Fic Naruto อาจารย์ใหม่ฝึกหัดรัก vs นักเรียนสาวตัวแสบ

ตอนที่ 23 : การเดินทางของฉันและเธอคือการเรียนรู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    8 ต.ค. 61



“............”โนฮาระ ริน...งั้นเหรอ ฉันคงไม่จำเป็นต้องวิ่งหาให้เหนื่อยเปล่าสินะ หึหึหึ

“โอ้! ยินดีที่ได้รู้จักนะคุณริน...”ฉันว่าก่อนจะเดินเข้าไปบ้าน ใช่แน่ๆ หึหึหึน่าประทับใจจัง!

“ทางนี้ค่ะคุณหนู”คุณป้าแม่บ้านเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินนำฉันไปที่ชั้นสองของตัวบ้าน(นี่ยังจะเรียกว่าบ้านอีกเหรอ- -)ในมือของเธอมีกระเป๋าเดินทางของฉันอยู่ เอ่อ..นี่ฉันจะบาปหรือเปล่าที่ใช้งานคนแก่= =;

ห้องนอนของซากุระ

“เชิญทางนี้ค่ะคุณหนู...นี่คือห้องของคุณหนูนะค่ะ มีห้องน้ำภายในตัวส่วนทางด้านนี้มีระเบียงยื่นออกไปด้านนอก ดิฉันขอบอกเลยว่าที่นี่อากาศดีมากๆโดยเฉพาะตอนกลางคืนนะค่ะ^^”คุณป้าแม่บ้านสาธยายยืดยาวให้ฉันฟังก่อนจะส่งยิ้มละมุนมาให้ ที่นี่สวยจัง...ก็อย่างที่คุณป้าแกบอกนั่นแหละมีห้องน้ำภายในตัวและระเบียงยื่นออกไปด้านนอกและที่สำคัญภายในห้องประกอบไปด้วยเฟอร์นิเจอร์สไตล์เรียบง่ายแต่ดูหรูหราได้ในเวลาเดียวกันซึ่งฉันชอบมากๆ มีชั้นวางหนังสือและโต๊ะญี่ปุ่นขนาดกลางถูกจัดไว้อีกมุมหนึ่งของห้อง ผนังห้องสีขาวกับฝ้าเพดานลายเนบิวลา...ทุกๆอย่างช่างดูลงตัว

“จะให้ดิฉันเอากระเป๋าไว้ไหนดีค่ะ?”อยู่ๆเสียงของคุณป้าแม่บ้านก็ดังขึ้นทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์

“เอาวางไว้ตรงนั้นแหละค่ะ เดี๋ยวหนูจัดการเอง”ฉันตอบก่อนจะเดินตรงไปที่ระเบียงแล้วหลับตาลงเบาๆพร้อมกับกางแขนออกทั้งสองข้างเพื่อรับกับสายลมที่ตีหน้าเบาๆแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ที่นี่อากาศดีจัง...

“พักผ่อนให้สบายนะค่ะคุณหนู”คุณป้าแม่บ้านว่าก่อนเสียงปิดประตูจะดังขึ้น

แกร๊ก!

“แม่ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้...แต่แม่อยากให้ลูกรู้ไว้ หากลูกลืมตาดูโลกเมื่อไหร่ลูกจะมีครบทุกอย่าง...ทั้งแม่...และพ่อ”

“อะแฮ่ม! คาคาชิไปทำอิท่าไหนถึงได้คนอย่างเธอเป็นแม่ของลูกกันนะ หึหึหึ”อยู่ๆเสียงแหลมเล็กก็ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ฉันต้องหันหลังกลับไปทันที ยัยนี่อีกแล้วเหรอ...อืมม...น่าสนใจ หึหึหึ

“โอ้! ไง ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอมีธุระอะไรกับฉัน....แต่เธอรู้จักไอ้หมอนั่นได้ยังไง-_-?”ฉันถามหน้านิ่งพร้อมกับเดินตรงเข้าไปภายในห้อง จากคำถามของฉันเมื่อครู่คงจะทำให้ยัยนั่นตกใจอยู่ไม่น้อยเพราะตอนนี้เธอดูลนลานและสายตาที่ดูลอกแลกนั่นทำให้ฉันจับผิดได้ง่ายๆ(เรียนจบแล้วไปเป็นนักสืบเถอะแม่คุณ- -)

“ฉันรู้จักหมอนั่นได้ยังไงนะเหรอ...ก็....เอาเป็นว่าฉันรู้ดียิ่งกว่าใครละกัน”รู้ดียิ่งกว่าใครงั้นเหรอ? แน่ละคนที่เป็นแฟนกันก็ต้องรู้นิสัยกันและกันเป็นธรรมดา

“ไม่ต้องมองฉันแบบนั้น ฉันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอกน่า หึหึหึ”ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉันแล้วทำเป็นรู้ดี คิดว่ามีอำนาจแล้วจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นเหรอ หึ! เธอคิดผิดตั้งแต่ส่งไอ้หมาขี้เรื้อนมาทำงานแล้วละยัยหน้าซื่อ

แกร๊ก!

“คุณรินค่ะมีแขกค่ะ”อยู่ๆประตูห้องฉันก็ถูกเปิดออกปรากฎให้เห็นคุณป้าแม่บ้านคนนั้นอีกครั้ง จากการขัดจังหวะของคุณป้าแม่บ้านส่งผลให้รินมีสีหน้าไม่พอใจแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เดินตามไปแต่โดยดี จะไปจะมาไม่ลาไม่ไหว้ ไม่มีมารยาทเอาสะเลยแต่แขกงั้นเหรอ!? ใครกันนะ? ช่างเหอะคงจะเป็นพวกผู้ดีตีนแดงแถวๆนี้ละมั้ง

“ฉันจะทำอะไรดีนะ....ฮืมมม...อ้อ!”ไม่รอช้าให้เสียเวลาฉันตรงดิ่งไปหากระเป๋าเดินทางที่วางอยู่บนเตียงสีขาวสะอาดตาทันที

Special : Sakura take end

 

Special : Writer take

 

หลายชั่วโมงต่อมา

“ขอบคุณครับคุณป้าแม่บ้าน”ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินนัยน์ตาสีนิลว่าก่อนจะปิดประตูลงเบาๆแล้วหันหลังให้กับประตูห้องก่อนจะเดินตรงไปยังร่างบางเจ้าของเรือนผมสีชมพูที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงนอนสีขาวสะอาดตา

“สำหรับเธอเพื่อนต้องมาก่อนเสมอแต่สำหรับฉัน...เธอสำคัญกว่าสิ่งใดๆนะซากุระ แล้วเจอกันนะครับเจ้าหญิง^^”เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินก้มลงกระซิบข้างหูของร่างบางเจ้าของเรือนผมสีชมพูด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลก่อนจะเดินไปปิดประตูกระจกที่เปิดทิ้งไว้แล้วเดินออกจากห้องไป

“ฝากปลุกซากุระด้วยนะครับคุณป้าแม่บ้าน ผู้หญิงที่มีครรภ์มักจะหลับยาวและอารมณ์แปรปรวน”เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินว่าหน้านิ่งก่อนจะเปิดประตูแล้วเข้าห้องตัวเองไป

“ดิฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันนะค่ะจะไม่รู้ได้ยังไงว่าคนท้องนะหลับยาวแค่ไหน^^”ป้าแม่บ้านบ่นพึมพำกับตัวเองยิ้มๆก่อนจะเดินเข้าห้องของร่างบางเจ้าของเรือนผมสีชมพูไป

 

Special : Writer take end


 Special : Sakura take

“คุณหนูค่ะ...คุณหนู...”

“คุณหนูซากุระ...”

“คุณหนูตื่นได้แล้วนะค่ะใกล้จะถึงเวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ”น้ำเสียงเล็กแหลมอันแหบพร่าดังขึ้นข้างหูแต่ก็ไม่ทำให้ฉันหูผึ่งเท่าคำว่าอาหารเย็นนักหรอก

“อืมม....หวัดดีค่ะ= =”ฉันเอ่ยทักคุณป้าแม่บ้านอย่างงัวเงียพร้อมกับขยี้ตาแล้วล้มลงนอนเหมือนเดิม

“โอ้!ไม่นะค่ะคุณหนู นี่มันใกล้เวลาอาหารเย็นแล้วอีกอย่างใกล้เวลาที่คุณท่านจะมาถึงแล้วด้วยคุณหนูต้องรีบไปอาบน้ำแต่งตัวนะค่ะv_v”คุณป้าแม่บ้านเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนพร้อมกับจับฉันให้ลุกขึ้นนั่ง

“ก็ได้ค่ะแต่ขอเวลาอีกห้า..นา...ที”ว่าแล้วก็ล้มหัวลงนอนต่อในขณะที่ฉันกำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทรานั่นเอง

“วันนี้เรามีแขกนะค่ะคุณหนู อีกอย่างคุณนายเมบุกิก็มีเรื่องจะคุยกับคุณหนูด้วยนะค่ะToT”แขก...งั้นเหรอ- -?

“นี่ไอ้แขกผู้มีเกียรติคนนี้มันเป็นใคร! ทำไมมันไม่กลับบ้านกลับช่องสักทีนี่ก็มืดค่ำแล้วนะ! รบกวนเวลานอนของฉันสะจริง! คงต้องไปดูเบ้าหน้ามันสักหน่อยแล้ว คุณป้าแม่บ้านค่ะหนูจะไปอาบน้ำในระหว่างนั้นช่วยเตรียมชุดเกราะ ดาบและโล่ให้หนูด้วยนะค่ะ!”ฉันว่าอย่างหัวเสียก่อนจะลากสังขารอันไร้เรี่ยวแรงเพื่อตรงไปยังห้องน้ำทันที

“ชุดเกราะ ดาบและโล่? คงจะหมายถึงชุดที่ดูสวยหรูหราและมิดชิดแบบกุลสตรีในเวลาเดียวกันละมั้ง...อืมมมม อ๊ะ! เจอแล้ว^^

 

30 นาทีต่อมา

 

“คุณหนูฮื่อๆๆๆ ดิฉันขอโทษคุณหนูอย่าโกรธเลยนะค่ะ ดิฉันขอโทษจริงๆได้โปรดอภัยให้ดิฉันด้วยเถอะค่ะ ดิฉันขอโทษจริงๆToT

-_-

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิค่ะคุณหนูฮื่อๆ”ไม่ว่าเปล่าคุณป้าแม่บ้านคลานเข้ามากอดแข้งกอดขาฉันแล้วร้องไห้ฟูมฟาย

=_=;

“คุณหนูซากุระฮื่อๆๆๆอย่าโกรธเลยนะค่ะดิฉันขอโทษ ฮื่อๆๆๆๆToT”ยังไม่หยุดอีก ไม่ต้องสงสัยหรอกว่าทำไมป้าแกถึงได้คลานเข้ามากอดแข้งกอดขาแล้วร้องไห้ฟูมฟายอยู่แบบนี้

 

ย้อนไปก่อนหน้านี้

 

“คุณป้าแม่บ้านคงจะเตรียม...”ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่ฉันกำลังนุ่งผ้าขนหนู(เสื้อคลุมอาบน้ำเขาก็มีให้แต่นางไม่ใส่ค่ะท่านผู้อ่าน- -)และในขณะนั้นเอง

“ชุดที่คุณหนูสั่งไว้ดิฉันได้เตรียมไว้ให้แล้วนะค่ะ^^”คุณป้าแม่บ้านว่าพร้อมกับส่งยิ้มละมุนมาให้ก่อนจะยื่นสูทมาให้ฉัน นี่มันอะไรกัน- -?

“ชุดเกราะไม่ใช่ชุดสูท”ฉันว่าพร้อมกับทำหน้าแบบนี้’-_-‘ก่อนจะตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง

“ชุดเกราะจริงๆเหรอค่ะ?”ฉันอยากตะโกนออกไปให้โลกได้รับรู้จริงๆเลยว่าคนที่นี่ไม่ได้ช่วยอะไรฉันเลยซ้ำยังทำตัวน่ารำคาญอีก!!!

“ใช่-_-“ฉันตอบออกไปตามตรงก่อนจะละเลงโลชั่นลงบนผิวกาย

“คุณหนูค่ะแต่ว่าชุดเกราะไม่ใช่ว่า...”

“งั้นก็ไม่ต้องชุดสูทนั่นเอาไปเก็บไว้ที่เดิมเสร็จแล้วจะไปไหนก็ไป...”ฉันว่ากลายๆไล่ป้าแกก่อนที่เธอจะทำหน้าตาตกใจแล้วเอาชุดสูทเก็บไว้ที่เดิมตามที่ฉันบอกแต่เธอไม่ยอมออกไปจากห้องฉัน นี่มันอะไรอีกเนี่ยคนเค้าจะแต่งตัวแต่ป้าคนนี้จะมายืนดูหรอ โอ๊ยยย! ตายๆ

“ฮึกๆทั้งๆที่ดิฉันพึ่งได้เจอคุณหนูเป็นครั้งแรก แต่ดิฉันกลับรับใช้คุณหนูไม่ดีพอ ฮึกๆ ดิฉันทำตามคำสั่งของคุณหนูไม่ได้ ดิฉัน ฮึกๆ...ฮื่อออออ...ดิฉันผิดไปแล้วได้โปรดเถอะค่ะอย่าโกรธเลยนะค่ะฮื่อๆToT

“เอ่อ...อย่า..”

“ฮื่อออออออ คุณหนูซากุระได้โปรด!!! ดิฉันผิดไปแล้วจริงๆ”

“ใจเย็นๆกะ..”

“คุณหนูฮื่อๆๆๆ ดิฉันขอโทษคุณหนูอย่าโกรธเลยนะค่ะ ดิฉันขอโทษจริงๆได้โปรดอภัยให้ดิฉันด้วยเถอะค่ะ ดิฉันขอโทษจริงๆToT

 

กลับมาปัจจุบัน

 

     เหตุการณ์ดังกล่าวก็เป็นอย่างนี้แหละ ฉันคงต้องขอโทษเธอสินะเรื่องนี้มันเกิดขึ้นเพราะฉันเอง เฮ้อ จะบ้าตาย!

“ป้าค่ะ...คุณป้าแม่บ้านฟังหนูก่อนนะค่ะ”ฉันว่าพร้อมกับลงไปนั่งที่พื้นแล้วจับไหล่ของป้าแกทั้งสองข้างไว้ให้ตรงกับตัวฉัน

“ฮื่อๆๆคุณหนูซากุระฮึกๆ...ดิฉัน...อึก...ฟัง...อยู่ค่ะ..ฮื่อๆToT

“คุณป้าไม่ได้ผิดอะไรคุณป้าไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ หนูต่างหากที่ผิดเพราะงั้นคุณป้าลุกขึ้นได้แล้วนะค่ะแล้วก็เลิกร้องไห้ด้วย หากคุณป้าไม่หยุดหนูจะกลับไปนอนต่อเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”ฉันว่าก่อนจะทำท่าเดินไปที่เตียงแต่ก็โดนคุณป้าแม่บ้านทักขึ้นสะก่อน

“งั้น...ฮึกๆ...คุณหนูมาแต่งตัวกันเถอะค่ะเหลือเวลา...ฮึกๆ..ไม่มากแล้วนะค่ะ”คุณป้าแม่บ้านว่าพร้อมกับจับฉันให้นั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้งแล้วจัดการกับทรงผมของฉันทันที โอ๊ะ! คนที่นี่เขาให้คนใช้คอยแต่งตัวให้งั้นเหรอ? พึ่งจะรู้นะเนี่ยO_o

 

30 นาทีต่อมา

 

“คุณหนูค่ะ ดิฉันว่าชุดนี้จะไม่ดีกว่าเหรอค่ะv_v”คุณป้าแม่บ้านว่าพร้อมกับยื่นเสื้อแขนยาวสีขาวที่ดูแล้วไม่หนามากกับกางเกงขายาวสีดำให้ฉันดู เหอะๆฉันจะใส่เฉพาะเสื้อผ้าที่ฉันหอบมาจากที่นู่นเสื้อผ้าของที่นี่ฉันไม่ใส่หรอก อยากรู้ชะมัดใครเป็นคนเตรียมไว้ให้นะ ไม่ถูกใจฉันสักชุด แต่ละชุดนี่โคตรน่ากลัว เสื้อเอวลอยบ้างละ กางเกงขายาวรัดรูปบ้างละ กางเกงยีนขาสั้นฟิตตูดบ้างละ เสื้อยืดคอกลมที่บางจนไม่รู้ว่าจะบางไปถึงไหน หรือแม้แต่รองเท้าส้นสูงสีแดงแปร๊ด ส้นเข็มเอยส้นตึกเอย ไม่มีรองเท้าผ้าใบหรือคัทชูสักคู่ ส่วนกระเป๋าก็มีตั้งแต่ของแบรนเนม เฮ้อ ขอโทษทีละกันที่เป็นผู้หญิงชอบใส่ผ้าใบและอะไรถูกๆ พอดีไม่ชอบใส่อะไรที่ดูแพงเพราะฉันงก=_=;

“ไม่ค่ะเสื้อแขนยาวสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำงั้นเหรอค่ะ ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! หนูคือซากุระนะค่ะ ฮารุโนะ ซากุระ หัวหน้า...”โอ้! ไม่นะเกือบไปแล้ว ฉันจะต้องเก็บเรื่องนี้ไว้ป็นความลับ

“หัวหน้าอะไรเหรอค่ะ?”คุณป้าแม่บ้านถามพร้อมกับย่นคิ้ว

“เอ่อ...แหะๆหัวหน้าห้องก่อนจะย้ายมาที่นี่นะค่ะ^^;

“งั้นเหรอค่ะ”ฟูล เกือบไปแล้วดีนะที่แถทัน(ความจริงคือกาอาระต่างหากที่เป็นหัวหน้าห้อง- -)

“ช่ายยย แต่งตัวเสร็จแล้วงั้นไปกันเถอะค่ะ”ฉันว่าก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูห้อง ทันใดนั้นเองคุณป้าแม่บ้านก็เอ่ยขัดขึ้นทำให้ฉันหันหน้าไปหาป้าแกทันที

“คุณหนูจะไปชุดนั้นจริงๆเหรอค่ะ?”คุณป้าแม่บ้านถามพร้อมกับทำหน้าลำบากใจ ทำไมละฉันใส่ชุดนี้แล้วมันทำไมหรอ ฉันว่ามันสบายดีออก

“ถ้าใช่แล้วจะทำไม?”ฉันถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบคุณป้าแม่บ้านหลุบตาลงทันทีที่ฉันเอ่ยออกไปก่อนจะหันหลังให้ฉันเพื่อเอาเสื้อผ้าไปเก็บไว้ที่เดิม

“มะ...ไม่มีอะไร...หรอกค่ะ ดิฉันแค่ถามเพื่อความแน่ใจนะค่ะ”

“เหรอ!? งั้นก็ไปกันเถอะหนูเริ่มหิวแล้วด้วย^^”ฉันว่าก่อนจะหันกลับไปเปิดประตูห้อง นทีที่บานประตูเลื่อนออกไปนั้นเอง....

O_O!

=_=;

“ซะ...”

“ชูวววววว”

“อะ...อืม”




 อะแฮ่มสวีดัส สวัสดีรีดเดอร์ที่(ไม่เหลือแล้ว)น่ารักของไรท์ จบไปแล้วนะค่ะสำหรับตอนนี้ เป็นยังไงกันบ้างเอ่ยสบายดีไหม ไรท์เองก็มาๆ หายๆเนาะช่วงนี้ ฮ่าๆ อีกไม่นานไรท์ก็จะเปิดเทอมแล้วละค่ะ ลุ้นเกรดๆToT ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะแค่แวะเวียนมาคุยเล่นกับรีดเดอร์เฉยๆ อิอิ รีดเดอร์คิดว่าใครคือคนที่ซากุระเปิดประตูมาแล้วเจอค่ะ ซากุระใส่ชุดอะไรไปทานมื้อค่ำนร้าแล้วใครกันนร้าที่เป็นพระเอก ฮ่า ฮ่า ฮ่า

#ปล.อย่าเป็นนักอ่านเงาเลยนะค่ะช่วยกันคอมเมนต์หน่อยT^T

#ลงครั้งที่ 1 : 03/10/61 (40%)

#ลงครั้งที่ 2 : 08/10/61 (100%)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

70 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 18:29

    สู้ๆๆนะคะ
    #64
    0