Millennium รักนิรันดร์ +fic Wenrene+

ตอนที่ 14 : 十四 วันสำคัญของคนสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    22 มี.ค. 60


十四


Iคำตอบของคำถามอาจเป็นเพียงแค่คำๆเดียวI

 

กายเล็กในชุดเสื้อแขนยาวตัวใหญ่กับเอี๊ยมขาสั้นสีเข้มละมือออกจากกล่องขนมแสนหอมหวานเมื่อผูกโบว์เสร็จ ถึงนี่จะเป็นวันหยุดแต่เธอก็เลือกที่จะมาช่วยรุ่นพี่ที่เคารพของอารีนอย่างแทยอนถือว่าเป็นการใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ อีกอย่างเธอก็ชอบทำอาหารและขนมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

            อาแทยอนคะ เสร็จแล้วเอาวางไว้บนโต๊ะนะคะเวนดี้หันหลังไปบอกคนอายุมากกว่าที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดแจงขนมในตู้ แทยอนพยักหน้าตอบรับพร้อมรอยยิ้มแล้วเดินมาหาเด็กสาวอายุคราวหลานที่ดูจะภูมิใจกับการได้ทำขนมเสียเหลือเกิน

 

            เธอนี่นอกจากจะทำขนมเก่งแล้วยังตกแต่งแพ็กเกตสวยอีกต่างหาก ไอรีนเลี้ยงหลานยังไงให้เก่งขนาดนี้เนี่ยคนอายุมากกว่าหัวเราะอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับหยิบกล่องขนมชิ้นเล็กขึ้นมาพิจารนาหันซ้ายทีขวาทีแล้วมองคนตัวเล็กที่อมยิ้ม

            วันนี้ดูเพลียๆนะ เรียนหนักรึเปล่าน่ะช่วงนี้?”

 

            “ก็นิดหน่อยค่ะสาวน้อยผิวขาวจัดโกหกคำโตออกไปทั้งๆที่ต่อให้เธอเรียนหนักกว่านี้ก็ไม่รู้สึกเพลียเลยซักนิด แต่ที่ทำให้เพลียน่าจะเป็น

          บ้าจริง,ทำไมต้องหน้าร้อนขนาดนี้ด้วยนะ

            เสียงกริ๊งอัตโนมัติเมื่อมีลูกค้าเปิดประตูร้านดังขึ้นเรียกสติเด็กตัวเล็กให้หันไปหาผู้มาเยือน ทั้งแทยอนและเวนดี้ดูแปลกใจเล็กน้อยเมื่อผู้มาใหม่เป็นบุคคลที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมาร้านเบเกอรี่แบบนี้

           

            “คุณหมอซอ,ลมอะไรหอบมาล่ะเนี่ยแทยอนเอ่ยทักหญิงวัยเดียวกับไอรีนแล้วยิ้มรับเมื่อคนอายุน้อยกว่าทำความเคารพ ความจริงแล้วแทยอนรู้จักคุณหมอซอมานานแล้วแต่พึ่งรู้ว่าอยู่รุ่นเดียวกันกับไอรีน บังเอิญเสียจริงๆ

 

            มารับเด็กน้อยกลับบ้านน่ะสิคะ แล้วก็จะซื้อขนมไปฝากคนที่บ้านด้วย

            คุณหมอคนสวยกล่าวตอบ เวนดี้ดูสงสัยเล็กน้อยจนเกิดเป็นคำถามผ่านสีหน้าเมื่อคุณหมอเห็นก็ยิ้มก่อนจะอธิบายออกมา

            วันนี้ไอรีนมารับไม่ได้น่ะ พอดีมีนัดกับคนไข้

 

            เด็กสาวร้องอ๋อออกมาอย่างเข้าใจแต่ในใจยังคงคิดบางอย่าง จะไม่ให้ใจแป้วได้อย่างไรในเมื่อวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ ที่ไม่ได้บอกออกไปเพราะคิดว่าคงไม่ใช่เรื่องที่คนอื่นอยากรู้ซักเท่าไหร่ เวนดี้ก็เป็นอย่างนี้เสมอบอกเรื่องที่สำคัญก็ไม่บอกไม่กล่าว

 

            ว๊า-เสียดายจัง วันนี้หลานแสนน่ารักของไอรีนช่วยงานตั้งเยอะ งั้นอาเอาขนมแบ่งไปกินหน่อยดีกว่าแทยอนหยิบกล่องขนมที่เด็กสาวเป็นคนผูกโบว์ตกแต่งเสียสวยงามให้ เวนดี้ทำหน้างงเล็กน้อยเพราะขนมชิ้นนี้ราคาค่อนข้างแพงแต่ก็รับมาด้วยความที่ว่าแทยอนเป็นผู้ใหญ่จำพวกที่ถ้าคิดจะให้อะไรใครแล้วก็ต้องรับไว้ไม่งั้นจะโดนดุเอา คนอาวุโสที่สุดในกลุ่มสนทนายกมือขึ้นเท้าคางแล้วหรี่ตามองหญิงสาวที่ยังอยู่ในชุดทำงานตรงหน้า

            แหม-คุณหมอซอ ที่ว่าคนที่บ้านนี่ใช่ดาวค้างฟ้าดาราอารมณ์ดีที่พึ่งประกาศว่าจะเปิดตัวแฟนสาวรึเปล่าน๊า

            “พี่แทยอนก็!..”

            คนโดนแซวค้อนยกใหญ่เมื่อถูกพาดพิง แล้วคนที่ถูกกล่าวถึงอีกคนก็เป็นคนที่แทยอนรู้จักมักคุ้นเป็นอย่างเสียด้วยสิ เด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรอย่างเวนดี้ก็นั่งมองสองอาตาแป๋วจนกระทั่งคุณหมอซอขอตัวเพราะกลัวหลานกลับบ้านเย็น

          ความจริงแล้วต้องรีบกลับเพราะมีบางอย่างต่างหากล่ะ

          รถคันหรูจอดนิ่งสนิทอยู่หน้าประตูบ้านหลังโตเด็กน้อยก็ก้าวลงจากรถพร้อมเอ่ยขอบคุณเพื่อนของอาสาวด้วยรอยยิ้ม แปลกจริงทั้งๆที่ปกติแล้วจะมีสาวใช้หรือแม่บ้านมาต้อนรับอยู่ตลอด ทำไมวันนี้ถึงดูเงียบพิกล

            เวนดี้เดินเข้ามาจนถึงโซนห้องรับแขกก็ยังไร้ซึ่งเสียงพูดคุยเช่นทุกวัน คนตัวเล็กเริ่มเอะใจด้วยความที่ไฟก็ปิดไว้ นี่หายไปไหนกันหมดนะ? มือเล็กเอื้อมมือหวังจะกดสวิตท์ไฟแต่ทว่า

 

            พรึ่บ

 

          แฮปปีเบิร์ดเดย์ทูยู~

          เสียงเพลงที่คุ้นหูจากหลายๆปากดังขึ้นพร้อมแสงจากเทียนหลายเล่มส่องสว่างให้เห็นว่าเริ่มเห็นความเคลื่อนไหวภายในห้องรับแขก เวนดี้ยืนอมยิ้มหลังจากที่ฉงนใจอยู่นาน ที่แท้ก็มาแอบซุ่มกันเซอร์ไพรท์วันเกิดเธออย่างนั่นหรอเนี่ย

            มองเค้กก้อนโตที่ถูกถือด้วยบางคนก็พบกับใบหน้าสวยที่คุ้นเคยของคนเป็นอา แม้เห็นเพียงเสี้ยวหน้าแต่ก็สามารถรู้ได้ว่าคนที่ถือเค้กมาคือไอรีน คำถามที่ว่า ไอรีนมีนัดกับคนไข้ไม่ใช่หรือ?’ ถูกเก็บไว้เพียงในใจ ตอนนี้คนตรงหน้าเธอยังยิ้มไม่หยุดแถมยังจ้องเธอไม่เลิกอีกต่างหาก เสียงเพลงค่อยๆลดจังหวะลงเมื่อถึงตอนท้ายแล้วจบลงด้วยการอธิฐานของเจ้าของวันเกิด

            เวนดี้ยกมือขึ้นกุมไว้ระหว่างอกหลับตาลงพร้อมรอยยิ้มครู่หนึ่งแล้วยู่ปากเป่าเทียนตรงหน้าจนดับหมดทุกเล่ม เสียงเฮฮาดังขึ้นเมื่อเห็นว่าคุณหนูคนโตของบ้านเป่าเค้กเป็นอันเรียบร้อย ไฟที่ปิดก็ถูกเปิดขึ้นทำให้เวนดี้ได้เห็นทุกอย่างชัดเจนขึ้น

            เธอรู้สึกตื้นตันจนบอกไม่ถูก คิดว่าจะลืมวันเกิดกันเสียหมดแล้ว เยริมก็ยืนอยู่ไม่ไกลแถมเป็นคนยิงพลุกระดาษอีกด้วยรายนั้นน่ะร่าเริงเกินหน้าเกินตาเลย พอเห็นว่าเธอมองมาก็หุบยิ้มซะอย่างนั้นแต่พอเจอรอยยิ้มสดใสของคนเป็นพี่เยริมก็คลี่ยิ้มออกมาพร้อมยักคิ้วเชิงทักทาย

            สุขสันต์วันเกิดนะยัยกระรอก!!” เสียงกลุ่มเพื่อนที่คุ้นเคยดังขึ้นหลังคุณอาคนสวยก่อนทที่จะเผยตัวออกมา เวนดี้ยิ่งหน้าเหวอเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทอย่างซึลกิก็มาด้วยทั้งๆที่บอกว่าจะไปเที่ยวในวันหยุดสุดสัปดาห์

 

            ซึลกิ! ไหนแกบอกว่าจะไปเที่ยวไง?!”

            “ยัยกระรอกบื่อเอ๊ยยยย…! ฉันจะไปไหนได้ล่ะถ้าไม่มีแกน่ะซึลกิจิ้มหน้าผากเพื่อนตัวเล็กทีนึงแล้วหัวเราะ เมื่อแกล้งกันจนหนำใจก็คล้องคอเจ้าเพื่อนตัวเล็กมาหาคนถือเค้กที่วางเค้กก้อนโตลงบนโต๊ะรอให้เจ้าของวันเกิดมาตัด

           

            นี่เวน,ทำไมไม่เห็นบอกพวกเราเลยว่ามีอาสวยจัดขนาดนี้อ่ะเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มกระซิบขึ้นในขณะที่พาเจ้าของวันเกิดมาตัดเค้ก

            เออ ใช่ๆ โอ้ยยย! สวยอะไรปานนั้น วันหลังจะมาถามอาแกว่าใช้อะไรบำรุงถึงได้สวยขนาดนี้

            เวนดี้หัวเราะแกรมยิ้มเมื่อมองไปเบื้องหน้าซึ่งเป็นร่างของอาที่เป็นไปตามคำชมของกลุ่มเพื่อนจริงๆ ทีแรกเธอก็นึกสงสัยมาตั้งนานว่าทำไมอาถึงดูสาวอยู่ตลอด แต่ความจริงก็เผยออกมาหลังจากเหตุการณ์ฝันร้ายนั้น

อาซังกิลอธิบายทุกอย่างกับเธอ เรื่องที่คนรอบข้างของเธอไม่ใช่มนุษย์ มันค่อนข้างยอมรับและเชื่อถือได้ยากครั้งแรกที่ได้ยิน แต่เธอก็ต้องเชื่อเมื่อซังกิลแสดงบางอย่างให้เธอดู เขาเอามีดธรรมดากรีดแขนตัวเอง เธอตกใจแทบแย่แต่ไม่ถึงนาทีแผลเหล่านั้นกลับค่อยๆเชื่อมเข้าหากันและเรียบเนียนไปกับผิวเดิมอย่างง่ายดาย

            มีก็แต่อดีตของซึงวานที่ซังกิลยังไม่เปิดปากพูด

         

            ใครคิดแผนคะเนี่ย อารีนอีกล่ะสิคนเด็กกว่าเดินเข้ามาประชิดตัวคุณอาแล้วหยิบมีดพลาสิกที่วางอยู่ข้างถาดเค้กขึ้นมาตั้งท่าเตรียมกดด้านคมลงบนหน้าเค้กทว่าไอรีนก็ยื่นมือมากุมมือเธอไว้แล้วประคองให้ตัดเค้กเป็นรูปเป็นร่างอย่างช้าๆ ริมฝีปากยังคงยิ้มไม่หยุด

           

            “ความจริงอาเลิกงานตั้งนานแล้วค่ะแอบไปให้พี่แทยอนสอนทำเค้ก

            สิ้นคำพูดคนเป็นอา เวนดี้ก็ร้องหืมในลำคออย่างประหลาดใจ ไปตอนไหนทำไมเธอไม่เห็นเลยทั้งๆที่เธอก็อยู่กับแทยอนตลอดค่อนวันที่ผ่านมา คนถูกมองชะงักการตัดเค้กชั่วครู่แล้วมองอีกคนกลับ

            คนจะเซอร์ไพรท์ทั้งทีใครมันจะไปโผล่ให้เห็นล่ะคะ

 

            ได้ยินอย่างนั้นคนตัวเล็กก็ยิ้มเขินออกมาอย่างหุบไม่อยู่ ไอรีนละสายตาจากคนที่ยืนแนบตนเองอยู่แล้วประคองให้มือเล็กตัดแบ่งเค้กเป็นชิ้นสุดท้ายแล้ววางมีดพลาสติกลง เวนดี้นึกเอะใจอยู่แล้วเชียวว่าทำไมแทยอนถึงให้เธอดูแลหน้าร้านแล้วหายไปหลังร้านบ่อยๆ ที่แท้ก็แอบเตี๊ยมกับอาของเธออยู่นี่เอง

            หลังจากแจกเค้กในงานเสร็จสรรพเหล่านักศึกษาที่ดูจะอยากปลดปล่อยความเครียดก็เฮฮาร่าเริงกันเสียเหลือเกิน ซังกิลนั่งยิ้มเงียบๆลูบขนแมวเปอร์เซียสะอาดสะอ้านอยู่ไม่ไกลนัก เขาไม่เคยเห็นไอรีนยิ้มแบบนี้มาก่อน นานมากแล้วหลังจากที่เด็กคนนั้นต้องไปอยู่ที่แคนาดา

            เยริมก็เช่นกัน บางครั้งเขารู้สึกผิดจนอยากร้องไห้ออกมาเมื่อนั่งคิดดูแล้วเขาเป็นอาที่แย่เหลือเกิน เขาเป็นผู้อาวุโสที่สุดในบ้าน ความสุขของทุกคนก็เหมือนความสุขของเขา เขาไม่ต้องการที่จะให้ใครซักคนหนึ่งเป็นทุกข์ ไม่ต้องการให้ใครซักคนหนึ่งเป็นอันตรายแม้จะไม่รู้ว่าจะสามารถปกป้องทุกคนได้อีกนานเท่าไหร่ก็ตาม

            “ข้าแก่เหลือเกินบาสเตียนไม่รู้ว่าวันใดพลังจะเสื่อมลงซังกิลมองไกลออกไปยังพระจันทร์สีนวลที่ฉายแสงอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ปลายจมูกโด่งหายใจติดขัดจากอาการเป็นกังวลที่แทบจะทำให้รู้สึกกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

 

            “…วันใดที่ข้าสามารถหลับตาลงได้อย่างสนิทใจวันนั้นคงเป็นวันที่พวกสารเลวตายไปจนหมดสิ้น…”

            “ใกล้เข้ามาแล้วสินะศึกชะตาชีวิต

 

 

            สองเท้าภายใต้สลิปเปอร์เดินเอื่อยๆขึ้นบันไดสองมือก็อุ้มร่างเล็กๆที่งัวเงียไว้แนบอก ไอรีนหอบเหนื่อยเล็กน้อยกับการที่จะแบกตัวอีกคนขึ้นบันไดนับหลายขั้น จริงอยู่ที่เธอมีพลังมากแต่บางครั้งมันก็ไม่ได้มีดั่งใจแบบนั้น

            เด็กน้อยขออนุญาตลองดื่มหลังจากที่นั่งตาแป๋วมองเครื่องดื่มหลากสีบนโต๊ะมานานแสนนาน เห็นเพื่อนๆคนสนิทของคุณอาจิบมันทีละนิดแล้วเหมือนจะชื่นใจอย่างไรชอบกล ก็เลยขอลองดูบ้างกลายเป็นว่าคออ่อนจนนอนเอาคางเงยหมอนอยู่บนโซฟาอย่างหมดสภาพ เสร็จงานก็เลยต้องทุลักทุเลอุ้มขึ้นมาแบบนี้ยังไงล่ะ

            อื้ออ~จู่ๆคนตัวเล็กก็รู้สึกตัวขึ้นมาตอนที่เอาวางบนเตียง ดูแก้มเนียนๆนั่นเจือสีจากฤทธิ์แอลกอฮอล์สิ น่าหยิกเสียเหลือเกิน

            ไอรีนหยิบชุดนอนสีฟ้าตัวโปรดในตู้เสื้อผ้าภายในห้องของหลานก่อนจะจัดแจงเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จสรรพ ทีแรกปลุกให้ลุกอาบน้ำกลายเป็นว่างัวเงียซบอกหลับปุ๋ยต่อเสียได้ เห็นทีการเรียกไปอาบน้ำจะเป็นเรื่องยากเลยต้องมาเช็ดตัวให้แบบนี้

            เฮ้อตัวหนักใช่ย่อยนะเราเนี่ย ฝันดีนะคะไอรีนเอ่ยยิ้มๆแล้วกดจูบลงบนหน้าผากและแก้มทั้งสองข้างของอีกฝ่าย ลุดขึ้นหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่ออาบน้ำแล้วจะได้มานอนกอดเด็กตัวเล็กไวๆ

            .

            .

            หลังจากตรวจสอบความเรียบร้อยว่าแขกที่มาทุกคนมีที่นอนไอรีนก็กลับขึ้นมาบนห้องเวนดี้อย่างเดิมเพื่อจะเข้านอนเช่นกัน ด้วยความที่บ้านหลังนี้มีห้องนอนรับแขกหลายห้องจึงหายห่วงเรื่องที่ว่าแขกมางานปาร์ตี้ดึกๆแล้วจะไร้ที่นอน กลุ่มเพื่อนสุดแสบของหลานสุดที่รักก็ดูจะตื่นเต้นกับห้องนอนที่หรูหราเสียเหลือเกินแถมยังแข่งกับชมเธอว่าเป็นอาที่สวยแล้วยังแสนดีอีกต่างหาก ฝ่ายคนรู้จักของเธออย่างแทยอนและคุณหมอซอก็ควงคนรักมาร่วมงานด้วยแต่ก็ขอตัวกลับบ้านเพราะอย่างไรเสียก็ไม่ได้เมามาก

            ไอรีนทิ้งตัวนอนลงบนเตียงแล้วฝังหน้าลงบนหมอนสูดดมกลิ่นข้าวของเครื่องใช้ในห้องของเด็กน้อยอย่างตื่นเต้น เธอเคยแอบเข้ามาในห้องนี้ก็จริงแต่ครั้งนี้กลับหอมหวนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ หมอนก็นุ่มมีกลิ่นของเจ้าตัวฟุ้งอยู่จางๆ ผ้าห่มก็ด้วย กลิ่นหอมหวานเหมือนขนมไม่มีผิด มันไม่ใช่กลิ่นที่ทรงเสน่ห์แบบผู้ใหญ่หรือรัญจวนใจแบบชัดเจน ไอรีนก็อธิบายไม่ถูกว่ามันให้ความรู้สึกแบบไหนแต่มันช่างดูอ่อนโยนละมุนละไม

            อา…” เสียงเล็กเอ่ยแผ่วเหมือนคนละเมอ ไอรีนมองตามเสียงก็เห็นว่าอีกคนหลับตาพริ้มแต่คิ้วขมวดมุ่นมือก็ทำท่าเหมือนกำลังคว้านหาอะไรอยู่

            อารีนอา

            ร่างสวยในชุดนอนขยับเข้าใกล้ร่างเล็กที่ละเมอหนักแล้วกอดไว้หลวมๆ คิ้วเล็กจึงค่อยๆคลายออกจากกันเสียงละเมอก็เงียบหายไป ไอรีนยิ้มกับการกระทำที่ดูเด็กนั้นพลางม้วนผมอีกคนเล่นอย่างเอ็นดู

            จู่ๆคนตัวเล็กก็ซบใบหน้าลงบนหน้าอกของเธอก่อนจะซุกไซร้เหมือนหาไออุ่น ทีแรกไอรีนไม่ได้ตกใจอะไรแต่ริมฝีปากเล็กที่ดูดดุนอยู่บนไหปลาร้าของเธอนี่สิทำให้คนอายุมากกว่าสะดุ้งเล็กน้อยแล้วก้มหน้าลงมอง ร่างเล็กละริมฝีปากออกจากไหปลาร้าเคลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆจนหยุดอยู่ที่หน้าอกนูนภายใต้เสื้อยืดสีขาวสะอาดแล้วโจมตีโดยใช้ริมฝีปากอีกครั้งจนไอรีนเริ่มรู้สึกวูบไหว ใบหน้าสวยร้อนผ่าวพ่นลมหายใจถี่ร้อนรุ่มไปกับสัมผัสปลายลิ้นของคนที่ละเมอเสียน่าสงสัย

 มือเรียวยกขึ้นหมายจะหยุดการกระทำของอีกฝ่ายแต่แล้วร่างที่กำลังรุกรานเธอกลับหยุดความเคลื่อนไหวทั้งหมดเสียอย่างนั้น ปากเล็กยังคาอยู่ตรงหน้าอกของเธอแถมเสื้อยังเปื้อนน้ำลายจนชื้นแต่ไม่มากจนไม่สบายตัว ไอเด็กนี่ละเมอว่าดูดนมแม่อยู่รึยังไงถึงได้รุนแรงขนาดนี้ คิดแล้วก็เคาะหัวตัวเองเบาๆเมื่อรู้สึกว่าเขินจนหน้าร้อนไปหมดแล้ว

 

แสบนักนะเราขนาดละเมอยังคิดจะลวนลามอาอีกไอรีนเอ่ยดุเสียงเบาส่งสายตาคาดโทษไปให้คนที่หลับตาพริ้มหายใจสงบอยู่ข้างๆ คนเป็นอาปิดไฟเสร็จก็กลับมาหนุนหมอนใบเดียวกันกับคนที่เข้าสูห้วงนิทราแล้วหลับตาลงพร้อมกับกอดอีกคนไว้หลวมๆเพราะกลัวว่าเจ้าตัวจะอึดอัดโดยไม่ได้เห็นรอยยิ้มจากใบหน้าหวานของร่างที่ซุกหาไออุ่นว่าร้ายกาจแค่ไหน

เวนดี้ค่อยๆลืมตาขึ้นมองอาที่คงจะหลับไปแล้วจากความเหนื่อยกับการจัดงานมาทั้งวันแล้วยิ้มหวาน ไล่สายตาพินิจดวงหน้าสวยสมบูรณ์แบบที่พอมองเห็นผ่านความมืดเพราะมีแสงจันทร์ช่วยเสริม เมื่อครู่เธอแค่แกล้งลองใจอีกคนก็เท่านั้น อยากรู้ว่าถ้าหากเธอเมามายไม่ได้สติอาที่แสนดีจะฉวยโอกาสทำอะไรเธอหรือไม่ ซึ่งคำตอบที่ได้ก็ทำให้เธอพอใจเหลือเกิน

อารีนไม่ได้รักเธอแค่หวังจะให้มาคอยตามเอาใจหรือปรนนิบัติตามเสียทุกอย่าง ไม่ได้รักเพียงแค่หวังเรื่องบนเตียง ไม่ได้รักแค่คำพูด ไม่ได้รักเพียงเพราะอยากจะครอบครอง

บางสิ่งบอกเธอว่าไอรีนรักเธอมากบางสิ่งที่ฝังลึกในก้นบึ้งของจิตใจ เธอก็ตอบไม่ได้ว่ามันคืออะไรที่บอกเธอแบบนั้น แต่เธอมั่นใจได้ว่าไอรีนรักเธอมากกว่าที่เธอรู้เสียอีก

อารีนจะรู้มั้ยนะว่าเธอก็รักหล่อนมากกว่าที่หล่อนรู้เสียอีก

 

ขอบคุณที่ดูแลหนูถึงแม้ว่าหนูจะไม่ได้มีเลือดเนื้อเชื้อไขของอาซักนิด ขอบคุณนะคะขอบคุณมากจริงๆ

เวนดี้ไม่รู้ว่าคำพูดเหล่านี้จะเข้าถึงโสตประสาทของคนที่หายใจสม่ำเสมอข้างหายหรือไม่ แต่เธอก็เคยพูดคำนี้ไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน เธอไม่เคยรู้สึกว่าตนเองด้อยค่าเลยซักนิดแม้จะเป็นเด็กกำพร้า ครอบครัวนี้ทำให้เธอรู้สึกว่าถึงแม้เธอจะถูกทิ้งในวันนั้นแต่เธอก็ยังมีค่าสำหรับหลายๆคนในวันนี้มีค่าสำหรับอารีนของเธอ

 

ซักวันหนึ่งเราจะเจอคนที่เห็นคุณค่าของเราโดยที่เราไม่จำเป็นต้องพยายามจนต้องท้อแท้อะไรเลย

คุณก็เช่นกันในวันนี้คุณอาจจะคิดว่าเป็นคนไร้ค่าสำหรับใครบางคน แต่ซักวันหนึ่งคุณจะมีค่ากับใครซักคนใครซักคนที่ไม่ปล่อยให้คุณพยายามอยู่ฝ่ายเดียว

 

 

 

ตอนนี้มีคำคมด้วย ง้อววววว +-+!!!

ก็อย่างที่บอกนะคะ นิยายต้องมีอะไรมากกว่าเรื่องรักๆใคร่ๆใช่มั้ยล่ะะ วันนี้ไรท์ก็อยากจะมาให้กำลังใจกับคนที่กำลังท้อหรือโดนมองข้ามหรือโดนทิ้งหรือโดนเมินหรืออะไรก็ตามแต่

ไรท์ก็เป็นหนึ่งคนที่เคยโดนแบบนั้นเหมือนกันค่ะ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยใช่มั้ยล่ะที่จะทำให้ใครซักคนเห็นค่าเรา ก็ความรู้สึกคนนี่เนอะไม่ใช่โปรแกรมคอมพิวเตอร์จะได้คีย์ข้อมูลแล้วตั้งค่าได้ แต่สิ่งหนึ่งที่ไรท์ได้รู้หลังจากที่ความเศร้าเริ่มหมดไปก็คือ ยังมีคนอีกมากมายค่ะที่เห็นคุณค่าในตัวเรา เขาอาจจะยังไม่ได้เจอกับเรา หรืออาจจะยังไม่แสดงออกมาว่า เขาเห็นคุณค่าเรานะ แต่ว่ามันก็ต้องมีซักวันหนึ่งนั่นแหล่ะค่ะ ที่จะมี ใครซักคนที่ถูกสร้างมาให้เห็นคุณค่าของเราและเราก็เห็นคุณค่าของเขา มาเจอกันคนละครึ่งทางดีกว่าพยายามหาทางอยู่ฝ่ายเดียวอย่างแน่นอนค่ะ

บ่นมาซะยืดยาวก็ขอเป็นกำลังใจให้คนที่ท้อแท้หรือหมดหวังนะคะ ฟ้าหลังฝนสวยงามเสมอค่ะ ขอบคุณที่ติดตามขอบคุณทุกเม้นทุกวิวนะค้าา >3<


ปล.นิยายยังไม่จบอย่าพึ่งนับศพมด แฮร่!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

133 ความคิดเห็น

  1. #108 qirlsam (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 14:56
    ชักเริ่มสงสัยละ ว่าอาหลานคู่นี้นี่..ไม่คุกใช่มั้ย ? 555555555
    #108
    0
  2. #103 ฟางข้าว (FK.) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 14:57
    โอ๊ะโอ้... 

    ถ้าเราจะลองพยายามทำให้ใครสักคนเห็นคุณค่าเรา มันก้ไม่ใช่เรื่องไม่ดีหรอก
    เพียงแต่อย่าไปคาดหวังมาก ความพยายามไม่ได้ทำให้ใครรักเราได้
    แต่มันทำให้เราได้รู้ว่า เราได้พยายามแล้ว ผลมันจะออกมาเป็นยังไงก็ไม่น่าเสียดายหรอก

    แค่อย่าพยายาม จนเข้าขั้นดันทุรัง
    ถ้ารู้สึกท้อแท้ แสดงว่าสิ่งที่เราทำ มันเกิดกำลังความสามารถเราแล้ว 
    สิ่งที่เราควรรู้คือ เมื่อพยายามแล้ว เราควรหยุดอยู่ตรงไหน

    อย่างที่ไรท์บอกส่วนหนึ่งก็ใช่ สักวันหนึ่งเราจะเจอคนที่เราไม่ต้อง "ดันทุรัง" จน ท้อแท้ 
    #103
    0
  3. #81 TK14 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 03:33
    เขินมากกกก ไม่รู้ทำไม อิจฉาค่ะพูดกันตามตรงเลย
    อารีนดูรักยัยหนูมาก ยัยหนูก็ดูรักคุณอามากๆ


    #81
    0
  4. #74 Awanderfool. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 19:48
    ยัยหนูโตขึ้นอีกปีแล้วนะลูก^0^อยู่กับอารีนไปนานๆนะไม่ดื้อไม่ซนนะคะคนเก่ง55555555 อารีนน่ารักจังเลยแต่กลัวว่าจะปวดตับบีบม้ามคั้นหัวใจจังเลยตอนหน้า ฮึก!เตรียมผ้าเช็ดหน้าพร้อม ติดตามต่อไปค่าาาสู้เด้อ!!!
    #74
    0
  5. #73 tiga (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 19:32
    หวานซะ ตอนหน้าไม่ปวดตับใช่ไหมคะไรท์ รอรอ
    #73
    0