Fic Naruto อาจารย์ใหม่ฝึกหัดรัก vs นักเรียนสาวตัวแสบ

ตอนที่ 16 : ความลับของคาคาชิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    16 มิ.ย. 61

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

 

 

Special : Kakashi take

          ในที่สุดก็ถึงเวลานี้สักที...ผมชื่อคาคาชิ ฮาตะเกะ คาคาชิ อายุก็เข้าเลขสามแล้วแต่ยังไม่แต่งงาน....ที่ผ่านมาคุณอาจจะว่าผมโหดร้าย จิตใจอำมหิตหรืออะไรก็แล้วแต่...ผมเองก็ไม่ได้แคร์คำพูดเหล่านั้นอยู่แล้วละ...คุณคงจะสงสัยหรือแปลกใจว่าผมนั้น...รักซากุระจริงๆหรือป่าว....แต่ไม่ต้องกังวลไป...ผมพูดได้เต็มปากเลยว่า...ผมรักเธอ...รักมาตั้งนานแล้ว...แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมไม่สามารถจะบอกเธอได้ซึ่งผมต้องจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง.....หลายเดือนก่อนผมได้รับจดหมายจากองค์กรหนึ่งซึ่งผมรู้จักเป็นอย่างดี...โนฮาระกรุ๊ป คือองค์กรที่ปฏิบัติงานทางด้านมืด...ซึ่งผมก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่ไม่ว่าผมจะเป็นอะไรมันก็ไม่สำคัญเท่ากับข้อความที่อยู่ในจดหมายฉบับนี้หรอก...

สวัสดีค่ะคาคาชิ คุณสบายดีหรือป่าวค่ะ? นี่ฉันเองนะคุณไม่ต้องกังวลไป พอดีว่าฉันมีงานให้คุณทำ คริคริ งานนี้ไม่ยากเกินความสามารถของคุณแน่นอนแต่ถ้าหากคุณปฏิเสธที่จะทำงานนี้....”ฮารุโนะ ซากุระ”...จะเหลือเพียงแค่ชื่อที่ถูกสลักไว้บนป้ายหลุมศพซึ่งฉันมั่นใจว่าคุณต้องไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน....สิ่งที่คุณจะต้องทำก็แค่ทำลายข้าวของที่อยู่ในโรงเรียนมัธยมปลายโคโนฮะเอาให้พังยับเยินไม่เหลือซากรวมทั้งเทคโนโลยีก็ขนมาให้หมด งานนี้ฉันจะไม่ส่งพวก S.R.G. ไปช่วยเพราะคุณต้องจัดการด้วยทีมของคุณเองและเมื่อภารกิจนี้สำเร็จก็อย่าลืมบินมาหาฉันด้วยนะ อ้อ! ถ้าคุณจะเล่นตุกติกละก็คุณคงไม่พ้นสายตาของโอบิโตะหรอก หึหึหึ ขอให้โชคดีนะค่ะคุณคาคาชิ

                                                                               จาก ริน'

          หลังจากได้รับจดหมายผมก็เริ่มทำตามสิ่งที่เธอต้องการแม้จะไม่เต็มใจแต่ก็ต้องทำเพื่อความปลอดภัยของซากุระเอง ส่วนโอบิโตะที่คอยจับตาดูผมอยู่นั้นคือโทบิที่แอบแฝงเข้ามาในกลุ่มคณะกรรมการนักเรียนผมรู้อยู่แล้วว่าสักวันซากุระจะต้องรู้ความจริงและคิดว่าผมนั้น..เลว..และผมก็ต้องการให้เธอคิดแบบนั้น ผมรู้อยู่แล้วว่าเธอเริ่มรักผมแต่ด้วยความที่ผมกลัว...กลัวเธอจะเป็นอันตรายผมก็เลย.....ผมยอมเลวในสายตาของเธอเพื่อให้เธอปลอดภัยซึ่งมันก็ได้ผลตอนนั้น....

"งานนี้ไม่อยากคงจะเสร็จภายไม่กี่เดือน...."

(เหรองั้นเวลาที่เหลือนายก็บินมาหาฉันสิ...) ในตอนนั้นเองสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นซากุระ นารูโตะและซาสึเกะที่กำลังนั่งหลบผมอยู่ และในตอนนั้นเองความคิดหนึ่งก็แว้บเข้ามาในหัว...ขอโทษด้วยนะพ่อ...

"ครับพ่อ...เรื่องนั้นผมไม่ติดใจอะไรเพราะผมก็ไม่ได้สนใจเธอเท่าไหร่..."

(หืม!?อะไรกัน นี่แผนลวงคุณเหรอ? แต่จะอะไรก็ชั่งเถอะอย่าลืมพวกเทคโนโลยีนะค่ะที่รัก) ที่รักเหรอ...ฟังแล้วหงุดหงิดชะมัด

"ครับ สิ่งของทุกอย่างที่อยู่ที่นี่โดยเฉพาะเทคโนโลยีผมจะพยายามนำไปให้พ่อเร็วที่สุด..."

(ดี! แล้ว....คุณอยากรู้ไหมค่ะที่รักว่าฉันจะเอาของพวกนี้ไปทำอะไร)

"ผมไม่อยากรู้หรอกนะว่าพ่อจะเอาของพวกนี้ไปทำอะไรแต่ถ้าท่านซึนาเดะรู้เข้าจะซวยไปกันใหญ่นะ อีกอย่างไหนจะเรื่องสัญญางี่เง่านั่นอีก..."

(ไม่อยากรู้จริงๆเหรอค่ะ? แหม๋ๆ คงจะมีคนแอบฟังอยู่ละสิท่าถึงได้ยอมพูดเรื่องสัญญามาเป็นข้ออ้างให้ตัวเองรอด ฮิฮิ น่ารักจริงๆ แต่จะว่าไปพูดถึงเรื่องสัญญา...คุณไม่ได้รักยัยนั่นใช่ไหมค่ะ)

"ผมไม่ได้รักยัยเด็กกะโปโลนั่นหรอก ยัยนั่นก็แค่ของเล่นชิ้นหนึ่งที่ผมจะถอดแขนถอดขาเมื่อไหร่ก็ได้..."อยากต่อยหน้าตัวเองชะมัดเมื่อพูดประโยคนี้ แต่ถึงอย่างนั้น...ผมก็ทำได้แค่ข่มใจ

(งั้นเหรอค่ะ แต่น้ำเสียงแบบนี้...ดูเหมือนกัดฟันพูดชัดๆเลยนร้าาา ว่าแต่ว่า...คุณรักรินหรือป่าวค่ะ?).......

"....."ผมไม่อยากจะตอบเลยด้วยซ้ำ

(อย่าเงียบสิค่ะ ถ้าคุณไม่ตอบรินจะฆ่ายัยเด็กนั่นเดี๋ยวนี้!!!)แค่นั้นแหละก็ทำให้ปากของผมที่เหยียดเป็นเส้นตรงเมื่อครู่ถึงกับอ้าออกเอ่ยในสิ่งที่เธอต้องการ....ลูกสาวคนเดียวของโนฮาระกรุ๊ป...ใครขัดใจได้ที่ไหนกันละ อยากได้อะไรก็ต้องได้...ขึ้นชื่อว่า"โนฮาระ ริน" ใครขัดโทษสถานเดียวคือตาย...

"ฝากบอกรินด้วยละว่าผมรักเธอคนเดียว..."ขอโทษด้วยนะซากุระ...มันจำเป็น

(หึ ดีมากเลยค่ะที่รัก ในเมื่อคุณรักรินงั้นเสร็จงานนี้เรามาแต่งงานกันนะค่ะ"แต่งงานเหรอ...ไม่มีทาง! ผมยอมตายดีกว่าหากได้ร่วมเตียงกับเธอ

"หึหึหึ พ่อนี่...แม่งเลวจริงวะ ขนาดเพื่อนตัวเองยังคิดที่จะทรยศได้ลงคอ"ผมว่าเสียงเข้มกลายๆว่าหลอกด่าเธอแล้วตัดสาย แต่เชื่อเถอะ เธอฉลาดกว่าจะรู้ว่าคนที่รักและอยากจะแต่งงานกับเธอนั้นคือโอบิโตะ...ไม่ใช่ผม

               หลังจากวางสายของรินแล้วผมก็เดินตรงไปยังบิ๊กไบค์ที่จอดอยู่ในโรงรถก่อนจะขึ้นคร่อมแล้วขับออกไปทันที...............ระหว่างทางหัวสมองของผมก็คิดแต่เรื่องของซากุระแต่เมื่อถึงบ้านเท่านั้นแหละ....ซากุระกลับบ้านช้าทุกทีผมต้องออกมายืนรอเธอทุกวันอย่างเช่นวันนี้....เธอเดินผ่านผมไปอย่างเหม่อลอยจมูกแดงเถือกอย่างเห็นได้ชัด ตาบวมฉึ่งจนผมสังเกตได้....เธอร้องไห้...เธอร้องไห้เพราะคำพูดของผม....

                         'ไอ้บ้าเอ้ย!!!'

               ผมยอมรับว่าผมผิด...ผมผิดที่ทำงานให้กับองค์กรป่าเถื่อนแบบนี้...อีกอย่าง..ผมรู้อยู่แล้วว่าสักวันเธอจะต้องรู้ความจริงเกี่ยวกับตัวตนของผม...และผมเชื่อว่าเธอฉลาดพอที่จะล่วงรู้ความลับในจดหมายฉบับนั้นเพราะงั้น...ผมเลยต้องสลัดเธอออกไปแต่แล้ววันหนึ่งเธอก็ทำให้ผมฉุนและหงุดหงิด

"เป็นสาวเป็นนางกลับบ้านดึกแบบนี้มันดูไม่ดีเลยนะ..."ผมทักเมื่อเธอก้าวเท้าย่างกรายเข้ามาภายในบ้านและทำเป็นไม่เห็น ไม่ได้ยินในสิ่งที่ผมพูดแต่ผมก็ไม่ได้เอะใจอะไรจนกระทั่งกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆมันเตะจมูกผมเท่านั้นแหละ ผมไม่อยากให้ผ้าสีขาวบริสุทธิ์ต้องมาด่างพล้อยเพราะเรื่องพรรนี้ (แต่ผ้าขาวที่หวงนักหวงหนาไม่บริสุทธิ์ก็เพราะฝีมือของนายไม่ใช่รึไง=_=)

"อายุแค่นี้ก็เอาสิ่งของมึนเมาเข้าสู่ร่างกายตัวเองแล้วเหรอ...หึ"ผมว่าเสียงเรียบต้องการที่จะให้อีกฝ่ายสนใจซึ่งมันก็ผิดแผน เธอทำเฉยไม่สนใจ แบบนี้มันเมินกันชัดๆนี่หว่า  ในขณะที่เธอก้าวเท้าขึ้นบันไดผมก็ตัดสินใจรั้งข้อมือเธอไว้ซึ่งมันทำให้เธอหันมาถลึกตาใส่ผมเขียวปั๊ดก่อนจะแกะมือผมออก

"นี่ไม่คิดจะตอบฉันบางเหรอ..."ทันทีที่ผมถามเธอก็ตอบผมทันควัน

"ถ้าฉันจะเอาของมึนเมาเข้าสู่ร่างกายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย ฉันกินเข้าไปแล้วมันไปตกอยู่ที่กระเพาะของนายรึไงไอ้แก่!!" เธอว่าก่อนจะผลักอกผมซึ่งผมก็ไม่แปลกใจอะไรกับประโยคที่เธอเอ่ยออกมาเท่าไหร่เพราะรู้ดีว่าเธอจะปากจัดเวลาโกรธและสมองผมก็คิดแค่ว่า...

                   'ไม่น่าไปว่าเขาเลย โดนด่าเลยไหมละ'

ถึงจะโดนด่าผมก็ว่ามันสมควรแล้วละเผลอๆผมอาจจะโดนมากกว่านี้ก็ได้ใครจะไปรู้ (ฉันไง ฮี่ๆ) แต่มาว่าผมแก่แบบนี้มันก็เจ็บนะ คิดว่าผมไม่รู้เหรอว่าเธอไปนั่งให้ไอ้เด็กดอกนั่นกอดเล่นอยู่ในห้องสภานักเรียนแถมยังพูดจาให้ท้ายไอ้หัวแดงหน้าเด็กกับไอ้เด็กหน้าแก่นั่นเข้ามาจีบอีก ตอนกินข้าวที่โรงอาหารวันนั้นก็เหมือนกันที่เธอรอดไปได้ก็เพราะผมอ่อนให้เฉยๆหรอกนะ อีกอย่างไอ้เด็กหัวเป็ดปักกิ่งนั่นยังจะแสร้งทำเป็นหวงซากุระในฐานะเพื่อนทั้งๆที่ความเป็นจริงแกหวงซากุระในฐานะอื่นมากกว่า ฮึ่ม! ทีคนอื่นละ พี่ซาโซริ พี่อิทาจิ ซาสึเกะบ้างละทีฉันนะ 'ไอ้แก่!!!' คิดแล้วมันน่าน้อยใจนัก....แต่ถึงอย่างนั้น.....ผมก็ยิ่งอยากได้เธอมาครอบครอง....คู่แข่งที่เข้ามายิ่งเยอะเท่าไหร่ก็แสดงว่าเธอสวยและมีอะไรพิเศษมากเท่านั้นและที่สำคัญ....สัญญาที่พ่อผมกับพ่อเธอทำไว้ถ้าย้อนไปเมื่อผมอายุสิบสามปีตอนที่รู้ว่าต้องหมั้นกับเด็กทารกที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ไม่รู้ว่าโตมาจะเป็นยังไง...ตอนนั้นผมพูดได้เต็มปากเลยว่า...

                     'ผมจะไม่คิดอะไรกับเด็กที่นอนดูดนมทำตาแป๋วแบบนี้แน่'

           แต่ตอนนี้...ฮะฮะ..ผมเริ่มรักเธอตั้งแต่ตอนไหนนะ...ตอนเจอกันที่ห้องผู้อำนวยการ....หรือว่าตอนนั้น...



หล่นลงจากฟากฟ้า ร่วงโรยโปรยลงมา แต่งแต้มให้ภูผา ขาวยิ่งกว่าผืนสำลี กระท่อมน้อยแห่งหนึ่งที่ซอมซ่อ ณ ที่แห่งนี้ ในค่ำคืน แห่งเหมันต์ เราสองเคียงกายภายในอ้อมแขน ‘เมื่อยามเราพานพบ ดั่งเช่นในวันนี้' เอ่ยคำถ้อยพาที แล้วท่านพลันยิ้ม~ออกมา ข้าจึงแนบใบหน้าระเรื่อลงซบไหล่ทางขวา และอยากจะขอ(ให้)ความอบอุ่นนี้ติดตรึงจนสิ้นความหนาว ฤดูเหมันต์สงัดวังเวง จนฝูงวิหคร่วมร้องบรรเลงเสียงเพลงผ่านสู่วสันต์ฤดูที่เข้าแทนที่ ‘เสียงของเจ้า ไพเราะเหลือเกิน’ ท่านเอ่ย ให้หัวใจข้าสั่นระรัว เพียงเท่านั้น แค่คำพูดนั้นมันก็พลันให้น้ำที่ตาเอ่อล้น 'หากวันหนึ่งเสียงของข้าไม่อาจเอื้อนเอ่ยถ้อยคำหรือขับขานสิ่งใด เลยค่ำคืนวัน ฤดูผันผ่าน ท่านจะรักข้าเฉกเช่นเดิมอยู่ไหม?’ ‘แน่อยู่แล้ว’ ท่านยิ้มให้ก่อนจะตอบ ข้ายังจำรอยยิ้มนั้นไว้ ค่อยซบแก้ม ลงที่บ่าใหญ่ ก่อนคลอเคล้าสองเราคู่เคียง ล่วงเลยผ่านไปจน บ่ายนึงในคิมหันต์ ยามนั้นที่อาการของท่าน ไม่ค่อยสู้จะดี จำต้องใช้เศษเงินเพื่อซื้อยารักษาเท่าที่มี ความยากจน ทำให้เรา หมดสิ้นความหวังแทบจะทุกทาง ถักทอแต่ละวัน วาดฝันแต่ละผืน เพื่อหวังท่านจะฟื้นร่างกายที่แสนเหนื่อยล้านี้ ไม่มีวันจะปล่อยเวลาให้เสียไปแม้เสี้ยวนาที ต้องทำอะไร หรือว่าสิ่งใด ต่อให้ลมหายใจดับสูญ ยอมรับเรื่องจริงว่าโลกเปลี่ยนผัน เมื่อจั๊กจั่นกรีดร้องนั่นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าฤดูใหม่ใกล้จะแทนที่ ‘นิ้วของเจ้า ช่างงามเหลือเกิน’ ท่านเอ่ย พร้อมกุมมือที่เย็นเยียบนั้น แม้ว่ามือข้าแสนบอบช้ำ ทั้งไม่เหลือซึ่งความงดงามอะไร 'หากวันหนึ่งนิ้วของข้านั้นไม่งดงามหรือไม่อาจจับต้องสิ่งใด เลยค่ำคืนวัน ฤดูผันผ่าน ท่านจะรักข้าเฉกเช่นเดิมอยู่ไหม?’ ‘แน่อยู่แล้ว’ เสียงเครือปนด้วยไอหอบ ท่านยังยิ้มปลอบโยนข้าไว้ และท่านยังคงกุมนิ้วมือข้าที่สั่นสะท้าน-ของเรานั้นเข้าด้วยกัน : จะอีกกี่วัน จะอีกกี่คืน ข้าจะถักทอไม่ให้หยุด ต้องแลกกับยา ต้องรีบเอาไป ถ้าไม่อย่างนั้นท่านคงไม่ไหว ขอแค่นิดหนึ่ง ขอเพียงอีกนิดหนึ่ง ก่อนที่ใบไม้จะร่วงและโรยรา ไม่ว่าต้องแลกอะไร ไม่ว่าเลือดหยดไหน หรือว่าข้าต้องตาย จนปีกเส้นสุดท้าย.. อา.. : อา.. กระแสลมที่โบกโบยไป ผ่านพัด พลันให้ผลที่บนกิ่งไม้ ตกร่วงหล่นบนพื้น คือการสิ้นสุดลง ของชีวิต.. 'หากวันหนึ่งร่างของข้านั้นไม่ได้เป็นเช่นท่านหรือว่าผู้ใด เลยค่ำคืนวัน ฤดูผันผ่าน ท่านจะรักข้าเฉกเช่นเดิมอยู่ไหม?’ ด้วยความกลัวแสนกลัวไม่อาจเอื้อนเอ่ย เก็บถ้อยคำความจริงนั้นไว้ ดึงขนปีกสุดท้ายทอไป เพื่อท่านแล้วมันก็คุ้ม.. ‘แน่อยู่แล้ว’ ข้าคลี่ยิ้มก่อนแล้วตอบถ้อยคำที่เจ้าเอ่ยไว้ ข้าสัญญา จะรักเจ้าไป ต่อให้ไร้หรือไม่มีปีกโผบิน ภาพของนกกระเรียนที่งามที่สุดในวันนั้น จดจำในใจ ต่อให้เป็นคน หรือเจ้าเป็นใคร ภาพเหล่านั้นไม่เคยเปลี่ยนไป แม้ล่วงเลยจนวันที่ข้าตาย แต่ความรักของเราไม่เคยเปลี่ยนแปลง..

               เสียงนุ่มดังขึ้นกลางสวนหลังบ้านขณะเดียวกันขายาวก็ก้าวฉับๆก่อนจะหยุดอยู่หน้าประตูตรงโถงทางเดินเพื่อเงี่ยหูฟัง

"อิโนะ...เสียงฉันเป็นไงบ้างวะ?"เด็กสาวอายุสิบห้าเอ่ยถามเพื่อนของเธอที่นั่งอยู่ในศาลากับเธอด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"สุดยอดแบบนี้ห้องเราต้องชนะการประกวดปริ๊นเซสแน่ๆ"

"แน่เหรอ? ฉันว่าเสียงฉันมันเพี้ยน..."เมื่อได้รับคำชมจากเพื่อนเธอก็แสดงท่าทีลังเลใจเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่เพื่อนของเธอพูดก่อนจะเพ่งเล็งดูชีทเพลงอีกครั้ง

"ถ้าเสียงเธอเพี้ยนงั้นซาสึเกะคงจะอภิมหาเพี้ยนถล่มโลกเลยละ..."เสียงแหลมของเพื่อนเธออีกคนดังขึ้นก่อนจะดันแว่นที่อยู่บนหน้าให้เข้าที่ แหม๋ยัยเด็กนี่ท่าเยอะดูเหมือนจะฉลาดอยู่เหมือนกันนะ

"หมายความว่ายังไงวะ"เจ้าตัวถามพลางย่นคิ้ว

"อย่าแกล้งโง่สิยัยโหนกฉันรู้ว่าแกรู้ว่าฉันหมายความว่ายังไง=_="

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า โอเคๆฉันเข้าใจแล้ว นี่ก็มืดแล้วพวกเธอกลับบ้านได้ละเดี๋ยวพ่อแม่ที่บ้านจะเป็นห่วง^o^"

"อ่าก็ได้ แล้วเจอกันพรุ่งนี้"เพื่อนของเธอที่ใส่แว่นหนาเตอะว่า

"ไม่อะ พวกแกสองคนมาบ้านฉันบ่อยละเบื่อขี้หน้าวะ"เจ้าตัวว่ากลั้วหัวเราะก่อนจะชิ่งเข้ามาในบ้านและตอนนั้นเอง...

"อะไรนะยัยโหนกกกกก!!!!"


พลัก!!


O_O     สีหน้าของซากุระและของผม

O[]O    สีหน้าของเพื่อนของเธอ


               ขาเรียววิ่งปราดเข้ามาหวังจะหนีเพื่อนของเธอแต่ก็ต้องหยุดการกระทำนั้นเมื่อเธอวิ่งเข้ามาชนผมที่ยืนดูเธออยู่ก่อนแล้วและด้วยแรงของเธอทำให้ผมที่ไม่ได้ตั้งตัวล้มลงไปพร้อมกับเธอกลายๆว่าเธอคร่อมตัวผมอยู่ นัยน์ตาสีเขียวมรกตเบิกโพลงทันทีเมื่อเพื่อนของเธอทักขึ้น แหม๋ผมอยากให้เวลาหยุดอยู่ตรงนี้ชะมัด

"อ่ะ....เอ่อยัยโหนกฉันกลับก่อนนะ บะ...บาย"ได้ยินดังนั้นเธอจึงลุกพรวดก่อนจะตอบรับเพื่อนของเธอ

"อืม กลับดีๆละ"

"อ่า...เอ้ออย่าลืมอ่านหนังสือด้วยนะใกล้สอบแล้ว"

"ฉันอ่านอยู่แล้วละ แกนั่นแหละยัยหมูเมื่อไหร่จะทิ้งสะทีไอ้หนังสือดารงดาราอะไรนั่นนะ"เธอตอบกลับทันควันก่อนจะหยิบชีทเพลงที่ตกอยู่ขึ้น

"......เพราะดีนะ"ผมทัก

"อะไร!"เธอตอบกลับอย่างห้วนๆก่อนจะหันหน้าไปอีกทาง ผมแอบเห็นแก้มของเธอขึ้นสีด้วยละ ฮะๆเขินสินะ

"ก็...เพลงที่เธอร้องนะเพราะดี"ผมว่าพลางทำหน้าเหลอหลาก่อนจะเดินหนีไป

"นี่นายแอบฟังฉันเหรอไอ้แก่!!!"เสียงห้วนๆของเธอดังมาแต่ไกลซึ่งผมเดาได้ว่าตอนนี้เธอกำลังเดินมาหาผมแน่

".................."ผมทำเป็นไม่ได้ยินขณะเดียวกันก็เดินอย่างเชื่องช้าทำให้คนที่อยู่ข้างหลังหงุดหงิดเล่น

"อย่าทำเป็นหูตึง ฉันรู้ว่านายได้ยินไอ้แก่ไม่มีมารยาท!!" หึ ตลกชะมัดที่เห็นยัยนี่โวยวายเพราะผมแอบฟังเธอร้องเพลง

"โอเคๆ ก็ได้ ฉันไม่ได้แอบฟัง แต่ฉันมายืนดูให้เห็นกับตาเลยละ^^"ผมหันหลังกลับไปแล้วว่ายิ้มๆ 

"ไอ้บ้าเอ้ย!! แล้วเพราะไหมวะ?"เธอด่าผมก่อนจะถามพร้อมกับแก้มที่แดงระเรื่อ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดูๆไปยัยนี่ก็น่ารักดีแฮะ

"เพราะสิ....เพราะมากด้วย.."ผมว่าทันใดนั้นเองเธอก็ส่งยิ้มหวานมาให้ขณะนั้นผมรู้สึกว่าผมชักจะไม่มั่นใจแล้วสิว่าเด็กผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าผมตอนนี้คือเด็กทารกที่นอนดูดนมทำตาแป๋วเมื่อหลายปีก่อนแต่ไม่รู้ทำไมใจผมต้องเต้นแรงเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้นด้วย...

"แล้ว...คิดว่าฉันจะชนะไหม?"เธอถามพลางก้มหน้าแล้วกำชายเสื้อตัวเองแน่น

"You can do it."ผมว่าก่อนจะส่งยิ้มให้เธอและเธอก็ยิ้มก่อนจะตอบ

"อื้ม!"





- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 



#ลงครั้งที่ 1 : 26/04/61 (25%) อย่าเป็นนักอ่านเงาเลยTT

#ลงครั้งที่ 2 : 28/04/61 (66%) อย่าเป็นนักอ่านเงาเลยTT

#ลงครั้งที่ 3 : 30/04/61 (100%) อย่าเป็นนักอ่านเงาเลยTT


 #ปล.ต้องขอโทษที่ไม่ได้ลงให้อ่านกันนะค่ะพอดีอินเตอร์เน็ตที่บ้านมีปันหานิดหน่อยนะค่ะ

 #ปล2.นี่คือบิ๊กไบค์ที่คาคาชิขับ><







 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

70 ความคิดเห็น

  1. #47 ซากุระ__sakura (@0932857463) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 07:31
    พี่ไรท์เล่น ทวิตเตอร์ มั้ยค่ะ
    #47
    5
    • #47-3 Sharinganjustsu (@JasSarocha) (จากตอนที่ 16)
      4 พฤษภาคม 2561 / 09:59
      ถ้าอยากคุยก็แอดไลน์พี่มาได้นะ ID : sharingan_justsu ตามนี้เลยค่ะ^_^
      #47-3
    • #47-5 Sharinganjustsu (@JasSarocha) (จากตอนที่ 16)
      16 มกราคม 2562 / 20:10

      ???? น้องเล่นไลน์รึเปล่า หากเล่นแอดไลน์พี่มาได้เลยนะค่ะ
      #47-5
  2. #46 kawfang2808 (@kawfang2808) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 03:03
    คาคาชิเนี่ยแลดูร้ายไม่เบาเลยนะ ดูเหมาะสมกับหนุกุดีนะ อิอิๆ ใช่แล้วหนุกุเสน่ห์ใช่ไหมล่า....
    รอนะคะ
    #46
    0
  3. #45 kawfang2808 (@kawfang2808) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 19:54
    คาคาชิ~~ ฉันมองเธอผิด ขอโทษทีนะ T^T
    รอนะคะไร (รู้สึกส่วนที่เหลือน่าจะดราม่า)
    #45
    0