School in love

ตอนที่ 8 : พี่ที่แปลว่าภาระ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ต.ค. 63

Yuan's 

ตือดึ่ง ตือดึ่ง ตือดึ่ง
"เดี๋ยวผมไปเปิดเองครับ"
     ถึงจะยังไม่อยากออกไปไหนแต่ผมก็ดีขึ้นละ อีกอย่างป้าจางคงเหนื่อยที่ต้องมาดูแลคนอย่างผม ผมไม่อยากให้แกลำบากอีกแล้ว 

     ผมรีบเดินไปเปิดประตูทันที
"ไอ่หยวน มึงเป็นไงบ้างวะ"ไม่ใช่ใครที่ไหนครับ ไอ่หงเองแหละ
"เปล่าอ่ะ เข้ามาก่อนดิ"ว่าแล้วผมก็หลีกให้มันเดินตามเข้ามาในบ้าน ผมว่ามันคงรู้แล้วแหละ นี่ผมทำให้คนอื่นลำบากขนาดนี้เลยหรอเนี่ย


"แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร"พอเข้ามาถึงในบ้านมันก็ถามผมทันที
"เออดิ แล้ว...มึงรู้ได้ไง" ผมไม่รู้ว่ามันรู้ได้ไงหรือว่าป้าจางจะโทรบอก หรือไม่ก็ มันโทรมาแล้วป้าแกรับมือถือผมตอนผมหลับไป....รึป่าว

"พี่จวิ้นข่ายบอกกูอ่ะ"
"ห้ะ! พี่จวิ้นข่ายบอกหรอ"......???
"อืม แต่มึงอย่าไปโกรธพี่เค้าเลย กูเองก็เพื่อนมึงนะเว่ยมีไรบอกกันด้วยดิวะ อย่าหายไปแบบนี้อีก นี่ถ้าให้เดามึงเองก็คงเลือกที่จะไม่บอกเรื่องนี้กับกูสินะ"..เริ่มทำหน้าจ๋อยลงละ

"กูแค่ไม่อยากให้มึงเป็นห่วง กะว่าไว้กูโอเคแล้วจะบอกมึงไง แต่...ดันมีคนตัดหน้าไปก่อน"ผมล่ะไม่เข้าใจจริงๆพี่เค้ายุ่งเรื่องผมทำไมนักหนา ทั้งที่ไม่เคยจะญาติดีกันเลยด้วยซ้ำ หรือว่าจะมาซ้ำเติมผมกันแน่

"เห้ยยย พี่เค้าไม่ได้ทำอะไรผิดนะเว้ย เค้าดูเป็นห่วงมึงออก ไม่งั้นคงไม่ไปบอกกูถึงหน้าโรงเรียนหรอก ว่ามึงไม่สบายอ่ะ"ขนาดนั้นเชียว
"มึงเข้าข้างเค้าจังเลยนะ"

"ไอ่...."
"รู้แล้วน่ะ กูไม่ได้จะว่าอะไรพี่เค้าสักหน่อย มึงแม่งคิดไปเองทั้งนั้น" ดีซะอีกที่อย่างน้อยผมยังมีเพื่อนอยู่ข้างๆในเวลาที่ไม่สบายใจ หรือต้องขอบคุณพี่เค้าวะ

"คิดได้ก็ดี ว่าแต่...ม๊าจะไม่กลับมาจริงๆหรอ เอ้ยยย กะ..กูลืมว่ามันยัง...มะ...ไม่สมควรพูดเรื่องนี้ งั้น...มึงกินไรยัง?"
"พึ่งกินยาไป แล้วมึงก็มาพอดี" ต่อให้ไม่ได้กินผมก็ไม่มีอารมณ์กินอยู่ละ
"งั้นหรอวะ กูซื้อข้าวต้มมาให้ด้วย งั้น...กูให้ป้าจางละกัน กำลังร้อนๆด้วย"
"อืม " จบคำพูดของผมมันก็เดินไปในครัวทันทีเพราะป้าจางอยู่ในนั้น ให้ป้าแกกินแหละเสียดายของกำลังร้อนๆด้วย ผมไม่หิวจริงๆตอนนี้ไม่อยากอะไรเลยด้วยซ้ำ


"ไอ่หง"พอมันออกมาผมจึงตัดสินบอกมัน ไม่รู้ว่าจะเก็บไปทำไมในเมื่อไอ่หงก็เพื่อนผม
"ว่า.."
"ม๊ากูเค้าไม่กลับมาแล้ว..."ถึงจะพูดว่าโอเคแล้ว แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะหายขาดเพราะแผลมันพึ่งสดๆอยู่ การพูดถึงม๊าแต่ละครั้งจึงลำบากมากสำหรับผม

"เอออ..กูว่าไปบนห้องดีกว่า นี่ที่ไม่มีทิชชู่ว่ะ"
"เห้อ...ตามมาละกัน" ใครจะปลอบใครล่ะทีนี้ 


"มึงยังไม่โอเคก็ไม่ต้องเล่าก็ได้"ทันทีที่เข้าห้องมามันก็พูดดักผมเลย
"ม๊าไปฝรั่งเศส" ผมไม่อยากจะอธิบายอะไรมากเลยตัดสินใจบอกไปตรงๆ
"โหหห ไปไกลเลยนะ แล้วเค้าไปทำไม" ผมว่ามันคงยังไม่รู้ว่าป๊าม๊าผมเลิกกันแน่เลย หรือว่าพี่เค้าจะให้มารู้จากผม แล้ว....จะนึกถึงเค้าทำไมเนี่ย (ส่ายหัวไล่ความคิด)


"ป๊า....ม๊า....เลิกกันแล้ว"
"ห้ะ...มึงว่าอะไรนะ ป๊าม๊า..ละ เลิกกัน"มันดูตกใจมากสินะ ผมก็พอๆกับมันแหละตอนรู้เรื่อง
"อึก...อืม..."สุดท้ายผมก็แพ้ให้กับความรู้สึกตัวเองอยู่ดี ผมอ่อนแอจริงๆผมร้องไห้ทุกครั้งเลยที่นึกถึงมัน
"มะ...มึง...ร้องออกมาเลยเว่ย ต่อให้เป็นผู้ชายก็ไม่จำเป็นต้องเก็บความรู้สึกไว้นะ กูจะอยู่เป็นเพื่อนมึงเอง"มันว่าพร้อมกับเข้ามากอดไหล่ผม

"กูต้องทำตัวยังไงวะ ในเมื่อกูเลือกอะไรไม่ได้เลย กู...เสียใจว่ะ ที่ไม่ได้ดีพอจะรั้งให้เค้ามาอยู่ด้วยกัน"ผมไม่อยากมองว่าตัวเองไม่ดีหรอกนะ แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆแหละ
"มึง อย่าโทษตัวเองดิวะ กูว่าม๊าเค้าอาจจะแค่..."
"มันไม่มีเหตุผลอื่นแล้วเว่ย ม๊าเค้ามีครอบครัวใหม่แล้ว"ผมเชื่อในสิ่งที่ผมได้ยิน อย่าง! ชัด! เจน!
"มึง...ก็คงต้องอยู่ให้ได้ แหละ"
"กูคิดถึงม๊า...หื้ออออออ  อ้ากกกก มึงได้ยินไหมว่ากูคิดถึงม๊าาาาาาา"ผมปล่อยโฮออกมาเต็มที่ ผมไม่อายมันละ ผมไม่ไหวแล้วววว


     ตั้งแต่เด็กจนโตม๊าคือคนที่ผมอยู่ด้วยตลอด เราสองคนไม่เคยแยกจากกันเลยสักครั้ง หลายครั้งที่มีความสุข ม๊าก็จะเป็นคนที่อยู่กับผมทำให้ผมมีความสุขมากขึ้น หลายครั้งที่ผมเศร้าม๊าก็จะคอยปลอบผม อยู่ข้างๆไม่ไปไหน ม๊าทำให้ผมรู้ว่าผู้หญิงที่มีค่ามากที่สุดสำหรับผมคือ ม๊า เค้าไม่บ่นเลยที่ผมทำตัวแย่ เค้าคอยดูแลเวลาไม่สบาย เค้าทำทุกๆอย่างให้ผมมีเหมือนคนอื่น ผมสัมผัสได้ ..แต่ในตอนนี้ผู้หญิงที่ผมรักที่สุด กลับทำให้ผมเศร้า เสียใจ ปวดใจ ทุกข์ใจ ร้องไห้ และเค้าก็ไม่อยู่ข้างๆผมเหมือนเมื่อก่อน ไม่ดูแลผม ไม่หันกลับมามองผม ไม่คิดถึงผม มันทำให้ผมคิดไปเองว่า หรือจริงๆแล้วที่ผ่านมาเค้าทำเพราะไม่มีใครทำ เค้าทำเพราะหน้าที่ใช่ไหม เค้าทำเพราะมันจำเป็นสินะ แต่ถึงผมสรรหาคำมาแก้ต่างให้ม๊ายังไง ผมก็ยังเสียใจอยู่ดี ...ผมอยากได้ม๊ากลับคืนมา ได้ไหม กลับมาหาหยวนได้ไหม อย่าไปจากหยวนเลย... ผมถามตัวเองทุกคืน แต่สิ่งที่ผมได้รับคือความว่างเปล่า ไม่มีม๊า...อีกแล้ว

(หยวน : สุดท้ายทิชชู่ที่ไอ่หงมันเตรียมไว้ถูกผมใช้หมดเลย มันไม่ได้ใช้สักแผ่น โทษนะไอ่หงลำบากมึงเอาไปทิ้งให้ด้วย ทำไงได้วะกูอยู่ในช่วงโคม่านิว่ะ)


09.14 น.
     ผมตื่นขึ้นมาในสภาพที่รับไม่ค่อยได้ แถมยังตื่นสายอีก พอจัดการตัวเองเสร็จก็รีบลงมาข้างล่างทันที
"ป้าครับ ไอ่หงกลับแล้วหรอ"ผมตื่นมาก็ไม่เจอมันละ
"ค่ะ คุณหงบอกว่าวันนี้มีธุระเลยกลับแต่เช้าค่ะ"
"ครับ"วันนี้เป็นวันหยุดแต่มันคงมีธุระจริงๆ อุตส่าห์มาอยู่เป็นเพื่อนทั้งคืน
     ผมจึงตัดสนใจวิ่งขึ้นไปข้างบนเพื้อหยิบมือถือโทรหามัน มันกลับแต่เช้าเพราะมีธุระก็จริงแต่ผมอยากจะขอบคุณมันก่อน อย่างน้อยผมก็ผ่านไปได้อีกคืนนึง 
.
.
.
.
"ฮาโหล ไอ่หง"
"ว่าไงวะ ตื่นแล้วหรอมึง วันนี้กูอยู่ด้วยไม่ได้อ่ะ พอดีมีธุระ"
"กูไม่ได้ว่าอะไร แค่จะโทรมาขอบคุณที่มาอยู่เป็นเพื่อนอ่ะ"
"ไม่เป็นไร แต่ถึงวันนี้กูจะไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนมึง แต่กูรับรองว่ามึงจะไม่เหงาแน่นอน"
"ทำไมวะ"
"เออน่ะ แต่ตอนนี้นะพักผ่อนซะเพื่อนจะได้หายเร็วๆ กูไปละ"
"เออๆขอบใจละกัน แค่นี้แหละ"
     อย่างน้อยมึงไม่ได้ทิ้งกูไปเหมือนม๊าก็พอละ ผมวางสายจากไอ่หงและเดินออกจากห้องไปข้างล่างทันที


"ป้าจาง วันนี้ทำไรกินครับ"ลงมาถึงก็ได้กลิ่นหอมมาแต่ไกล
"ไงมึง" ผมกำลังจะเดินเข้าประตูห้องครัวแต่ดันมีคนเดินออกมาดักทางไว้ก่อน ซึ่งเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...
"พี่จวิ้นข่าย!!"นั่นเอง
"เออกูเอง หลีกๆจะไปจัดโต๊ะอาหาร กูหิวแล้ว"


"เอ้ยพี่ มา..ผมเอาอันนี้ไปเอง พี่เข้าไปเอาที่เหลือเลย"ผมงงนะมาอยู่นี่ได้ไงแต่ผมยังไม่อยากจะถามตอนนี้ เอาเป็นว่าดูๆไปก่อนละกัน 
"ระวังนะ มันร้อน"
"ครับ" ยื่นให้ผมแล้วพี่แกก็เดินเข้าไปหยิบของมาเพิ่ม ผมจึงเดินนำพี่แกไปที่โต๊ะ


"แล้วพี่มานานยังเนี่ย" พอทุกคนกินข้าวกันเสร็จแล้ว และผมก็แยกออกมาห้องนั่งเล่นกับพี่จวิ้นข่าย
"ตอนมึงขึ้นไปบนห้องอ่ะ"
"ถามจริงๆนะ พี่มาทำดีกับผมทำไมเนี่ย ไหนบอกไม่ชอบผมไง"ผมตัดสินใจถามไปเพราะผมไม่แน่ใจว่า ทำไมช่วงนี้พี่เค้า เข้ามาเจอผมบ่อยไป
"ไอ่หยวน กูเคยบอกมึงหรอว่าไม่ชอบอ่ะ กูไม่ได้มาทำดีหวังผลอะไร แต่น้องรหัสกำลังลำบากคนเป็นพี่ก็ต้องดูแล ถูกม้ะ" แล้วสีหน้ายียวนกวนประสาทนั่นหมายความว่าไงฮะ
"ใช่หร้ออ....ไม่ใช่ว่ากลัวผมจะไม่ทำหน้าที่เบ้ให้พี่หรอ.." 

       ....โป้ก...
"โอ้ยยย เจ็บนะพี่" อยู่ๆก็มาเคกหน้าผากผมซะงั้น
"เจ็บสิดี จะได้จำ ว่าไม่ควรดูถูกน้ำใจคนอื่น"
"เปล่าซะหน่อย แค่ถามเพื่อความมั่นใจเอง" ผมไม่มีประสงค์จะดูถูกใครทั้งนั้นนะ
"หราาา "
"ครับ"

"งั้นก็ดี ว่าแต่มึง...โอเคยังวะ"
"ทำไมอยู่ๆถึงถามเนี่ย " ผมไม่เข้าใจอารมณ์พี่เค้าเลย ขึ้นๆลงๆ
"ก็กูแค่อยากรู้ว่ามึงโอเคยัง ทำไมถามไม่ได้รึไง" ดูทำหน้าเข้า 555 ตลกชะมัด
"เปล่าซะหน่อย ผมโอเคขึ้นเยอะละ" 
"แน่ ใจ นะ" พี่แกพูดเน้นๆและ....เอียงหน้ามาใกล้ผม  เรื่อยๆ...เห้ยยยยใกล้ไปปปปปป

"นะ..แน่ๆ..แน่ใจ...สิพี่ ไม่ต้องเข้าใกล้ขนาดนี้ก็ได้ ผมได้ยิน" ผมไม่เข้าใจ ทั้งๆที่นั่งใกล้กันแท้ๆ ทำไมผมจะไม่ได้ยิน


"......" ความเงียบคือคำตอบ แต่พี่แกไม่ยอมขยับออกไปไง ตอนนี้ระยะห่างระหว่างเราสองคน มีประมาณแค่ 5 ซม.เองนะ ใกล้ไปล้าววววว

"พะ   พี่  ผมโอเคแล้วจริงๆ อะ ออกไปได้แล้ว ผมหายใจไม่ออก" ผมพยายามดันพี่แกให้ออกห่าง แต่แรงผมน้อยเหลือเกิน 

 ผมเลยรวบรวมแรงอีกครั้งเพื่อผลักพี่แกอีกรอบ แต่ที่สิ่งทำให้ผมหยุดการกระทำคือ......

"ฟู่ววววว------ หายไวๆนะ ไอ่เบ้" นั่นแหละครับ หัวใจผมหยุดเต้นทันที ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ยังเต้นแรงอยู่เลย จะไม่ให้หยุดเต้นได้ไงล่ะ แม่งเล่นมาเป่าตาผม แล้วยังพูดเหมือนผมเป็นเด็กอีก โอ้ยยยยพระเจ้าช่วย กล้วยทอด แล้วผมต้องทำไงวะเนี่ย (แต่เกือบซึ้งละ ถ้าไม่ติดที่ว่า ไอ่เบ้)



Junkai's

"หยวน  หยวน ไอ่หยวน เห้ย ไอ่หยวน" เป็นไรไปวะ หลังจากผมเป่าตาให้แม่งก็มองผมค้าง เหมือนคนโดนสะกดจิตอ่ะ
"....." ยังไม่ได้ยินสินะ
"ไอ่หยวน!!!!!" 
"คะ คับ" น่ะ กว่าจะรู้ตัวแล้วดูท่าทางเข้า เหมือนวิญญาณพึ่งเข้าร่างอ่ะ

"เป็นไรของมึง ค้างเชียว เคลิ้มหรอ" ผมแกล้งถามแม่งไป
"เปล่าซะหน่อย พี่นั่นแหละ ทำไรของพี่กันเล่า"หน้าแดงขึ้นแล้วยังไม่รู้ตัวอีก
"อะไร กูไม่ได้ทำอะไร"
"ยังจะถามอีก มาเป่าตาผมทำไม"
"เอ้า ก็ตามึงบวม ตอนเด็กๆม๊าเคยทำให้กู เลยลองบ้างเผื่อจะหายไง ดูตามึงดิจะบวมแข่งรังผึ้งรึไง555"
"เห่อ ผมโตแล้วนะพี่ เล่นไรเป็นเด็กไปได้ ตกใจหมด"ว่าพลางเอามือวาดพัดหน้าที่แดง อย่างไม่มีเหตุผล
"ทำไม มึงคิดว่ากูจะทำอะไร" ผมละอยากแกล้งจริงๆเลย
"ปะ...เปล่า ไม่ได้คิดอะไร" ไม่กล้าสบตาซะด้วย

"หรือมึงคิดว่ากูจะ....จูบ..มึงหรอ" ดูหน้ามันดิ้ แดงไปถึงหูหมดละ
"บ้าหรอ ใครจะไปคิดอะไรพิเรนแบบนั้นกัน ผมก็แค่ตกใจที่พี่เป่าตา ก็แค่นั้นเอง ไม่มีไรซะหน่อย"
" เออๆ โอเคขึ้นก็ดีละ จะได้ไปโรงเรียนและกลับมาเป็นเบ้กูอีก"
"รู้แล้วน่ะ"หน้าจ๋อยไปเลยครับ ท่านผู้ชม



   Yuan's

ผมอยู่กับพี่เค้าจนเกือบเย็นละ ก็ไอ่พี่แกเนี่ยไม่คิดจะกลับบ้านกลับช่องเลยไง คอยชวนผมเล่นเกมอยู่ได้ ไอ่เราจะพักสักหน่อยก็ไม่ได้พัก ครั้นจะปฏิเสธก็มาทวงบุญคุณว่า อุตส่าห์มาอยู่เป็นเพื่อนเล่นกับกูหน่อยดิวะ นั่นแหละ ผมเหนื่อยแล้วนะ

"ผมปวดตาไปหมดแล้วพอก่อนเหอะ เย็นแล้วเนี่ยพี่กลับบ้านได้ละ"ผมเมื่อยจริงๆนะ แรกๆก็ไม่เท่าไหร่เพราะผมก็เป็นคนที่ติดเกมอยู่นิดหน่อย แต่นานเกินไปก็ไม่ไหว
"เออว่ะ งั้นพอแค่นี้ก่อน"
"อืม ห้าวววววว"ผมทนไม่ไหวเลยหาวออกมา
"เห้ย โทษว่ะ มึงไม่ได้นอนพักเลยช้ะ"
"เออดิ ยังจะมาถามอีก"
"555 งั้นกูกลับก่อนนะ มึงก็พักซะ"
"อืม ไปเดี๋ยวผมไปส่ง"หลังจากนั้นผมก็เดินนำไปที่ประตูหน้าบ้าน

"ผมไปก่อนนะครับป้าจาง"พี่มันตะโกนบอกป้าที่กำลังเก็บกวาดหญ้าอยู่
"ค่ะ ไว้กลับมาอีกนะคะ คุณหยวนจะได้ไม่ต้องเหงาอีก" ผมยอมเหงาเหอะ ถ้าต้องอยู่กับคนนี้แล้วไม่ได้พักเลย 
"ครับ"

"กลับเองได้นะ ผมส่งแค่นี้แหละ"
"เออ ได้ดิวะ" แล้วเค้าก็ทำท่าจะเดินออกไป
"พี่จวิ้นข่าย"ผมเรียกพี่แกไว้ก่อน
"ว่า."

"ขอบคุณนะพี่ ที่มาอยู่เป็นเพื่อนอ่ะ"
"อืม ไม่เป็นไร"
"เอ่อ..."

Rrrrrr
ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงมือถือพี่แกก็ดังขึ้นก่อน
"ฮาโหลเจนส์"
"...."
"ถึงแล้วหรอ กำลังจะกลับ รอก่อนนะเดี๋ยวไป"
"...."

"มึงมีไรวะ" พี่แกหันมาถามผม แต่ก็ยังไม่วางสาย
"เปล่าๆ พี่กลับเหอะ"ผมไม่อยากกวนเค้ามาก เลยบอกปัดๆไป
"งั้น เจอกันมึง" แล้วเค้าก็เดินออกไป พร้อมกับถือสายพี่เจนส์ด้วย
"เห้อออ นี่แกจะทำไรของแกเนี่ย ไอ่หยวน" ผมบ่นกับตัวเองก่อนจะปิดประตูแล้วเข้าไปในบ้าน


วันหยุดผ่านไปอย่างรวดเร็ว

'เออๆ กำลังไปมึงอย่าเร่งดิ้'
'เร็วๆกูไม่มีเพื่อน'
'ไรของมึงวะ แล้วจะไปเช้าเพื่อ'
'มึงรีบๆมาเหอะ เดี๋ยวเล่าให้ฟัง'
'เออ รอรถอยู่ แค่นี้นะ'

ผมกำลังมุ่งหน้าไปโรงเรียนครับ สงสัยล่ะสิ ทำไมผมถึงเริ่มวันด้วยความรีบร้อนขนาดนี้ ก็เพราะไอ่หงแหละ รีบอะไรไม่รู้ โทรมาปลุกผมตั้งแต่เช้าเลย แถมยังโทรจิกตั้งแต่เปลี่ยนเสื้อผ้า กินข้าว ยันรอรถ อะไรนักหนาไม่รู้ วันนี้มันดันไปโรงเรียนเร็วไง ซึ่งผมก็ไม่ทราบสาเหตุหรอกนะ แต่นั่นแหละผมกำลังรอรถอยู่


''มาช้าจังวะ''ทันทีที่มาถึงโรงอาหาร มันก็บ่นผมเลย
''อะไรมึงเนี่ย รถมาช้าเองกูไม่เกี่ยว''
''โทษอย่างอื่นตลอด'' เอ้าไอ่นี่
''ไอ่หง มึงจะยังไงเนี่ย แล้วรีบไรกูนักหนา''
''ก็กูไม่มีเพื่อนอ่ะ วันนี้ม๊ามีธุระเลยบอกว่าเดี๋ยวมาส่งไม่ต้องนั่งรถมา กูล่ะเบื่อจริงๆทำไมต้องมาส่งเช้าขนาดนี้ด้วย''
''เดี๋ยวนะ ที่มึงบอกให้กูรีบมาเนี่ย เพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนมึง'' ผมทำหน้าไม่พอใจไปหามัน
''เออดิ ก็กูเหงาอ่ะ''
''โธ่ไอ่*** กูก็นึกว่ามีไร ไอ่เพื่อนเวร'' ทนไม่ได้ละ ขอสักหน่อยเหอะคนเค้าอุตส่าห์รีบนะมึง
''เออน่า ยังไงมึงก็ต้องมาอยู่แล้ว'' ดูมันทำดี้ ไม่มีท่าทีรู้สึกผิดเลย
''กูละเกลียดมึงชิบหาย''
     แล้วเราสองคนก็ต้องกินข้าวในที่แห่งนี้ โรงอาหารของโรงเรียน แทนที่ผมจะได้กินข้าวบ้านสักหน่อย 


''เห้ย นั่นพี่เชียนนิ''ผมหันไปทางหน้าโรงอาหารก็พบกับพี่เค้า ที่เอ่อ กำลังทำหน้านิ่งๆและเดินไปยังสถานที่หนึ่ง ถ้าเดาไม่ผิดคงจะไปห้องสมุดมั้ง
''ทำไมอ่ะ'' ไอ่หงเงยหน้าจากจานขึ้นมาถามผม
''เปล่า อาทิตย์ก่อนก็ไม่ได้มาช่วยพี่เค้าที่ชมรมเลยอ่ะ'' ผมเล่นหายไปหลายวันด้วย
''โอ่ย รายนั้นอ่ะนะเค้าไม่ว่าไรหรอก คงทำเองได้หมดแหละ ขี้เก็กซะไม่มี''
''อ่าว แล้วมึงไปว่าพี่เค้าทำไมห้ะ เค้าเก็กแค่กับมึงแหละ มึงกวนตีนเค้าบ่อยไง''
''นี่มึงเข้าข้างพี่เค้าหรอ ใจร้ายสัสๆ'' แล้วมันก็เริ่มทำหน้าง๋อยละคับ
''ไอ่เวร หยุดเลย กูไม่ได้เข้าข้างใครทั้งนั้น กูแค่พูดตามความจริงเว้ย'' ผมเห็นมันนะตามตื้อ ตามกวนตีนพี่เค้าอยู่เรื่อยเลย เป็นผมนะจะขับไล่ออกจากสายเลยล่ะ

''หรอค้าบบบบ ช่างเรื่อกูก่อน ว่าแต่...วันนั้นพี่เค้าไปหามึงไหมวะ'' จู่ๆมันก็พูดเปลี่ยนเรื่องขึ้นมาดื้อๆ
''ใครวะ''ผมไม่รู้ว่ามันหมายถึงใครหรอกนะ  
''จะใครล่ะ ก็พี่จวิ้นข่ายไง เค้าไปหามึงรึป่าว''
''มาดิ กูรำคาญแม่งชิป มาแกล้งกันชัดๆ''
''อะไรของมึงวะ เค้าแกล้งไรมึง มึงต้องขอบคุณเค้านะเว่ย ไม่งั้นนะมึงต้องอยู่บ้านอย่างเหงาๆคนเดียว''
''ขอบคุณก็เหี้ยละ กูแทบไม่ได้พัก ภาระชิปหายมาทำไมก็ไม่รู้''โทษนะฮะ ผมอยู่กับไอ่หงทีไรใช้คำหยาบทุกที (หยวน : รี้ดเดอร์โปรดรับรู้ด้วย ผมอยากระบาย)
''เห้ยยยเดี๋ยวๆ ไม่ได้พัก...อะไรคือไม่ได้พัก นี่อย่าบอกนะว่า....มึงกับพี่เค้า....''แล้วมันก็ชูนิ้วชี้สองข้างเข้าหากัน

''ก็เหี้ยละ อะไรมึง กูหมายถึงเค้าชวนกูเล่นเกมทั้งวันเลย แทบไม่ได้พัก ป้าจางก็เห็น''ไอ่นี่  ชอบคิดไปไกล 
''แล้วไป มึงแม่งพูดไม่เคลียร์เองนะ อย่ามาโทษกูเด้อ''
''สมองมึงมีแต่เรื่องแบบนี้เหอะ ตีความไปเองอีก''
''มึงพูดขนาดนั้น เป็นใครเค้าก็คิด''
''มึงคนเดียวเลยสัส ไม่ต้องอ้างคนอื่น''
''เออๆ กูผิดเองแหละ ก็แม่งเห็นพี่เค้าดูเป็นห่วงมึงอ่ะ''
''ยังไงวะ กูเห็นเค้าก็ปกติทุกอย่าง ไม่เคยทิ้งนิสัยเดิมได้เลย''
''ก็ตั้งแต่รู้ว่ามึงกลับบ้านก่อนวันนั้นอ่ะ เค้ายอมหยุดเรียนเลยนะเว้ยแล้วก็วิ่งไปตามมึง พอตอนเย็นเค้าก็มาบอกกูเรื่องมึงอ่ะ กูเลยรู้จากปากเค้าไง วันหยุดที่ผ่านมาที่กูมีธุระ กูเลยโทรไปบอกพี่เค้าว่าช่วยมาอยู่เป็นเพื่อนมึงหน่อย เค้าก็มาด้วย''
''เค้าคง...กลัวว่ากูจะทำหน้าที่เบ้ไม่ดีมั้ง ไม่ได้มีเจตนาอื่นหรอกคนแบบนั้นอ่ะ มึงเลิกมองว่าเค้าดีได้ละ''ใช่ครับ ผมไม่เชื่อหรอกว่าพี่เค้าจะเป็นห่วงผม อย่างมากนะ เค้าก็แค่อยากให้ผมเป็นเบ้ให้ครบกำหนดเท่านั้นแหละ จิตใจด้านลบของเค้าคิดไรอยู่ผมรู้ดีสุดแล้ว

''มึงจะบ้าหรอ ใครเค้าลงทุนขนาดนั้นกัน''
''ก็พี่เค้าไง มึงรู้ไหมวันหยุดที่ผ่าน เค้าชวนกูเล่นเกมทั้งวัน จนกูไม่ได้พัก วันนั้นเลยต้องกินยาเพิ่มไปอีกแทนที่จะหาย แย่กว่าเดิม มึงคิดว่าไงล่ะ''
''ใช่หรอ มึงโกหกกูรึป่าว อย่างพี่เค้าเนี่ยนะ''
''มึงจะเชื่อเค้ามากกว่ากู...''ผมชี้มือมาที่ตัวเอง เชิงถาม
''เออๆ กูขอโทษละกันที่วันนั้นขอพี่เค้าอ่ะ กูกลัวมึงเหงาอ่ะ ไม่คิดว่าพี่แกจะแกล้งมึงขนาดนั้น''
''รู้ก็ดี เค้าไม่ใช่คนดีขนาดนั้นหรอก''
''หรอวะ ช่างเหอะไปห้องกัน''
''อืม''
แล้วเราสองคนก็เดินไปที่ห้อง ตอนนี้คนเริ่มเยอะขึ้นละ นักเรียนและอาจารย์ต่างพากันมาโรงเรียนตามหน้าที่ของตนเองอย่างขยันขันแข็ง (หรอ???)


##น้องๆห้อง 1 ตั้งแต่ม.ต้น ม.ปลาย เย็นนี้หลังเลิกเรียน มาพบกันที่โรงยิมหน่อยนะคะ##
เสียงดังจากประชาสัมพันธ์ของโรงเรียน

''มึง เค้าเรียกเราไปทำไมวะ แถมเรียกทั้งต้น-ปลาย เลยอ่ะ''จู่ๆไอ่หงที่ไปซื้อน้ำมาให้ก็หันมาถามผมทันที
''ไม่รู้ว่ะ''
''หรือว่า จะได้เวลาเข้าค่ายแล้ววะ''
''มึงจะดีใจทำไม ใช่รึป่าวก็ยังไม่รู้เลย''
''ไม่แน่นะเว้ย ถ้าใช่จริงๆละก็เราจะหลุดพ้นจากการเป็นเบ้แล้วไง''
''เออว่ะ เวลามันเร็วจังแฮะ ดีเหมือนกันกูจะได้ไม่ต้องเจอหน้าไอ่พี่จวิ้นข่ายอีก''
''ใช่ กูก็เบื่อหน้าไอ่พี่ขี้เก็กจะตายห่าละ''
''ใช่หรอ เห็นมึงอยู่กับเค้าบ่อยๆนิ ช่วงก่อนอ่ะ''
''ก็เป็นเบ้ไง''
''ก็จริงหลับกูเกลียดคำว่าเบ้จริงๆ สลัดได้เมื่อไหร่ จะเฮเลยคอยดู'' อิสระๆ ผมจะเป็นอิสระ
''อิ่มแล้วช้ะ เอาจานไปเก็บเหอะ แล้วเรารอฟังข่าวดีกัน''
''เออ ไป''



17.00

น้องๆคะ จากที่เราได้สายรหัสกันของแต่ละคนแล้วเนาะ และบางส่วนก็โดนทำโทษไปละ วั้นนี้พี่มีข่าวดีจะมาบอก ตามทำเนียมของห้อง 1 แล้ว ทุกปีจะมีการจัดค่ายสายรหัส ถึงแม้ว่าเราจะแบ่งสายรหัสออกเป็นม.ต้น ม.ปลาย แต่ด้วยความที่เราเป็นห้อง 1 ด้วยกันเพราะงั้นเราต้องเข้าค่ายด้วยกัน โดยค่ายของเราจะมีการจัดขึ้นที่.xxx ทุกปี ใช้เวลาทั้งหมด 3 วัน 2 คืนด้วยกัน เป็นเวลามาตรฐานของการเข้าค่ายของสากลส่วนใหญ่ เนื่องจากตลอดระยะเวลา 1 เดือนที่ผ่านมา ทำให้น้องๆรู้จักกับรหัสและสนิทกันพอสมควร เพราะงั้นพี่ก็ไม่เป็นห่วงเรื่องค่ายครั้งนี้แล้ว ค่ายครั้งนี้น้องๆจะได้เล่นกิจกรรมสานสัมพันธ์ต่างๆมากมายเพราะงั้นอยากให้น้องเตรียมตัวให้ดี ค่ายของเราจะออกเดินทางกันวันศุกร์นี้ พี่อยากให้น้องๆรีบไปเตรียมของต่างๆ เพราะสถานที่ที่เราไปถือว่าห่างไกลความเจริญพอสมควร พี่จะแจกรายละเอียดและสิ่งของจำเป็นที่น้องๆต้องเอาไปให้นะ แล้ะใครอยากเอาอะไรไปเพิ่มเติมก็ได้จ่ะ

หลังจากที่พวกผมและน้องๆมากันครับแล้วนะ ก็เจอการบรรยายของค่ายอย่างเต็มที่ พี่แกเล่นพูดไม่หยุด ผมและคนอื่นๆทำได้แค่เงียบฟัง(หลับ??) หลังจากพูดเสร็จก็ทำการแจกรายละเอียดดังกล่าวมาให้ อันที่จริงผมเป็นคนชอบเข้าค่ายมากเลยนะ แต่ครั้งนี้รู้สึกหวั่นแปลกๆว่ะ

''ค่ายที่กูรอคอยมาเนิ่นนาน สุดท้ายก็มาถึง''
''อะไรของมึงวะ'' พูดอย่างกับจะได้ของอะไรสักอย่างอ่ะ ทำไมต้องลุ้นขนาดนั้นด้วยวะ
''กูได้ยินมาว่าค่ายนี้โหดสัสๆอ่ะ ทุกปีจะมีเรื่องไม่คาดคิดตลอด''
''ไร้สาระ ก็แค่ค่ายธรรมดาทั่วไปแหละ''
''มึงไม่รู้ได้ไงวะ ''
''กูไม่รู้ไม่แปลกเว่ย มึงอ่ะรู้ได้ไง''
''กูไปสืบมา''....

''ไปเสือกเหอะ อย่าพูดให้ตัวเองดูดีเลย''ผมล่ะเบื่อกับอาการแก้ไม่หายของเพื่อนผมจริงๆ
''เอาน่า อย่างน้อยก็ได้ข้อมูลมาบ้าง''
''ข้อมูลบ้าบอไร ข่าวลือชัดๆ''
''ไม่แน่นะเว่ย ปีนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นอีกก็ได้''
''พอเหอะกูจะกลับละ รำคาญ'' ผมเดินออกมาหยิบกระเป๋าที่วางไว้บนที่นั่งแล้วก็
ออกมาเดินจากโรงยิมเลย เพราะพี่เค้าปล่อยแล้ว
''เห้ย รอด้วยๆ''
ผมและไอ่หงเดินมาหน้าโรงเรียนและกำลังจะกลับบ้าน

''ไงพวกมึง'' จู่ๆก็มีเสียงคนทักขึ้น คุ้นๆนะ
''อ่าว พี่จวิ้นข่าย'' ไอ่หงเป็นคนหันไปหาก่อน
''เออกูเอง จะกลับแล้วหรอวะ''เจ้าพ่อคำถามจริงๆ
''ครับ กำลังจะกลับ''
การสนทนาเริ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องระหว่างเขาสองคน ผมไม่สนใจ 

''เฮีย รอนานป้ะ''มีเสียงคนที่สามมาร่วมด้วย น้องพี่เค้าอ่ะ
''ยัง พึ่งออกมา''
''ครับ งั้นไปก่อนนะ''แล้วน้องของพี่เค้าก็หันไปลากับเพื่อน นั่นก็คือ ฮ้าวเฉียง
''เออๆ เจอกัน''ฮ้าวเฉียง

''เห้ย นี่น้องพี่หรอ''ไอ่หงหันไปถามพี่เค้าอีกรอบ
''อืม จวิ้นหลิน พึ่งย้ายมา''พี่จวิ้นข่าย
''อ๋อ หล่อเหมือนพี่เลยนะ 555''ไอ่หง

''ไอ่เบ้ มึงจะไม่ทักกูหน่อยเลยหรอวะ วันนั้นไปอยู่เป็นเพื่อนทั้งวัน นึกว่ามึงจะสนิทกับกูแล้วซะอีก กูจะได้ไม่ต้องเสียฟอร์มทักมึงก่อนตลอดไง'' พี่แกหันมาพูดกระแซะผม
''ไอ่หง กลับเหอะ เดี๋ยวรถหมด''ผมพูดเปลี่ยนเรื่อง ขี้เกียจคุยกับเค้า
''เออๆ ผมไปก่อนนะพี่ เจอกันครับ''ไม่วายยังหันไปลาเค้าอีก

''เออกลับดีๆนะมึง ไอ่เบ้พรุ่งนี้มึงโดน กล้าเมินกูหรอ''พี่จวิ้นมันตะโกนออกมา คงได้ยินกันทั้งหน้านั้นละมั้ง แต่ผมไม่สน ลากไอ่หงไปที่ป้ายรถเมย์ทันที

''มึงจะหนีเค้าทำไมวะ''พอมาถึงที่ไอ่หงก็ถามทันที
''ไม่ได้หนี กูรำคาญ''ตอบปัดๆไป กลับเหอะชาวโลกอยู่ต่อก็รั้งแต่จะทำให้เรื่องมันยาว 
เห้ออออออออออออออออออออออ หยวนเหนื่อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย



---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


จบแล้วจ้าาสำหรับตอนที่ 8

แหมๆพี่จวิ้นของเรา บทจะดีก็ดีจริงๆ บทจะเล่นก็เอาซะน้องหยวนเกลียดไปเลยเนาะ
โมเมนท์เริ่มออกมาทีละนิดแล้วนะคะ

ตอนหน้าเราจะไปค่ายกันละนะ 
และค่ายนี้จะโหดอย่างที่น้องหงเราได้ 
พูดไว้รึป่าวน้าาาา

*****วันนี้มาพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงนิดนึง คือไรท์จะเปลี่ยนการเดินเรื่องนิดนึง เอาเป็นว่าถ้าตอนหน้ามีอะไรเปลี่ยนไปจากเดิม ก็รู้ไว้เลยนะคะว่าไรท์จะแก้การเล่าเรื่องเนาะ แงงงงด้วยความที่เป็นเรื่องแรกด้วยหลายๆอย่างเลยไม่ลงตัวเอามากๆ ถ้าเกิดว่ามีอะไรควรแก้ไขปรัปรุงเมนต์บอกกันได้นะทุกคน เราจะได้สบายใจกันทั้งสองฝ่าย*****

มาถึงจุดๆนี้แล้วก็ไม่มีอะไรจะพูดมากมายเท่าไหร่ แค่อยากบอกทุกคนว่า 

ขอบคุณๆๆๆๆๆๆๆ นะคะ

คำเดียวเลย
และอยากบอกว่า 

ขอโทษๆๆๆๆๆๆๆ ด้วยค่ะ

คำโตๆเลย 

ขอบคุณที่อ่านทุกตอน ขอบคุณที่ติดตาม ขอบคุณที่คอมเมนต์
ขอบคุณที่ไม่หายไปไหน
และ
ขอโทษที่ไม่ได้อัพนาน ขอโทษที่เปลี่ยนแปลงเรื่อง ขอโทษที่ให้รอ 
ขอโทษถ้านิยายไม่โอเค ขอโทษค่ะ
จริงๆตอนนี้จะลงตั้งแต่ก่อนเปิดเทอมด้วยซ้ำ 
แต่ไม่รู้ทำไมถึงเลือกที่จะดองไว้
พอมาเปิดดูอีกที เอ้าตอนนี้เสร็จแล้วนิหว่าแต่ทำไมไม่ลงวะ งง
นั่นแหละทุกคน อาการเบลอมันเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อนะฮะ ต้องขออภัยด้วย
ลงตอนนี้ก็คงไม่สายเกินไปใช่ไหม กลับมาอ่านก่อนนะคะ
อย่าพึ่งทิ้งกันไหนน้าา

ช่วงนี้ โควิด-19 เซาลงไปบ้างแล้ว
แต่ก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะทุกคน ล้างมือบ่อยๆน้าา
ไปข้างนอกก็อย่าลืมใส่แมสนะคะ 
อย่าพึ่งไว้ใจสถานการณ์
แต่เราจะผ่านมันไปด้วยกันเด้อ 
ทั้งโควิด 19 และนิยายที่มั่วซั่วของไรท์ 5555

ช่วงนี้ประเทศเราดูเหนื่อยๆมีปัญหาเกิดขึ้นมากมาย
 สู้ๆนะคะทุกคน
อีกไม่นานทุกอย่างจะดีขึ้นเอง

แล้วเจอกันตอนหน้านะจ้ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #15 kanni15 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2564 / 13:03

    รอนะคะ เพิ่งเห็นว่าไรท์มาต่อแล้ว มาต่ออีกนะคะสนุกมากๆ เลยค่ะ เฝ้ารอ

    #15
    0