Fic Naruto ความลับของนางมารร้าย (ซีซั่น2) (ลงใหม่ ตัวเดิมเผลอลบทิ้ง)

ตอนที่ 6 : ซาสึเกะผู้ฮาร์ดคอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 85
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    13 พ.ค. 62




#คำเตือน#

- นิยายเรื่องนี้เคยลงไปแล้ว แต่เกิดเหตุบางอย่างทำให้มันหายไป (ไรท์เผลอลบ ขอโทษคร้าาT_T)

- เรื่องนี้เป็นแฟนฟิคใครไม่ชอบอ่านฟิคก็กดออก

- เรื่องนี้อาจมีคำหยาบ โปรดระวังและอย่านำไปใช้นะค่ะ

- เรื่องนี้อาจมีฉากNC เนื้อหาบางช่วงอาจรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการรับชม

 

 

 




:﹎。:: ..:*.。‧:: °º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø*.:

Let’s Go!!!

:﹎。:: ..:*.。‧:: °º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø*.:

 

 









 

@Uchiha family House

     เฟอร์รารี่สีดำแล่นปราดเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์หลังโตตามมาด้วยบิ๊กไบค์สีดำ ก่อนที่ประตูรถจะถูกเปิดออก ปรากฎให้เห็นร่างระหงสูงโปร่งกำลังก้าวลงจากรถ ความยาวของขาประจวบกับความเร็วที่ก้าวฉับๆเข้ามาในตัวคฤหาสน์บ่งบอกได้ชัดเจนว่าเจ้าตัวเร่งรีบแค่ไหน

มีอะไรเหรอซากุระ?”เสียงทุ้มปนสงสัยดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งของเจ้าของบ้านกำลังยืนทำหน้างงอยู่บนชั้นสองของตัวบ้าน

มันเกิดอะไรขึ้นนะซากุระ!...ทำไมเธอต้อง...ฉันไม่เห็นจะเข้าใจอะไรเลย”เสียงทุ้มของชายหนุ่มอีกคนดังมาจากด้านหลังของหญิงสาว เขาเดินตรงเข้ามาหาร่างบางที่ยืนเหลียวซ้ายแลขวาอยู่กลางบ้าน

อิทาจิ คุณป้ามิโกโตะกับคุณลุงฟุงาคุไปไหน!?”หญิงสาวไม่ตอบคำถามของชายหนุ่มเมื่อครู่แต่อย่างใดซ้ำยังเอ่ยปากตั้งคำถามกับคนที่ยืนอยู่บนชั้นสองแทน ซึ่งทันทีที่เธอพูดจบผู้ที่ถูกกล่าวหาเมื่อครู่ก็ปรากฎตัวทันที

มีอะไรรึป่าวจ้ะหนูซากุระ?”หญิงวัยกลางคนเอ่ยปากถามอย่างสงสัย แน่ละจะไม่ให้เธอสงสัยได้ยังไงในเมื่อผู้ที่ไม่เคยเข้างานสังคม ไม่ค่อยพบปะผู้คนสักเท่าไหร่ เอาแต่ทำงานทำการที่ได้รับมอบหมายจากเทพเจ้าของเหล่าปีศาจ แต่อยู่ๆกลับถามหาตนซึ่งนั่นไม่ใช่วิสัยของนางเลยแม้แต่น้อย

เรื่องอะไรงั้นเหรอ สีหน้าดูไม่ดีเลยนะ’

เรามีเรื่องต้องคุยกันค่ะ...”ได้ยินดังนั้นหญิงวัยกลางคนจึงหันไปมองคู่ชีวิตของตนก่อนที่ทั้งคู่จะพยักหน้าพร้อมกัน

...งั้นเชิญทางนี้ ลูกด้วยซาสึเกะ”

 

30 minutes later

[Sakura take]

     ภายในห้องๆหนึ่งของบ้านหลังงามปรากฎให้เห็นชายหญิงกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งคุยกัน บรรยากาศภายในห้องมีกลิ่นอายมาคุตลบอบอวนไปทั่ว ไม่มีใครปริปากอะไรออกมาทั้งสิ้น ตรงกลางห้องมีโต๊ะกลมขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งไปด้วยลวดลายแปลกประหลาดพร้อมกับเก้าอี้แปดตัว รอบๆห้องถูกปิดไปด้วยผ้าม่านสีแดงคล้ำมีฝุ่นเกาะนิดหน่อยประจวบกับเนื้อผ้าที่ดูเก่าแก่ราวกับว่าถูกใช้งานมานานหลายศตวรรษ แม้จะเป็นเช่นนั้นแต่แสงแดดอันเจิดจ้าก็ไม่อาจลอดผ่านเข้ามาได้ มีเพียงแสงเทียนที่ติดกับผนังห้องเท่านั้นที่ให้ความสว่างพอมองเห็น

ข้าไม่ทราบว่าท่านมาที่นี่เพราะเหตุใด...”เสียงแหลมอันแหบพร่าดังขึ้นพร้อมกับคำพูดที่ฟังดูก็รู้ว่าเป็นทางการขนาดไหน...

ได้โปรดอย่าใช้ภาษาทางการกับข้าเลย ท่านมีอายุมากกว่าข้าตั้งเยอะ...”ฉันว่าด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมกับยื่นมือไปแตะมือของอีกฝ่าย

มีเรื่องอะไรก็รีบๆว่ามาสิหรือว่าอยากได้ค่าเปิดปาก หืม”อิทาจิว่าก่อนจะเดินไปหยิบขวดไวน์แล้วรินของเหลวสีสดใส่แก้วทรงสวยก่อนจะยื่นมันให้ฉัน บ้านหลังนี้คงไม่มีคำว่าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์จริงๆสินะ= =;

ข้าจะไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา อีกไม่กี่วันข้าจะทำการประชุมกับมหาบาป ถึงเวลาที่พวกท่านต้องทำหน้าที่ของท่านแล้ว”ฉันว่าพร้อมกับยื่นมือไปรับเครื่องดื่มที่อิทาจิยื่นให้ ฉันก็ไม่ชอบมันเท่าไหร่นักหรอกนะ ถ้าเป็นไปได้ขอเปลี่ยนเป็นเหล้าจะดีกว่า=_=

เข้าใจแล้ว...”

อีกอย่าง ข้าว่ามันถึงเวลาแล้วที่เขาจะได้รู้ความจริง”ทันทีที่ฉันเอ่ยประโยคนี้ออกไปคุณป้ามิโกโตะ คุณลุงฟุงาคุรวมทั้งอิทาจิ พวกเขาต่างแสดงความประหลาดใจออกมาทางแววตาอย่างชัดเจน

ท่านหมายความว่า....”

อืม ข้าจะพาเขาไปอยู่ด้วย มันถึงเวลาแล้วที่เขาต้องทำหน้าที่ของเขา...”ฉันว่าก่อนจะเหลือบมองซาสึเกะที่กำลังเหลือบมองฉันเช่นกัน ไม่ต้องงงหรอกซาสึเกะอดใจไว้ เดี๋ยวนายก็ได้รู้แล้ว..

ซาสึเกะ...มึงพร้อมที่จะฟังหรือยัง...”อยู่ๆอิทาจิก็เอ่ยปากถามคนที่นั่งอยู่ข้างๆฉัน อยากรู้เหมือนกันว่าคนอย่างนายจะมีศักยภาพมากแค่ไหน

ว่ามาสิ...”เขาว่าหน้านิ่ง ไม่มีอาการตกใจหรืออุทานอะไรออกมาทั้งสิ้น สายตาที่ดูดุดันกับใบหน้าที่ดูเคร่งขึมทำให้ฉันไม่อาจละสายตาจากใบหน้าของเขาได้ ฉันคิดไปเองหรือเปล่าว่าเขาดูดีขึ้นเยอะเลย?

 ถ้ากูบอกว่าจริงๆแล้วมึงไม่ใช่มนุษย์มึงจะเชื่อกูไหม...”

“…....”

“..........”

ตอนนี้มันมีอะไรที่เป็นปกติบ้างไหม? บอกมาเถอะ”เขาว่าก่อนจะหลุบตาลงเพื่อรอรับฟังสิ่งที่จะได้รับรู้ต่อจากนี้

นับจากนี้มึงจะต้องรับใช้องค์ราชินีในฐานะองครักษ์ผู้ภักดีต่อราชินีแวมไพร์รุ่นที่7 มึงจะต้องติดตามท่านไปทุกหนทุกแห่งไม่ว่าท่านจะไปที่ใดก็ตาม...”อิทาจิสาธยายคำพูดออกมายาวเหยียดก่อนจะถอดสร้อยคอรูปใบพัดตราสัญลักษณ์ของตระกูลให้กับซาสึเกะ แต่เขาหารับของที่พี่ชายตนยื่นให้ไม่

องค์ราชินี? ใครกัน?? แล้วทำไมกูต้องทำด้วย ราชินีแวมไพร์บ้าบออะไรไม่เห็นจะรู้จัก กูไม่ทำหรอก!”คิ้วหนาๆของเขาชนกันแทบจะกลายเป็นโบว์ผูกผม เยี่ยมมากอิทาจิ นายช่างเป็นผู้ช่วยที่ดีมาก ถึงขั้นบังคับให้น้องตัวเองทำหน้าที่นั้น เขาคงจะยอมทำให้ง่ายๆหรอก ไอ้พี่โง่!!

ซาสึเกะ! มึงรู้ไหมว่าพูดอะไรออกมานะ! มึงไม่รู้หรอกว่า...”

ถ้าเขาไม่อยากทำก็ช่างเขาเถอะอิทาจิ เขาไม่เต็มใจก็ไม่เป็นไร ปล่อยให้เขาได้ใช้ชีวิตอย่างสงบเถอะ เดี๋ยวฉันหาใหม่ก็ได้”ฉันว่าก่อนจะกอดอกแล้วหันหน้าไปอีกทาง ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้นายก็ยังน่ารำคาญเหมือนเดิม อยากรู้ไปสะทุกอย่าง ความถ่อมตัวไม่เคยมี เสียมารยาทจริงๆ!

ไม่ซากุระ! ซาสึเกะมึงจะต้องรับใช้องค์ราชินี! มันถึงเวลาของมึงแล้ว”อิทาจิยังคงยืนยันคำขาดว่าซาสึเกะจะต้องรับใช้ราชินีให้ได้ ฉันชักจะกลัวว่าสองพี่น้องคู่นี้จะวางมวยกันสะแล้วสิ-_-;

แล้วยัยราชินี!....”

ฉันเอง! นายไม่ต้องถามอะไรอีกแล้ว น่ารำคาญ!!!”

คำก็น่ารำคาญสองคำก็น่ารำคาญ เออใช่สิ!!! กูมันไม่หล่อเหมือนไอ้แฟนบ้ากามของมึงนี่!!!” ห๊ะ! แฟน!? ของฉัน?

แฟน?”

ก็ไอ้หัวแดง นัยน์ตาสีเหลืองอำพันที่คอยชมนักชมหนาว่าตัวเองหล่อยิ่งกว่ากระจกหกด้านไง!”เขาว่าพร้อมกับทำหน้าบึ้งตึงใส่ฉัน ริมฝีปากบางที่เคยเป็นเส้นตรงบัดนี้กลับกลายเป็นเส้นหยักยึกยือที่ดูก็รู้ว่าเขานั้นกำลังนอยฉันอย่างรุนแรง ไม่สิ อาจจะเรียกได้ว่างอนขั้นรุนแรงเลยละมั้งแต่ว่าผมสีแดงนัยน์ตาสีเหลืองอำพันงั้นเหรอ!? ท่านซาโซริ!??

นี่! นายช่วยแยกแยะระหว่างเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวหน่อยได้ไหม โปรดระวังคำพูดของนายด้วย! อีกอย่าง ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขา”ฉันว่าพร้อมกับกอดอกแล้วหันหน้าไปอีกทางตามสเต็ปเดิม เดี๋ยวนี่ฉันทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย=_=?

ไม่ต้องมาทำเป็นงอนกูเลยนะ เรื่องที่มึงหายไปนานเป็นชาติยังไม่ได้เคลียร์กันเลย! เพราะงั้นคนที่ต้องงอนคือกูและคนที่ต้องง้อคือมึง!”เขาว่าก่อนจะหันไปคุยกับอิทาจิต่อ หน็อยย นายนี่มัน ปากหมา! พูดจาไม่สุภาพ!!! ฮึ่ม! อย่าให้ถึงที่ฉันละกัน ฉันจะจิกๆๆๆๆๆๆนายใช้ไม่ให้ได้พักกันเลยทีเดียว!!!!!

เออ! เอางั้นก็ได้ หากเป็นจริงอย่างที่ว่าตราบใดที่ราชินีแวมไพร์คือซากุระกูจะทำหน้าที่นั้นเอง-////-“

“.........”ฉันไม่ตอบพลางเหลือบตามองเขาแต่ก็ยังยืนกอดอกเพื่อรักษามาดของตัวเองอยู่ อะไรวะ เมื่อกี๊ยังด่าฉันฉอดๆอยู่เลย แล้วไหง๋มาหน้าแดงใส่ หมาป่าหรือกิ้งก่าวะเปลี่ยนอารมณ์เร็วชะมัด -o-

อิทาจิบริษัทกู...”

มึงไม่ต้องห่วง เดี๋ยวกูกับอาซึมิจะดูแลให้^^”เมื่อได้ยินซาสึเกะว่าดังนั้นอิทาจิก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทันที จะดีใจอะไรขนาดนั้น เว่อร์!

จะไหวเหรอ มันหนักนะอีกอย่างเมียมึงกำลังท้องไม่ใช่เหรอ?”อาซึมิใครวะ? แต่เดี๋ยวนะ! เมีย!? ท้อง!! นี่อิทาจิแต่งงานแล้วเหรอO_O!?

[Sakura take end]

 

 


@Magyars City

8:45 PM

"เราจะอยู่ที่นี่กัน แม้มันจะห่างจากตัวเมืองไม่เท่าไหร่แต่เรื่องอาหารการกินมีถมเถ นายไม่ต้องห่วง" ในขณะที่ปากขยับมือของหญิงสาวก็เปิดประตูไปด้วย ฝ่ายชายพยักหน้าตอบรับพร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน

"บอกฉันได้ไหมซากุระว่าเธอรอดมาได้ยังไง ฉันเห็นเต็มสองตาว่าวันนั้นเธอ เลือดละ..แล้ว.." ชายหนุ่มถามด้วยสีหน้าที่กังวลและตื่นตระหนก แต่หญิงสาวกลับถอนหายใจหนักๆใส่

'เฮ้อ~ ฉันคงจะปิดเรื่องนี้กับนายไม่ได้แล้วสินะJ'

"อยากรู้?"

"อืม ฉันอยากรู้ อยากรู้มากๆด้วย"

"งั้นบอกฉันหน่อยว่านายเป็นตัวอะไร แล้วทำไมต้องทำหน้าที่อารักขาฉัน..."หญิงสาวทำหน้าตาเบื่อหน่ายได้แต่สะบดกับตัวเองในใจ'เชื่อสิว่าอิตานี่คงไม่รุ้หรอก-*-'

"ฉัน....."

"ถ้าตอบคำถามของฉันไม่ได้ เรื่องความเป็นความตายของฉันก็อย่าเข้ามายุ่งจะดีกว่า^^" ปากบางยกยิ้มอย่างชอบใจ ก่อนที่ขาเรียวจะเดินขึ้นไปชั้นบน

'อยากรู้ข้อมูลของฉันมันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนเป็นธรรมดา ฉันไม่ให้อะไรใครฟรีๆหรอกนะ-*-'

"ตามมาสิ ฉันจะพานายไปดูห้อง" ได้ยินดังนั้นชายหนุ่มจึงก้าวขาขึ้นบันไดตามหญิงสาวไปติดๆ

 

@Sasuke Room

         หญิงสาวเปิดประตูไม้ออกช้าๆก่อนจะปรากฏเตียงนอนสีขาวขนาดคิงไซด์ ภายในห้องไม่มีการตกแต่งอะไรมากมายนักนอกจากตู้เสื้อผ้า โต๊ะทำงานและชั้นวางหนังสือขนาดเล็ก ห้องนี้ถูกตกแต่งเป็นโทนสีขาว-ดำ ซึ่งหญิงสาวคิดว่ามันน่าจะเข้ากับฝ่ายชายดีก็เลยให้เขาพักที่ห้องนี้

"เป็นไง?"หญิงสาวเลิกคิ้วถาม

"เรียบง่าย...มาก....แต่ก็โอเค" ชายหนุ่มตอบแค่นั้นก่อนจะนั่งลงบนเตียงด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์นัก

"อยากได้อะไรก็เก็บตังแต่งห้องเองละกัน ห้องนี้มันเป็นของนายแล้ว อ้อ! อีกสิบนาทีลงมาหาฉันข้างล่างนะ นายต้องรู้จักกับคนอื่นๆที่อยู่ที่นี่ด้วย" ว่าจบก็ปิดประตูทันที

"ไอ้บ้า! มีอย่างที่ไหนมาหาว่าห้องที่ฉันแต่งเรียบง่าย ส่วนใหญ่คนที่อยู่ที่นี่ฉันก็บอกให้เขาเก็บตังแต่งห้องเองกันทั้งนั้น น่ารำคาญจริงๆ-*-" ริมฝีปากบางหยักได้รูปสะบดออกมาเบาๆ ใบหน้าของเธอตอนนี้บ่งบอกได้ว่าเธอกำลังหัวเสียไม่น้อยเลยทีเดียวกับการที่ฝ่ายชายบอกเธอว่า ห้องที่บ้านเธอดูธรรมดา ทั้งๆที่ก่อนหน้าที่เธอจะพาเขามาเธอได้แอบไปดูเฟอร์นิเจอร์ต่างๆมากมายมาแต่งห้องให้เขาโดยมีเตียงขนาดคิงไซด์ ตู้เสื้อผ้าและโต๊ะทำงาน ซึ่งเธอใช้เงินเก็บที่มีอยู่อันน้อยนิดไปซื้อของพวกนี้เพื่อเตรียมการต้อนรับการมาของฝ่ายชาย แต่ผลที่ได้กลับล้มเหลว

 

10 minutes later

         ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินขลับดำค่อยๆเดินลงมาจากชั้นบนช้าๆ เขาอยู่ในชุดนอนลายน่ารักมุ้งมิ้งอย่างเป็ดน้อยสีเหลือง ขายาวก้าวมาหยุดอยู่ที่โซฟาตรงข้ามกับหญิงสาว มือขาวป้องปากหาวหวอดใหญ่พลางชำเลืองหางตามองชายปริศนาอีกสองคนที่นั่งขนาบข้างหญิงสาวตรงหน้าเพียงแต่พวกเขานั่งอยู่บนพื้น ถัดมาอีกหน่อยเป็นผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มอายุน่าจะราวๆ...20กว่าๆ

"มาแล้วเหรอซาสึเกะ นี่คือซาบุสะกับคิบะนะ พวกเขาเป็นมนุษย์หมาป่า รู้จักกันไว้ละเพราะพวกนายสามคนจะต้องทำงานร่วมกัน ส่วนยัยนี่จะมาอยู่ที่นี่กับเราในฐานะแม่บ้าน เธอเป็นมนุษย์ธรรมดาอย่าแกล้งเธอละ"หญิงสาวว่าเสียงเรียบ

ซาบุสะ : "ยินดีที่ได้รู้จักนะซาสึเกะ-O-"

คิบะ : "ไง ดูเหมือนนายก็เป็นเหมือนพวกเรานะเพียงแต่พลังยังไม่ตื่นเท่านั้นเอง^^"

ซาสึเกะ : "เหมือนพวกนาย...มนุษย์หมาป่าเหรอ!?"

คิบะ : ^^

 

2 hour 45 minutes later

กริ๊งง~

         เสียงกดออดหน้าบ้านดังขึ้นในเวลา 11:00 PM หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีชมพูเดินตรงไปที่ประตูพร้อมกับสะบดออกมาด้วยน้ำเสียงอู้อี้

"ใครมันมากดออดหน้าบ้านตอนนี้วะเนี่ย-*-"หญิงสาวเปิดประตูออกอย่างแรงก่อนจะพบกับโปสการ์ดสีดำประทับตราสัญลักษณ์ไม้เท้ามีงูพันอยู่2ตัวและมีปีกประดับถูกวางไว้บนพื้น

"ไม้เท้าคาดูเซอุส..."เท่านั้นแหละเสียงระฆังเตือนภัยก็ดังแว่วเข้ามาในหู หญิงสาววิ่งเข้ามาในบ้านอย่างเร่งรีบ มือขาวคว้าเสื้อคลุมกำมะหยี่สีดำก่อนจะใส่มันแล้วออกมาจากบ้านทันที

'เกิดอะไรขึ้นนะ ฝนก็ดันมาตกเอาตอนนี้ซะได้ น่ารำคาญจริงๆเลย-*-'

 

 

 

..........

 

 

 





@Courtyard of the sacred temple

     ทันทีที่หญิงสาวในเสื้อคลุมกำมะหยี่สีดำมาถึง อมนุษย์หลายตนที่มารวมตัวกันต่างโค้งคำนับให้ก่อนจะหันไปคุยกันท่ามกลางสายฝนที่สาดเทลงมา ขาเรียวก้าวมาหยุดอยู่ที่บันไดขั้นแรกหน้าวิหารก่อนที่ปากบางจะเอ่ย

"เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?"

"จะรู้ไหม ข้าก็มาพร้อมเจ้าเนี่ย-*-" ชายหนุ่มในเสื้อคลุมกำมะหยี่สีดำที่นั่งอยู่บนไม้กวาดตอบ

"ท่านเดอิดาระส่งตราไม้เท้าคาดูเซอุสให้ข้า มันต้องเป็นเรื่องไม่ดีแน่...."

"ถึงขั้นให้หน่วยลับมาถึงบ้านแบบนี้ เรื่องใหญ่แน่ๆ..."ในขณะที่ทั้งสองคุยกันอยู่ ชายปริศนาเรือนผมสีแดงก็เดินออกมาจากวิหาร เสียงคุยกันจ๊อกแจ๊กจอแจก็พลันหายไป เหล่าปีศาจที่มาชุมนุมทั้งหลายต่างคุกเข่าและก้มหน้าลงภายใต้สายฝน

"ความมืดได้อุบัติขึ้นแล้ว...มันเริ่มคืบคลานและขยายออกเป็นวงกว้าง ไม่นานมานี้หน่วยลับรายหนึ่งส่งข่าวมาหาข้า นางพบความมืดในทุ่งแคลิฟอร์เนีย....มันก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วและขยายออกเป็นวงกว้าง"ได้ยินดังนั้นหญิงสาวในเสื้อคลุมกำมะหยี่สีดำจึงฉุกคิดทันที

'ทุ่งแคลิฟอร์เนียเหรอ? มันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากบ้านนี่นา'

"ข้ารู้สึกไม่ดีเลยฮาคุ..."หญิงสาวว่าเบาๆในขณะที่ก้มหน้า คิ้วสวยชนกันเหมือนมีเรื่องคิดให้วุ่น

"มันเป็นยังไง?"ชายหนุ่มที่วางไม้กวาดไว้ข้างลำตัวถาม

"มัน...อุก! ซาสึเกะ!"พูดยังไม่จบความดี หญิงสาวก็สำลักของเหลวสีแดงออกมาก่อนจะนึกอะไรได้แล้ววิ่งออกจากตรงนั้นด้วยความรวดเร็ว เลือดที่เธอสำลักไหลหยดไปตามทางที่เธอวิ่ง

"เฮ้ย! ขอประทานอภัยฝ่าบาทข้ากับนางต้องขอตัวก่อน"ฮาคุอุทานออกมาด้วยความตกใจก่อนจะหันไปหาชายหัวแดงที่ยืนมองเหตุการณ์เมื่อครู่ด้วยอาการตื่นตระหนก เขาหยิบไม้กวาดขึ้นขี่ก่อนจะเหาะตามเพื่อนสาวไป

"ยัยนี่ไม่เคยเป็นแบบนี้นี่นา ไปโดนตัวไหนมาวะเลือดไหลยาวเป็นทางเชียว-*-"เขาสะบดออกมาเบาๆด้วยสีหน้าเป็นกังวล

 

 

 

 

อ้าว!? อิทาจิแต่งงานแล้วหรือนี่? แล้วอิเกะทำไมไปพูดคำหยาบใส่หนูกุแบบนั้นละ แกนี่มันจริงๆเล๊ยยยยยยยย เอ้า! แล้วนั่นหนูกุของเราเป็นอะไรไปอีกละ!?

 

คอมเมนท์ติชมกันได้นะค่ะ ไรท์ไม่ว่าไม่ด่าไม่โกรธ

เมนท์ยาวๆยิ่งดีไรท์ชอบ ชอบอ่านอะค่ะ>o<

อย่าลืมกดหัวใจให้ไรท์ด้วยนะ><

ไปแล้วบายบ๊ายยย ฟิ้ววววววววววว!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #7 kheghom08866846 (@kheghom08866846) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 10:09

    สนุกมากเลยค่ะ สู้ๆนะคะไรท์
    #7
    1