คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

245

ยอดวิวเดือนนี้

13

ยอดวิวรวม


245

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


4
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  20 พ.ค. 62 / 16:22 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้





     ขอกราบสวัสดี สวีดัส รีทผู้น่ารักทั้งของ(ไรท์และจากทั่วสารทิศที่หลงป่าหลงดง)เข้ามาในดินแดนของหญิงสาวนางหนึ่ง(เว่อร์) ชื่อเสียงเรียงนามของไรท์รีททั้งหลายไม่ต้องรู้หรอกค่ะ เอาเป็นว่าไรท์ไม่ใช่โจรห้าร้อยก็แล้วกัน ไรท์ไม่พิมพ์อะไรที่มันยืดยาวเป็นหางว่าวหรอกค่ะ รอช้าอยู่ใยไปอ่านกันโล้ดดดด แต่ก่อนไปกรุณาอ่านคำชี้แจงด้านล่างด้วยนะค่ะ



:﹎。‧::‧ ..:*●•♪.‧:: °º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø*.:


#คำเตือน#



:﹎。‧::‧ ..:*●•♪.‧:: °º¤ø,¸¸,ø¤º°`°º¤ø*.:



- นิยายเรื่องนี้เป็นแฟนฟิคและเป็นเรื่องสั้นจบในตอน
- เนื้อหาของนิยายเป็นแค่เรื่องสมมุติที่ไรท์แต่งขึ้นเท่านั้น
- หากผิดพลาดประการใดไรท์ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย 
- อ่านแล้วอย่าลืมคอมเมนต์ด้วยละ กดหัวใจให้ด้วยนะเพื่อเป็นกำลังใจให้กับไรท์ได้ทำเรื่องต่อไปต่อ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 20 พ.ค. 62 / 16:22

บันทึกเป็น Favorite





รักคืออะไร? คุณรู้ความหมายของมันไหม? หากคุณรู้ช่วยบอกฉันที ฉันเห็นผู้คนมากมายต่างขวยขวายหามันไม่รู้จักจบจักสิ้น บางคนก็สำเร็จ? แต่บางคนก็ไม่ บางคนอาจผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไม่คิดที่จะมีมัน แต่ฉันเชื่อว่าทุกคนต้องเคยมีความรักเพียงแค่เส้นทางที่คุณเดินอยู่มันอาจไม่ได้โรยด้วยกลีบดอกกุหลาบแค่นั้นเอง....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.




     ยามราตรีเป็นช่วงเวลาที่ใครหลายๆคนต่างพักผ่อนและปล่อยตัวให้เข้าสู่ห้วงนิทรา แต่ไม่ใช่สำหรับเธอผู้นี้

“หากว่าเธอคือเจ้าหญิง ฉันเป็นเพียงคนเคียงกายา แม้กำเนิดเกิดร่วมมา แต่ชะตาพาให้แปรผัน ดุจดังใครขีดขังไว้ ให้ป้องภัยแค่เธอผู้นั้น มิได้หวั่น บาป ร้าย มาร ฉันยินยอม พร้อมเพื่อเธอ”บริเวณระเบียงห้องส่วนตัวที่ยื่นออกไปหาสวนญี่ปุ่นเล็กๆปรากฎร่างของหญิงสาวเรือนผมสีแดงทับทิมกำลังนั่งฮัมเพลงเบาๆ สายลมอ่อนๆพัดโชยให้ผมของเธอปลิวไสวไปกับแรงลม

“แม่มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ละฮะ?”

“ไซโตะ?”หญิงสาวหันมองตามเสียงเรียก ก่อนจะพบกับเด็กชายวัยหกขวบยืนขยี้ตาอยู่ข้างๆฟุสุมะ

“ผมเองฮะ แม่มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ละฮะ?”เด็กชายเอ่ยถามผู้เป็นแม่ก่อนจะเดินเข้าไปหาแล้วนั่งลงข้างๆเธอ หญิงสาวขมวดคิ้วเข้าหากันทันทีที่เห็นเด็กชายทำกิริยาแบบนั้น

ดึกขนาดนี้แล้วทำไมยังไม่นอนนะ...หรือว่าฉันทำเขาตื่นเหรอ?

“แม่อย่าเมินผมสิฮะ ผมกำลังคุยกับแม่อยู่นะ...”เด็กชายเอ่ยขึ้นอีกครั้งทำให้หญิงสาวคลายปมที่อยู่บนใบหน้าออกแล้วฉีกยิ้มให้กับลูกชาย

“มันดึกแล้วนะ ลุกขึ้นมาทำไมหืม^^?”

“ผมยังไม่ได้นอนสักหน่อย อีกอย่างผมได้ยินเสียงคนร้องเพลงผมเลยออกมาดู แล้วก็พบว่าเป็นแม่”เด็กชายตอบน้ำเสียงอู้อี้ก่อนจะหย่อนขาลงระเบียงเหมือนผู้เป็นแม่ของตนทำ

“แต่มันดึกแล้วนะครับ ไซโตะควรกลับไปนอนได้แล้วนะ”หญิงสาวว่ายิ้มๆ มือบางก็พลางยื่นออกไปลูบหัวเด็กชาย

“แม่ฮะ...”

“ว่าไงครับ?”

“พ่อบอกว่าแม่มีนิทานอยู่เรื่องหนึ่งที่ผมยังไม่ได้ฟัง แม่เล่าให้ผมฟังได้ไหมฮะ?”ได้ยินดังนั้นปากบางที่ฉีกยิ้มอยู่ก็หุบยิ้มลงทันที

“เล่าให้ผมฟังได้ไหมฮะ บางทีมันอาจจะช่วยทำให้ผมนอนหลับก็ได้นะฮะ”เด็กชายเอ่ยถามตาแป๋วโดยที่ไม่รู้เลยว่าเขากำลังถูกใครอีกคนมองอยู่

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ อาณาจักรอันแสนไกล ฝาแฝดคู่หนึ่งได้ถือกำเนิดขึ้น คนหนึ่งเป็นชาย ส่วนอีกหนึ่งนั้นเป็นหญิง อย่างไรก็ตาม สองคนพี่น้อง กลับมีชะตากรรมที่ต่างกัน”เสียงหวานถูกขับออกจากปากของหญิงสาวพร้อมกันนั้นมือบางกลับเอื้อมไปจับหัวของเด็กชายให้เอนลงมาหนุนที่ตักเธอ

“ยามลืมตา สองเราเหมือนดังแสงเทียนสว่างสร้างความหวัง เสียงก้องของระฆัง ประหนึ่งว่าเป็นดังคำที่ให้พรครั้งกระนั้น เพราะเพียงผู้ใหญ่ ดื้อดึงกันไปไม่ยินยอมผลย้อนส่ง ตกที่พวกเรา ถูกแยกทาง ต่างกันเป็นสอง”

“เล่านิทานทำไมต้องฮัมเพลงด้วยละฮะ?”เด็กชายที่นอนอยู่เอ่ยถามผู้เป็นแม่ก่อนที่เขาจะได้คำตอบกลับมา

“นิทานเรื่องนี้ต้องเล่าด้วยบทเพลง สักวันลูกก็จะเข้าใจ^^”หญิงสาวฉีกยิ้มให้กับลูกชายน้อยๆก่อนที่เธอจะฮัมเพลงต่อ

“ใต้แผ่นฟ้ากว้างไกล ไม่ว่าสรรพสิ่งใด (สัน-พะ-สิ่ง)จะกลับกลายหายไป สิ้นสลายไปทั้งหมดแต่กระนั้น ฉันคง อยู่ปกป้อง เธอเรื่อยไปให้เธอนั้น สุขใจและยังยิ้มนั้นก็พอ”

“หากว่าเธอคือเจ้าหญิง ฉันเป็นเพียงคนเคียงกายาแม้กำเนิด เกิดร่วมมา แต่ชะตาพาให้แปรผัน ดุจดังใครขีดขังไว้ ให้ป้องภัยเธอผู้นั้นมิได้หวั่น บาป ร้าย มาร ฉันยินยอม พร้อมเพื่อเธอ”

“หวนถึงครั้ง ฉันไปยังแดนข้างเคียงที่สุดจะงามนักได้พบพักตร์ สาวงามคนหนึ่งผิวเธอนั้นเนียนผ่องขจีเสียงที่แสนนุ่มนวล และรอยยิ้มเธอทำให้ใจดวงนี้เต้นไม่เป็นจังหวะขึ้นมา อาจเป็นรักแต่เมื่อแรกพบ”

“ดั่งสวรรค์แกล้งกัน ด้วยเจ้าหญิงนั้นเธอต้องการให้สังหารสาวงามไปให้พ้นหนทางเธอก็จะทำตามความปรารถนาที่เป็นของเธอแต่ทำไม ข้างในสุดจะยั้งให้น้ำตาริน”

“หากว่าเธอคือเจ้าหญิง ฉันเป็นเพียงคนเคียงกายาแม้กำเนิด เกิดร่วมมา แต่ชะตาพาให้แปรผัน

เครื่องเสวย บริยอชนี้ รสชาติดี ทำมาเพื่อท่าน เธอยิ้มให้ด้วยความชื่นบาน หัวเราะไป ดูใสซื่อจริง”

“มิช้า-มินาน ถึงกาลที่เราประสบจุดสลายรัฐนั้นร้อน นครซัดส่าย ผู้คนตะโกนส่งสำเนียงทุกข์ครั้งนี้ แม้นเป็นเวรกรรมซ้ำส่งก็คงจะสุดเถียงฉันไม่หวั่น แต่อยากขอเพียง ให้เรื่องราวสิ้นสุดลงที่ตัวฉันโปรดจงรับเสื้อผ้าเพื่อทรง ไม่ประสงค์จะได้กลับคืนโปรดจงสวมแม้ต้องกล้ำกลืน พลางกายหนีไปให้ไกลห่างอย่ากังวล เพราะหน้าตา เราออกจะเหมือนไม่ใช่หรือท่าน? หากข้าแปลงเป็นเจ้าหญิง ใครใครดูไม่รู้แน่นอน..

“แม่ฮะ...”ยังไม่ทันที่เด็กชายจะเอ่ยอะไรออกมาผู้เป็นแม่ก็ขัดขึ้นสะก่อน

“หลังจากร้องจบเดี๋ยวแม่อธิบายคร่าวๆจ้ะ”หญิงสาวตอบเด็กชายอย่างรู้ทันก่อนที่เธอจะฮัมเพลงต่อ

“ในตอนนี้ ข้าคือเจ้าหญิง เธอกลายเป็นเช่นผู้โหยหาแม้กำเนิด จะเกิดร่วมมา แต่ชะตา พาให้แปรผัน หากเธอเป็น อสูรร้าย ดังที่ใครว่าเธอผู้นั้น งั้นฉันคงเป็นเหมือนกัน ก็สายเลือดนั้นใช้ร่วมกับเธอ”

“ขอฉันเล่าเรื่องราวที่เคยพบผ่านแต่ก่อนกาลนี้ยังคงมีนครแห่งหนึ่งที่มีความเลวร้ายครองรู้มั้ย ว่าคนแสนใจร้ายที่ได้ปกครองเมืองหมองนั้นคือพี่..ฉันเอง จึงบรรเลงเป็นเพลงให้ได้รู้”

“ใต้แผ่นฟ้ากว้างไกล ไม่ว่าสรรพสิ่งใด (สัน-พะ-สิ่ง)(เวลาใกล้เข้ามา อีกไม่ช้าคงมาถึง)จะกลับกลายหายไป สิ้นสลายไปทั้งหมด(แว่วยินเสียง ระฆัง ดั่งจะย้ำว่าสิ้นสุด)แต่กระนั้น ฉันคง อยู่ปกป้องเธอเรื่อยไป (เมื่อมองฟ้า สายตาเหม่อมองไปยังเบื้องบน)ให้เธอนั้น สุขใจและยังยิ้มนั้นก็พอ(ผุดเพียงคำ เธอย้ำ ยังคงฝังไว้ไม่ลืม)”

อุ๊ย? ถึงเวลาอาหารว่างแล้วสิ

“หากว่าเธอคือเจ้าหญิง ฉันเป็นเพียงคนเคียงกายาแม้กำเนิด เกิดร่วมมา แต่ชะตาพาให้แปรผันเพียงได้เจอเธออีกสักครั้ง ไม่ต้องการอะไรมากกว่านั้น..ถึงตอนนั้นพวกเรา ไว้มา..”

“ถ้าได้เกิดใหม่อีกครั้งล่ะก็ ไว้ถึงตอนนั้น..เรามาเล่นด้วยกันอีกนะ”สิ้นเสียง น้ำสีใสก็ไหลนองทั่วพวงแก้ม ปากบางขบเม้มเข้าหากันแน่น ความเศร้าฉายแววอยู่ในนัยน์ตาสีแดงทับทิมชัดเจน มือบางเช็ดมันออกลวกๆก่อนที่เธอจะก้มมองเด็กชายที่นอนหนุนตักเธออยู่

หลับแล้วสินะ...

“เลิกร้องได้แล้วน่า หากลูกตื่นขึ้นมาแล้วเห็นว่าแม่ตัวเองร้องไห้ลูกจะเป็นห่วงเอานะ”เสียงทุ้มปริศนาดังขึ้นก่อนที่ขายาวจะก้าวมาหาหญิงสาวที่นั่งอยู่

“ซุยเงสึ..”หญิงสาวเงยหน้ามองผู้ที่มาเยือน

“อืม เรื่องมันผ่านมาแล้วก็ปล่อยๆมันไปเถอะ”ชายหนุ่มว่าพร้อมกับหย่อนก้นลงนั่งข้างๆหญิงสาว เขาเอื้อมมือไปลูบหัวเธอเบาๆอย่างเอ็นดู

“นายรู้อะไรไหม ความสัมพันธ์ของคำว่าพี่น้องที่ถูกแยกทางออกจากกันเพียงเพราะผู้ใหญ่ให้เป็น ฉันไม่รู้เลยว่าเขารู้สึกยังไง ฉันไม่เคยสนใจคำพูดของเขาสะด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ปกป้องฉัน แต่แล้ววันหนึ่งชายคนนั้นก็เข้ามาในชีวิตฉัน ซาสึเกะ เขาทำให้ฉันรู้สึกดีไปกับเขาเขาเปลี่ยนฉันให้ตายทั้งเป็นด้วยถ้อยคำที่โหดร้าย”

“.....................”

“ซาสึเกะบอกฉันว่าเขามีคนที่เขารักอยู่แล้วซึ่งเธอคนนั้นชื่อซากุระ ฉันสั่งให้คนของฉันสังหารเธอสะ...แต่เขาทำไม่ได้ เพียงชั่วข้ามคืนเรื่องนี้ก็ถึงหูซาสึเกะ เขาให้คนของเขาออกหมายจับฉัน...วันต่อมาเขาก็มาที่ห้องฉันพร้อมกับชุดที่ฉันไม่คุ้นตา...”

“......................”

“เขาบอกฉันว่า... รับเสื้อผ้านี้ไปแล้วไม่ต้องกลับมา จงสวมมันแม้ต้องรู้สึกกล้ำกลืนแค่ไหนก็ตามแล้วหนีไปให้ไกลอย่ากังวล เพราะหน้าตาของเราเหมือนกัน หากฉันปลอมตัวเป็นเธอ ใครๆก็ดูไม่ออกหรอก..”หญิงสาวว่าทั้งน้ำตา ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อเก็บเสียงสะอื้นเพราะกลัวไอ้ตัวเล็กที่นอนอยู่ตื่น

“คาริน.....”

“หลังจากที่เขาบอกให้ฉันหนีออกมา ฉันก็พบเขาอีกครั้ง....ที่ลานประหาร ผมสีเหลืองทองที่ถูกย้อมแดง เขาช่างเหมือนฉันเหลือเกิน....เขาถูกคุมตัวมายังแท่นประหารที่มีเหล็กใหญ่แหลมคมรอบั่นศีรษะเขา แล้วหลังจากนั้น.....ฮึกๆ...”

“ไม่เป็นไรคาริน....ไม่เป็นไร....”

“เขาทิ้งกระดาษให้ฉัน มันเขียนว่าถ้าได้เกิดใหม่อีกครั้งล่ะก็ ไว้ถึงตอนนั้น..เรามาเล่นด้วยกันอีกนะฮึกๆ เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะฉันเอง...หากฉันไม่ถูกกิเลสครอบงำ ฮึกๆ...นารูโตะก็ไม่ต้องมาตายแทนฉัน...“ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรเพียงแต่เขายื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้หญิงสาวเงียบๆ

“ฉันรักเธอนะคาริน....”

“แม่ฮะ...”

“อ้าว! เจ้าตัวเล็กตื่นแล้วเหรอครับ มาเดี๋ยวพ่อพาเข้านอน^^”ชายหนุ่มว่าพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างให้เด็กชายที่กำลังงัวเงียลุกขึ้นนั่ง

“แม่ร้องไห้!? ใครทำแม่ร้องไห้ฮะ? พ่อใช่ไหมฮะ! พ่อทำแม่ร้องไห้ทำไมฮะ!

“อ้าว! ไหงกล่าวหาพ่อแบบนั้นละ มีหลักฐานหรือเปล่าเราอะหืม^^”ชายหนุ่มถามยิ้มๆก่อนจะเดินอ้อมหญิงสาวไปอุ้มเด็กชายขึ้น

“ก็เห็นๆอยู่ว่าแม่ร้องไห้อะ(* - -)”เด็กชายว่าพลางดิ้นเร่าๆ

“ไซโตะ ก็แค่ฝุ่นเข้าตาแม่เองครับ^^”หญิงสาวว่าพร้อมกับลุกขึ้นยืน สายลมพัดโชยมาทำให้ผมสีแดงทับทิมปลิวไสวประจวบกับแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาทำให้ร่างสูงมองเห็นใบหน้าหวานของร่างบางได้ทุกอณูรูขุมขนชัดเจน

“ภรรยาใครสวยจัง^^

“ซุยเงสึพาไซโตะเข้านอนได้แล้ว น้ำค้างลงแล้วเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก-////-“หญิงสาวว่าพลางเหล่ตาไปทางอื่นด้วยอาการเก้กังๆก่อนที่คนตัวสูงจะฉวยโอกาศคว้ามือเธอมาจับไว้

“งั้นก็พาไซโตะเข้านอนด้วยกัน น้ำค้างลงแล้วเดี๋ยวภรรยาผมไม่สบาย^^”ชายหนุ่มว่าก่อนจะเดินเข้ามาในบ้านและแน่นอน เขาพาว่าที่ภรรยาของเขาเข้ามาด้วย มือหนาปล่อยให้มือบางเป็นอิสระก่อนที่เขาจะเลื่อนปิดฟุสุมะแล้วหันมาจับมือหญิงสาวต่อ

“ซุยเงสึทำอะไรอายลูกบ้างสิ-////-“หญิงสาวเอ็ดชายหนุ่มแต่ก็ไม่วายเดินตามเขาไปโดยดี

“อายทำไมลูกสองแล้วนะครับ^^

“ไอ้บ้า...”

 

 

εїз℡·۰•●○● ō

 

END

 

εїз℡·۰•●○● ō

 

 

และแล้วก็จบบริบูรณ์!!! ไรท์นั่งพิมพ์นานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ปวดหลังมากกกกกกกกกกกกกกกก(บ่นๆๆๆๆๆๆ : ซุยเงสึ) (ซุยเงสึหุบปากก!!! เดี๋ยวก็ไม่ได้ค่าตัว : คาริน) อะๆ อ่านแล้วคอมเมนต์ด้วยละอย่าลืม ถ้าลืมมีงอน( ಠ) อ่านจบแล้วอย่าลืมไปฟอลเรื่องใหม่ของไรท์ด้วยนะ



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ก้อนหินหลังเขา จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น