Fic Naruto อาจารย์ใหม่ฝึกหัดรัก vs นักเรียนสาวตัวแสบ

ตอนที่ 20 : ความลับของคาคาชิ2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    4 ส.ค. 61


 

 

 

โรงเรียนมัธยมปลายโคโนฮะ

 

 

               รถลีมูนซีนสีดำแวววาวเคลื่อนตัวผ่านประตูรั้วโรงเรียนเข้ามาก่อนจะเคลื่อนไปจอดกลางสนามหญ้าหน้าอาคารแห่งหนึ่ง ไม่นานนักประตูฝั่งคนขับก็เปิดออกก่อนที่คนขับรถจะเดินไปเปิดประตูที่อยู่ท้ายสุด

"ถึงแล้วครับ..."คนขับรถว่า

"....ดูดีใช้ได้เลยนะเนี่ย...ทำให้คิดถึงตอนเป็นเด็กเลยนะค่ะ"เสียงหวานแหบพร่าดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่สวมชุดสูทสีดำก้าวลงจากรถด้วยทวงท่าที่งดงามก่อนจะตามมาด้วยชายวัยเดียวกันกับเธอ

"นั่นสินะ....ที่แรกที่จะกลับควรเป็นบ้านมากกว่าโรงเรียนมัธยมนะเมบุกิ^^"

"คุณนี่ก็....ฉันอยากเจอลูกก่อนนี่ค่ะ อยากเห็นว่าลูกเป็นยังไง...อยากรู้ว่าลูกสบายดีไหม.."ร่างบางว่าหน้าเศร้าก่อนจะจัดเนคไทของอีกฝ่ายให้เข้าที่

"ข่าวคราวกับรูปของซากุระที่ซึนาเดะส่งไปมันยังไม่หนำใจเธอรึไงเมบุกิ^^"เสียงทุ้มที่แหบพร่าแต่ก็ดังกังวานแสดงถึงความเป็นผู้นำของชายปริศนาดังขึ้นหลังจากรถลีมูนซีนสีดำแวววาวเคลื่อนตัวออกไป

"ซาคุโมะ! นายมาได้ยังไงแล้วมาทำอะไร?"เจ้าของเสียงหวานนามว่าเมบุกิเอ่ยถามอย่างตกใจ

"ก็นั่งรถมา พอดีว่าอยากเห็นว่าที่ลูกสะใภ้กับไอ้ลูกชายหัวรั้นว่าตอนนี้จะเป็นยังไงอะนะ"เจ้าของเสียงปริศนานามว่าซาคุโมะว่ากลั้วหัวเราะ

"งั้นไปกันเลย มัวแต่ยืนคุยกันอยู่แบบนี้เมื่อไหร่จะได้เจอพวกเขาละใช่ไหมเมบุกิ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"เจ้าของเสียงทุ้มนามว่าคิซาชิว่าก่อนจะหัวเราะเสียงดังลั่น

"อะแฮ่ม! ช่วยรักษาภาพหลักของนักธุรกิจหน่อยสิคิซาชิ- -;"ซาคุโมะว่าอย่างเอือมระอาเพื่อนของตัวเอง

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฉันต้องแคร์มันด้วยเหรอ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"คิซาชิว่าพร้อมกับกอดคอซาคุโมะ

"เฮ้อ ฉันละเบื่อจริงๆ- -"

 

 

ทางด้านคาคาชิกับซากุระ

 

 

 

โรงอาหาร

 

 

 

"ฉันเดินเองได้ปล่อยฉัน!!"ร่างเล็กที่ถูกคนตัวสูงกว่าอุ้มอยู่ในท่าเจ้าสาวตะโกนขึ้นเสียงดังลั่น

"งั้นเหรอ แล้วไอ้ที่เธอลุกขึ้นได้ไม่กี่วิแล้วลงไปนั่งแหมะที่พื้นเมื่อกี้คืออะไร- -"คนตัวสูงว่าก่อนจะวางคนตัวเล็กกว่าลงบนตักโดยไม่แคร์สายตา(หลายคู่)ของคนที่มองมาแม้แต่นิดเดียว

"เรื่องของฉันมันไม่เกี่ยวกับนายไอ้สาระเลว!!!"

"ไอ้สาระเลวที่ว่าก็ผั...."

"เอ่อ...อาจารย์คาคาชิกับซากุระเป็นอะไรกันเหรอค่ะ?"เสียงหวานของเจ้าของเรือนผมสีม่วงดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวและเพื่อนคนอื่นๆของเธอที่ผู้ถูกถามรู้จักดี

"เป็นผั..."

 

 

พัวะ!!!

 

 

               กำปั้นหลุนๆอัดเข้าที่แก้มด้านซ้ายของคนตัวสูงทันทีก่อนที่เขาจะพูดจบ

"เป็นศัตรูกัน!! ฉันกับอิตานี่ไม่ค่อยถูกกันเลยมีสงครามน้ำลายกันบ่อยครั้ง น่ารำคาญชะมัด!"หญิงสาวว่าพร้อมกับตะเกียกตะกายลุกออกจากตักของอีกฝ่ายแต่ก็ถูกมือหนาคว้าเอวเธอไว้ให้นั่งลงที่เดิม

"หมัดหนักเป็นบ้า! อิโนะ!! ช่วยไปซื้อข้าวให้ครูหน่อย"ชายหนุ่มว่าก่อนจะควักธนบัตรแล้วยัดลงในมือของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีเหลืองทอง

“จะเอาอะไรดีค่ะ?”เจ้าของเรือนผมสีเหลืองทองเลิกคิ้วถามพลางมองเพื่อนของเธอที่นั่งอยู่บนตักของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นอาจารย์ประจำชั้นแล้วอมยิ้ม

“จะกินอะไร?”ชายหนุ่มเอ่ยปากถาม แต่สิ่งที่ได้กลับมานั้น....

“..........”

“....ข้าวมันไก่...ซื้อข้าวมันไก่แล้วก็น้ำเปล่า...”ชายหนุ่มตอบพลางถอนหายใจ ได้ยินดังนั้นหญิงสาวที่ชื่ออิโนะก็เค้นหัวเราะในลำคอก่อนจะไปซื้อข้าวตามคำขอ

“..........”

“นี่จะเงียบไปถึงไหน เมื่อกี้ยังเถียงฉันฉอดๆๆอยู่เลยนี่...”ชายหนุ่มว่าเย้ยหยัน

“อาจารย์คาคาชิ....”เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลม้วนจุกนามว่าเท็นๆเอ่ยขึ้น

“หืม?”

“อยากติดคุกเหรอค่ะ...”เท็นๆว่าก่อนจะเดินเข้าไปยืนจังก้าต่อหน้าคาคาชิ

“.......หมายความว่ายังไง”คาคาชิถามหน้าซื่อก่อนจะโอบรัดเอวของหญิงสาวที่นั่งอยู่บนตักของเขาแน่น

“อย่าแกล้งโง่สิค่ะอาจารย์ เพื่อนฉันไม่ใช่ของเล่นที่จะหยิบ จะจับ จะทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้……”เจ้าของเรือนผมสีฟางข้าวนามว่าเทมาริว่าก่อนจะเดินเข้ามายืนข้างๆเท็นๆ นัยน์ตาสีเขียวเข้มมองมาที่คาคาชิอย่างไม่วางตา

“ใช่ซากุระไม่ใช่ของเล่นที่คนอย่างนายจะมาถอดแขนถอดขาเมื่อไหร่ก็ได้!!!”เสียงแหลมเล็กของอิโนะดังขึ้นพร้อมกับมือบางที่กำลังฉุดเพื่อนของเธอให้ลุกออกจากตักของคาคาชิซึ่งได้ผล

“....หึงั้นเหรอ รู้แล้วสินะ....”คาคาชิว่าพร้อมกับเค้นหัวเราะก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหาซากุระ

“อย่ามาใกล้ซากุระนะ ไอ้สาระเลว!!!!”เจ้าของเรือนผมสีแดงนามว่าคารินตะโกนขึ้นพร้อมกับวิ่งเข้าไปขวางแต่ก็ถูกซากุระเรียกไว้

“.....คาริน...”

“....ซากุระแต่ว่า...”

“ฉันไม่เป็นไร...”ได้ยินดังนั้นคารินจึงถอยออกไปแต่โดยดี

“......อะไรกัน...ก็ยืนได้นี่...ที่ล้มเมื่อกี้....แสดงสินะ หึร่า...”

 

พัวะ!!!

 

          กำปั้นเล็กๆของหญิงสาวนัยน์ตาสีเขียวมรกตอัดเข้าไปที่แก้มด้านซ้ายของชายหนุ่มอย่างจังก่อนที่ขาเรียวจะตวัดขึ้นเตะบั้นเอวของชายหนุ่มซึ่งทำให้เขาเสียหลักล้มลงไปนอนกองกับพื้น แค่นั้นยังไม่พอหญิงสาวเดินเข้าไปนั่งคร่อมชายหนุ่มก่อนจะง้างหมัดแล้วต่อยลงไปที่แก้มของชายหนุ่มอย่างบ้าคลั่งขณะเดียวกันปากบางก็เอ่ยถาม

“นายทำแบบนี้ทำไม!! สนุกมากใช่ไหมที่เล่นกับความรู้สึกของฉันทั้งๆที่นายเองก็มีแฟนอยู่แล้ว ชื่ออะไรนะ? ริน? ใช่ไหมในเมื่อนายมีแฟนแล้วนายทำแบบนี้กับฉันทำไม ห๊ะ!!! ไอ้ชั่วไอ้สาระเลว!! ล้อเล่นกับความรู้สึกของฉันไม่พอยังมาทำให้...”

“ซากุระพอได้แล้วอายคนอื่นเขาบ้างสิ!!”เสียงทุ้มของซาสึเกะดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสของมือหนาที่กำลังฉุดรั้งหญิงสาวให้ออกห่างจากผู้ที่นอนเลือดกลบปากอยู่ใต้ร่างของหญิงสาว

“ไม่ปล่อยฉันซาสึเกะ!! ฉันจะฆ่ามันฮื่อๆๆๆ ฉันจะฆ่ามันให้ตาย ฮื่อๆๆๆๆ ฉันเกลียดมันมันข่มขืนฉัน...”เมื่อได้ยินคำนั้นจากปากของเพื่อนสาวซาสึเกะถึงกับนิ่งงันไปทันทีก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่คนฟังต่างก็รู้ดีว่าตอนนี้ใครก็ห้ามเข้าไปใกล้เขาเด็ดขาด

“นารูโตะ....ฉันฝากซากุระที....”ไม่ว่าเปล่าซาสึเกะเดินเข้าไปหาผู้ที่นอนเลือดกลบปากอย่างช้าๆก่อนจะใช้นัยน์ตาสีนิลอันคมกริบเหลือบมองใบหน้าของอาจารย์ประจำชั้นที่มีสภาพย่ำแย่ ขณะนั้นเองเขาก็ควักปืนออกมาจ่อคนที่นอนอยู่บนพื้น

“นายทำแบบนี้กับซากุระได้ยังไง!!! จิตใต้สำนึกของความเป็นครูยังเหลืออยู่บ้างรึเปล่า ฮะ!!!

“ซาสึเกะที่นี่มันสถานที่ราชการใครใช้ให้นายควักปืนออกมาสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้ห๊ะโธ่เว้ย!! คนอื่นเขากลัวกันหมดแล้วนั่นนะ!”นารูโตะว่าอย่างหัวเสียก่อนจะปล่อยซากุระแล้วเดินไปกระชากปืนออกจากมือของซาสึเกะอย่างง่ายดายก่อนจะคว้างทิ้งอย่างไม่ใยดีและไม่ลืมที่จะลากเพื่อนของตนออกมาด้วย

“ปล่อยฉัน นารูโตะฉันจะฆ่ามัน มันทำให้ซากุระเสียหาย!!!”ซาสึเกะว่าพร้อมกับออกแรงดิ้นซึ่งทำให้ชิกามารุและกาอาระต้องรีบมาช่วยนารูโตะจับเขาไว้

“ปล่อยสิฟะโธ่โว๊ย!!!

“เฮ้ยๆ!!! อย่าบุ่มบ่ามสิวะซาสึเกะ ตั้งสติหน่อย ฉันไม่เคยเห็นนายเป็นแบบนี้เลยนะเว้ย!”นารูโตะว่า

“ที่ซาสึเกะเป็นแบบนี้ก็เพราะซากุระนั่นแหละนารูโตะ...”กาอาระว่าเสียงเรียบและเป็นประโยคที่ยาวที่สุดเท่าที่เคยพูดคุยกับเพื่อนของเขาซึ่งประโยคดังกล่าวทำให้นารูโตะฉุนและงุนงงอยู่ไม่น้อย

“ซากุระจังนะเหรอ? ซากุระจังไปทำอะไรซาสึเกะวะ?”

“เฮ้อ ฉันละเบื่อนายจริงๆนารูโตะ นี่นายไม่รู้อะไรเลยรึไง- -?”ชิกามารุว่าอย่างเบื่อหน่าย

พลางถอนหายใจ(ในสถานการแบบนี้มันยังชิว- -)

“อะไรวะ?”

“ที่ไอ้เกะเป็นอยู่ตอนนี้ก็เพราะมันนะรัก – ซา – กุ – ระ!”เมื่อได้ยินคำพูดที่ชัดถ้อยชัดคำของชิกามารุนารูโตะถึงกับค้างไปทันทีก่อนจะก้มหน้าลงไปถามเพื่อนสนิทของเขา

“จริงเหรอซาสึเกะO_o

“..........” เมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบแสดงว่าสิ่งที่ชิกามารุพูดคือเรื่องจริง นารูโตะถึงกับตกใจและอุธานขึ้นเสียงดังถึงขนาดที่ว่าทำเอาคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต้องสะดุ้งโหยงไปตามๆกัน

“เวรเอ้ย!!! ก็แค่นั้นนี่ซากุระจังได้ยินแล้วใช่ไหมว่าซาสึเกะมันแอบชอบซากุระจังอยู่นะ ไม่ว่ายังไงก็ปันใจมาให้มันด้วยละ ไอ้ครูชั่วๆนั่นอย่าไปคิดถึงมันเลย....”

“..........”

“..........................นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย...อ๊ะซากุระ!! นั่น...ซากุระเหรอลูกO_O”เสียงหวานแหบพร่าดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่สวมชุดสูทอย่างคนมีระดับ

“.......ใคร...นั่นใครเหรอ...”

“....แม่....นี่แม่เองไงลูก...ฮารุโนะ เมบุกิ.....แม่กลับมาหาลูกแล้วนะ..ซากุระ...”

“........แม่เหรอ......ฮึกๆ “

“ตายจริงอย่าร้องไห้สิลูก..”ผู้เป็นแม่ว่าพลางวิ่งเข้าไปหาลูกสาวของตนก่อนที่ทั้งคู่จะโอบกอดกันแต่ก่อนที่จะได้ถามสาระทุกสุขดิบนั้นสายตาของผู้เป็นแม่ก็เหลือบไปเห็นบุคคลหนึ่งที่นอนเลือดกลบปากอยู่ใกล้ๆ

“คาคาชินั่นพี่เขาเป็นอะไรเหรอลูก ทำไมถึง...O_O!

“.....อย่าพูดถึงมัน....หนูเกลียดมัน...”

“เฮ้อตายหรือเปล่าไอ้ลูกชาย เข็ดบ้างรึยัง...หัวรั้นดีนักเป็นไงละ...ฉันว่าแกคงต้องใส่ฟันปลอมแล้วละ...”เสียงอันทรงพลังที่ดังกังวานของซาคุโมะดังขึ้นพร้อมกับเท้าที่ก้าวอย่างเชื่องช้าเข้ามาหาผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกชายของตนแต่ถึงอย่างนั้นคนที่นอนอยู่ก็ได้แต่มองซากุระตาละห้อย

“ถ้าซากุระท้อง...ฉันไม่เอานายไว้แน่!...ชั่วโคตรxอโคตรแxเลยวะ!!”ซาสึเกะว่าก่อนจะเดินจากไปซึ่งคำพูดของเขาก็ทำให้ซาคุโมะสะเทือนอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

 

 

3 ชั่วโมงต่อมา

 

     ห้องพยาบาลที่เคยเงียบสงบบัดนี้กลับเสียงดังโหวกเหวก ทันทีที่คนตัวสูงเจ้าของเรือนผมสีขาวนัยน์ตาสีนิลฟื้นผู้ที่ได้ชื่อว่าซาคุโมะก็รัวคำถามใส่ทันที

"คาคาชิ! น้องยังไม่บรรลุนิติภาวะ แกทำแบบนี้กับน้องไม่ได้ โอ๊ย!ไอ้ลูกคนนี้นี่โตเท่าควายแต่สมองเท่าขี้เล็บ! ถ้าน้องท้องจะทำยังไง ถึงแกกับน้องจะเป็นคู่หมั้นกันก็เถอะแต่สิ่งที่แกทำแบบนี้มันตัดอนาคตน้องชัดๆ!!!"เสียงทุ้มที่ทรงพลังของซาคุโมะดังลั่นห้องพยาบาลแต่ก็ไม่ทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงหวาดกลัวแม้แต่น้อย

"ถ้าซากุระท้อง...เธอก็เป็นเมียผม...จะไปคิดให้มันปวดสมองทำไม..."

"นี่แกเอาสมองหรือเส้นผมคิดห๊ะ! น้องเขาอยากมีอนาคตน้องเขาต้องเรียน! เข้าใจไหม!อีกอย่าง...ฉันไม่ได้สั่งให้แกมาทำแบบนี้กับโรงเรียนที่ซึนาเดะควบคุมหรือรับผิดชอบในหน้าที่การงานอยู่!!! ฉันไม่ได้ทรยศและหักหลังเพื่อนของฉัน ฉันไม่ได้สั่งแกให้ทำนู่นทำนี่อย่างเช่น....ทำลายข้าวของภายในโรงเรียนและขนเทคโนโลยี..."เมื่อได้ยินประโยคที่ซาคุโมะว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงก็ตวาดขึ้นเสียงดังลั่น

"โอเค ผมผิดเอง!!! ผมขอโทษที่เอาชื่อพ่อมาอ้างว่าเป็นผู้บงการเรื่องนี้...ส่วนเรื่องซากุระ....ผมขอโทษ...มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบ..."

"อารมณ์ชั่ววูบ?...อ้อ!เหรอ ฉันเป็นพ่อแกคาคาชิ ได้ยินไหมว่าฉันเป็นพ่อแก!!! ไม่ว่าแกจะโกหกฉันเรื่องอะไรฉันก็ดูออก! เพราะงั้นบอกพ่อมาคาคาชิ...แกไม่ต้องห่วงเรื่องน้อง...ตอนนี้ไม่มีใครอยู่นอกจากพ่อ..."แม้จะได้ยินดังนั้นแต่คนที่นอนอยู่บนเตียงกลับแสดงความลังเลอย่างเห็นได้ชัด

"......ก็ได้...เรื่องทั้งหมดผมจะเล่าให้ฟังเอง..."

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

 


 

#ลงครั้งที่ 1 : 04/08/61 (100%) (อย่าเป็นนักอ่านเงาเลยTT)

 

#ปล.ไรท์รักทุกค๊นนนนนนนน-////-


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

70 ความคิดเห็น

  1. #56 ซากุระ__sakura (@0932857463) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 13:23
    พี่ไรท์ เอารูปโทบิ ออกมาทำไหมค่ะ หรือว่าโทบิจะมาแย่งซากุระกับคาคาชิค่ะ
    #56
    1
    • #56-1 Sharinganjustsu (@JasSarocha) (จากตอนที่ 20)
      16 สิงหาคม 2561 / 09:01
      รอติดตามนะค่ะพี่จะไม่สปอยว่าโทบิหรือโอบิโตะจะเริ่มมีบทบาทต่อจากนี้ค่ะ อิอิ^^
      #56-1
  2. #55 jdissndh (@jdissndh) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 10:27
    ชั่ว มากไอ//คาตีน....ผิดๆคาคาชิ
    #55
    0