Fic Naruto อาจารย์ใหม่ฝึกหัดรัก vs นักเรียนสาวตัวแสบ

ตอนที่ 11 : รูปใบนั้น...ฉันเข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    9 เม.ย. 61






“ขอนั่งด้วยคนได้รึป่าว...”
“......ได้สิ^^”
“ขอบใจ”ไม่ว่าเปล่าเจ้าตัวเดินโท่งๆมานั่งข้างๆฉันก่อนจะวางจานข้าวลงบนโต๊ะอย่างแรง ซึ่งการกระทำของอิตาคาคาชิเมื่อครู่ทำให้น้ำซุปกระเด็นใส่หน้าพี่อิทาจิเต็มๆ งื้อออ~พี่อิทาจิเดี๋ยวฉันเช็ดให้นะ-o-
“โอ๊ะ! ขอโทษทีไม่ได้ตั้งใจ”คาคาชิว่าด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
“......ไม่เป็นไร”พี่ท่านว่าพร้อมกับก้มหน้ากินข้าวต่อไป โอ๊ยย~น่าสงสารอะ●︿●
“พี่อิทาจิ...”
“หืม!?”พี่ท่านเงยหน้าขึ้นมามองฉันเล็กน้อยพร้อมกับเคี้ยวข้าวตุ่ยๆ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ฆ่าฉันเลยเถอะ! พี่ท่านน่ารักมากมาย>////<
“เดี๋ยวฉันเช็ดให้ค่ะ^^”ฉันว่าพร้อมกับควักผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำซุปออกจากหน้าพี่ท่าน และตอนนั้นเองอิตาคาคาชิก็สะบดขึ้น...
“เฮ้อ~หิวข้าวจังเลยแฮะ”ไม่ว่าเปล่ามือหนาค่อยๆถอดผ้าปิดปากออก เขามองฉันเพียงแค่หางตาก่อนจะตักข้าวเข้าปาก เหอะ ไม่แปลกที่ฉันจะไม่ตกใจจนตาถลนเหมือนกับเหล่าแรดพวกนั้นเพราะฉันเห็นหน้าอิตานี่ก่อนใคร-_- 
“.....ซากุระ..”
“ค่ะ!?”
“พอแล้วละ..ไม่ต้องเช็ดแล้ว มันแห้งแล้ว^_^”พี่ท่านว่าพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ ฉันเลยชักมือกลับแต่แล้วพี่ท่านก็คว้าข้อมือฉันไว้ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าจากมือฉันไปแล้วกินข้าวต่อ แต่เมื่อเห็นฉันทำหน้างงพี่ท่านเลยบอกว่า...
“เดี๋ยวพี่จะเอาไปซักให้เอง เสร็จแล้วเดี๋ยวคืนให้^.^” ได้ยินดังนั้นฉันจึงส่งยิ้มให้พี่ท่าน ข้าวมันไก่วันนี้อร่อยกว่าทุกวันเลยเว้ย^o^

ไหลเยิ้ม โอว ไหลเยิ้ม โอ เวร โอ วันทั้งวันก็เปียกน่าดู แดดร้อนแบบเก๋าเจ้ง ต้องเปลี่ยนชุดทั้งวันอูย ก็เหงื่อมันแตกไม่ใช่เล่น เป็นลมชักแล้วเพราะว่าแดดส่อง ต้องยอมแพ้ขอยาหม่อง นั่งเบื่อก็อยากเที่ยว แต่คงต้องขอเบี้ยว ก็เพิ่งออกมาแปปเดียวไม่ทันไรซีด~

“เอ่อ...พี่ว่าเรารับเถอะนะ”โห่พี่เสียอารมณ์หมด กำลังอินเลย เสียงเรียกเข้าฉันเพราะจะตาย-o- ถึงจะคิดอย่างนั้นก็เถอะ ยังไงฉันก็รับอยู่ดี
“.............”
(ซากุระจัง...ตอนนี้ซากุระจังอยู่ไหน)
“รอหทม?”(โรงอาหารทำไม?)
(ห๊ะ!?) ทำเป็นไม่เข้าใจนะนารูโตะ หลอกฉันได้เนียนมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อยู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงร้องโอดครวญของนารูโตะพร้อมกับเสียงของซาสึเกะที่กำลังด่าทอนารูโตะอยู่แทรกเข้ามา หึหึหึ สมน้ำหน้า
(โอเคๆ ฉันรู้แล้วน่าา รีบๆมาที่ห้องสมุดด่วนเลยพวกเราต้องคุยกันเรื่องภารกิจนะ)ภารกิจงั้นเหรอ...เออจะว่าไปเอกสารที่พวกเขาให้มาเมื่อเช้าฉันยังไม่ได้ดูเลยแฮะ◐.̃◐
“อ่าๆ เดี๋ยวฉันไป รออยู่ที่นั่นแหละ อีก20นาที..”
(ฉันเชื่อว่าซากุระจังต้องมาถึงก่อน20นาทีแน่ๆ)ฉันยังพูดไม่จบนารูโตะก็พูดแทรกขึ้นมา หน๊อยยย~ เวลาผู้ใหญ่พูดเขาไม่ให้เด็กอย่างนายมาแทรกนะรู้หรือเปล่า-_- (จะบอกว่าตัวเองแก่งั้นสิ - Sharinganjustzu) 
“เพื่อนโทรตามหรอ?”
“อืม ฉันต้องไปแล้ว ขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้อยู่ทานข้าวเป็นเพื่อนพี่ต่อv_v”ฉันว่าพร้อมกับรวบช้อนไว้บนจานแล้วลุกขึ้นยืน
“ไม่เป็นไรพี่อิ่มแล้วเหมือนกัน”พี่ท่านว่าพร้อมกับลุกขึ้นก่อนจะเอาจานในมือของฉันไปเสียดื้อๆ
“เดี๋ยวพี่เอาจานไปคืนป้าแม่ค้าเองเธอไปเถอะ^_^”พี่ท่านว่ายิ้มๆ
“แต่ว่า...”
“เถอะน่า ถือว่าเป็นค่าจ้างในการมากินข้าวเป็นเพื่อนพี่ไง^_^”แหม๋~ ยิ้มอีกแล้ว วันนี้พี่ช่างยิ้มบ่อยเหลือเกินนะพี่อิทาจิ ยิ้มสะจนโลกจะกลายเป็นสีชมพูแล้วเนี่ย
“อะแฮ่มๆ..”โอ๊ะ!ลืมไปเลยว่ามีอิตานี่ร่วมโต๊ะด้วย
“มีอะไรเหรอคาคาชิ”ฉันหันไปถามผู้ที่ทำเสียงกระแอมไอเมื่อครู่
“ป่าว ข้าวมันไก่ติดคอ”เขาว่าขณะเดียวกันก็ทำท่าเสมองไปทางอื่น หึหึหึ อิจฉาที่ฉันเช็ดหน้าให้พี่อิทาจิแถมพี่อิทาจิยังอาสาเอาจานข้าวไปเก็บให้ฉันละซึ้~
“หรอ วัยทองก็เงี้ย กินดีๆละ ระวังกระดูกติดคอ^^”ฉันว่าพร้อมกับเดินไปลูบหัวเขาก่อนจะยิ้มเยาะแล้วเดินออกจากโรงอาหารเพื่อตรงไปที่ห้องสมุด


ห้องสมุด...


“มีอะไรว่ามา”
“ดูนี่นะ...นี่คือรายการสิ่งของต่างๆที่พังเสียหาย ส่วนใหญ่เป็นเทคโนโลยีทั้งนั้น”ซาสึเกะว่า
“อืมมม..นั่นสินะว่าแต่ว่า...พวกนายไปเอาแฟ้มเหล่านี้มาจากไหน?”ซาสึเกะกับนารูโตะมองหน้ากันซักพักก่อนที่ซาสึเกะจะหันมาตอบฉัน
“จากอิทาจินะ...”●_●!หรือว่าแฟ้มที่พี่ท่านหอบไปมาที่ห้องสภานักเรียนนั่น! โอ้~ ทำไมข้าวของเสียหายขนาดนี้นะ
“แล้วเปิดเอกสารยังละ?”นารูโตะถาม หืม!?เอกสาร...อืมมมนั่นสินะเอกสาร (นางลืมเรื่องเอกสารอีกแล้วค่ะท่านผู้อ่าน - Sharinganjustzu) 
“ยังเลยอะว่าจะดูทีหลังนะ”ฉันว่า นารูโตะกับซาสึเกะมองหน้ากันอีกครั้ง(นี่จะมองหน้าจ้องตากันจนกว่าจะท้องเลยใช่ไหม) แต่ครั้วนี้แววตาแสดงความลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด
“ฉันว่าซากุระจังเปิดดูตอนนี้ดีกว่านะ...”หืม!? ทำไมต้องเปิดดูตอนนี้ สิ่งที่อยู่ในเอกสารมันสำคัญขนาดนั้นเลยรึไงนะ?? ถึงจะคิดอย่างนั้นก็เถอะ แต่ฉันก็ควักเอกสารที่เก็บเอาไว้ในหน้าอกออกมา การกระทำของฉันทำให้ซาสึเกะกับนารูโตะตกใจอยู่ไม่น้อย อะไรวะ กะอีแค่เก็บเอกสารไว้ในหน้าอก-_-? (ทีหลังเอามีดแหกอกแล้วเก็บไว้ข้างในปอด หัวใจ หลอดลมเลยนะแม่คุณ - Sharinganjustzu )
“รูป!?”นารูโตะพยักหน้า รูปที่พวกเขาเอามาให้นั้นล้วนมีแต่รูปที่ข้าวของเสียหายและพวกแก๊งค์Legion แต่เดี๋ยวนะ!!....รูปนี้มัน⊙_⊙
“......เอกสารที่พวกนายส่งให้ฉันครั้งก่อนกับครั้งนี้ถือว่าเรายังมีหลักฐานไม่เพียงพอ แต่ก็ทำให้ฉันคิดว่าน่าจะสรุปได้แล้วละ....”
       ไม่ต้องสงสัยหรอกค่ะว่ารูปที่ว่านั้นมันคืออะไร ก็อย่างที่บอกไปนั่นละว่ามีแต่รูปข้าวของเสียหายเพียงแต่ว่ามันมีรูปอีกใบหนึ่งที่พิเศษและผิดสังเกตุไปมากกว่านั้น ซึ่งรูปนั้นก็คือ รูปของไอ้หื่นคาคาชิที่กำลังยืนคุยกับพวกLegionอย่างสนิทสนม แต่แล้วฉันก็ได้รู้แจ้งทันทีว่าสิ่งที่ฉันกำลังคิดอยู่นั้นมันถูกต้องเมื่อนารูโตะวางรูปอีกใบลงบนโต๊ะ...
“พอจะสรุปให้พวกเราฟังได้ไหมซากุระ...”ซาสึเกะว่าเสียงเรียบ...
“...อ่า...”


15 นาทีต่อมา...


“สงสัยจะได้ประกาศศึกแล้วสิ...”นารูโตะว่าพร้อมกับหักนิ้วดังเปราะ
“ยังหรอก...รอดูกันไปก่อน ถ้าเราหาหลักฐานได้มากกว่านี้...ถึงตอนนั้นค่อยลงมือ...”
“แต่นั่นมันคนพิเศษของเธอไม่ใช่เหรอ...”
“ไม่ว่าใครก็ตามที่มายุ่งกับของๆฉัน...ฉันไม่นับเป็นมิตรหรอก...” ยอมรับก็ได้ว่าฉันรู้สึกดีด้วย แต่ถ้านี่คือสิ่งที่นายต้องการละก็...... หึ! ฉันเข้าใจแล้วละว่า2เดือนของนายคืออะไร..

Special : Sakura take end 

หลังเลิกเรียน....

      โรงยิมเก่าหลังโรงเรียน

“...ไม่เป็นไร..ยังไงเราก็จะได้สิ่งที่เราต้องการแล้วละ...”ชายปริศนาเอ่ยบอกกับคนที่นั่งคุกเข่าข้างเดียว ซึ่งคำพูดของเขาทำเอาอีกฝ่ายเอะใจอยู่ไม่น้อย
“มะ...หมายความว่ายังไงเหรอครับ!?”
“แค่2เดือนเท่านั้น หึหึหึ”ชายปริศนาเหยียดยิ้มมุมปากก่อนจะเดินลับไปกับแสงตะวันที่ลับขอบฟ้า
“งานนี้คงจะยากกว่าที่คิดนะ...รวบรวมข้อมูลมาให้มากที่สุดแล้วก็...ระวังตัวกันด้วยละ..”ปากบางเม้มเป็นเส้นตรงก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยตอบ
“อ่า...”
“อีกอย่าง...เราจะคุยเรื่องนี่ได้เฉพาะที่โรงเรียนเท่านั้น...ถ้าหากเราคุยผ่านโทรศัพท์หรือส่งข้อความมันอาจจะไม่ปลอดภัย...เพราะพวกนั้นถนัดเรื่องเทคโนโลยีโดยเฉพาะหัวหน้าของพวกมัน...”ดวงตาสีเขียวมรกตฉายแววแข็งกร้าวและชิงชังอย่างชัดเจน ก่อนอีกฝ่ายจะพยักหน้าและพวกเขาก็ปล่อยให้ความมืดครอบคลุมพื้นที่ดังกล่าวแล้วเดินจากไป...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 ขอแสดงความยินดีด้วยนะค่ะ ตอนนี้ท่านผู้อ่านทุกท่านและรีดเดอร์ที่น่ารักทั้งหลายที่รอคอยไรท์(หรือป่าว)อัพตอนต่อไป และวันนี้ไรท์ก็ลงให้แล้วนะค่ะ^.^ เอาตรงๆเลยไม่อ้อมค้อมละกันนะค่ะ แหะๆ ~_~ ไรท์จะบอกว่าสมงสมองไรท์ก็เริ่มจะตันแล้วค่ะ 555 แต่ถึงอย่างนั้นไรท์ก็จะพยายามขุดคุ้ยและประคับประคองเรื่องนี้ให้ถึงตอนจบแน่นอนค่ะ ไรท์สัญญาด้วยเกียรติของลูกเสือ!!!! (อายุก็ปูนนี้แล้วยังจะทำตัวเป็นเด็กอีกเหรอ แก่หงำเหงือกจนขึ้นม.ปลายแล้วยังไม่เลิกอีก-..-)
#ปล.โอ๊ะ!ลืมบอกได้ไงเนี่ย...ไรท์-รัก-คน-เมนต์ต์ต์ต์ต์ต์ต์ต์ต์ต์ต์ต์ต์ต์ต์-////-




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

70 ความคิดเห็น

  1. #42 webphone726 (@webphone726) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 23:00
    อย่าทำเก่งเดี๋ยวสลบ เดี๋ยวได้สิงกอหญ้า มันเสี่ยงเจอมะเร็ง อย่าไปเสี่ยงเลยนะ
    #42
    2
    • #42-1 webphone726 (@webphone726) (จากตอนที่ 11)
      20 เมษายน 2561 / 23:06
      อย่าทำเก่งเดี๋ยวสลบ เดี๋ยวได้สิงกอหญ้า มันเสี่ยงเจอมะเร็ง อย่าไปเสี่ยงเลยหนะ ออกบ้านสิร้อนๆๆๆๆ (ร้อนๆๆๆๆ) แสบร้อนๆๆๆๆ (ร้อนๆๆๆๆ) สุดแสนร้อน สุดแสนร้อนคงไม่รอด
      พูธโท ร้อนแย่. (5555+)//ไม่นึกว่าจะมีคนเอามาใช้
      #42-1
    • #42-2 Sharinganjustsu (@JasSarocha) (จากตอนที่ 11)
      20 เมษายน 2561 / 23:33
      จะมีก็แต่ไรท์เนี่ยแหละ5555^&#916;^
      #42-2
  2. #31 kawfang2808 (@kawfang2808) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 22:51
    ชอบคำคนนักเขียนไรอ่ะ555
    เข้าเรื่องดีกว่า รู้ว่าหนุกุจะฉลาดมากจังเลยน่าแบ่งความฉลาดมาให้ฉันบ้างสิ อิอิๆ
    รอนะไร^^
    #31
    0