครั้งที่แล้วเธอเจอซึงวานตอนที่เด็กคนนี้อายุได้ยี่สิบปลายๆแล้ว ไม่นานเธอก็เกิดข่าวร้ายก็คือเธอประสบอุบัติเหตุเรือล่มครั้งนี้เธอเลยต้องทำบางสิ่งที่แม้มันจะผิดเธอก็ยอม

 

            เวนดี้…”

            ไอรีนเอ่ยชื่ออีกคนเบาๆเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยที่สลบอยู่เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา เธอดูตื่นกลัวแต่ไม่สามารถดิ้นออกจากมือของชายผิวสีแทนได้ เขาตัวแข็งทื่อจนน่ากลัว ไม่มองหน้าเธอเลยแม้เธอจะดิ้นแรงแค่ไหน มองตรงไปด้านหน้าอย่างเดียว นี่มันอะไรกัน

            “อารีน! ช่วยเวนดี้ด้วย!!”

 

            “ใจเย็นๆก่อนนะ เธอต้องไม่เป็นอะไร

 

            คนเป็นอาปลอบหลานที่เริ่มจะร้องไห้เพราะความกลัว ซังกิลและเยริมยังไม่กล้าขยับตัวเพราะมีชายชุดดำราวๆสี่ห้าคนยืนรอบทั้งด้านที่พวกเขายืนอยู่และด้านหลังคังอิน ถ้าผลีผลามตอนนี้เวนดี้ไม่ปลอดภัยแน่ๆ รวมถึงพวกเขาด้วย ซังกิลรู้ว่าวันนี้ไม่ใครก็ใครต้องตายกันไปข้างหนึ่ง!

 

            “เล่าความจริงบางอย่างให้เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาฟังก่อนสิจูฮยอน

            คังอินเอ่ยขึ้นก่อนจะจ่อปลายกระบอกปืนในมือที่เตรียมไว้หันไปยังขมับของเด็กสาวที่อยู่ข้างๆ ไอรีนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สถานการณ์กดดันมากจนหายใจแทบไม่ออก

            ความจริงว่าเธอได้เด็กคนนี้มาเลี้ยงได้ยังไง

            เล่า!!”

 

            ริมฝีปากสีสดสั่นเครือมองหน้าคังอินสลับกับเวนดี้ที่งุงงงกับสิ่งที่เขาพูด ไอรีนกำมือแน่นเมื่อเห็นว่าคังอินตั้งท่าจะยิงจริงๆจึงตัดสินใจเอ่ยออกไปทั้งเสียงสั่น

            ขอโทษนะเวนดี้…”

            เว้นวรรคอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหลุบตาต่ำเมื่อรู้สึกถึงขอบตาที่ผ่าวร้อน ไอรีนกัดริมฝีปากจนเลือดแทบซิบก่อนจะเงยหน้ามองเด็กสาวที่เริ่มหน้าซีดเมื่อจู่ๆมาเอ่ยคำว่าขอโทษแบบนี้ แสดงว่าต้องเป็นเรื่องที่ไม่ดีอย่างนั้นสิ

            ที่อาบอกว่ารับเธอมาจากพ่อแม่ไม่ใช่เรื่องจริง

            “อา…”

 

            “ไอรีน…” ซังกิลเอ่ยชื่อน้องสาวเบาๆเหมือนต้องการเรียกสติที่ใกล้จะหดหายของอีกฝ่าย เขามองกลับไปที่เวนดี้เช่นกันส่งสายตาเชิงปลอบไปให้

 

            พ่อกับแม่ของเธอตายในอุบัติเหตุรถไฟตกราง…”

 

          “บอกมันไปสิว่าแกฆ่าพ่อกับแม่ของมัน!!!”

 

          สิ้นเสียงคังอินร่างบอบบางในมือของจงอินก็ชาวาบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง หันใบหน้ามาหาอาที่ยืนอยู่ข้างล่างก่อนที่ลำคอแห้งผากจะเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก

 

            อารีนไม่จริง..ใช่มั้ย?”

 

            ไอรีนสะอึกอึ้งเมื่อเห็นกำแพงน้ำตาของเด็กตัวน้อยพังลงอาบแก้มเมื่อยังไม่เห็นคนปฏิเสธสิ่งใดออกมา คุณอาที่ยืนแข็งทื่อก้มหน้าไม่กล้าสบตากับแววตาไร้เดียงสานั้นแล้วเอ่ยต่อ

 

            ตอนที่รถไฟตกรางพ่อกับแม่เธอยังมีชีวิตอยู่เขาบาดเจ็บสาหัสแต่…”

            “แต่อะไร!!...อารีนทำอะไร

            “แต่อาไม่ได้ช่วยเขา อาปล่อยให้เขาตาย!!” ไอรีนรัวคำพูดออกไปเมื่อเสียงเล็กเอ่ยถาม อารู้ว่ามันเห็นแก่ตัวแต่…”

 

            “แล้วพ่อของนังเด็กนี้ก็เป็นน้องชายของกูด้วย!!” คังอินกล่าวเสียงลั่นบ้าน คราวนี้กลับเป็นซังกิลและเยริมที่หน้าเหวอ พวกเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้รู้เพียงแค่ว่าไอรีนรับเด็กคนนี้มา แต่ไม่รู้ว่าจากใคร พ่อแม่เป็นใคร ไม่รู้ซะด้วยซ้ำว่าเป็นน้องชายของคนที่พวกเขาเกลียดเข้ากระดูกดำ!!!

            “หึๆ..ถึงกับหน้าเสียกันเลยหรอ นังเด็กนี่มันเป็นหลานของกู หลานของคนที่พวกมึงเกลียดกันนักหนาไง

            คังอินยื่นมือไปกระชากร่างเล็กๆบนมือของจงอินจนตกลงมากองกับพื้น มือหนาคว้าเข้าที่คอเสื้อของเด็กที่ได้ชื่อว่าหลานก่อนจะดึงคอเสื้อขึ้นให้ใบหน้าหวานเงยขึ้นมามองหน้าเขา

            หน้าเหมือนซึงวานอย่างกับแกะไม่น่าล่ะมึงถึงหวงนักหวงหนา แต่ถึงเด็กนี่มันจะเป็นหลานฉันแต่ฉันก็ฆ่ามันได้!!”

 

            “หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะไอคังอิน!! ปล่อยมือออกจากหลานกูไอรีนจะพุ่งตัวขึ้นไปบนบันไดแต่ก็ถูกกันไว้โดยชายชุดดำ ในขณะที่ทุกอย่างกำลังโกลาหลซังกิลก็กระโดดขึ้นไปยังระเบียงชั้นสองก่อนจะพุ่งเข้ามาหาคังอินที่จ่อปืนมาทางเขาเช่นกัน ลูกกระสุนพุ่งออกจากปลายกระบอกปืนหลายนัดแต่โชคดีที่ซังกิลหลบทัน จงอินที่ดวงตาแข็งกร้าววิ่งเข้ามาคว้าตัวเขาไว้เพื่อไม่ให้หลบวิถีกระสุนแต่ก็ถูกเยริมผลักออก

            ปั่ง!!

            “โอ้ย!!” กระสุนนัดหนึ่งเจาะเข้าที่ไหล่ด้านขวาของหลานคนเล็กที่เข้ามาช่วยเขาทำให้ซังกิลเบิกตากว้างอย่างตกใจ เขารีบเข้ามาดูแผลที่มีเลือดไหลออกมาสลับกับมองใบหน้าที่เหยแกด้วยความเจ็บปวดของหลาน

            เยริม!...บ้าจริง!! บาสเตียนเอาเยริมไปหลบอยู่ที่ปลอดภัยก่อน เรียกคนที่เหลือให้พาเยริมไปส่งโรงพยาบาลซังกิลออกคำสั่งกับอากาศพลันก็ปรากฏแมวสีขาวสะอาดที่บัดนี้กลับกลายเป็นสัตว์ประหลาดตัวใหญ่คล้ายสิงโตหมอบลงให้คุณหนูคนเล็กขี่หลังแล้ววิ่งกระโจนออกจากบ้านไป

           กระสุนเจาะเข้าถึงเนื้อหนังของแวมไพร์ ไม่ใช่กระสุนธรรมดาแน่แย่แล้วสิ ต้องเป็นกระสุนเงินที่ลงคาถาแน่ๆ!!! ซังกิลไม่มีเวลาคิดอะไรมาก เขาลุกขึ้นเพื่อรับมือกับจงอินที่มือฝีมือด้านการต่อสู้อย่างน่าเหลือเชื่อต่ออยู่นาน ในขณะที่อีกฝ่ายเสียหลักเขาก็จัดการผลักจนตกลงไปนอนนิ่งอยู่ที่ชั้นหนึ่ง เป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ช่างสิ่งที่เขาต้องห่วงตอนนี้คือชีวิตของไอรีนและเวนดี้

            คังอินเคลื่อนวีลแชร์ของตนเองถอยหลังห่างจากเด็กตรงหน้าที่พยายามบิดแขนออกจากการกอบกุมของชายชุดดำเมื่อเห็นท่าทีว่าคนของไอรีนก็มามากขึ้นและคนของเขาน้อยลง แถมยังเข้าใกล้ตัวเขาขึ้นทุกที ตอนนี้ไอรีนกำลังจัดการกับการ์ดที่ยืนป้องกันอยู่หน้าเขา ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ท่าไม่ดีแน่ บวกกับเมื่อครู่ที่เห็นว่าลูกชายตกลงไปความโกรธก็ยิ่งทวีมากขึ้นเขาต้องทำอะไรซักอย่าง

            ทำให้ไอรีนมันไม่มีแรงแม้แต่จะสู้ต่อ

 

            หึ…”

           

          ปั่ง!!

 

          สิ้งเสียงหัวเราะเสียงเหนี่ยวไกปืนก็ดังขึ้นเรียกให้ไอรีนหันไปมองตามเสียง เรียวตาสวยนิ่งค้างเมื่อเห็นว่าเป้าหมายของปลายหัวกระสุนคืออกข้างซ้ายของเด็กสาว เสื้อสีขาวสะอาดเปื้อนเลือดที่ซึมออกมา ร่างเล็กทรุดฮวบลงบนพื้น หัวใจของคนมองกระตุกวูบเหมือนถูกแช่แข็ง

 

            เวนดี้ไม่!! เวนดี้!!!” ไอรีนเข้าไปประคองร่างที่จะกองไปกับพื้นอย่างลืมตัวไปว่าหากตนเองเข้าไปตอนนี้ต้องโดนเหนี่ยวไกปืนอีกคนแน่ อย่างที่คิดไว้,พอเธอเข้ามาหาร่างน้อยๆนี่คังอินก็จ่อปืนกลางหน้าผากของเธอโดยทันที

            อาหนูกำลังจะตายเสียงเล็กแหบพร่าเรียกให้ไอรีนก้มมองโดยไม่สนใจปลายกระบอกปืนที่ไม่รู้ว่าจะเหนี่ยวไกเมื่อใด เด็กน้อยหายใจติดขัด ดวงตาวูบไหวด้วยความกลัว ไอรีนส่ายหน้าเบาๆก่อนจะกุมมืออีกคนไว้

 

            ไม่อย่างพูดแบบนั้น เธอต้องไม่เป็นอะไร มองหน้าอาสิ อย่างหลับตานะ

 

            “น้ำเน่าสิ้นดี!! นังเด็กนี่มันตายแน่นอนมึงไม่ต้องห่วง!!!”

            คังอินเอ่ยเสียงดุดันก่อนจะกระตุกยิ้มร้าย ไอรีนมองร่างในมือที่เริ่มหายใจช้าลงเปลือกตาก็ใกล้ๆปิดจนกระทั่งริมฝีปากค่อยๆขยับเอ่ยออกมา

            หนู..รักรักอามากนะ

ให้อภัยอารีนทุกอย่างเลย

มือเล็กที่กุมอยู่ดึงให้มือเรียวเคลื่อนมาวางไว้บนอกข้างซ้ายที่เปื้อนเลือดก่อนจะหลับตาลงพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อคลอ เสี้ยวอึดใจร่างเล็กก็แน่นิ่งในอ้อมแขน ไอรีนเหมือนถูกตัดขาดจากสิ่งรอบข้าง ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงของใครทั้งสิ้นนอกจากคำพูดสุดท้ายของเด็กคนนี้

            ไม่มันต้องไม่เป็นแบบนี้

            ไม่จริง

 

            “ฮ่ะๆ!!! มันตายแล้ว!! นังเด็กที่มึงรักนักหนามันตายแล้ว!!!”

 

            “…ยังไม่จบหรอกนะคังอิน…”

            ไอรีนเอ่ยเสียงเย็นปาดหยดน้ำตาช้าๆ แววตาของใบหน้าสวยดูแปลกไปมันมีความสบสัน ความโกรธ ความเกลียด ความเสียใจ ความเหม่อลอย ไอรีนแตะนิ้วลงบนแผลที่ถูกยิงของร่างบนตักก่อนจะเคลื่อนนิ้วสั่นๆขึ้นมาแตะบนปลายลิ้นของตนเอง ปากสวยขยับเอ่ยเป็นคำพูดที่ทำให้คังอินถึงกับนิ่งค้างด้วยความตกใจผสมกับคาดไม่ถึง

            จริงสิ!!...เลือดซึงวานสามารถอัญเชิญบ้าเอ้ย!!! เวรแล้ว!!!

 

            ออกมาสิเจ้าปีศาจ กระหายเลือดนักไม่ใช่หรอ…” ไอรีนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึก ดวงตาเริ่มไร้แววเฉกเช่นกับคนทั่วไป

            เบ จูฮยอนฉันต้องการเธอ

 

            พรึ่บ!!!

 

          ไฟร้อนลุกขึ้นลามจากหัวบันไดวนที่ทำจากไม้ก่อนจะไล่ขึ้นมาจนถึงบริเวณที่คังอินยืนอยู่ ข้าวของเครื่องใช้ที่ทำจากไม้มีไฟลุกขึ้นอย่างน่าประหลาด ไอรีนก้มหน้าลงจนเรือนผมสวยปิดบังใบหน้าเรียบเฉย ทันใดนั้นนัยน์ตาสีดำสนิทก็เปลี่ยนเป็นสีแดงสดพร้อมกับน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ช่างแหบพร่าจนน่ากลัว

 

            กล้ามากที่ฆ่าอาหารชั้นเลิศของฉันไป ชดใช้ด้วยเลือดของแกเอามาล้างเท้าฉันหน่อยดีมั้ยคังอิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

133 ความคิดเห็น

  1. #109 qirlsam (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 15:26
    ฉากสุดท้ายนี่เราอยู่ในอาการที่แบบ ..

    เอาเลยพี่เบ เอาให้ตาย!!!!!! #อินอีกละ
    #109
    0
  2. #104 ฟางข้าว (FK.) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 15:18
    เพราะไม่อยากพรากจากซึงวานอีก เลยจำเป็นต้องไปพรากเวนดี้จากพ่อแม่ของเขาแทน เฮ่อออ
    เป็นความเศร้าใจที่ไม่มีความสงสารเจือปน

    เลือดซึงวานปลุกจูฮยอนได้ 
    แล้วคือ ถ้าเป็นเลือดคนอื่นจะไม่ได้ งี้หรอ? 
    อันนี้สงสัย  ..ต้องมีเหตุผลอะไรเกี่ยวกับรอยที่ซึงวานก้มีเหมือนไอรีนแน่ๆเลย

    ถ้าไอรีนรักเวนดี้เพียงเพราะหน้าเหมือนซึงวาน นี่เป็นฉันจะโคตรเจ็บ
    และต่อให้ตัวเองเป็นซึงวานเมื่อชาติภพที่แล้วๆมาก็ยังคงเจ็บอยู่ดี
    เหมือนอิจฉาตัวเองในชาติภพก่อน 
    เธอรักเขาคนนั้น หรือรักฉันคนนี้ แม้เขากับฉันจะเป็นคนเดียวกันก้เถอะ โอ้ยย ปวดหัว! 

    คังอินนี่ก็เอาแต่แค้นจนทำร้ายแม้กระทั้งคนในครอบครัวตัวเอง
    ที่ไคไรแววตาเหมือนมนุษย์ก็คงเป็นฝีมือคังอิน
    ส่วนเวนดี้ที่เป้นหลานแท้ๆ ก็ยิงได้โดยไม่ไตร่ตรองใดใด
    อย่ามาอ้างว่าแค้นที่น้องชายตาย เพราะลูกกับหลานแม้ๆ ยังทำร้ายได้ลง ...สมควรโดนแล้วละ

    เยริมอย่าเป็นไรนะคะ กลับมาตีกับยัยจอยก๊อนนนนน
    #104
    0
  3. #82 TK14 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 03:41
    โอ้โห พอรู้ว่าอารีนพายัยหนูมายังไงก็แบบ อึ้งเลย...
    แล้วยิ่งรู้ว่ายัยหนูเป็นหลานคังอินอีก....
    ยัยหนูโดนยิง...
    เยริมก็โดนยิง....
    ฮือออ เศร้าค่ะ ปรับอารมณ์ไม่ทันจากตอนที่แล้ว แง
    ร่างเบจูฮยอนจะมาแล้ว น่ากลัว
    #82
    0
  4. #80 13542 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 23:13
    พระเอกตัวจริงมาแล้วอร้าย~~~ เอาฉากแบบนี้เยอะก็ได้~ชอบ~55
    #80
    0
  5. #75 Awanderfool. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 19:59
    ฮืออออไรต์ทำเค้าร้องไห้ TT_____TTสงสารทั้งหมดเลยพอรู้เหตุผลแล้วที่มาของอารีนทำเอาเค้าช็อคเหมือนกันแต่ยัยหนูรักไงเลยยอมอภัยทุกอย่างแต่แบบตอนสุดท้ายนี่แอบเห็นใจคังอินเลยโดนอีกร่างของอารีนจัดการแน่ๆถถถถถถไม่น่าเลย ส่วนเยริมสู้ๆนะอย่าพึ่งเป็นอะไรไปนะยู ติดตามต่อไปค่าาาาสู้ๆนะ
    #75
    0
  6. #72 Gingerly_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 19:32
    เวนดี้อาาา ไม่นะๆๆๆ
    #72
    0
  7. #71 tiga (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 19:30
    ไม่นะ ไม่นะ ทำไมเป็นแบบนี้ ไรท์มาต่อเลยนะ อารีนโกรธแล้วจะเป็นยังไงต่อนี่









    #71
    0
  8. #70 aeumoo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 19:02
    โอ๊ยสนุก รอๆๆ รออ่านอยู่ดีใจที่มา ส่วนอารีน สู้มัน เห็นน้องคงตายมากี่ชาติแล้วคะ การรอคอยมันทรมาณยิ่งกว่าความตายอีก...รอน้องเท่าไหร่น้องถึงจะได้กลับมาอยู่ด้วยกัน ฮืออ
    #70
    0