School in love

ตอนที่ 7 : จบแบบเจ็บๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 ก.พ. 63

Junkai's
"อ่าวเห้ย เป็นไรวะ"ผมตะโกนไล่หลังน้องมันไป
"มันเป็นไรของมันวะ ทำไมพูดจาแปลกๆ" ไอ่หยวนมันวิ่งออกจากโรงอาหารไปแล้ว โดยไม่สนคำที่ผมตะคอกออกไป ผมทำไรผิดป้ะ 
ผมเลยตัดสินใจหยิบกระเป๋าแล้วกำลังจะวิ่งตามไปแต่..
"จวิ้นข่าย! ว่างป้ะส่งเจนส์ไปหาครูพละที่ห้องพักครูหน่อยดิ พอดีครูสั่งให้เจนส์บอกเพื่อนผู้ชายไปช่วยขนลูกบาสออกมาให้ที่สนามหน่อย แต่พวกนั้นยังไม่มากันเลย"
"เอ่อ... ได้ๆ เดี๋ยวเราไปช่วยเอง"
"โอเค ว่าแต่มาทำไรที่โรงอาหารอ่ะ กินข้าวหรอ แล้วกินเสร็จยัง"
"เปล่า มาหาเบ้อ่ะพอดีมีเรื่องกันนิดหน่อยแต่เดี๋ยวค่อยไปเคลียก็ได้"
"อ่าวหรอ ไม่ว่างก็ไม่เป็นไร เจนส์นึกว่าจวิ้นข่ายกินข้าวเสร็จแล้วเลยมาทัก พอดีไม่เห็นน้องเค้าอ่ะ"
"ไม่เป็นไรๆเรื่องเล็กน่ะเดี๋ยวเราจัดการเอง ว่าแต่ทำไมต้องเอาลูกบาสไปที่สนามด้วยอ่ะ"
"อ๋อ วันนี้คาบพละครูให้ห้องเราเรียนบาสอ่ะ เลยอยากให้เอาลูกบาสมารวมๆกันก่อน ครูบอกเมื่อวานละ บอกว่าให้มาเร็วหน่อย นี่ก็นัดเพื่อนแล้วนะแต่ทำไมยังไม่มาก็ไม่รู้"
"งั้นรีบไปเหอะ เดี๋ยวโดนด่า"
"อืม"
จากนั้นผมกับเจนส์ก็เดินออกจากโรงอาหารไปยังห้องพละทันที 

"ขอบใจมากนะจวิ้นข่ายที่มาช่วยจนเสร็จเลย อะน้ำ เจนส์พกมาแต่เช้าแล้ว แต่ยังไม่ได้เปิดดื่มเลย เอาไปดิ่"
"เจนส์ดื่มเหอะ"
"ไม่เป็นไร เราไม่เหนื่อยซะหน่อย ห่วงตัวเองเหอะเหงื่อท่วมตัวขนาดนั้น"
"เออว่ะ 555 งั้นขอนะ"
"อืม เออนี่วันเสาร์นี้ว่างไหม เจนส์ว่าจะไปดูหนังอ่ะไปด้วยกันป้ะ"
"เสาร์นี้หรอ เดี๋ยวบอกอีกทีละกัน เผื่อพ่อมีงานให้ทำอีก"
"เห้ย ไม่เป็นไรเอาให้ว่างจริงๆนะ อย่าไปโกหกพ่อว่าติดธุระแล้วมาดูหนังกับเจนส์นะ แบบนั้นไม่ดีแน่"
"ครับบบบ รู้แล้วครับ ผมจะไม่โกหกพ่อ และไม่โกหกแฟนผมเด็ดขาดครับ"
"ดีมาก 555 ไปเหอะได้เวลาเรียนละ"
"อืม"


ผมแยกจากเจนส์เพื่อไปเข้าเรียนในคาบที่ 1 
"ไงมึง ไปไหนมาวะ"พอมาถึงห้องไอ่เชียนก็เอ่ยถามทันที
"ไปช่วยเจนส์มา"
"่อ่อ"
"เดี๋ยวส่งไปหาไอ่หยวนหน่อยดิ"
"ทำไมวะ"
"กูมีธุระกับมันนิดหน่อยว่ะ"
"เรื่องวันนั้น??"
"ก็ใช่ แต่กูว่ามันมีอีกเรื่องว่ะ"
"คาบ4 จารย์ไม่มา สั่งงานไว้มึงก็ไปหาน้องเค้าคาบนั้นละกัน"
"เข้าท่า งั้นเดี๋ยวมึงไปส่งกูหน่อย"
"อืม"พอตกลงกันได้แล้ว อาจารย์ก็มาพอดี

คาบ 4
ตอนนี้ผมกับไอ่เชียนกำลังเดินไปตึกเกรด 10 เพื่อไปหาน้องเค้า ผมอยากรู้ว่าทำไมเค้าต้องวิ่งหนีผมไปแบบนั้นด้วย หรืออาจจะมีบางอย่างที่ผมยังไม่รู้
"ไอ่หงๆ มานี่หน่อย"ผมเรียกเพื่อนมันตอนเราเดินมาถึงห้องละ ผมพยายามมองหาไอ่หยวนนะแต่ไม่เจอ
"ครับพี่จวิ้นข่าย?"
"ไอ่หยวนไปไหนวะ"
"เอ้า วันนี้มันลาอีกหนึ่งวันนะพี่"
"ห้ะ เป็นไปได้ไง เมื่อเช้ากูยังเจอมันอยู่ที่โรงอาหารเลย กูก็เข้าไปทักมันแต่มันก็วิ่งหนีกูไปอ่ะ กูตามไม่ทันเลยว่าจะมาหาที่ห้องนี่ไง"
"แต่มันแชทมาบอกผมก่อนเข้าคาบแรกว่า วันนี้มันลาอีกวันนะพี่"
"อะไรวะ แต่เมื่อเช้ากูเจอมันจริงๆ"ผมเริ่มสับสนละ คนทั้งคนจะหายไปได้ไง
"หรือว่าน้องเค้าจะกลับไปแล้ว"อยู่ๆไอ่เชียนก็เข้ามาร่วมสนทนาด้วย
"มึงคิดงัั้นหรอวะ"ผมหันไปถามไอ่เชียน
"ก็ถ้ามึงบอกว่ามึงเจอน้องเค้าที่โรงอาหาร แต่น้องหงบอกว่าน้องฝากลา ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าน้องอาจจะกลับเพราะไม่ไหวหรือเปล่า"
"แต่กูว่ามันปกติดีนะเว่ย"หรือว่าไม่วะ ใช่สิเมื่อเช้าที่น้องมันตาแดงด้วย เหมือนร้องไห้อ่ะ หรือว่ามีเรื่องจริงๆ
"ไอ่เชียนกูฝากลาตอนบ่ายให้หน่อย บอกว่ากูไปธุระนะ"
"มึงจะไปไหน"
"เรื่องของกู ฝากบอกครูให้ด้วย ขอบใจมากนะไอ่หง"
"คะ...ครับ"
ผมรีบวิ่งออกไปยังตึกเรียนเพื่อไปเอากระเป๋า แล้วตรงไปยังหน้าประตูโรงเรียน เพื่อไปบ้านไอ่หยวนทันที

ตือดึ่ง  ตือดึ่ง  ตือดึ่ง
"ทำไมไม่มีใครมาเปิดประตูวะ ป้าจางไม่อยู่หรอ"ผมคุยกับตัวเองหลังจากมาถึงบ้านน้อง และกดกริ่งมาสักพัก
"มาแล้วครับๆ"ผมยิ้มทันที หลังจากรอมานานนึกว่าจะไม่มีใครอยู่ ที่แท้ก็หนีกลับมาจริงด้วย 
ผมรอน้องมันเปิดประตู แต่ใช้เวลาพอสมควรเพราะประตูสูงและหนาอยู่
"มาหา....เห้ยพี่จวิ้นข่าย!!!"พอมันเปิดเสร็จก็ตกใจทันทีอะไรของมัน ผมคนนะไม่ใช่ผี
"เออ กูเอง"
"มาหาใคร"ดูพูดจาเข้า มันน่าต่อยคว่ำเลย
"มาหาป้าจางมั้ง ถามได้"
"ป้าไม่อยู่มาหาวันอื่นละกัน"มันทำท่าจะปิดประตู
"เดี๋ยวๆ มาหามึงนั้นแหละ"
"มาหาผมทำไม"
"นี่มึงจะไม่ชวนกูเข้าบ้านหน่อยหรอวะ กูหิวน้ำ"
"แล้วพี่จะมาทำไมเล่า หิวก็ไปซื้อดิ"
"พูดมากน่ะ หลบดิ้"
"เห้ยยยย พี่จวิ้นข่ายมากเกินไปละนะ"ผมผลักประตูแล้วเดินเข้ามาเองแหละ ตัวแค่นั้นจะไปสู้แรงคนหล่อได้ไง(เกี่ยวไหม)แล้วผมก็เดินนำมันเข้าไปในบ้าน ส่วนมันน่ะหรอเดินตามผมมาต้อยๆโน้น
"นิ พี่ไม่มีเรียนรึไงถึงมาบุกบ้านคนอื่นเค้าแบบนี้"
"แล้วมึงล่ะ โดดเรียนหรอวะ"
"ผมไม่ได้โดด ผมลาแล้ว"
"กูก็ลาแล้ว"
"พี่อย่ามากวนผมนะ ถามมาว่าตามผมมาทำไม"สีหน้ามันเริ่มจริงจังละ
"ก็...."
"เอ้า คุณจวิ้นข่าย มาทำไรคะเนี่ย"ผมกำลังจะตอบแต่ป้าจางดันเดินเข้ามาทักกันก่อน
"ผมมาหาไอ่..เอ้ย น้องหยวนครับ"
"แล้ววันนี้ไม่มีเรียนหรอคะ"ป้าแกจะสงสัยไรนักหนาเนี่ย
"มีแค่ช่วงเช้าครับ เลยมาหาน้องเค้า พอดีนัดกันไว้ครับ"
"อย่างนี้นี่เอง งั้นป้าไม่กวนละเดี๋ยวป้าเอาของไปเก็บก่อน คุณจวิ้นข่ายกินข้าวมารึยังคะ"
"ยังครับ วันนี้ฝากท้องด้วยนะครับ"
"ได้เลยค่ะ เดี๋ยวป้าเข้าครัวก่อนนะคะ คุณหนูต้องการอะไรเรียกป้าได้นะคะ"ป้าหันไปบอกไอ่หยวน
"ครับ"ตอบแบบสีหน้าบอกบุญไม่รับมาก


"สรุปจะบอกได้ยังว่ากลับบ้านมาทำไม"ผมถามทันทีหลังจากป้าจางเข้าไปในครัว
"เรื่องของผมน่ะ"
"ไม่ได้ กูเป็นพี่รหัสมึงกูต้องรู้ว่าน้องตัวเองทำตัวเหลวไหลทำไม"
"ผมไม่ได้ทำอะไร ปวดหัวเลยกลับมาพัก"
"ให้มันจริงเหอะ ถึงกูจะหน้าตาดีแต่กูก็ดูออกนะว่ามึงโกหกอยู่".....(เอิ่ม)
"เกี่ยวกันตรงไหน"
"ตรงนี้แหละ บอกมาเหอะอย่าลีลา"ผมพยายามถามน้องมันให้มากที่สุดเพื่อคำตอบที่ผมอยากได้
"ผมเบื่อพี่ชิปหายเลยรู้ป้ะ"
"กูไม่แคร์"
"ผมขอตัวก่อนนะ"
"นิ แขกมาบ้านจะไม่อยู่คุยกับแขกหน่อยรึไง"
"แขกไม่ได้รับเชิญผมไม่คุยด้วยหรอก"แล้วน้องมันก็ลุกขึ้นกำลังจะเดินหนีผมไป แต่ด้วยความไวของผมทำให้คว้ามือน้องไว้ทัน
"เดี๋ยว จะหนีกูอีกนานไหม"ผมไม่เข้าใจตอนเช้าก็ทีนึงละ
"ผะ...ผมไม่ได้หนี"ตะกุกตะกัก ไม่ได้หนีเล้ยยย
"ก็เห็นๆกันอยู่ว่าจะเดินหนี"
"ฟังนะ ผม จะ ไป เข้า ห้อง น้ำ ปล่อยได้ยังมืออ่ะ หรือจะให้ผมปล่อยตรงนี้"
"ก็ไม่บอก คนไม่รู้ย่อมไม่ผิดเว้ยยย"ผมเลยปล่อยมือน้องมันทันที
"คิดเองเออเองก็อย่างนี้แหละ ไม่เคยฟังอะไรให้จบเลย"อ่าว ด่าเสร็จก็วิ่งแจ้นไปห้องน้ำทันที

"ป้าจาง ของที่ให้เตรียมไว้ไปถึงไหนแล้ว"
"เอ้า คุณผู้หญิง มะ...มาทำไมตอนนี้คะ"
"ทำไมหรอ ก็มาเอาของไง"
"ก็ไม่มีอะไรค่ะ คุณผู้หญิงรีบไปเหอะค่ะ เดี๋ยว...เอ่อ..จะตกเครื่องเอา"
"ป้า นี่ฉันบินบ่ายโมง ไม่ตกหรอกน่ะ"
"ยังไงก็ต้องรีบไปค่ะ เดี๋ยวนี้เลย ของอยู่นี่ค่ะ"
ผมแอบฟังบทสนทนาอยู่เงียบๆ ตั้งแต่มีผู้หญฺิงวัยกลางคนเข้ามาในบ้านแล้วทักป้าจาง ถ้าผมเดาไม่ผิดคิดว่าน่าจะเป็นม๊าหยวนนะ หน้าแอบคล้ายๆกันอยู่

"เอ้า แล้วเราคือใคร เพื่อนหยวนหรอ"ผมที่กำลังเล่นมือถือ(เนียนดักฟัง)อยู่ก็ต้องเงยหน้าขึ้นมา มองไปยังคนที่ถาม
"สวัสดีครับ..เอ่อ"เว้นช่วงไว้เพราะยังไม่แน่ใจในการคาดเดาของตัวเอง
"ป้าเป็นม๊าหยวนจ่ะ"ท่านรีบแนะนำตัวทันที
"สวัสดีครับม๊า 555 "
"หวัดดีจ่ะ เพื่อนหยวนหรอ"
"เปล่าครับ ผมเป็นรุ่นพี่น้องหยวน"ต้องพูดสุภาพไว้ก่อน เดี๋ยวเขาจะมองว่าผมเป็นคนหยาบ
"อ๋อ ตามสบายเลยจ่ะ แต่หยวนไปเรียนแล้วนิ่"
"หยวนเข้า..."ผมกำลังจะบอกว่าหยวนเข้าห้องน้ำแต่ป้าจางดันพูดตัดก่อน
"หยวนเข้าเรียนแล้วค่ะ วันนี้คุณจวิ้นข่ายไม่มีเรียนเลยว่าจะมาทานข้าวรอหยวนกลับมาค่ะ"
"งั้นก็มาบ่อยๆนะ หยวนจะได้มีเพื่อน"ม๊าหันมาบอกผมแล้วยิ้ม
"ครับ"ผมตบไปแค่นั้น เพราะมีรถมาจอดหน้าบ้าน
"รถมาแล้ว ฝากลูกด้วยนะป้าจาง อย่าบอกหยวนนะว่าฉันไปต่างประเทศ ฉันมีภาระที่นั่นเหมือนกัน คงไม่สะดวกไปการเดินทางไปมาบ่อยๆ"
"ค่ะ ป้ารับปากแล้วป้าจะทำให้ได้ค่ะ คุณหญิงไม่ต้องห่วง"
"ฉันไปก่อนนะ"
"ค่ะ โชคดีค่ะ"
แล้วรถก็แล่นออกไปทันทีที่เสียงปิดประตูเงียบลง

นี่มันอะไรกัน 
"ป้าจางครับ ม๊าหยวนจะไปไหนหรอครับ"ผมถือวิษาสะถามผู้ใหญ่เพื่อหวังอยากได้คำตอบ
"คุณหนูขึ้นห้องไปแล้วใชไหมคะ"แต่ผมกลับได้คำถามมาแทน
"เปล่านะครับ น้องเข้าห้องน้ำ"ทันทีที่ผมตอบกลับไป ป้าจางก็ตาโตเลย
"อะไรนะคะ? คุณหนูมีในห้องน้ำ ห้องน้ำไหน"ป้าแกหันมาถามผมทันที
"ก็ห้องน้ำข้างล่างเนี่ยครับ"ผมตอบแล้วชี้ไปยังห้องน้ำที่ใกล้ๆกับบันได
ป้าจางไม่ถามหรือตอบอะไรผม แต่แกรีบวิ่งไปที่หน้าห้องน้ำทันที ผมเองก็วิ่งตามไปติดๆ
"คุณหนูคะ คะ...คุณหนูได้ยินหมดแล้วใช่ไหมคะ"ป้าแกรีบถามคนข้างใน น้ำเสียงดูกังวล
"หื้อออ หื้ออออ ม๊าไม่รักหยวนแล้วสินะ"ไอ่หยวนมันร้องไห้ออกมาหลังจากที่ป้าจางถามไป
"มะ..ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คุณหนู...ออกมาคุยกับป้าก่อนนะ"ป้าแกทรุดลงไปนั่งกับพื้นหน้าห้องน้ำ
"ป้าจาง..ม๊าไปไหน ไหน..อึก..บอกว่าจะ...หื้อ..ยังดูแลกันเหมือนเดิมไง."ทุกคำที่ผมได้ยินมันสะเทือนใจมาก แสดงว่าคนในห้องเองก็คงเจ็บปวดมากสินะ
"คะ..คุณหนูออก มาคุยกกันก่อนนะคะ"ป้าจางยังคงพยายามเรียกมันออกมา
"ทำไม..หื้อ...ทำไมต้องปกปิดกันด้วย อึก...ทำไม...ม๊า..ไม่..คิด  อึก จะมาบอกลาหยวนเลย หื้อออ"
"คุณหนูออกมาคุยกันก่อนนะคะ หื้อออ ป้าจะบอกคุณหนูเองนะ  หื้ออออ ออกมาคุยกันก่อน"

แล้วประตูห้องน้ำก็เปิดออกมาพร้อมกับร่างของเด็กชายที่ร่างกายอ่อนปวกเปียก มีน้ำตาไหลลงมาอาบแก้มจำนวนมาก แสดงว่าเด็กนี่อาการหนักมาก
ผมจึงรีบเข้าไปพยุงร่างที่กำลังจะทิ้งตัวลงบนพื้น
"หยวน! คุณหนู!"ผมกับป้าจางเรียกสติของร่างเล็กกันสุดเสียง
"คุณหนู วะ...ไหวไหมคะ"เสียงป้าแกเริ่มเป็นกังวลขึ้น ผมเห็นดังนั้นจึงรีบหาทางให้ทุกอย่างดีขึ้น เพราะตอนนี้หวังหยวนเหมือนจะเหม่อลอย ไม่พูดไม่จา คาดว่าน่าจะยังช็อกอยู่
"ป้าครับ ป้าช่วยไปเตรียมผ้ากับน้ำให้หน่อยนะครับ แล้วก็ทำอาหารอ่อนไว้ให้ด้วย เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง"ผมรีบอาสาก่อนที่ป้าแกจะควบคุมตัวเองไม่ได้ไปมากกว่านี้
"ระ..รบกวนเปล่าๆค่ะ ป้า...ทำเองได้"แต่ป้าแกก็ยังคงไม่ยอมรับข้อเสนอ
"ผมไม่รู้ว่าบ้านนี้เอาของไว้ที่ไหน เพราะงั้นผมจะพาหยวนขึ้นไปนอนพักก่อนแล้วป้าตามผมมานะครับ ต้องรีบแล้ว"เหมือนป้าแกจะไม่มีทางเลือก ผมจึงได้จังหวะอุ่มน้องในท่าเจ้าสาวแล้วพาไปบนห้องนอนทันที

"มึงไหวไหมวะ"ระหว่างทางผมลองคุยกับน้องมันดูเผื่อได้สติบ้าง
"อึก หื้ออ  หื้ออ"ผมได้รับคำตอบคือเสียงสะอื้นกับเสียงร้องไห้ พร้อมกับแขนที่ตอนแรกหล่นลงตามแรงโน้มถ่วงโลก ตอนนี้มันถูกเจ้าตัวยกขึ้นมาคล้องคอผมอย่างหลวมๆ แล้วเอาหน้ามาซุกหน้าอกผมไว้ จากนั้นก็ร้องไห้ต่อ
พอมาถึงห้องผมรีบเปิดประตูแล้วพาน้องไปที่เตียงทันที วางลงอย่างเบามือ พอตัวสัมผัสเตียงแล้วน้องก็ทิ้งทุกอย่างลงบนเตียงหมด 
"ไหวไหม"ผมตัดสินใจถามเบาๆ
"เจ็บ"นี่เป็นคำตอบที่ผมได้รับ ผมเข้าใจคำว่าเจ็บดี เพราะมันคงไม่ใช่เจ็บจากภายนอกแน่นอน
"ไม่เป็นไรนะ อยากร้องไห้ก็ร้องมาเลย กูอยู่นี่แล้วมึงระบายมาเต็มที่"
"ผม....."น้องเค้าก็ยังคงพูดไม่ออกอยู่ดี หรือว่าผมต้องให้เวลาน้องก่อนวะ
"ไม่เป็นไรๆ เอาเป็นว่ามึงนอนพักนะ กูจะอยู่ในห้องนี้เป็นเพื่อนมึงเอง"
"พี่อย่าไปไหนนะ"
"อืม  กูสัญญา"ทันทีที่ผมพูดเสร็จเปลือกตาน้องก็ถูกปิดลงทันที ผมรู้ว่าเวลาแบบนี้คงอยากได้ใครสักคนมาอยู่ข้างๆเพื่อความอุ่นใจ ผมเองก็เคยเป็น แต่กับไอ่หยวนคงอ่อนแอเกินไปสำหรับเรื่องนี้ถึงได้ช็อกและร้องไห้จนหมดสติไป

Yuan's
ผมตื่นขึ้นมาในห้องของผมเอง นี่ผมหลับไปนานแค่ไหนเนี่ย แต่แล้วทุกอย่างก็กลับมาที่เดิมคือผมเป็นแบบนี้เพราะม๊าอีกแล้ว ผมจำทุกอย่างได้แม่นยำมาก แต่ยังไม่อยากจะนึกถึงมันตอนนี้
"โอ้ย"ทันทีที่ผมขยับตัวลุกขึ้นก็รู้สึกเจ็บจิ้ดที่หัวอย่างหนัก
"ตื่นแล้วหรอมึง"ขณะที่ผมกำลังพยายามปรับอาการของตัวเองอยู่ ก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยทักขึ้น
"พี่ยังไม่กลับหรอ"
"ยังอ่ะ รอดูอาการมึงก่อน"
"ผมโอเคขึ้นแล้ว"
"ยังไงก็ยังไม่กลับเว้ยยย ไม่ต้องมาไล่กันเลยนะ รู้ไหมกูเนี่ยทั้ง...."
"ผมไม่ได้ไล่ แต่พี่...ไม่เหนื่อยหรือไง"ผมรู้ว่าเค้าต้องบ่นอะไรอีกเยอะแน่นอน เพราะงั้นเลยต้องพูดตัดไปก่อน
"เหนื่อยอะไรวะ"เหนื่อยที่มานั่งเฝ้าไงเล่า
"ป้าจางไปไหนล่ะ"ผมเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่อง
"อยู่ข้างล่างมั้ง คงทำงานบ้านแหละ"
"ผมหลับไปนานแค่ไหนแล้ว"
"ตอนนี้ห้าโมงเย็นกว่าๆ มึงหลับไปตั้งแต่เที่ยงละ"
"โหหหห เกือบ 5 ชั่วโมงเลยหรอ"ผมนอนนานมากไงถึงได้ปวดหัวขนาดนี้
"เออดิ แล้ว...มึงจำไรได้บ้าง"พอพี่มันดูจะเริ่มเข้าสู่โหมดจริงจัง ก็ไวเชียวนะดูหน้าดิ
"นี่พี่ ผมแค่เป็นลมไม่ได้หัวกระทบกระเทือนซะหน่อย"
"งั้นแสดงว่ามึง...."
"ผมจำได้หมดแหละ แต่ยังไม่อยากจะนึกถึง"ผมไม่อยากให้สภาพจิตใจตัวเองแย่ไปกว่านี้ละ ถึงผมจะเสียใจมากแค่ไหน แตผมก็โตพอที่จะปรับตัวให้เร็ว
"ดีละ มึงหิวยังวะกินไรหน่อยป้ะ"พี่มันเองก็เปลี่ยนเรื่องเร็วอยู่เด้อ
"นิดหน่อยอ่ะ ไม่ได้กินข้าวเที่ยงด้วย"ผมเริ่มหิวจริงๆแล้ว
"งั้นรอแปปนะกูจะไปเอามาให้"
"ครับ"หลังจากที่ผมตอบ เค้าก็เดินออกจากห้องไป

รอไม่นานพี่เค้าก็ขึ้นมาพร้อมกับอาหาร
"ลุกไหวป้ะ"
"ไหวๆ"ผมพยุงตัวเองขึ้นมานั่งตรงๆ เพื่อจะได้ง่ายกับการกินข้าว
"วันนี้ป้าทำข้าวต้มให้มึงอ่ะ กินเลย"
"แล้วพี่กินข้าวยัง"ไม่ถามก็กระไรๆอยู่
"กูพึ่งกินไป"
"หรอ"ผมพูดแค่นั้นแล้วลงมือทานอาหารทันที เพราะตอนนี้ผมหิวมาก
"เสร็จแล้วกินยาด้วยนะมึง"ผมกินได้ไม่กี่คำก็บอกให้ผมกินยาละ
"ครับ"แล้วทานอาหารต่อ

"เดี๋ยวกูจัดการเอง มึงพักเหอะ"หลังจากที่ผมกินทุกอย่างเสร็จแล้วก็ทำท่าจะลุกเอาจานไปเก็บ
"ไม่เป็นไร ผมไหวแล้ว"
"ไหวแล้วก็พักก่อน กูทำเองเอามานี่"แล้วเค้าก็แย่งไปจากมือผมหน้าตาเฉย
"ขอบคุณนะพี่"ผมไม่รู้จะต้านยังไงละ เลยเลือกที่จะขอบคุณเค้าแทน
"เออ รีบๆหายแล้วมาทำหน้าที่มึงด้วย"
"รู้แล้วน่ะ"ผมรู้ว่าหน้าที่ที่ว่าคืออะไร ก็เบ้ไง
แล้วเค้าก็หายไปจากห้องพร้อมกับจานข้าวต้ม

"พี่เค้ากลับแล้วหรอป้า"ตั้งแต่พี่มันเอาจานมาเก็บก็ไม่ขึ้นไปอีกเลย ผมเลยลงมาหาแต่เจอป้าจางพอดี
"กลับแล้วค่ะ"
"อ๋อ.."
"คุณหนูเป็นไงบ้างคะ"จู่ๆป้าจางก็ถามผมทันที
"ไมเป็นไรแล้วครับ ป้าไม่ขึ้นไปหาผมเลย"ผมน้อยใจนะคนที่ผมอยากอยู่ด้วยกลับไม่เจอเลยสักคน
"ป้าแค่รู้สึกผิดและกลัวคุณหนูโกรธค่ะ"อะไรนะ
"ผมจะโกรธป้าทำไม บ้าแล้ว"
"ก็ที่ป้าช่วยคุณหญิงปกปิดเรื่องนี้ไว้ไง คือป้าไม่มีทางเลือก.."
"ผมเข้าใจเพราะม๊าสินะ"ผมถอนหายใจเบาๆแล้วพูดออกไป
"ก็..."
"ม๊าไปประเทศไรหรอครับ"ผมเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องเพราะป้าแกดูลำบากใจ
"ไปฝรั่งเศสค่ะ"
"ไป...ตั้งครอบครัวใหม่  ใช่ไหมครับ"ผมถามไปตามที่ได้ยินถึงม๊าจะไม่พูดตรงๆแต่ผมว่าก็น่าจะใช่แล้วแหลละ
"ป้าก็ไม่รู้ค่ะ คุณหญิงไม่ได้บอกอะไรเลย บอกแค่ว่ามีภาระที่นั่น"
"ช่างมันเหอะครับ"ผมอยากจบเรื่องนี้สักที ผมว่าทุกอย่างมันเป็นไปตามที่ผมคิดแหละ แต่ผมไม่อยากจะนำมันมาสร้างความเจ็บปวดให้ตัวเองแล้ว ถึงมันจะยากกับการทำใจยอมรับ ว่าผู้หญิงที่ดูแลอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ลืมตามองโลก ต้องมาเดินจากไปใช้ชีวิตใหม่สำหรับผมมันคือเรื่องที่หนักมาก แต่ผมก็ต้องเดินต่อ ผมนั่งทบทวนกับตัวเองมากสักพักหลังจากที่ตื่นแล้ว
"คุณหนูยังมีป้าอยู่นะ"อยู่ๆป้าจางก็เดินมากอดผม ผมจึงกอดตอบไป
"ก็เพราะมีป้าแหละ ผมถึงไม่เป็นไรอะไรแล้ว"
"ป้าจะดูแลคุณหนูเองนะคะ"
"ครับ"อย่างน้อยก็ยังมีคนที่พร้อมอยู่เคียงข้างผม แม้เค้าจะเป็นคนนอกก็ตาม ทำให้ผมยังพอมีแรงสู้ต่อไป เป็นกำลังใจให้ด้วยนะ

ตือดึ่ง ตือดึ่ง
"เดี๋ยวผมไปเปิดเองครับ"

—————————————————————————————————
จบแล้วจ้าาสำหรับตอนที่ 7

หยวนเจ็บขนาดนี้เลยหรอ สู้ๆนะ

ตอนนี้ดราม่าอยู่นะ
แอบมีข่ายหยวนนิดๆ อดทนหน่อยเด้อเค้ายังกัดกันได้ตลอดแหละ
ต่อให้มีช่องทางให้จิ้นก็ตาม

วันนี้มาดึกหน่อย พยายามปั่นงานทุกอย่างแล้วมาลง
เพื่อต้อนรับพี่คนโตเรามาไทยเฉพาะเลย
กะจะลงเมื่อวานละแต่นางมาดึกเกินไป
พรุ่งนี้ก็กลับและเช่นเคยไม่ได้ไปรับ-ส่งเลยสักครั้ง
ไรท์ไม่รู้ว่ามาทำไม ใครรู้ก็คอมเมนท์ได้นะ
แต่ดีใจที่เค้ามาต้นปีเลย ของขวัญปีใหม่ป้ะ
5555555555
#WelcomeWangJunkaitoThailand

แล้วเจอกันตอนหน้านะจ้ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #12 kanni15 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 21:24

    สงสารน้องหยวนจัง ขอบคุณพี่ข่ายที่ดูแลน้องนะ ว่าแต่ใครมาอีกนะ รอๆๆๆ ค่ะ


    #12
    0