Fic Naruto ความลับของนางมารร้าย (ซีซั่น2) (ลงใหม่ ตัวเดิมเผลอลบทิ้ง)

ตอนที่ 5 : มานั่งตรงนี้ ไม่ใช่ตรงนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    13 พ.ค. 62




#คำเตือน#

-นิยายเรื่องนี้เคยลงไปแล้วแต่เกิดเหตุบางอย่างทำให้มันหายไป(ไรท์เผลอลบ ขอโทษคร้าาT_T)

-เรื่องนี้เป็นแฟนฟิคใครไม่ชอบอ่านฟิคก็กดออก

-เรื่องนี้อาจมีคำหยาบ โปรดระวังและอย่านำไปใช้

-เรื่องนี้อาจมีฉากNC เนื้อหาบางช่วงอาจรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการรับชม

 

 




คุณพร้อมที่จะดำดิ่งสู่โลกแห่งจินตนาการของไรท์หรือยัง?

 

 

 

 

 

 



ถ้าพร้อมแล้ว….

 

 

 

 

 




งั้นก็ไปกันเลยJ

 

 

 

 

 

 




♡⃛◟( ˊ̱˂˃ˋ̱ )₍ ˍ́˱˲ˍ̀ ₎( ˊ̱˂˃ˋ̱ )◞♡⃛

 

Let's go....

 

♡⃛◟( ˊ̱˂˃ˋ̱ )₍ ˍ́˱˲ˍ̀ ₎( ˊ̱˂˃ˋ̱ )◞♡⃛

 

 

 

 




ความเดิมตอนที่แล้ว

"ฉันรู้ว่าเธอต้องการอะไรจากน้องชายฉัน...."

"อะไรละเจ้าค่ะ?"

เพี๊ยะ!!

 “ฉันไม่อยากให้น้องชายของฉันต้องมาคิดเล็กคิดน้อยกับเธอ! เขามีคนที่เขารักอยู่แล้ว! เพราะงั้นเลิกคิดจะจับน้องชายฉันได้แล้ว..."

"………."

"เธอรู้อะไรไหม~ ตั้งแต่ที่ฉันรอดมาได้...ฉันไม่เคยทำดีกับใครเลยนะถ้าหากไม่คาดหวังอะไรกับคนๆนั้น หึหึหึ"



"ฮึกๆ...หากเป็นเมื่อก่อนอาจจะใช่ ฮื่ออ แต่ตอนนี้ ฮึกๆฮื่อออ ดิฉัน...ดิฉันเพิ่งมารู้ตัวว่ารู้สึกหวันไหวกับดวงตาสีใสของท่าน อึก! ฮึกๆ ดิฉันชอบท่านตั้งแต่แรกเห็น..."คนตัวเล็กที่นั่งกุมแก้มอยู่ส่งเสียงสะอื้นออกมาก่อนที่น้ำตาจะร่วงหล่นลงมาอาบสองแก้ม น้ำเสียงติดขัดกับนัยน์ตาสีสวยฉายแววความกลัวและผิดหวังออกมาอย่างไม่ปิดบัง จากปฏิกิริยาและคำพูดของคนตัวเล็กทำให้คนตัวสูงกว่าเงียบปากไป ทันทีที่คนตัวเล็กเห็นคนตัวสูงเอาแต่เงียบ หัวสมองของเธอพลันคิดว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าจะสำนึกผิดกับการกระทำของเธอบ้าง แต่เปล่าเลย... ‘นี่แหละข้ารับใช้ที่ฉันต้องการ...’

"เธอต้องทำพันธสัญญากับฉัน..."ไม่ว่าเปล่า คนตัวสูงกว่าใช้เล็บอันแหลมคมทิ่มลงบนข้อมือขาวแล้วลากยาวจนมันเกือบถึงข้อศอก เลือดสีดำเข้มไหลทะลักออกมาจนมันดูน่ากลัว

"พะ...พันธสัญญา?"

     คนตัวสูงกว่าไม่ยอมอธิบาย ซ้ำยังยื่นข้อมือที่มีเลือดไหลเป็นทางยาวยิ่งกว่าน้ำป่าไหลหลากมาจ่อไว้ที่ปากเธอ คนตัวเล็กมีสีหน้าตกใจพร้อมกับสะดุ้งโหยง เธอดีดตัวออกห่างแต่ก็ไม่พ้นเงื้อมมือของคนตัวสูง ข้อมือขาวที่ถูกย้อมไปด้วยเลือดถูกยัดใส่ปากของคนตัวเล็ก ส่วนมือบางอีกข้างก็กดหัวของคนตัวเล็กกว่าไว้เพื่อกันไม่ให้เธอหนี

"กลืนมันสะ..."คนตัวสูงเอ่ยน้ำเสียงข่มขู่แกมบังคับพร้อมกับกดตามองคนตัวเล็กจนดูน่ากลัว เมื่อเห็นว่าท่าไม่ดีและดูเหมือนคนตัวสูงจะไม่ยอมเอาข้อมืออาบเลือดออกไปจากปากเธอง่ายๆ คนตัวเล็กจึงยอมทำตามอย่างอิดโรย เมื่อคนตัวสูงได้อย่างที่ตัวเองต้องการ ข้อมือขาวจึงถูกดึงกลับมาก่อนที่คนตัวสูงจะเลียแผลตัวเอง น้ำลายของแวมไพร์สามารถรักษาแผลได้แต่ก็ใช่ว่าจะหายขาด บางกรณีอาจเป็นรอยแผลเป็นซึ่งรอยแผลจะหายได้ดีแค่ไหนมันก็ขึ้นอยู่กับน้ำลายของแวมไพร์แต่ละตนด้วย

"เสร็จแล้ว"

"เสร็จแล้ว?"

"พันธสัญญาของเธอกับฉัน คือสัญญาระหว่างนายจ้างกับลูกจ้าง โดยข้ารับใช้จะต้องดื่มเลือดของผู้เป็นนายและต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด..."คนตัวสูงว่าเสียงเรียบก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาอย่างสบายใจเฉิบ

"ดิฉันขอตัว.."

"ไม่ต้อง! เธออยู่นี่แหละ...ในเมื่อทำพันธสัญญาแล้วเธอจะต้องรับใช้ฉันที่เป็นนายแต่เพียงผู้เดียว อ้อลืมบอกไปยาที่ให้กินกับเลือดที่เธอดื่มจะช่วยทำให้เธอหายป่วย"คนตัวสูงว่ากลายออกคำสั่งก่อนจะเอนตัวลงนอนราบกับโซฟา นัยน์ตาสีเขียวมรกตทอดมองไปยังคนตัวเล็กที่ตอนนี้เอาแต่นั่งก้มหน้าตัวสั่นเบาๆ

เป็นอะไรคนตัวสูงถามนัยน์ตาสีเขียวมรกตทอดลงต่ำมาอยู่ที่หัวเข่ามนสวยของคนตัวเล็ก ปากบางกระตุกยิ้มเหมือนคิดอะไรดีๆออก

“…อึก!ฮึก!ฮึกๆ!.”เสียงสะอื้นดังขึ้นจากคนตัวเล็ก นั่นทำให้คนตัวสูงตะเกียกตะกายลุกขึ้นมานั่งถ่างตามองคนตัวเล็กที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากโซฟา

มานั่งนี่มา..”คนตัวสูงกวักมือเรียก ทันใดนั้นเองคนตัวเล็กก็ก้มลงคลานเข้ามาหาคนที่นั่งอยู่บนโซฟาทันที แต่โชคร้ายไปหน่อยที่กระดุมสองเม็ดบนดันหลุดออกหายไปตอนไหนก็ไม่รู้ เลยทำให้คนที่นั่งอยู่บนโซฟาต้องกลืนน้ำลายลงคอไปหลายอึกเลยทีเดียว เมื่อไปถึงคนตัวเล็กจึงนั่งลงบนพื้นใกล้ๆกับคนตัวสูง แต่ก็ไม่ใกล้มากจนเกินไป

ไปนั่งอะไรตรงนั้น?”

เจ้าค่ะ?"คนตัวเล็กกว่าตอบอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมอง

แปะ!

แปะ!

แปะ!

ฉันเรียกให้มานั่งตรงนี้ ไม่ใช่ตรงนั้นเสียงฝ่ามือกระทบกับต้นขาดังแปะเป็นสัญญาณเตือนว่าให้คนตัวเล็กขึ้นมานั่งบนตักของเธอ ได้ยินดังนั้นคนตัวเล็กก็ลุกขึ้นยืนแต่ก่อนที่จะนั่งน้ำเสียงอันราบเรียบของคนตัวสูงก็ดังขึ้น

หันหน้ามา

“………”คนตัวเล็กได้แต่ยืนแข็งทื่อ หัวใจเต้นตุ้มๆต่อมๆยิ่งกว่าเสียงรัวกลองในคอนเสิร์ต

หันหน้ามา...น้ำเสียงเย็นๆถูกกดออกมาจากปากบางของคนที่นั่งอยู่บนโซฟาก่อนที่คนตัวเล็กจะได้สติและพยายามนั่งลงบนตักของคนตัวสูงอย่างเก้ๆกังๆ พวงแก้มนวลทั้งสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อดูน่ารัก ซึ่งนั่นทำให้คนตัวสูงยิ้มออกมาอย่างพอใจ


@Konoha high school

               เสียงเซ็งแซ่ของเหล่านักเรียนโรงเรียน โคโนฮะ ไฮ สคูล ดังแซ่ดๆไปทั่วทั้งบริเวณ ซุ้มประตูดอกไม้พร้อมกับป้ายไวนิลขนาดเล็กที่ถูกตั้งไว้ด้านข้างประตูโรงเรียน ขณะเดียวกันรถหรูหลายคันก็แล่นปราดเข้ามาภายในโรงเรียนก่อนที่เฟอร์รารี่สีดำสวยหรูคันหนึ่งจะแล่นปราดเข้าไปตามมาด้วยบิ๊กไบค์สีดำ เหล่านักเรียนบริเวณนั้นต่างมองตามรถทั้งสองคันอย่างไม่คลาดสายตาก่อนที่เฟอร์รารี่คันดังกล่าวจะแล่นปราดเข้ามาจอดกลางสนามหญ้าหน้าอาคารเรียนพร้อมกับบิ๊กไบค์คันดังกล่าวที่กำลังแล่นไปจอดอีกฝั่งหนึ่งของสนาม ไม่นานนักประตูรถทั้งสองข้างก็ถูกเปิดออกขายาวเรียวก้าวลงจากรถด้วยทวงท่าที่งดงามประดุจนางพญา


[Sakura take]

"พี่ซา! ขอบคุณมากนะที่มากับผมวันนี้^^"เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มละมุนของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องชายแท้ๆของฉัน สงสัยใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ เหอะๆ

"ฉันจะไม่มาเหยียบที่นี่แน่ๆถ้าแม่ไม่ยัดเยียดให้ฉันมาด้วยเหตุผลที่ว่า 'กลัวเอกิสะจะเถลไถลไปดื่มสิ่งที่ไม่ควรดื่มเข้า' เหอะๆโตเท่าควายแล้วก็ดูแลตัวเองหน่อยเถอะ น่ารำคาญชะมัด- -"ฉันว่าอย่างรำคาญก่อนจะปิดประตูรถ เมื่อเอกิสะได้ยินดังนั้นเขาก็ยู่ปากใส่ฉันพร้อมกับปิดประตูรถก่อนจะเดินมาหาฉันแล้วเอาแขนมาวางลงบนไหล่ของฉันเหมือนเพื่อนสนิท เหอะๆให้มันได้อย่างนี้สิ

"เอาน่าๆ นี่มันงานเลี้ยงรุ่นของพี่ไม่ใช่ของผมเพราะงั้น พี่ก็ปล่อยตัวตามสบายบ้างเถอะ ผมสงสัยมานานละตั้งแต่ที่พี่กลับมาว่าทำไมพี่ชอบทำหน้าอมทุกข์อยู่ตลอดเวลาไม่ว่าจะ เช้า สาย บ่าย เย็น พี่ก็ทำหน้าแบบนี้! -_- "เขาว่าพร้อมกับทำหน้าตาแบบฉัน...

".....แล้วทำไมไม่รวบจัดรอบเดียวพร้อมกับรุ่นน้อง ทำไมต้องจัดแยกรุ่นพี่รุ่นน้องให้มันเปลืองงบประมาณ- -"ฉันถามพร้อมกับเดินเข้าไปในงานซึ่งเอกิสะดูลังเลใจก่อนจะตอบ

"อืมมมม ผมไม่รู้อะมันเป็นกิจกรรมที่ผู้อำนวยการเป็นคนจัดเองอะนะ ใครจะไปรู้เล่า อ้ะ...อ้าว! รอผมด้วยสิพี่ซากุระ!!!!!!"ไม่รู้หรอกนะว่าจะมีใครได้ยินชื่อที่เอกิสะเรียกฉันไหมเพราะน้ำเสียงของเอกิสะที่เปล่งออกมามันดังมากๆฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันยังไม่ตาย...แต่แล้วสิ่งที่ฉันกังวลกลับเกิดขึ้นเมื่อเสียงทุ้มอันคุ้นหูดังขึ้น

"ซากุระ......นั่นเธอเหรอ! ฮารุโนะ ซากุระ...ใช่เธอจริงๆเหรอ!!"ฉันเงียบไปสักพักก่อนจะค่อยๆหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง...เอาวะ เป็นไงเป็นกัน!

".....ไง...ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ...สบายดีไหมซาสึเกะ..."ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้...มันคงถึงเวลาแล้วที่ความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผย....

ซาสึเกะ! นายจะยืนบื้ออยู่ทำไมเข้าไปข้างในได้แล้ว ป่านนี้ทุกคนคงจะ......O_O!!!”เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้นแต่ก่อนที่ประโยคจะสมบูรณ์เสียงทุ้มดังกล่าวก็ขาดหายไป อายุเท่าไหร่แล้วละเนี่ยผมหนาๆที่เคยมีหายไปไหนหมดแล้วละนารูโตะ- -

รอด้วยสินารูโตะคุง!...อ๊ะ!? นารูโตะคุง?....ซาสึเกะคุง?...ทำไมถึงไม่เข้าไปข้างในละ?”เสียงหวานที่คุ้นเคยดังขึ้นขณะเดียวกันเจ้าตัวก็ก้าวฉับๆตรงมาที่ฉันแต่ใบหน้าของเธอนั้นกลับหันไปมองนารูโตะกับซาสึเกะที่ยืนนิ่งอยู่


พลัก!

อ๊ะ! ขะ...ขอ.....O_O!!”เนื่องจากเธอเดินไม่มองทางและฉันเองก็ไม่ได้ขยับไปไหนเลยส่งผลให้เธอที่เดินอยู่ชนฉันเต็มๆ แต่แทนที่เธอจะหันหน้ามาเอ่ยขอโทษฉันเธอกลับหันหน้ามาแล้วทำตาโตใส่ฉันแทน แหม๋ นี่คือการขอโทษรูปแบบใหม่ของเธอเหรอฮินาตะ-_-?

ซากุระจัง!!!!”นารูโตะกับฮินาตะตะโกนขึ้นพร้อมกันก่อนที่นารูโตะจะวิ่งเข้ามาหาฉันขณะเดียวกันน้ำสีใสที่เอ่อล้นจากขอบตาของฮินาตะก็ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายฉับพลันสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นซาสึเกะที่ยืนเป็นเป้านิ่งไม่ไหวติงใดๆทั้งสิ้น มีเพียงมือที่กำหมัดไว้แน่น

ร้องไห้ทำไม เห็นฉันรอดแล้วเสียใจรึไง- -”ฉันถามพร้อมกับวางมือลงบนหัวของฮินาตะ

เปล่านะ ฮึกๆ ฉะ...ฉันแค่...ฮึกๆ..ฮื่อออ ดีใจ! ดีใจที่ซากุระจังรอด”

ใช่! ฉันก็ดีใจเหมือนกันที่ซากุระจังรอด ตั้งแต่ฮินาตะและซาสึเกะกลับมาจากเรียนแลกเปลี่ยนแล้วเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้พวกเราฟัง พวกเราทั้งตกใจทั้งเสียใจไปตามๆกัน พวกเราไปเยี่ยมหลุมศพของซากุระจังทุกๆวันครบรอบเลยนะ”นารูโตะร่ายยาวเป็นหางว่าวแต่สิ่งที่เขาพูดไม่เข้าหูฉันเลยสักนิดเดียว สิ่งที่ฉันสนใจอยู่ตอนนี้มีเพียงแค่ปฏิกิริยาของซาสึเกะเท่านั้นว่าเขาจะปฏิบัติต่อฉันอย่างไร

ฉันรู้นารูโตะฉันรู้...”

งั้นเราเข้าไปข้างในกันเถอะ พวกอิโนะและคนอื่นๆต้องตกใจตาโตเป็นไข่ห่านแน่ๆถ้าได้เห็นซากุระจัง^^” งั้นเหรอ.....

ฮินาตะ ฉันรู้ว่าเธอเข้าใจฉันเพราะงั้นพานารูโตะเข้าไปก่อน เดี๋ยวฉันตามไปทีหลัง....ฉันมีเรื่องต้องสะสางนิดหน่อย”ฉันตัดสินใจสื่อสารกับฮินาตะทางโทรจิตซึ่งการสื่อสารทางโทรจิตเป็นหนึ่งในความสามารถเบื้องต้นที่แวมไพร์ทุกตนต้องมี

รับทราบ...”ได้ยินดังนั้นเธอจึงเอ่ยปากชวนนารูโตะ

นารูโตะคุง ฉันว่าเราเข้าไปกันก่อนดีกว่าตอนนี้ฉันหิวแล้วเราเข้าไปกันเถอะ”

ตะ...แต่ว่าซากุระจังกับซาสึเกะ...”

อ๊ะ! เอ่อต้องขอโทษด้วยนะถ้าผมมาขัดจังหวะ พี่นารูโตะ พี่ฮินาตะ สวัสดีฮะ ผมว่าเราเข้าไปข้างในดีกว่า ก่อนหน้านี้พี่ซาบอกผมว่าจะไปทำธุระนิดหน่อยนะ”อยู่ๆเอกิสะก็เดินเข้ามาดึงแขนนารูโตะเข้าไปข้างในพร้อมกับฮินาตะที่พยักหน้าเออออไปตามน้ำ

อ๊ะ! งั้นเหรอ ก็ได้ๆ ซากุระจังรีบๆเข้ามานะ!!!”

“.......ซาสึ....”


ตุบ!


ตุบ!


ตุบ!

หมับ!!!

กึกๆๆ

“..............”

“..............”

“...ไงซาสึเกะ...”ดวงตาของฉันเบิกกว้างเมื่อเขาวิ่งเข้ามาพร้อมกับตั้งท่าเหมือนจะต่อยฉันแต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อมือหนาที่ตั้งท่าเมื่อครู่กลับโอบกอดฉันแน่นก่อนที่คนตัวสูงจะตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า

หุบปาก...” เขาตอบปัดๆขณะเดียวกันตัวของเขาก็ยังสั่นอยู่อย่างนั้นก่อนจะรู้ตัวอีกทีไหล่ของฉันก็เปียกไปด้วยน้ำตาของเขาเสียแล้ว

นี่....คนอื่นเขาออกมาดูเต็มเลย...เลิกร้องได้แล้วเสื้อฉันเปียกหมดแล้วเนี่ย”ฉันว่าพร้อมกับลูบหลังเขาฉับพลันเขาก็ตอบกลับ

ช่างมัน....”เขาตอบเสียงอู้อี้ก่อนจะคลายอ้อมกอดออกแล้วเอามือมาวางบนไหล่ของฉันแทนพลางมองผู้คนที่มามุงดูฉันและเขาซึ่งผู้คนที่ว่าก็รวมเหล่าเพื่อนๆของฉันที่ยืนยิ้มอยู่ด้วย

มองอะไรวะ!”ซาสึเกะว่าพร้อมกับน้ำเสียงที่ดูเหมือนรำคาญเอามากๆแต่แก้มที่แดงระเรื่อบนใบหน้านิ่งๆของเขาช่างต่างกับน้ำเสียงที่เอ่ยออกจากปากจนเพื่อนๆของฉันขำกันเป็นแถบๆ

ขำอะไรวะ อยากตายกันหรือไง ไม่มีอะไรให้ทำกันหรอ!”น้ำเสียงรอดไรฟันถูกส่งออกมาจากปากของเขาบ่งบอกได้ว่าเขาทำมันจริงๆแน่

เอาละๆ ฉันว่าเข้าไปข้างในกันดีกว่า ไปเหอะยัยโหนก^^”เสียงแหลมที่ไม่ได้ยินมานานเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มละมุน และชั่วขณะนั้นเอง....

กระผมต้องขออภัยด้วยนะขอรับที่มาขัดจังหวะ....”เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับร่างหนาบึกบึนของซาบุสะที่กำลังฝ่าฝูงชนเข้ามาหาฉัน ฉันลืมบอกไปหรือเปล่าว่าซาบุสะตามฉันมาด้วยและที่ไม่ค่อยมีบทพูดเพราะค่าตัวแพง

มะ.....ไม่เป็นไรค่ะฉันให้อภัยคนหล่อเสมอO_O”ได้ยินดังนั้นซาบุสะถึงกับชะงักกึกไปทันทีก่อนจะกระแอมไอแล้วพูด

กระผมไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์ที่มีคู่ครองหรอกนะขอรับ อีกอย่างการที่คุณเรียกท่านซากุระว่า ‘ยัยโหนก’ ผมเกรงว่าจะไม่สมควรนะขอรับคุณผู้หญิง....”ซาบุสะว่าก่อนจะยกมือข้างขวาขึ้นมาทาบหน้าอกแล้วค้อมตัวให้อิโนะหนึ่งทีอย่างให้เกียรติ ทำตัวอย่างกับพ่อบ้านนี่นายเป็นองครักษ์ผู้ซื่อสัตว์ของฉันจริงๆเหรอ =_=;

ไม่เป็นไรซาบุสะ...พวกเขาเป็นเพื่อนของฉันเอง....คนอื่นๆที่เหลือนะ..ไม่มีอะไรทำกันหรอจะไปไหนก็ไปไป๊! รำคาญเต็มทนละ!!!”ฉันตวาดดังลั่นซึ่งทำให้คนอื่นๆที่ไม่ใช่เพื่อนของฉันถอยกรูไปเลยทีเดียวขณะที่คนพวกนั้นถอยไปสายลมอ่อนๆก็พัดโชยมาพร้อมกับกลีบดอกกุหลาบสีรุ้งที่ปลิวไสวมากับลม

“....นายท่านขอรับ....”ซาบุสะว่าก่อนจะชี้นิ้วไปยังจดหมายสีขาวฉบับหนึ่งที่กำลังปลิวว่อนมากับสายลม...


พรึ่บ!

               ฉันหยิบจดหมายฉบับนั้นมา จดหมายฉบับนี้มีลักษณะเป็นจดหมายสีขาวประทับตราครั่งสีแดงมีตัวย่อตัว D ด้านหน้ามีชื่อฉันที่ถูกเขียนด้วยปากกาสไตลัส....ฉันอีกแล้วเหรอ....เรื่องอะไรกัน?


แกร๊บ!

อะ! โอ้! สวีดัส สวัสดีคุณอเล็กซานดร้า สิ่งที่คุณจะได้ทราบต่อไปนี้คือเรื่องสำคัญที่ทางสภาเวทมนต์จะแจ้งให้คุณทราบ หลังจากที่คุณได้ออกมาทำภารกิจเหล่าศาตร์มืดก็เริ่มเคลื่อนไหว เมื่อคืนก่อนร้านขายไม้กายสิทธ์ที่แฮมเมอร์ถูกทำลายและเช้าวันต่อมาสภาเวทมนต์ได้ส่งทีมสำรวจไปตรวจสอบ ผลปรากฎว่าขณะที่พวกเขากำลังปฏิบัติภารกิจ...พวกเขาถูกโจมตี เมื่อคืนทางสภาเวทมนต์ได้ทำการประชุมและลงมติเป็นเอกฉันทร์เรียบร้อยแล้วว่า...”

จะให้ข้ารับภารกิจนี้ใช่หรือไม่...”หลังจากที่ฉันพลิกดูจดหมายได้ไม่นาน จดหมายนั่นก็ขยับลอยขึ้นกลางอากาศหันด้านที่มีตราประทับสีแดงเข้าหาฉันก่อนที่มันจะพูดกับฉัน

ถูกต้อง ทางสภาเวทมนต์มอบภารกิจนี้ให้กับคุณ...”

ถ้าหากข้าไม่ทำละ....”ฉันถามกลับหน้านิ่งแต่คำตอบที่ได้กลับมานั้นทำให้ฉันใจว้าวุ่นเลยทีเดียว

โลกเวทมนต์....จะถูกครอบงำด้วยเหล่าศาตร์มืด...คุณก็รู้อเล็กซานดร้าว่าเขายังอยู่.....หลังจากที่คุณกับเขาปะทะกันในวันนั้นแล้วเขายื่นข้อเสนอให้คุณสองตัวเลือกแต่คุณเลือกที่จะปกป้องชายผู้นี้ซึ่งมันทำให้คุณเกือบไม่รอด....และตอนนั้นเขาหนีไป...มีแค่คุณเท่านั้นที่รู้ว่าเขาอยู่ไหน...”

ทำไม...”

เพราะคุณคือผู้นำของตระกูลแวมไพร์ยังไงละ.....หรือจะให้เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ’ราชินีแวมไพร์’

“....ก็ได้...ฉันจะทำ...แล้วเริ่มวันไหนละ?”ฉันถามหน้านิ่งฉับพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเทมาริยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ด้านหลัง

วันนี้....”

โอเค คุยกันเสร็จแล้วนะงั้นฉันขอถามบ้าง โลกเวทมนต์ที่ว่านี่หมายความว่ายังไง? เธอคือแวมไพร์ไม่ใช่เหรอซากุระ แวมไพร์อยู่ในโลกปีศาจแล้วแวมไพร์เกี่ยวอะไรกับโลกเวทมนต์ละ?”เทมาริร่ายยาวเป็นหางว่าวแต่มันก็จริงอย่างที่เทมาริว่าแหละนะแวมไพร์เป็นปีศาจแล้วไปเกี่ยวอะไรกับโลกเวทมนต์ละ

มนุษย์รู้จักโลกปีศาจที่มีแค่ปีศาจเท่านั้นที่อาศัยอยู่ มนุษย์เชื่ออย่างนั้น....แต่ก็ไม่จริงเสมอไป โลกปีศาจที่มนุษย์รู้จักเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าโลกเวทมนต์ที่น้อยคนนักจะรู้ความจริง เหมือนกับการถือกำเนิดของแวมไพร์นั่นแหละ”ฮินาตะอธิบายก่อนจะยิ้มหวานให้เทมาริและจากที่ฮินาตะอธิบายจบเทมาริที่มีท่าทีสงสัยก่อนหน้านี้ก็กลับกลายเป็นเทมาริคนเดิม

เริ่มวันนี้เหรอ....ข้าขอบอกไว้ก่อนเลยว่าการที่สภาเวทมนต์เชื่อใจข้า มอบหมายภารกิจนี้ให้ข้านั่นแสดงว่านับจากนี้ปีศาจต่างเผ่าพันธุ์สามารถแต่งงานและอยู่ร่วมกันได้ อีกอย่างการที่มีปีศาจบางส่วนออกมาอาศัยที่โลกมนุษย์ก็ใช่ว่าจะปลอดภัยเสมอไป นำเรื่องนี้ส่งถึงผู้นำสภาเวทมนต์ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะเขาสามารถฆ่าผู้บริสุทธิ์ได้สามคนภายในสิบห้าวินาที”

รับทราบ....ฉันขอตัวคุณอเล็กซานดร้า




 

หนูค่ะ แค่เห็นตาเขาก็ชอบแล้วเหรอค่ะ โอ๊ยยยย! อิฉันจะบ้าตาย หนูกุก็ดันไปเล่นด้วยสะงั้น แล้วอิเกะฉันละ อิเกะฉ๊านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!

 

คอมเมนท์ติชมกันได้นะค่ะ ไรท์ไม่ว่าไรท์ไม่โกรธ ไรท์ต้องการกำลังจายยยยยยยยยย ไปแล้ว

ปังงงงงงงงงงงงงงงงงย่า!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #6 kheghom08866846 (@kheghom08866846) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 18:46
    สู้ๆนะคะ ไรท์ เป็นกำลังใจให้
    #6
    0
  2. #5 Ceing-Sakura (@0932857463) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 11:45
    ขอให้อัพเดทค่ะ ไรท์
    #5
    1