School in love

ตอนที่ 3 : ดูที่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    3 พ.ย. 62

เช้าวันศุกร์....

ผมมาถึงโรงเรียนพร้อมไอ่หงเหมือนทุกวันและเช่นเคยวันนี้มีนัดกับรุ่นพี่เกรด 12 อีกครั้ง พี่เค้านัดตั้งแต่เช้าเลย งานนี้คงใหญ่จริงๆทุกห้องจะถูกแยกออกจากกัน ผมอยู่ห้อง ก็ต้องแยกออกมาอยู่กับรุ่นพี่ที่อยู่ห้อง 1


เอาล่ะ หลังจากที่พี่ให้น้องๆไปหาพี่รหัสมา พร้อมกับทำภารกิจให้เค้ายอมรับเป็นน้อง วันนี้พี่จะมาเฉลยว่าพี่ที่ให้น้องๆไปหานั้นใช่คนเดียวกับคนที่ไบ้คำรึป่าวรุ่นพี่เกรด 12 ห้อง พูดขึ้นหลังจากที่พวกเรามานั่งรวมตัวกันทุกเกรดแล้ว

พี่จะเริ่มจากคนแรกก่อนเลย...แล้วพี่ๆเค้าก็เฉลยมาเรื่อยๆแต่แปลกตรงที่เพื่อนห้องผมหาพี่รหัสเจอและถูกยอมรับแล้ว

ต่อไปหลิวจื่อหงลุกขึ้นค่ะ

เหี้ยแล้วไอ่หงผมหันไปพูดกับมัน

เวรกรรมตามทันแล้ว ไปก่อนนะแล้วมันก็ลุกขึ้นไปหาพี่ที่หน้าแถว

หาพี่รหัสเจอรึยังพี่เค้ายิงคำถามใส่ไอ่หง

มะ..ไม่แน่ใจครับ

หมายความว่าไงคะ

ผมไม่รู้ว่าถูกคนรึป่าว

แล้วทำไมน้องไม่เข้าไปทักล่ะ

ผม ไม่กล้า

น้องคะ กะอี่แค่เดินเข้าไปทักถ้าใช่เค้าก็จะบอกว่าใช่แต่ถ้าไม่เค้าก็จะบอกว่าไม่ มันยากตรงไหนคะ

พี่หยุดด่าผมได้ละ จะลงโทษยังไงก็เชิญ

แน่นอน เชิญไปหาพี่รหัสที่บอกว่าไม่แน่ใจแล้วไปยืนรอที่โต๊ะตรงนั้น

ครับแล้วไอ่หงก็หันไปมองพี่เชียนพร้อมกับเดินไปหาแล้วลากพี่แกไปที่โต๊ะภายในตึก

คนสุดท้ายเชิญซวยแล้วไอ่หยวน

ใครคือพี่รหัสน้องคะถามมาได้ก็เหลืออยู่คนสุดท้ายแล้ว

พี่จวิ้นข่ายคับผมหันไปชี้พี่เค้า

โอเค หวังจวิ้นข่ายยืน แล้วมาข้างหน้าว่าแล้วพี่เค้าก็ลุกเดินมายืนข้างผม

รับน้องเป็นน้องรหัสรึยังพูดแล้วหันไปมองพี่จวิ้นข่าย ภาวนาให้เค้ารับผมทีเถอะ

ยังครับแต่สวรรค์มักจะลงโทษผมเสมอ

งั้นไปยืนกับเพื่อนไปว่าแล้วผมกับพี่จวิ้นข่ายก็เดินไปหาไอ่หงกับพี่เชียน



เวลาผ่านไปไม่นานพี่คนนั้นก็เดินมาหาเรา คน

น้องเกรด 10 ทั้งสองคน ในฐานะที่ละเลยหน้าที่ พี่จะลงโทษเราโดยให้เป็นเบ้พี่รหัสตั้งแต่วันพรุ่งนี้ถึงสิ้นเดือน ก่อนที่จะมีค่ายกิจกรรมสานสัมพันธ์อีกรอบในเดือนหน้านี้

โหหห นี่บทลงโทษหรอครับ เล่นเอาผมนึกว่าตัวเองเป็นนักโทษซะอีกไอ่หงบ่นพร้อมกับทำหน้ายู่ใส่พี่คนนั้น

ก็ไม่ต่างอะไรกับนักโทษเพราะพวกน้องละเลย พี่บอกแล้วมันจะมีประโยชน์กับพวกน้องในอนาคต แต่ถ้าหากพวกน้องไม่ทำตามกฎก็จะเป็นบทลงโทษกับพวกน้องๆเอง

แล้วพวกเราต้องเป็นเบ้จนกว่าจะครบจริงๆหรอครับผมถามไปอย่างนั้นแหละเผื่อจะลดโทษให้บ้าง

ใช่แต่ไม่เลยจ้า

พวกนายสองคนก็อย่าละเลยหน้าที่ในการเป็นผู้ลงโทษ ไม่อย่างนั้นพี่จะลงโทษพวกนายเอง

ครับพี่สองคนนั้นขานพร้อมกัน

เอาหล่ะไปพักกินข้าวได้ แล้วตอนบ่ายมาเจอกันอีกที

แล้วพวกเราก็แยกย้ายกันทันทีแต่..


พวกนายสองคนอ่ะ ไปกินข้าวด้วยกันม้ะ ไหนๆพรุ่งนี้ก็จะเป็นเบ้แล้วนิพวกเราควรสนิทกันมากกว่านี้นะอยู่ๆไอ่พี่จวิ้นข่ายก็พูดขึ้น

เค้าคงไม่อยากไปหรอกพี่เชียนพูดแล้วมองหน้าไอ่หง

ไปด้วยครับ”<ไอ่หง

ไอ่หงมึงจะบ้าหรอผมล่ะไม่เข้าใจไอ่เวรนี่จริงๆทั้งๆที่พี่เชียนก็อยู่แต่ทำไมยังกล้าไปอีก

งั้นไปเหอะใครไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปไอ่พี่หน้าแมวนั่นพูดแล้วมองหน้าผมทำไงได้ล่ะจำใจไปสิ จะให้ผมไปกินเองรึไง



ณ โรงอาหาร

วันนี้มึงไปซื้อข้าวนะไอ่เชียนกูเอาผัดมาม่า”<พี่จวิ้นข่าย

เออพี่เชียนตอบแล้วเดินไปซื้ออาหารทันที

งั้นเดี๋ยวกูไป...”ผมกำลังพูด

ไม่ต้อง อยู่ตรงนี้แหละมึงกินไรอยู่ๆไอ่หงก็พูดตัดหน้าผมซะงั้น

แต่ว่า..”

เร็วๆน่ะอย่าเรื่องมากโหไอ่เวร!

ข้าวผัดกุ้งพอได้ยินดังนั้นมันก็เดินไปทันที ทิ้งให้ผมกับไอ่พี่หน้าแมวนี่อยู่ด้วยกัน

พรุ่งนี้ชั้นจะไปรับนายที่บ้านอยู่ๆก็พูดลอยหน้าลอยตาออกมา

คุยกับผมหรอผมชี้ตัวเองอย่างไม่มั่นใจ

แล้วมันมีผีตัวไหนอีกที่นั่งที่นี่”<พี่จวิ้นข่าย

ไม่จำเป็นคับ พรุ่งนี้ผมจะอยู่บ้านก็พรุ่งนี้มันวันเสาร์นิ่นา

อย่าขัดใจเจ้าของเบ้ดิ่มันไม่น่ารักเลยพูดจาวอนบาทาขนาดนี้โตมาได้ไงวะ

ในนั้นไม่ได้บอกว่าผมต้องไปไหนกับพี่นิ อีกอย่างพรุ่งนี้เป็นวันหยุดผมไม่ว่างหรอก

ได้ข่าวว่ายังไม่มีการบ้าน แล้วพี่เค้าก็บอกว่าเริ่มพรุ่งนี้เลยเพราะงั้นนายไม่ต้องปฏิเสธเลยเดี๋ยวชั้นจะไปฟ้องพี่เค้านะโหไอ่หน้าแมวเห็นแก่ตัวชิปหายเลย

แล้วพี่จะไปไหนเล่าวันหยุดแทนที่จะอยู่บ้าน

อยู่บ้านแล้วเบื่อชั้นจะให้นายไปช่วยงานหน่อยน่ะ เสร็จแล้วเดี๋ยวกลับ

งานอะไรผมกำลังถามอยู่แต่ไอ่หงกับพี่เชียนมาพอดี


อ่ะ มาม่ามึง”<พี่เชียน

ขอบใจ”<พี่ข่าย

แล้วไอ่หงก็ยื่นข้าวผัดมาให้ผม

เออ พรุ่งนี้กูไม่ว่างนะมีธุระนิดหน่อยว่ะ”<พี่ข่าย

ไม่ได้ถามป้าดพี่เชียนน้องชอบคำนี้มากเลยนะคับ

คุณเพื่อนครับ จะคีพลุคไปไหน กูรู้พรุ่งนี้มึงจะชวนก็ไปหาหนังสือเวรๆนั่นอีกอ่ะ”<พี่ข่าย

หนังสืออะไรหรอครับ”<ไอ่หง

ก็เพื่อนพี่คนนี้อ่ะนะ ชอบสะสมหนังสือ ว่างๆเนี่ยนะจะชวนพี่พาไปตะเวรหาหนังสือทั่วเมืองเลยแหละโห ดีจังถึงว่าทำไมอยู่ชมรมห้องสมุดแต่จะว่าไปผมเองก็ชอบนะหนังสือเนี่ย

จริงหรอคับพี่เชียน ผมเองก็ชอบสะสมหนังสือเหมือนกันผมหันไปถามพี่เชียน

งั้นพรุ่งนี้ไปด้วยกันเลยก็ได้นะพี่ว่าจะไปหาอยู่พอดี

พี่แกชวนผมด้วยความดีใจแต่ผมดันไม่ว่างอ่ะดิ่

แต่พรุ่งนี้ผมไม่ว่างอ่ะดิ่ก็คนบ้าข้างพี่ไงอยู่ๆก็ให้ผมไปทำงานไรไม่รู้

อ่าวหรอ งั้นไว้วันอื่นก็ได้”<พี่เชียน

มึงจะไปไหนวะ”<ไอ่หง

กูมีธุระว่ะผมตอบไปอย่างเสียดาย

งั้นหรอ กูว่าจะชวนมึงไปเที่ยวอยู่แล้วเชียวมันไม่ถามไรมากเพราะถ้าผมอยากบอกมันเดี๋ยวผมก็บอกเอง ส่วนคนที่สร้างปัญหาก็ทำหน้าตายอยู่ข้างพี่เชียน


หลังจากนั้นพวกเราก็กินข้าวแล้วไปทำกิจกรรมกับพี่เค้าอีกในช่วงบ่าย



17:00 .

มึงกลับก่อนเลยละ”<ไอ่หง

อ่าว! แล้วมึงจะไปไหนวะผมถามมันเพราะมันไม่เคยกลับบ้านช้าถ้าไม่จำเป็น

กูจะไปหาพี่เชียน”<ไอ่หง

เห้ย! ผีเข้าเพื่อนกูป้ะเนี่ยทำไมจู่ๆถึงอยากไปหาพี่เค้าล่ะแปลกจริงๆ

กะ..กูจะได้ผ่านซักทีไง ขี้เกียจเห็นหน้าแม่งละ”<ไอ่

หง

ยังไงซะมึงก็จะต้องเจอเค้าจนสิ้นเดือนนี้เลยล่ะเพราะคำว่าเบ้ไง

รู้แล้วน่ะงั้นกูไปก่อนนะ”<ไอ่หง

ไปเหอะเดี๋ยวกูกลับเองผมมองไอ่หงเดินไปอีกทางนึงสงสัยจะไปห้องสมุดมั้ง



วันนี้ต้องนั่งรถกลับเอง 

เห้อผมพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ วันนี้เป็นวันที่เหนื่อยมากๆวันนึงเลยก็ว่าได้ ผมรีบเดินตรงไปที่ป้ายรถเมล์พอรถมาแล้วผมก็ขึ้นรถไปนั่งที่เบาะทันทีอาทิตย์แรกเล่นเอาผมเหนื่อยใช้ได้เลยนะ ผมหยิบหูฟังขึ้นมาแล้วเปิดฟังเพลงอย่างพ่อนคลาย

พี่หยวนใช่ไหมครับอยู่ๆน้องคนนึงก็ทักผมขึ้น ผมปิดเพลงลงแล้วหันไปหาน้องเค้า

เอ้า ฮ้าวเฉียงนี่เองน้องที่ชมรมนินา

พี่รู้จักผมด้วยหรอ”<ฮ้าวเฉียง

ก็พี่เห็นเราที่ชมรมอ่ะ555”

ว้าไม่คิดว่าจะจำได้ว่าแต่พี่กลับบ้านคนเดียวหรอ”<ฮ้าวเฉียง

ใช่ ทุกวันกลับกับเพื่อนน่ะแต่วันนี้มันมีธุระเลยกลับเอง

อ่าอย่างนี้นี่เอง งั้นวันนี้ผมกลับด้วยนะว่าแล้วน้องแกก็หยิบหูฟังขึ้นมาฟังเพลง

โอเคผมตอบน้องไปแล้วหันไปมองทางพร้อมกับฟังเพลงอีกครั้ง




Zihong’s

ผมแยกตัวจากไอ่หยวนแล้วเดินไปที่ห้องสมุดทันที ผมไปหาพี่เค้าแหละ ถามว่าทำไมจู่ๆถึงอยากมาหาน่ะหรอ ผมได้ยินว่าพรุ่งนี้เค้าจะไปหาหนังสือดู ผมไม่ชอบหรอกนะหนังสืออ่ะ แต่ผมจะไปเป็นเพื่อนเค้าเอง ตอนแรกๆผมไม่อยากคุยกับเค้าหรอก แต่เพราะพี่เกรด 12 คนนั้นมาพูดให้ซึ้งไง

นี่ถามหน่อยเหอะ ทำไมถึงไม่อยากคุยกับพี่รหัส

ผมไม่โอเค

ทำไมถึงไม่โอเค

นี่พี่จะมาพูดเพื่ออะไรลงโทษผมแล้วนิจะเอาไรอีก

แค่จะมาบอกว่านายได้พี่รหัสที่ดีมากเลยนะเค้าไม่เคยบ่นอะไรเลยที่ได้นายวันนั้นพี่ไปถามเขา เขาก็บอกคงเป็นที่เขาเองที่พูดจาไม่ดีตั้งแต่แรก ส่วนเรื่องลงโทษเค้าจะไม่ทำไรมากแค่ให้มันผ่านๆไปเองก็พอ

เค้าพูดแบบนี้จริงหรอคับ

ใช่ สีหน้าเค้ารู้สึกผิดมากเลยนะพี่ไม่เคยเห็นเค้าเป็นแบบนี้มาก่อน’ 

ช่างเหอะครับผมไม่สนหรอก

ถึงผมจะพูดไปแบบนั้นแต่ความรู้สึกผมดันตรงข้ามกับคำพูด ผมรู้สึกว่าตัวเองก็ทำเกินไปทั้งๆที่เป็นรุ่นน้องแท้ๆ นั่นแหละผมเลยพาตัวเองมาอยู่ที่นี่ไงล่ะ


ผมเดินเข้าไปในห้องสมุดเพราะเห็นประตูยังเปิดอยู่

มีคนอยู่ไหมครับผมตัดสินใจถามออกไปเพราะไม่เห็นใครเลย

“....”ยังเงียบอยู่

พี่เชียนซีครับ อยู่ไหมผมจื่อหงนะ

“...”ไร้เสียงตอบรับ

ไม่มีใครอยู่หรอวะ ทำไมประตูกับไฟไม่ปิดอ่ะนี่พึ่งจะ 18:00 เองนะกลับแล้วหรอผมบ่นกับตัวเอง

มาทำไมจู่ๆก็มีเสียงดังมาจากข้างหลังผมเลยหันไปดู

เอ้าพี่ไปไหนมาคับมาหาก็ไม่เจอ

ไปห้องน้ำ

อ๋าาา แบบนี้นี่เอง ว่าแต่จะกลับรึยังครับ

กำลังจะกลับ

พอดีเลย ผมก็กำลังจะกลับงั้นเดินออกไปด้วยกันเลยเนาะ

ตามใจโหคำตอบแม่งสั้นชิป

พรุ่งนี้พี่จะไปหาหนังสืออยู่ไหม

ไป

งั้นผมไปด้วยดิ

ไปทำไม อย่างนายเนี่ยนะทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย

ก็ใช่ไง บางทีผมอาจจะเจอหนังสือที่ผมอยากได้ก็ได้นิ ใครจะไปรู้

ไม่คิดว่าจะอ่านหนังสือนะจุกไปดิหน้าอย่างหงเนี่ยไม่เหมาะกับการอ่านหนังสือรึไง

เอาหน่าไปเป็นเพื่อนก็ได้ ไม่สิๆไปเป็นเบ้555”

แล้วแต่ละกัน ถ้าเบื่อก็ไม่รู้ด้วยนะ

ไม่เบื่อหรอกน่ะไปกับพี่เลยนะ

ออกไปรอข้างนอกก่อนเดี๋ยวปิดไฟแล้วตามไป



เราสองคนเดินออกมาจากห้องสมุดแล้วมุ่งหน้าไปยังประตูโรงเรียนทันที

ผมขอเบอร์พี่หน่อยดิ

เอาไปทำไม

พี่ครับ ผมจะได้โทรถามไง ว่าจะไปกี่โมง จะให้ผมไปรอที่ไหน

ทักวีแชทมาก็ได้ นายได้แล้วไม่ใช่หรอ

มันไม่ทันใจหรอก เผื่อเน็ตผมหมด

เรื่องมากจริงๆ อ่ะแล้วผมก็หยิบมือถือเขามาจดเบอร์ทันที

ขอบคุณครับ ว่าแต่กลับไงอ่ะ

รถมารับ

หรองั้นผมไปก่อนละกัน

นายกลับไง

นั่งรถเมล์กลับครับ

ให้ไปส่งไหม

ไม่เป็นไรคับกลับเองได้ พรุ่งนี้เจอกันผมยิ้มให้พี่เค้าก่อนจะแยกออกไปที่ป้ายรถเมล์แล้วนั่งรถกลับบ้านทันที




Yuan’s

ผมลงที่ป้ายรถเมล์ก่อนฮ้าวเฉียง เราสองคนล่ำลากันก่อนที่ผมจะลง น้องเค้าไปลงป้ายหน้าเห็นบอกว่ามาจากโรงเรียนฉงชิ่งด้วยดีจังมีรุ่นน้องมาจากโรงเรียนเดียวกันแถมอยู่ชมรมเดียวกันด้วย ผมเดินเข้าซอยบ้านตัวเองไป

คุณหนูมาแล้วหรอคะป้าจางทักเมื่อผมเดินเข้าบ้านมา

ครับ ผมมาแล้ววันนี้เหนื่อยมากมีไรให้กินบ้างครับผมหยิบกระเป๋าไปวางตรงโต๊ะอาหาร

หยวนลูกกลับมาแล้วหรอเสียงผู้ชายคนนึงดังมาจากห้องครัว

ป๊ากลับมาแล้วหรอคับผมรีบวิ่งเข้าไปหาป๊าแล้วกอดป๊าเอาไว้ ผมไม่ได้กอดป๊ามาเกือบเดือนแล้วนะ ป๊าไม่ค่อยได้กลับบ้านเลยไม่ว่าจะที่ฉงชิ่งหรือที่นี่

หยวนลูกป๊ายังทำกับข้าวไม่เสร็จเลย เดี๋ยวป๊าออกไปหาข้างนอกนะเดี๋ยวชุดหนูจะเลาะหมดป๊ายังถือจานไว้อยู่เลย

งั้นหยวนไปรอป๊าข้างนอกนะผมเดินออกมาจากห้องครัวทันทีไม่นานป๊าก็ออกมาพร้อมกับอาหารที่ทำเองกับมือ


มาแล้ววว

ว้าว น่ากินที่สุดเลยป๊าผมพูดตามความจริงเพราะป๊าชอบทำอาหารให้ผมกับม๊ากินบ่อยๆอีกอย่างฝีมือป๊าระดับเชฟเลยล่ะ

งั้นก็กินเยอะๆเลยนะ

ครับ! ป้าจางมากินด้วยกันนะคับผมเรียกป้ามากินด้วย

ป้าอิ่มแล้วค่ะเชิญพ่อลูกกินเถอะป้าพูดเสร็จก็เดินไปในครัวทันที

ป๊ามานานยังครับ

มาตอนบ่ายๆอ่ะเลยไปซื้อของมาทำกับข้าว

แล้วจะไปอีกไหมคับผมถามป๊าเพราะป๊ามักมาไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ

เห้อ ป๊าไม่อยากไปไหนหรอกแต่ที่ทำทุกอย่างก็เพราะลูกนะ วันจันทร์ป๊าก็กลับแล้วล่ะเห็นมะ

ครับป๊าว่าแล้วผมก็ตักอาหารตรงหน้ากิน

พรุ่งนี้ว่างไหม ป๊าว่าจะพาไปเที่ยวเราสองคนไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันนานแล้วนะนั่นสิไม่คิดว่าป๊าจะยังจำได้

พรุ่งนี้หรอจริงๆก็ไม่ว่างครับผมตอบไปอย่างเสียดายปฏิเสธพี่เชียนกับไอ่หงแล้วยังต้องมาปฏิเสธป๊าอีก

“555ยังเหมือนเดิมเลยนะมีธุระก็ไปทำซะ เดี๋ยวค่อยเที่ยววันอาทิตย์ก็ได้

ครับป๊าเพราะคนๆเดียวแท้ๆ


หลังจากนั้นผมกับป๊าก็พูดคุยกันสัพเพเหระถามสารทุกข์สุขดิบกันบ้างจนเวลาปาไปเกือบ ทุ่ม ป๊าเลยให้ผมไปก่อน ผมเข้ามาอาบน้ำอาบท่าแล้วเตรียมตัวนอนวันนี้เหนื่อยจริงๆทำกิจกรรมแทบจะทั้งวัน หนังตาผมเริ่มหนักอึ้งขึ้นมาทันทีแล้วผมก็หลับไปอย่างอ่อนเพลีย




Junkai’s

วันนี้เป็นวันหยุดก็จริง แต่พ่อผมเขาอยากให้ผมไปดูที่ทำรีสอร์ตแทนเขาหน่อยเพราะวันนี้เขาไม่ว่าง ขอผมมาหลายครั้งละแต่ผมไม่ค่อยว่างตลอด วันนี้เลยไปดูให้ซะเพราะเป็นที่ที่ผมชอบ

นี่ จวิ้นข่ายวันนี้อย่าลืมไปดูนะ

ครับผมตอบแค่นั้นจริงๆรีสอร์ตที่ผ่านๆมาก็ผมนี่แหละไปดู ผมพอจะรู้ว่าพ่อต้องการพื้นที่แบบไหน

ไปกับเจนส์หรอพ่อผมเค้ารู้ว่าผมคบกับใครอยู่

เปล่า ไปกับรุ่นน้อง

ก็ดี งั้นพ่อไปทำงานก่อนละกันแล้วเค้าก็เดินจากไปพร้อมกับลูกน้องจำนวนนึง


ผมนั่งเตรียมเอกสารเสร็จก็เดินออกไปหารถเลย

กริ้งๆอยู่ๆมือถือก็ดังขึ้นโชว์ชื่อของเจนส์คงจะเป็นห่วงล่ะสิเพราะทุกครั้งเค้าจะไปด้วย

ครับเจนส์ผมรับมือถืออย่างไว

จวิ้นข่าย วันนี้ไปรึป่าว

ไปครับ

ขอโทษนะครั้งนี้ไม่ได้ไปด้วยมีธุระกับครอบครัวนิดหน่อย

ไม่เป็นไร

แล้วไปกับใครหรือว่าไปคนเดียว

ไปกับรุ่นน้องอ่ะ

อ๋อ งั้นแค่นี้ก่อนนะเดินทางปลอดภัยละกัน

ครับแล้วเจนส์ก็วางสายไป


 วันนี้เค้าต้องไปหาอาม่าที่เซี่ยงไฮ้เลยไม่ได้ไปด้วย ผมคบกับเค้าตั้งแต่ผมอยู่เกรด 10 ละ เค้าเป็นคนดีนะพ่อผมก็รู้ว่าเราคบกัน เจนส์ไม่ค่อยจู้จี้จุกจิกเท่าไหร่ไม่ค่อยหวงผมมากด้วยซึ่งมันก็ดีกับเราทั้งสองฝ่ายเพราะผมไม่ชอบคนที่หวงเกินหน้าเกินตา ผมรู้ว่าคบใครอยู่ผมจะไม่ทำให้เค้าเสียใจจนกว่าเค้าจะทำมันเอง


ผมขับรถมุ่งหน้าไปยังบ้านของน้องรหัสทันทีพอผมมาถึงหน้าบ้านก็มีป้าคนนึงมาเปิดประตูรับ 

มาหาคุณหนูหรอคะเชิญค่ะ

ครับผมขับรถเข้าไปในบ้านทันที

คุณหนูยังไม่ตื่นเลยเดี๋ยวป้าไปปลุกให้นะคะป้าทำท่าเหมือนจะเดินไปที่ห้องของคุณหนูเค้า 

เอ่อป้าครับ ผมไปเรียกเองดีกว่าพอดีมีเรื่องจะคุยด้วย

จะดีหรอคะป้ากลัวว่าคุณหนูจะตกใจค่ะ

ไม่ต้องหรอกครับวันนั้นผมก็มาส่งเค้าครั้งนึงละ

อ้าว คุณเองหรอคะงั้นเชิญเลยค่ะคาดว่าป้าแกจะไม่เห็นหน้าผมตอนมาส่งวันนั้น 


ได้ยินดังนั้นผมก็ขึ้นไปหน้าห้องทันทีพอมั่นใจแล้วก็เปิดประตูเข้าไปเพราะเค้าไม่ได้ล็อกห้องยังไม่ตื่นจริงๆด้วย นายจะผิดนัดชั้นจริงๆหรอเนี่ย จริงๆผมไม่อยากกวนเค้า เลยเลือกไปนั่งรอ

อื้ม..”ผมนั่งรอที่โซฟาภายในห้อง แล้วจู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาผมเลยหันไปมองก็เห็นว่าเค้าตื่นแล้ว

เห้ยพี่มาได้ไงเนี่ย

ขับรถมาตอบตามความจริง

โหย แล้วทำไมไม่รอข้างล่างเล่าดูทำหน้าเข้า

รีบๆเหอะน่ะ มารอนานแล้วนะ

งั้นไปรอข้างล่างเลย เดี๋ยวลงไปหา

เร็วๆละกันแล้วผมก็เดินลงมารอข้างล่าง จะว่าไปบ้านก็ดูน่าอยู่ดีนะไม่ต้องใหญ่โตอลังการขนาดนั้น


อยู่ๆก็มีรถมาจอดหน้าบ้าน ป้าคนเดิมรีบวิ่งออกไปเปิดประตูให้รถขับเข้ามาในโรงจอดรถแล้วผู้ชายวัยกลางคนก็เดินลงจากรถมุ่งหน้ามาในบ้าน

ป้าจาง เอาของนี่ไปเก็บให้หน่อย

ค่ะคุณผู้ชายแล้วป้าแกก็ไปรับของจากผู้ชายคนนั้น

เพื่อนหวังหยวนหรอ ลุงเป็นป๊าเค้าอ่ะพอได้จังหวะก็หันมาเจอผมพอดี

เปล่าครับ ผมเป็นรุ่นพี่เค้า

อ๋อ มีธุระกับหวังหยวนสินะ

คุณลุงรู้ได้ไงครับ

ก็เมื่อวานลุงว่าจะชวนหยวนไปเที่ยวแต่เค้าบอกว่ามีธุระ คงกับเราอ่ะแหละ

ครับ ขอโทษด้วยนะครับ

“555 ไม่เป็นไรหยวนก็โตแล้ว ลุงกะจะปล่อยให้เที่ยวบ้างไรบ้าง ไปทำธุระให้เสร็จเหอะไม่ต้องห่วงแกยิ้มแล้วก็เดินเข้าไปในครัว


ป้าจาง วันนี้มีไรให้กินบ้างครับ”ไม่นานหวังหยวนก็เดินลงบันไดมา

หยวน วันนี้ป๊าจะทำอาหารให้นะรอแปปไม่รีบใช่ไหมลูกลุงถามหวังหยวนจากในครัว

พี่รีบป้ะเค้าหันมาถามผม

คุณลุงทำเถอะครับผมกับหวังหยวนไม่รีบผมหันไปตอบลุงที่อยู่ในครัวแทน

แต่ผมถามพี่นะ

แต่ฉันจะตอบป๊านายไงดูทำหน้าเข้าเป็นเด็กโดนแย่งขนมซะงั้น

พี่จะพาผมไปไหน

ไปดูที่

อะไรนะดูที่ ดูทำไมขี้สงสัยจริงๆ

เดี๋ยวถึงแล้วบอกน่ะ

ชิหวังหยวนวิ่งเข้าไปในห้องครัวทันที

และเวลาผ่านไปไม่นานลุงกับหวังหยวนก็เดินออกมาพร้อมอาหารในมือ

กินเลยลูก เดี๋ยวป๊าไปเอาที่เหลือเองแล้วคุณลุงก็เดินไปเอาเพิ่มในห้องครัว

ครับ

ทำไมทำเยอะขนาดนี้เนี่ยผมถามลอยๆ

ป๊าผมทำอาหารอร่อยนะ ว่าแต่กินข้าวมายัง

ว่าจะพาไปกินข้างนอกแต่ป๊านายดันทำก่อน เลยว่ากินนี่ก็ได้ ประหยัดดี

งั้นก็ดีเลย ชิมดูแล้วจะติดใจพูดไปด้วยยิ้มไปด้วย

จริงหรอผมพูดพร้อมกับมองหน้าเค้าแต่เราดันสบตากันเข้า สายตาของเด็กคนนี้มันคืออะไรกันนะ แววตาใสๆที่สบตากับผมโดยบังเอิญเจ้าของสายตาจะคิดอะไรอยู่ทำไมถึงกล้าสบตากับเรา 

ก่อนที่ป๊าหยวนจะออกมาเลยทำให้เราแยกสายตาออกจากกัน

โอเค ครบละลงมือได้

เอ่อคะ..ครับหวังหยวนตอบแบบเก้ๆกังๆ

แล้วเราชื่อไรล่ะลุงหันมาถามผม

หวัง จวิ้นข่ายครับ

โอเคเรียกลุงว่าป๊าก็ได้ ไหนๆก็รู้จักกันละ555 กินเลยๆไม่ต้องเกรงใจนะ

ครับหลังจากนั้นผมก็กินข้าวตรงหน้าพร้อมกับหวังหยวนและป๊าเค้าอบอุ่นดีแฮะ

จนพวกเรากินอิ่มแล้วผมเลยขอตัวหวังหยวนแยกออกมาทำธุระ 


ผมขับรถโดยมีหวังหยวนนั่งอยู่ข้างๆแล้วเราก็มุ่งหน้าไปยังจุดหมาย

ขอบใจนะ

อะไรครับ ขอบใจอะไร

ก็ที่มาเป็นเพื่อนไง

ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่

ขอโทษด้วย

เรื่องอะไรอีกครับ

ที่ทำให้นายไม่ได้ไปเที่ยวกับพ่ออ่ะ

ไม่เป็นไรไงไว้เที่ยววันอื่นเอา พี่จะมารู้สึกผิดอะไร

ไม่ได้รู้สึกผิด แค่พูดตามหน้าที่

ครับ!”


หลังจากนั้นก็ไม่มีบทสนทนาระหว่างเราเลยจนมาถึงนั่นแหละใช้เวลาประมาณ ชม.ที่นี่เป็นริมชายหาด จริงๆผมขอพ่อมาเองเพราะผมชอบทะเลมากเราลงจากรถแล้วเดินเข้าไปทันที

โหหห พี่มาดูที่ทำไรคับเนี่ยคนข้างๆผมถามขึ้น

ตามมาเหอะเดี๋ยวก็รู้เองผมเดินนำเค้าไปตามทรายริมทำเลเรากำลังไปหาเจ้าของที่

ที่นี่ทำเลดีจัง

ชอบหรอ?”ผมถามเค้า

ก็ชอบ

งั้นรีบไปทำธุระก่อนเดี๋ยวค่อยเที่ยว

ครับทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย


เราสองคนเดินมาเรื่อยๆจนพบกับเจ้าของที่ ผมเข้าไปคุยโดยปล่อยหวังหยวนอยู่ข้างนอกรอ

คุณชอบรึเปล่า

ก็ใช้ได้นะครับ

พ่อคุณบอกว่าจะให้คุณเป็นคนดูแลในอนาคตนินา

ครับผมตอบแค่นั้นแล้วเราก็ทำสัญญากันเลยผมชอบที่นี่นะเหมาะกับการทำรีสอร์ตให้นักท่องเที่ยวมาพักผ่อนหย่อนใจจริงๆ เสร็จแล้วผมก็ออกมาหาหวังหยวนทันทีแต่สิ่งเห็นคือ..


หลับอีกละ หมอนี่หลับได้ทุกที่จริงๆในรถก็หลับตลอดทาง 

ผมนั่งลงข้างๆ

“...”

หวังหยวนตื่นได้ละ ไหนบอกนายจะไปเที่ยวไงผมลองปลุกดู 

“...”แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆสงสัยคงนั่งรถจนเหนื่อย

หวังหยวนตื่นผมเขย่าตัวเขาเล็กน้อย

อื้อ...”เริ่มมีเสียงละ

ตื่นได้แล้ว

อื้อ...เห้ยมาแล้วหรอกว่าจะรู้ตัว

ตกใจทำไม มานานแล้ว

เสร็จแล้วหรอครับ

อืม ไปเหอะผมเดินนำเค้าออกไปริมทะเล


ทำไมถึงต้องมาทะเลด้วยครับ ถามได้รึเปล่า

มาดูที่ให้พ่ออ่ะ จะทำรีสอร์ต

จริงหรอครับ ดีจังเลย

ชั้นชอบทะเลอ่ะเลยเลือกที่นี่

ถึงได้เขียนคำไบ้ไว้แบบนั้นสินะ

ใช่

แต่เอาความชอบส่วนตัวมาเขียนเนี่ย ไม่มีใครรู้หรอกนะครับ

“ อาจถึงบ้านค่ำๆหน่อย โทรบอกพ่อนายซะ

แล้วจะไปไหนต่ออ่ะ

ไปกินข้าวไง ตอนแรกว่าจะพาเที่ยวสักหน่อยแต่เห็นละคงไม่ไหว

ดีจัง แต่พี่จ่ายเลยนะเรื่องนี้ผมไม่เกี่ยว

เออน่ะ ไปเหอะเรากำลังเดินไปยังร้านอาหารริมทะเลที่บรรยากาศดีมากๆเราเดินไปนั่งในร้านแล้วสั่งหม้อไฟทะเลชุดใหญ่มากินแล้วเสียง


โทรศัพท์ก็ดังขึ้นผมหยิบขึ้นมารับสายทันที

ครับเจนส์

เป็นไงบ้างเรียบร้อยไหม

ก็โอเคเลยแหละทำเลดีนะ เดือนหน้าพ่อคงให้คนมาทำแล้วแหละ

ออกแบบแล้วหรอ

ยังหรอก เดี๋ยวกลับไปค่อยว่ากัน

โอเคเดินทางกลับดีๆล่ะ เอ้อแล้วรุ่นน้องคนนั้นไปด้วยรึป่าว

มากำลังจะกินข้าวอ่ะ

เลี้ยงน้องดีๆนะ เดี๋ยวน้องจะไปฟ้องพ่อเอาได้

ดีอยู่แล้วระดับนี้ละ เจนส์ไปหาอาม่าแล้วหรอ

ใช่ตอนนี้อยู่เซี่ยงไฮ้ ถึงโรงพยาบาลละ

อาม่าเป็นไงบ้าง

ก็ดีขึ้นละ โรคชราก็งี้แหละ

ฝากหวัดดีอาม่าด้วยนะ

ค่ะ เดี๋ยวบอกให้

แล้วจะกลับวันไหน

พรุ่งนี้ก็บินกลับละ แต่คงค่ำๆหน่อยอ่ะ

โอเคเดินทางปลอดภัยนะครับ

ค่ะ แล้วเจอกัน

ผมวางสายจากเจนส์ก่อนที่อาหารชุดใหญ่จะมากองอยู่ข้างหน้า


กินดิผมหันไปมองคนตรงข้ามไม่รู้รอไร

ครับแล้วเค้าก็เริ่มกิน

เป็นไง

อร่อยอยู่ครับ วิวดีด้วย

ใช่ไงร้านโปรดเลยล่ะ

มาบ่อยสิถ้า

ก็บ่อยอยู่ทุกครั้งจะมากับเจนส์แต่ครั้งนี้เค้าไม่ว่าง

อ๋อ แล้วพี่เจนส์ไปไหนอ่ะ

เซี่ยงไฮ้ไปเยี่ยมอาม่า

ป่วยสินะ

อืม

เอ่อคบกับพี่เจนส์นานยังครับ

ปีนึง

เค้าสวยดีนะใจดีด้วย

คนนี้ห้ามยุ่ง

รู้แล้วน่ะ

เรากินกันจนอิ่มแล้วก็เดินทางกลับ ระหว่างทางก็คุยกันนิดหน่อยแต่ผมมักเป็นฝ่ายตอบคำถามมากกว่า รายนั้นพูดมากชิปหาย


จนกระทั่งมาถึงหน้าบ้าน

เข้าบ้านไหมครับ

ไม่อ่ะ

งั้นผมเข้าไปละนะ

อืม

เค้าทำท่าจะลงไปแต่ผมดันนึกอะไรได้ก่อน

เดี๋ยวหวังหยวนชะงักไปก่อนจะหันมามองผม

เอาเบอร์นายมา

ห้ะ เอาไปทำไม

นายเป็นเบ้ชั้นนะ บางทีชั้นอาจจะอยากใช้นายกะทันหันก็ได้

ผมเบื่อคำสั่งบ้าๆนี่จัง

ไปบอกยกเลิกดิ

ได้ก็ดีสิพี่

เร็วๆเหอะ

ครับ xxxxxxxxxxx ไปละนะ

เดี๋ยว

อะไรอีก

ฝันดี

เอ่อ...ครับแล้วแม่งก็เดินลงรถไป


ผมจึงกลับบ้านวันนี้เหนื่อยจริงๆแหละ

——————————————————————————

จบแล้วจ้าาสำหรับตอนที่ 3

และแล้วก็ได้บทโทษที่โหดเหี้ยมเหลือเกิน(หรอ)

ว่าแต่พี่จวิ้นเรา หล่อ รวย ดี อะไรจะเพอร์เฟคขนาดนั้น

แต่เฮียมีแฟนแล้วน่ะสิ รักกันด้วย

หยวนเราจะชอบเฮียได้ไงน้าาา

อ่านแล้วเป็นไงบ้าง เรื่องแรกด้วย ทนอ่านหน่อยนะ

ภาษาหรือเนื้อเรื่องไม่ดีก็ขออภัยด้วย

คอมเมนท์เป็นกำลังใจเสมอสำหรับนักเขียนทุกคน

รออ่านคอมเมนท์อยู่นะคะ

แล้วเจอกันใหม่ตอนที่ 4 จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #6 kanni15 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 18:45

    นั่นสืแล้วน้องหยวนจะชอบพี่จวิ้นได้ไงอะ ชอบก็เสียใจอะดิ สนุกค่ะ รอๆๆๆ

    #6
    0