Fic Naruto อาจารย์ใหม่ฝึกหัดรัก vs นักเรียนสาวตัวแสบ

ตอนที่ 24 : การเรียนรู้ของเราสองคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 66
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    6 พ.ย. 61

 

โต๊ะรับประทานอาหาร

     อาหารต่างๆถูกวางลงบนโต๊ะ ดูหรูหราและน่ากินในเวลาเดียวกัน ตอนนี้พึ่งจะหกโมงเย็นมันยังไม่ถึงเวลามื้อค่ำสะด้วยซ้ำแต่หลังจากแต่งตัวเสร็จฉันก็รีบลงมาทันที ที่จริงอาหารเหล่านี้ถูกฝาครอบสแตลเลสปิดไว้แต่ฉันอยากรู้จนทนไม่ไหวว่ามื้อนี้จะได้กินอะไรเลยแอบย่องเข้ามาดู ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ไม่ผิดหวังเลยสักนิดที่แอบย่องเข้ามาดู หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้วเนี่ยยย กินสักหน่อยคงไม่มีใครเห็นหรอกมั้ง ในขณะที่ฉันกำลังยื่นมือจะหยิบของกินอยู่นั่นเองเสียงๆหนึ่งก็ขัดขึ้น

“ไม่คิดเลยนะว่าลูกสาวตระกูลไฮโซอย่างฮารุโนะจะเป็นหัวขโมย ลักโน่นนี่นั่นไปทั่ว ฉันว่าอีกหน่อยคงจะลักทรัพย์สินของพ่อแม่ไปขายจนไม่มีอะไรให้ขาย ต่อไปคงจะขายตัว หึ”น้ำเสียงแบบนี้คงไม่มีใครอื่นนอกจากริน แม้ฉันพึ่งมาเหยียบที่นี่ได้ไม่ถึงสองวันฉันก็รู้ เพราะคนเลวๆนะฉันจำแม่นยิ่งกว่าเนื้อหาในหนังสือเรียนสะอีก

“....ไม่ทราบว่าคุณเคยเรียนวิชาภาษาไทยหรือเปล่าค่ะ^^”ฉันชักมือกลับก่อนจะหันหน้าไปเผชิญกับรินพร้อมกับประโยคคำถามที่แสนจะไพเราะเพราะพริ้ง

“ทำไม!”รินถามกลับด้วยสีหน้างงงวย

“ถ้าคุณเคยเรียน...คงจะคุ้นเคยกับสำนวนสุภาษิตคำพังเพยนี้ดี สำเนียงส่อภาษากิริยาส่อสกุลนะค่ะคุณโนฮาระ^^”ฉันว่าด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้นและไม่ลืมที่จะเดินกระแทกไหล่หล่อนด้วย ฉันหวังว่าจะเข้าใจนะ ฉันไม่เคยทำใครก่อนอยู่แล้วละหากคนนั้นไม่หาเรื่องฉันก่อน

“นี่!...”

“คุณหนูซากุระค่ะ!”ในขณะที่รินกำลังจะเอ่ยดักคอฉันคุณป้าแม่บ้านที่มาจากไหนไม่รู้ก็โผล่มาและเอ่ยปากเรียกฉันสะเสียงดังลั่น ฉันลืมบอกไปรึเปล่าว่าป้าแกมีร่างที่อวบอ้วนน่ารักตะมุตะมิละ>_<

“ค่ะ?”ฉันขานรับก่อนจะเดินตรงไปหาป้าแก

“คุณหนูเจอแขกของเรารึยังค่ะ ไปแนะนำตัวกันเถอะค่ะรู้จักกันไว้จะได้เป็นเพื่อนกันไงค่ะ ไปกันเถอะค่ะ ให้แขกรอนานไม่ดีนะค่ะ^^”คุณป้าแม่บ้านไม่ปล่อยให้ฉันซักถามอะไรว่าจบแกก็คว้าข้อมือฉันไปเสียดื้อๆก่อนจะลากฉันไปที่สวนหน้าบ้าน


สวนหน้าบ้าน



     เมื่อไปถึงก็พบกับคนตัวสูงนัยน์ตาสีนิล ผมสีน้ำเงินเข้มกำลังยืนรอฉันอยู่ก่อนเเล้ว นี่อย่าบอกนะว่ารู้จักกันแล้วให้คุณป้าแม่บ้าน....

"คุณซาสึเกะกับดิฉันรู้จักกันตั้งแต่ก่อนหน้าที่คุณหนูจะมาที่นี่แล้วละค่ะ^^"คุณป้าแม่บ้านว่ายิ้มๆก่อนจะพาฉันเดินเข้าไปหาซาสึเกะแล้ววางมือฉันลงบนมือของซาสึเกะพร้อมกับส่งยิ้มละมุนมาให้ฉันที่กำลังทำหน้างงอยู่

"อธิบายมาเลยนะซาสึเกะ..."ฉันว่าก่อนจะทำหน้ายู่ใส่เขาซึ่งเขาก็ทำหน้า'-_-'แบบนี้ใส่ฉันก่อนจะวางมืออีกข้างที่ว่างอยู่ลงบนหัวของฉัน จากการกระทำของเราทั้งคู่ทำให้คุณป้าแม่บ้านยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยทีเดียวเชียว ยิ้มอะไรอีกเนี่ย-..-

"คิคิ>_<"ยิ้มไม่พอยังจะหัวเราะอีก= =;

"อะไรอะ? คิคิ นี่เสียงหัวเราะเหรอค่ะ?"ฉันถามอย่างสงสัยทำให้คุณป้าแม่บ้านส่งยิ้มมาให้ก่อนจะตอบ เอ่อยิ้มบ่อยขนาดนี้ไม่กลัวรอยตีนกาเหรอค่ะ- -

"ใช่ค่ะ คิคิ คือเสียงหัวเราะของดิฉันเอง หากจะเรียกให้ถูกต้องเรียกว่าการหัวเราะแบบต้นไม้ค่ะ^^"การหัวเราะแบบต้นไม้?

"คำว่า 'คิ' ในภาษาญี่ปุ่นแปลว่าต้นไม้ไง....เธอจำไม่ได้เหรอ-_-"ซาสึเกะว่าหน้านิ่ง

"งั้นก็เชิญทั้งสองท่านคุยกันตามสบายนะค่ะดิฉันขอตัว^^"คุณป้าแม่บ้านว่าก่อนจะถอยห่างออกไป ฉันอยากถามคุณป้าแม่บ้านจังที่บอกว่าคิคิคือการหัวเราะแบบต้นไม้ เหอะๆคิดได้ยังไงกันนะ-_-;

"คิดอะไรอยู่ คิ้วชนกันเป็นโบว์สะสวยงามเชียว"ไม่ว่าเปล่านิ้วเรียวยาวจิ้มลงบนหัวคิ้วของฉันส่งผลให้ฉันต้องคลายมันออกทันที

"ก็อยากถามคุณป้าแม่บ้านว่าการหัวเราะแบบต้นไม้นี่มุกหรือเปลือกหอยหรือฝอยข้าวโพดหรือ..."

"ไม่ว่าจะพูดเรื่องอะไรแต่เธอก็ยังยาวไปถึงเรื่องกินตลอด หิวแล้วสิ"ซาสึเกะว่าก่อนจะทำหน้านิ่งแล้วเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบ.....อมยิ้มออกมาแล้วยื่นให้ฉัน= =?

"อะไรวะ! คนไม่ชอบกินของหวานอย่างนายพกอมยิ้มติดตัวไว้ด้วยเหรอ!?"ทันทีที่ฉันเอ่ยออกไปซาสึเกะก็ใช้นิ้วเรียวของเขาดันหน้าผากฉันทันที อะไรวะ

"โอ๊ยยย! เจ็บนะเว้ยเล่นเหี้ยอะไรวะเนี่ย"เท่านั้นแหละฉันก็โดนอีกจึกหนึ่งก่อนเจ้าตัวจะตอบ

"พูดไม่เพราะ!"เขาว่าพร้อมกับส่งสายตาเขียวปั๊ดมาให้ หึ! กลัวตายละ

"ขอโทษค่าา"ฉันว่าพร้อมกับยกมือไหว้เขา พอใจยัง= =

"อืม กินรองท้องสะ"เขาว่าหน้าตายพร้อมกับยื่นอมยิ้มให้ฉัน

"ห๊ะ! บ้านนายเหรอให้กินอมยิ้มรองท้อง ไอ้บ้า!=_=;"ถึงจะบอกไปอย่างนั้นแต่ฉันก็รับมันมาอยู่ดี ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ก็คนมันชอบกินของหวานนี่นาช่วยไม่ได้ อิอิ>_<

     หลังจากที่เขาให้อมยิ้มแก่ฉันเราสองคนก็เดินเล่นในสวนอยู่นานโข สวนหน้าบ้านไม่ได้ใหญ่อะไรมากมายหรอกแค่มีน้ำพุอยู่กลางสวน รอบๆน้ำพุถูกล้อมรอบไปด้วยต้นไม้มากมาย มีศาลานั่งเล่นขนาดกลางอยู่เยื้องกับน้ำพุ ด้านหลังของศาลามีสนามเด็กเล่นอยู่แต่ไม่ใหญ่มาก เราเลือกที่จะนั่งลงที่ชิงช้าเพราะฉันเริ่มเหนื่อยแล้ว

"เธอจะเอายังไงกับเด็กอะ...."อยู่ๆซาสึเกะก็เอ่ยขึ้นหลังจากที่นั่งเงียบมาซักพัก

"หมายความว่ายังไง!?"ฉันถามออกไปอย่างสงสัย

“วันหนึ่งเขาก็ต้องถามหาพ่ออยู่ดี...แล้วหากวันนั้นมันมาถึงเธอจะทำยังไง”แม้จะเป็นน้ำเสียงที่ฟังดูเรียบๆเย็นชาๆแต่แววตาของเขากลับจริงจังอย่างบอกไม่ถูก

“.....ไม่รู้สิ....บอกว่าพ่อเขาตายแล้วละมั้ง”ฉันตอบยิ้มๆก่อนที่เขาจะถอนหายใจดังพรืด

“ซาสึเกะฉันถามอะไรหน่อยได้ไหม..”ฉันว่าก่อนจะกำมือแน่น

“....ได้...”

“นายมาที่นี่ทำไม...”

“มาเรียนไง รีบเรียนรีบจบจะได้ทำงาน ฉันอยากมีเงิน!”เขาตอบเสียงเข้มก่อนจะแกว่งชิงช้าไปมา

“นายโกหกฉันไม่ได้ซาสึเกะ...”ฉันว่าพร้อมกับก้มหน้ามองขาตัวเอง มันไม่ใช่ปัญหาของเขาเลยที่จะย้ายมาเรียนที่เดียวกับฉัน ทั้งๆที่ที่นู่น...

“ฉันเคยบอกไปแล้วนี่”เขาตอบก่อนจะเลิกแกว่งชิงช้าแล้วลุกขึ้นยืน

“บอก? บอกอะไร”ฉันถามก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาหาฉันแล้วนั่งคุกเค่าลงตรงหน้า

“ฉันจะรับหน้าที่นั้นเอง ฉันจะประคับประคอง...จะไม่ให้คนอื่นกล่าวหาว่าท้องไม่มีพ่อ ฉันจะดูแลเขา...ดูแลเธอ....”อยู่ๆน้ำใสๆก็ค่อยๆไหลออกจากตายิ่งกว่าเขื่อนแตกหรือสึนามิถล่ม มันจะมีจริงๆเหรอคนที่จริงใจกับเรานะ

“ฮึกๆ....ขอบคุณนะซาสึเกะ...อึก!..ฮึกๆ..ฮื่อๆ..แต่ฉัน...ฮึกๆ...ฉัน...ฮื่อๆๆๆๆ”ฉันตอบก่อนจะปาดน้ำตาออกช้าๆแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา

“ไม่เป็นไรฉันเข้าใจ...ของแบบนี้มันต้องใช้เวลา”

“หากเป็นไปได้....ฉันอยากให้เขาคนนั้น...เพื่อนในวัยเด็กของฉัน....เป็นคนปลอมฉันไม่ใช่นาย ฮึกๆ”

“ได้”เขาตอบแค่นั้นก่อนจะคว้าฉันเข้าไปกอด...ฉันขอโทษนะซาสึเกะ ฉันยังรู้จักนายไม่พอ...ขอบคุณสำหรับความหวังดีของนาย...หากเป็นเขาคนนั้นในวัยเด็กของฉันก็คงจะดี..คิดถึงแกจัง...ไอ้หน้าหวาน



 


 


#ลงครั้งที่ 1 : 10/10/61 (20%)อย่าเป็นนักอ่านเงาเลยTT

#ลงครั้งที่ 2 : 19/10/61 (53%)อย่าเป็นนักอ่านเงาเลยTT

#ลงครั้งที่ 3 : 06/11/61 (100%)อย่าเป็นนักอ่านเงาเลยT^T


#ปล.ถึงจะช้าหน่อยแต่ว่าลงให้อ่านแน่นอนค่ะ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

70 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 13:45

    สู้ๆๆนะคะ รออ่านต่ออยู่น่าาาาา
    #65
    0