Fic Naruto อาจารย์ใหม่ฝึกหัดรัก vs นักเรียนสาวตัวแสบ

ตอนที่ 28 : Special : ความสัมพันธ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    23 ม.ค. 62

サスケサクラ



คือจั่งภาพเหล่านี้เคยเกิดขึ้นแล้ว
แต่ก็จำบ่ได้ว่าเกิดขึ้นตอนได๋
อยู่ในความทรงจำหรือว่าแค่ฝันไป
ทั้งที่หัวใจบ่เคยเชื่อเรื่องแบบนี้เลย

คนๆหนึ่งที่เพิ่งเคยเจอกัน
แต่ว่าภาพเหล่านั้น
ตามเข้ามาหลอกหลอน
ให้ใจคิดถึงไม่เคยเป็นมาก่อน
ไม่ได้อ้อนวอนเรียกร้องขอจากใคร

สิ่งที่แนมบ่เห็น
เคยปิดใจบ่ยอมรับมัน
แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับแปรผัน
จากมื้อนี้ฮอดมื้อนั้น
สิบ่ยอมให้ผู้ใด๋มาทำร้าย

ต่อจากนี้สิคอยดูแลเจ้าให้ดีๆ
บ่ให้ผู้ใด๋เข้ามากล้ำกลายในชีวิตเจ้า
ทั้งที่ใจบ่เชื่อว่าความฮักนั้นมีจริงอยู่บ่
แต่ก็งงชีวิตเจ้าของเป็นหยังต้องมาดูแล
คนๆหนึ่งที่เฮาบ่เคยฮู้จัก
แต่ฮักไปเบิดทั้งใจ
หรือย้อนว่าเวรว่ากรรมอันใด
เฮ็ดให้เฮาพ้อกัน

คือจั่งภาพเหล่านี้เคยเกิดขึ้นแล้ว
แต่ก็จำบ่ได้ว่าเกิดขึ้นตอนได๋
อยู่ในความทรงจำหรือว่าแค่ฝันไป
ทั้งที่หัวใจบ่เคยเชื่อเรื่องแบบนี้เลย

คนๆหนึ่งที่เพิ่งเคยเจอกัน
แต่ว่าภาพเหล่านั้น
ตามเข้ามาหลอกหลอน
ให้ใจคิดถึงไม่เคยเป็นมาก่อน
ไม่ได้อ้อนวอนเรียกร้องขอจากใคร

สิ่งที่แนมบ่เห็น
เคยปิดใจบ่ยอมรับมัน
แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับแปรผัน
จากมื้อนี้ฮอดมื้อนั้น
สิบ่ยอมให้ผู้ใด๋มาทำร้าย

ต่อจากนี้สิคอยดูแลเจ้าให้ดีๆ
บ่ให้ผู้ใด๋เข้ามากล้ำกลายในชีวิตเจ้า
ทั้งที่ใจบ่เชื่อว่าความฮักนั้นมีจริงอยู่บ่
แต่ก็งงชีวิตเจ้าของเป็นหยังต้องมาดูแล
คนๆหนึ่งที่เฮาบ่เคยฮู้จัก
แต่ฮักไปเบิดทั้งใจ
หรือย้อนว่าเวรว่ากรรมอันใด
เฮ็ดให้เฮาพ้อกัน

แม่นสิย้อนกรรมย้อนเวรอันใด๋
สิบ่ไปไสขอยืนข้างๆเธอ

 

“เฮ้ย! ได้ยินมาว่าห้องเราจะมีเด็กไหมวะ”

“แล้วไง- -?”

“แกไม่อยากรู้เหรอว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายO_o?”

“มันสำคัญขนาดนั้น=_=?”

“เออ! สำหรับพวกฉันนะสำคัญเว้ยแต่สำหรับแกอะคงจะไม่หรอก ไอ้คนเสน่ห์แรง-o-“ก็คงจะเป็นอย่างที่ซุยเก็ตซึกับนารูโตะว่านั่นแหละนะ เด็กใหม่แล้วไงใครสนกันละ คนอย่างผมไม่จำเป็นต้องไปสนใจเรื่องงี่เง่าพรรนั้นหรอก เพราะว่าผมนะแค่นั่งอยู่เฉยๆ......

“รุ่นพี่ซาสึเกะขา^^

“ว่าไงครับ^^;

“ทานข้าวเช้ามาหรือยังค่ะ”

“อ้อ! ยังเลยครับพอดีพี่รีบมาโรงเรียนนะ วันนี้พี่ต้องส่งงานแต่เช้าด้วย”ผมเอื้อมมือไปโอบไหล่ของอีกฝ่ายพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้เพื่อให้ตัวของผมแนบชิดกับอีกฝ่าย แน่นอน ทั้งประโยคและการกระทำของผมรวมทั้งใบหน้าอันหล่อเหลาของผมนั้นทำให้คู่สนทนาหน้าแดงเถือกไปในทันที

“นี่นารูโตะ...คนที่เท่าไหร่ของสัปดาห์แล้วนะ”

“อืมมมมมม 20.....8ใช่28”น้ำเสียงกระซิบกระซาบดังแว่วเข้าสู่โสตประสาททำให้ร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดของผมนิ่งงันไปทันที ชิพหายละ ไอ้สูงวัยอายุน้อยกับไอ้ฝรั่งปลอมมันแกล้งผมอีกแล้ว หน็อยยยยยย แบบนี้มันต้อง..

“ขอโทษนะค่ะ ไม่ทราบว่าห้องของอาจารย์คาคาชิไปทางไหนเหรอค่ะ?”น้ำเสียงหวานและนุ่มนวลทำให้ผมอดใจไม่ไหวที่จะหันไปมองและในตอนนั้นเอง เมื่อสายตาผมเหลือบไปหาต้นเสียงผมก็พบเข้ากับ......

“อะ...เอ่อ...อ้อ...อาคารหนึ่งชั้นสามห้องห้าครับ”พบกับไอ้สูงวัยอายุน้อยซุยเก็ตซึกับไอ้ฝรั่งปลอมนารูโตะยืนโด่อวดความโง่อยู่ใกล้ แต่กลับไม่เห็นเจ้าของเสียง น้ำเสียงอันไพเราะช่างฟังดูคุ้นหูนัก ผมอยากเห็นหน้าเจ้าของเสียงนั้นเหลือเกินแต่ไอ้สองตัวนี้กลับยืนบังสะมิดเลย= =

“แล้วอาคารหนึ่งอยู่ตรงไหนเหรอค่ะ?”

“เฮ้ย! ซุยเก็ตซึ นารูโตะ”

“อ้อ คุณเดินเลยมาไกลแล้วละครับ แต่ไม่เป็นไรครับเพียงแค่เดินกลับไปแล้วเลี้ยวขวาก็จะเจอกับอาคารสามชั้น ด้านหน้าอาคารมีคำว่าไตรรัตน์แปปอยู่นะครับ^////^

“เฮ้ย! ได้ยินที่เรียกไหมวะ- -“

“ขอบคุณค่ะ”ด้วยความสงสัยที่เต็มเปี่ยมผมเลยตัดสินใจเดินเข้าไปหาเพื่อนทั้งสองก่อนจะพบกับ...ความว่างเปล่า?

“เฮ้ย! เม่อกี๊คุยกับใครวะ ที่ฉันเรียกไม่ได้ยินหรอ?”ผมยืนเท้าสะเอวจ้องมองเพื่อนทั้งสองที่มีสีหน้าเพ้อฝัน อะไรของมันวะ- -?

“สวย น่ารัก..ดวงตาเปล่งประกาย ริมฝีปากดูอวบอิ่มน่าจูบ ม๊วบบ><

“โอ้มายก๊อดดดดดดดดดดดดดดดด นี่มันสเปคฉันเลยนี่หว่า กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!><”สเปคสเปิคอะไรวะไม่เห็นจะมีใครซักคน ไอ้พวกนี้ท่าจะหลอน= =;

“ฉันชักจะไม่มั่นใจแล้วว่าแกเป็นผู้ชายจริงๆหรือเปล่า=_=;

“แกไม่เห็นเหรอซาสึเกะ...นู่นไงเธออยู่นู่น-3-“นารูโตะตอบก่อนจะโบ้ยปากไปด้านหลังผมที่ยืนอยู่ ได้ยินดังนั้นผมจึงหันกลับไปก่อนจะพบกับหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีชมพูเดินทอดน่องอยู่กลางสนามฟุตซอล เครื่องแบบของโรงเรียนทำให้เธอดูโดดเด่นในสายตาผมมากๆ แม้ผมจะเห็นเพียงแค่ด้านหลังของเธอเท่านั้นแต่ผมบอกได้เลยว่าเธอสวย สวยมากๆด้วย ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ความรู้สึกมันบอกผมแบบนั้น...

 

หลายชั่วโทงต่อมา

 

     เฮ้อ เธอเป็นใครกันนะ...ห้องไหนกัน? รู้สึกเหมือนคุ้นๆแต่ก็ไม่คุ้น อ๊ะ! นี่ผมเป็นบ้าอะไรวะเนี่ย แค่เห็นคนแปลกหน้าเดินทอดน่องอยู่กลางสนามฟุตซอลก็เอาแต่คิดพร่ำเพ้อหาเขาโดยไม่มีที่สิ้นสุด อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

“ซาสึเกะมันเป็นอะไรของมันวะ นั่งสะบัดหัวไปมาอยู่ได้= =;

“ทำไมไม่ถามมันดูละชิกามารุมาถามฉันแล้วฉันจะไปรู้ไหม”

“เนจิ! ปากอะ กวน_นนะเดี๋ยวนี้”

“เฮ้ย ซาสึ....”

“นักเรียนทำความเคารพ”

     ในขณะที่คุณครูประจำชั้นเดินเข้ามาฮินาตะหัวหน้าห้องของเราก็เอ่ยขึ้นทันที ได้เวลาเรียนแล้วเหรอ เฮ้อ ผมไม่ค่อยชอบอาจารย์คนนี้ซะด้วยสิ สอนแต่วิชาน่ารำคาญ

“.....สวัสดีเช่นกัน ทุกคนหยิบหนังสือวิชาฟิสิกส์ขึ้นมาแล้วเปิดไปที่หน้ายี่สิบเก้า...”

“ขอโทษที่มาช้านะ แต่นายลืมอะไรหรือเปล่าคาคาชิ”ในขณะที่อาจารย์คาคาชิกำลังจะเอ่ยปากสอนอยู่นั้น เสียงหวานคุ้นหูก็ดังขึ้นแต่กลับไม่เห็นเจ้าของเสียง ใครวะทำไมชอบทำตัวลึกลับจัง= =?

“อ้อ ขอโทษทีพอดีลืมตัว เอาละวันนี้ครูมีเพื่อนใหม่มาแนะนำเข้ามาสิ”

“กว่าจะเรียกได้ จะให้ฉันรอนายเป็นชาติเลยใช่ไหม”น้ำเสียงหวานดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่ขาขาว เอ้ย ขายาวจะก้าวเข้ามายืนทำหน้ายู่หน้าชั้นเรียน

“ในที่นี้ฉันเป็นอาจารย์ของเธอนะ ได้โปรดให้ความเคารพด้วย”

“ชิ”ผมได้ยินเสียงจิปากเบาๆจากร่างบางที่ยืนทำหน้ายู่หน้าชั้นเรียน โต๊ะของผมอยู่ด้านหน้าสุดข้างๆหน้าต่างเลยทำให้ผมได้ยินเสียงถอนหายใจตามมาหลังจากเสียงจิปากดังขึ้น

     ขณะนั้นเองปากกาของผมที่วางอยู่บนโต๊ะก็กลิ้งหลุนๆตกลงไปวางแหมะอยู่ที่พื้น ผมตัดสินใจลุกออกจากโต๊ะแล้วไปหยิบปากกา

“ฉันชื่อฮารุโนะ ซากุระ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ”ได้ยินดังนั้นผมจึงเงยหน้าขึ้นไปมองก่อนจะพบกับ นัยน์ตาสีเขียวมรกตอันสดใสแต่แฝงความเศร้าและความลึกลับไว้ในนั้น ริมฝีปากสีชมพูอันอวบอิ่มที่ดูดีอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าหวานของเธอทำให้ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ คิดถึง อยากกอด อยากจับ ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกัน?

“ไปหาที่นั่งได้แล้วซากุระ ครูจะได้สอนซักที= =”เสียงทุ้มของอาจารย์คาคาชิทำให้ผมหลุดออกจากภวังค์ นี่ผมเป็นอะไรเนี่ย? คิดถึงคนที่เพิ่งรู้จักเนี่ยนะ?

“เอ่อ...ขอโทษนะที่ข้างๆนายว่างหรือเปล่า ฉันขอนั่งด้วยได้ไหม?”ร่างบางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูระรื่นหู คำพูดของเธอทำให้เธอดูน่ารักขึ้นเป็นกอง ผมชักจะสนใจเธอแล้วสิ

“ต่อให้ไม่ว่างเธอก็นั่งได้นะ^^”ผมว่าพร้อมกับส่งยิ้มหวาน เชื่อสิผู้หญิงคนไหนเห็นเป็นต้องใจอ่อน

“เอ่อ..ขอโทษนะ...ฉันไม่ได้ถามนายนะ”O_O! ไม่ใช่ฉันเหรอ?

“กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า โอ๊ย ฉันขำจนท้องแข็งไปหมดแล้ววะ กร๊ากกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เป็นครั้งแรกเลยนะที่ไอ้เกะถูกหักหน้าวะ”นารูโตะหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย หน๊อยยยยยยยยยยยยยยคงจะถูกใจแกมากเลยสินะ ไอ้เพื่อนเวรรร+_+

“เธอจะไม่นั่งกับฉันจริงๆเหรอ”ผมตัดสินใจเอ่ยออกไปซึ่งคำตอบที่ได้กลับมานั้น

“ฉันจะนั่งกับใครมันก็เรื่องของฉัน เกี่ยวกับนายด้วยเหรอ”เธอเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกมือมาเถ้าสะเอวก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาหาผม นัยน์ตาของเธอที่กำลังจ้องมองผมนั้น...มันช่างน่าดึงดูดให้ผม...

“อะแฮ่ม!โรงเรียนคือที่สาธารณะ” อ๊ะ! เกือบไปแล้วสิ-////-

“เอ่อ...ถ้าให้พูดตามความเป็นจริงคือ...ฉันนั่งกับนายก็ได้นะ”เธอว่าก่อนจะนั่งลงแล้วหยิบสมุดกับปากกาขึ้นมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“อ้าว แล้วจะเล่นตัวทำไม= =”ผมเลื่อนสายตาขึ้นไปมองใบหน้าอันหอมหวานนั้นก่อนที่เธอจะเลื่อนมือมาหยิบหนังสือวิชาฟิสิกส์ที่เปิดค้างไว้ เธอเลื่อนมันไว้กึ่งกลางระหว่างเราก่อนจะสบตากับผม

“คนอย่างนายมีค่าอะไรให้ฉันเล่นด้วยงั้นเหรอ? ฉันจำเป็นต้องกรี๊ดกร๊าดนายเหมือนชะนีทุกตัวในโรงเรียนนี้ไหม? หึ! ฝัน-ไป-เถอะ!”จากน้ำเสียงและแววตาที่ส่งมานั้นทำให้ผมรู้ดีว่าเธอกำลังหัวเสีย คำพูดของเธอที่ดูแรงทำให้ผมเงียบฉี่ไปทันที อะไรวะอยู่ดีๆก็โดนเกลียดสะงั้น._.?

“เฮ้ย! พูดแบบนี้มันดูแรงไปปะ ฉันก็มีจิตใจนะเว้ย!-o-“อะไรวะ ผู้หญิงแบบนี้ก็มีเว้ย เพิ่งเคยเจอ

=_=

“เธอว่าแต่ฉันอย่างนั้นอย่างนี้ตัวเธอเองก็เหมือนกันแหละ ผู้หญิงอะไรไม่มีความเป็นกุลสตรี ด่าผู้ชายได้หน้าด้านๆ”

“นี่!ฟังนะ ฉันย้ายมาเรียนที่นี่ก็เพราะหน้าที่ หน้าที่ที่ต้องคอยดูแลนายเนี่ย นายรู้บ้างไหมว่าผลการเรียนของนายมันตกต่ำแค่ไหน ตลอดปีการศึกษาที่ผ่านมาการเรียนของนายมันห่วยแตก! กีฬาก็ไม่ได้เรื่อง! มาเรียนแต่ละวันเรียกได้ว่ามานั่งหายใจทิ้ง ฉันละเสียดายออกซิเจนที่เสียไปจริงๆ วันๆก็เอาแต่นั่งหลีสาวไปวันๆ เฮอะ! ทั่วทั้งตัวของนายคงจะมีแค่หน้าตาสินะที่พอไปวัดไปวาได้!O_O! โคตรฮาร์ดคอร์ ผมว่าผมไม่เถียงกับยัยนี่ดีกว่า

“ฉันไม่ได้มีดีแค่หน้าตาหรอกนะ...ไอ้นั่นก็ดีด้วย”ผมขยับเข้าไปใกล้เธอแต่เธอกลับขยับหนี ผมเลยเอื้อมมือไปกอดเอวเธอไว้ข้างหนึ่งเพื่อให้เธอเข้ามาใกล้ผม โชคดีที่ช่วงนั้นอาจารย์คาคาชิหันหลังไปเขียนกระดานพอดี

“อยากลองไหมละ...”ผมก้มลงไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ถูกกดให้ต่ำลงราวกับกระซิบ ผมไม่รู้หรอกนะว่ายัยนี่มีสีหน้ายังไง ผมรู้อย่างเดียวคือผมมีความสุขที่ได้แกล้งเธอ

“หากไม่เคารพฉันก็ให้เคารพสถานที่หรือเทวดาฟ้าดินมั่งนะ ไอ้เด็กดอก! =..=” ได้ยินดังนั้นผมจึงปล่อยมือออกจากเอวของเธอ อย่างฉับไว พูดอย่างกับว่าคุณเธอแก่กว่าผมเป็นล้านปีงั้นแหละ

“นี่ เธอมีแฟนยังอะ”

“พี่คาคาชิสอนอยู่อย่าชวนคุย”

“เมื่อกี๊เธอบอกว่าพี่คาคาชิ?”

“เอ่อ....”

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน หรือหน้าที่บ้าๆอะไรของเธอ ตอนนี้ฉันสนอยู่อย่างเดียวคือความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอ  ตั้งแต่แรกเห็น...อยากจับ อยากกอด คิดถึงแทบใจจะขาด...”

“นี่กำลังจีบฉันด้วยความรู้สึกหลอกๆของนายอยู่ใช่ไหม ฉันไม่เชื่อหรอกนะ”

“นี่ ฉันพูดจริงๆนะ ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่ฉันรู้สึก.....”

“........................”

“.......................”

“ฉันเชื่อนาย”

“หะ...ห๊ะ! O_o!!

“ไม่ต้องพูดแล้วรู้แค่ว่าฉันเชื่อนายก็พอ”เธอบอกผมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ฟังดูเขินๆนะ ผมไม่รู้ว่าอะไรทำให้เธอตัดสินใจแบบนั้น แต่สิ่งที่สำคัญคือก่อนหน้านี้เราจ้องตากัน เนิ่นนาน นัยน์ตาสีเขียวมรกตทอประกายสดใสที่แอบแฝงความเศร้าไว้นั้นทำให้ภาพของใครคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาในหัวสมอง ผมสีชมพูยาวสลวย ใบหน้าเนียนสวยไร้ซึ่งเครื่องสำอางใดๆ คิ้วหนากับตาคมๆที่รับกับริมฝีปากอมชมพูอันอวบอิ่มได้เป็นอย่างดี

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคนอื่นๆจะว่ายังไงหรือเธอจะคิดยังไงก็แล้วแต่ แต่สิ่งที่ฉันรู้ตอนนี้คือความรู้สึกของฉันเอง....”

“ไม่ซาสึเกะ ไม่ใช่ความรู้สึก...แต่มันคือความสัมพันธ์ต่างหากละ...”


The End




Поиск новостей по запросу #indra
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

70 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 24 มกราคม 2562 / 06:28

    รอๆๆ รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #68
    1
    • #68-1 Sharinganjustsu (@JasSarocha) (จากตอนที่ 28)
      24 มกราคม 2562 / 15:56

      ขอบคุณค่ะ แล้วเจอกันหลังจากปิดเทอมแล้วนะค่ะ
      #68-1