School in love

ตอนที่ 2 : พี่รหัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    5 ม.ค. 63


หลังจากผมกับไอ่หงกินข้าวเสร็จแล้ว เราก็เข้าไปในหอประชุมขนาดใหญ่ของโรงเรียน เพื่อเข้ารับการปฐมนิเทศ 
หลังจากนั้นนักเรียนต่างถูกแยกออกเป็นช่วงชั้น คือเกรด 7-9 และ 10-12 ถูกแยกออกจากกันเป็น 2 ชั้น 
ผมกับไอ่หงและเพื่อนๆห้องอื่นถูกพามาที่สนามบาสของโรงเรียน โดยมีรุ่นพี่เกรด 11 และ 12 เดินนำมา 
“ไอ่หง มึงว่าเค้าจะจับรหัสยังไงวะ”ผมถามมันไปเพราะโรงเรียนที่นี่ชอบทำอะไรที่ต่างจากที่อื่น ซึ่งแต่ละกิจกรรมที่ผ่านมาตรงข้ามกับที่ผมเดาไว้หมด “กูมากับมึง จะไปรู้ได้ไง”<ไอ่หง “ก็แค่ถามเล่นๆเผื่อมึงจะรู้ แต่กูคงคาดหวังผิดคน”ผมแอบนอยๆกับคำตอบมันหน่อย “เออน่ะ เอาเป็นว่ารอดูละกัน”มันตอบผม พร้อมกับที่เราต้องไปตั้งแถวอีกครั้ง 
“น้องๆคะ วันนี้พี่จะมาจับสายรหัส ซึ่งเป็นงานที่โรงเรียนเรามีขึ้นทุกปี ปีนี้เหมือนเดิมคือให้เกรด 11 บอกคำไบ้น้องๆเกรด 10 เพื่อตามหาพี่รหัส ให้ได้ภายในสัปดาห์นี้เท่านั้น ส่วนใครที่หาไม่ได้จะถูกคณะกรรมการทำโทษ และยังถูกพี่รหัสทำโทษด้วย พี่ๆเกรด 12 จะเป็นกรรมการในปีนี้ เพราะฉะนั้นน้องๆเกรด 10 ต้องพยายามหาหน่อย อย่าคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระเพราะน้องจะได้ใช้ประโยชน์จากกิจกรรมนี้ชัวร์”แบบนี้นี่เองผมคิดว่าสายรหัสจะลากยาวยันเกรด 12 ซะอีก แต่กลับมาเป็นกรรมการซะงั้น แปลกเวอร์ๆ 

“น้องเกรด 11 ลุกขึ้นยืน เตรียมคำไบ้แล้วใช่ไหม”<รุ่นพี่เกรด 12 “ครับ/ค่ะ”<รุ่นพี่เกรด 11 “งั้น เก็บรวบรวมแล้วเอามาหยอดในกล่องนี้ด้วย อ้อวันนี้มีน้องเกรด 11 สองคนสินะที่ไม่ว่าง แต่เค้าฝากคำไบ้มาใช่ไหม”<พี่เกรด 12 “ครับ/ค่ะ”จากนั้นรุ่นพี่ต่างพากันเดินไปหาคนที่จับกล่อง เพื่อหยอดคำไบ้ “เอาล่ะกลับไปนั่งที่ได้ น้องๆเกรด 10 ยืนขึ้นค่ะ”พวกผมรีบยืนขึ้นตามคำสั่ง “หยิบคำไบ้ คนละใบค่ะ”ผมกับจื่อหงเราอยู่ห้องแรกเลยได้หยิบก่อน “เสร็จแล้วกลับมานั่งที่ค่ะ”หลังจากทุกคนหยิบเสร็จเราก็มานั่งที่ตามที่พี่บอก  

แล้วเริ่มมีเสียงเจี้ยวจ้าวขึ้นเพราะต่างตกใจกับคำไบ้ “มึงได้ไรวะไอ่หยวน”ไอ่หงหันมาถามผม “ทะเล ว่ะ”นั่นดิ่อะไรคือทะเลของเค้าวะ “จริงดิ่ กูได้ภูเขา”ไอ่หงมันรีบตอบผม แต่ผมว่าคำไบ้ของเราสองคนแปลกๆไปนะ อะไรคือทะเลกับภูเขา 
“เอาล่ะเตรียมตัวหาพี่รหัสให้ได้ แล้วเราพบกันวันศุกร์ วันนี้แยกย้ายได้ค่ะ”<เกรด12 “ครับ/ค่ะ”หลังจากนั้นพวกเราก็ไปพัก “มึงกลับไงวะไอ่หง”ผมถามมันไปเพราะผมยังไม่รู้ที่อยู่มัน “กูนั่งรถไปอ่ะ ไม่ค่อยไกลหรอก 15 นาทีก็ถึงละ”<ไอ่หง “อ่าวหรอ วันนี้ม๊ามารับกูอ่ะกลับกะกูป้ะ ไปกินข้าวบ้านกูก่อนก็ได้”ผมว่าพลางมองทางเดินออกไปหน้าโรงเรียน “เอางั้นก็ได้ จริงๆบ้านกูกับบ้านมึงก็อยู่ซอยเดียวกันด้วย”<ไอ่หง “จริงหรอ งั้นดีเลยกลับด้วยกันทุกวันแม่ง”ผมดีใจจริงๆนะเนี่ย “เออดิ่ เมื่อเช้ากูถึงได้ไปแวะบ้านมึงไง ม๊าบอกกูอ่ะว่าบ้านเราใกล้กัน”<ไอ่หง 

หลังจากนั้นผมกับไอ่หงก็รอม๊ามารับ ไม่นานรถม๊าก็มาจอดหน้าโรงเรียน “ม๊า หวัดดีครับ”ผมไหว้ม๊าพร้อมไอ่หง “หวัดดีลูก หวัดดีจื่อหง ขึ้นรถเร็วเดี๋ยววันนี้ม๊าจะพาไปช็อปปิ้งกัน”ม๊าผมมักเป็นคนดีทุกทีที่มีเพื่อนเสมอ “ดีเลยครับม๊า หิวพอดี”ผมตอบม๊าแล้วเราสองคนก็ขึ้นรถทันที “เมื่อเช้าหงมาหาลูกที่บ้านด้วย แต่ตอนนั้นหยวนไปก่อนแล้ว ไม่คิดว่าจะเจอกันอีกนะเนี่ย”ม๊าพูดขึ้นก่อน
“ผมกับไอ่หงเราได้อยู่ห้องเดียวกันด้วยม๊า” “จริงหรอ ดีเลยๆจะได้มีเพื่อนด้วย เนี่ยม๊ายังห่วงหยวนเลยว่าวันแรกจะหาเพื่อนได้ไหม”ม๊าพูดอย่างขำๆออกมา “ผมเองก็กลัวเหมือนกันครับ แต่พอรู้ว่าไอ่หยวนก็เรียนที่นี่เลยไม่เกรงเท่าไหร่ ยิ่งได้อยู่ห้องเดียวกันอีก สบายไปเลยครับ555”มีความสุขมากสินะไอ่หง “วันนี้ม๊าจะพาไปกินชาบูละกัน พรุ่งนี้ต้องไปรับของแล้วบินกลับทันที เลยอยากใช้เวลาอยู่กับลูกๆนานหน่อยน่ะ”ม๊าพากลับมาเศร้าอีกละ “ม๊า ไหนบอกกลับวันพุธไง ทำไมถึงเปลี่ยนล่ะครับ”ผมทำใจไม่ทันจริงๆนะ “ม๊ามีเรื่องต้องไปจัดการนิดหน่อยน่ะ เลยต้องไปก่อนไว้ม๊าจะโทรมาหานะ ถ้ามาเอาของเมื่อไหร่จะมาหาทันทีเลย”โห กว่าม๊าจะมาเอาของทีนะ อีกนานเลย “ครับ”อย่างน้อยก็ไม่ได้ไกลกันมาก ไว้ค่อยโทรหากันก็ได้ “ม๊าครับ ม๊ายังทำขนมอยู่หรอ ผมเอาไปให้ปู่ที่มัลดิฟตอนซัมเมอร์ ปู่บอกอร่อยมากเลย ยังติดใจอยู่เลยครับ บอกว่าถ้าจะมาอีกเอามาเยอะๆเลยนะ”ไอ่หงเริ่มพูดถึงขนมของม๊า “555จริงหรอหง ม๊าขอบใจมากนะ ดีใจด้วยไม่คิดว่าคนอยู่เมืองนอกจะยังอยากกินขนมจีนอยู่อีก ม๊าเลยให้ไปน้อยน่ะสิ”ม๊าพูดไปขำไป “จริงครับ ถึงที่นั่นจะมีร้านเบเกอรี่เยอะนะ แต่ปู่ผมบอกสู้ของม๊าไม่ได้”<ไอ่หง “โอเคๆไว้คราวหน้าไปอีกม๊าจะให้ไปเยอะๆเลยละกัน”<ม๊า “ครับ”<ไอ่หง
พวกเราพูดคุยกันและถามสารทุกข์สุขดิบกันไประหว่างขับรถ ม๊ากับไอ่หงสนิทกันมากเลยล่ะ เพราะม๊าเป็นเพื่อนกับม๊าไอ่หง แล้วเรายังมาเป็นเพื่อนกันอีก ทำให้ไอ่หงไม่ค่อยเกรงเวลาอยู่กับม๊าเท่าไหร่ 

พอมาถึงแล้วเรารีบตรงไปร้านชาบูของห้าง และแวะซื้อของใช้จำเป็นอีกนิดหน่อยแล้วกลับบ้าน ม๊าไปส่งหงที่บ้านก่อนจะขับออกมาบ้านเรา บ้านผมกับมันอยู่ซอยเดียวกันจริงๆด้วยแต่มันพึ่งย้ายมาเมื่อวานเลยไม่ได้มาเที่ยว ม๊าไอ่หงมาซื้อบ้านที่นี่ไว้ให้ด้วย แบบนี้คงต้องไปหาบ่อยๆแล้ว 
“ม๊าครับ ม๊าไม่คิดจะมาเยี่ยมหยวนหน่อยหรอ”ผมพูดขึ้น หลังจากเก็บของเข้าบ้านหมดแล้ว “หยวนฟังม๊านะ นี่เป็นครั้งแรกที่ม๊าจะอยู่ไกลหยวน ม๊าเป็นห่วงเรามากไม่อยากจากไปไหนหรอก แต่ม๊าทำเพื่อลูกนะ ม๊ารู่ว่าหยวนคิดถึงม๊าแต่หยวนก็ยังโทรหาม๊าได้ ไว้หยวนว่างเมื่อไหร่ โทรมาหาม๊าได้ตลอดเลยนะ”ม๊าอธิบายความจำเป็นให้ฟัง “ครับม๊า”ผมไม่รู้จะพูดอะไรละ อยู่ๆตาผมก็ร้อนผ่าวๆ น้ำใสๆไหลออกทีละหยด “หยวนไม่ร้องนะครับ ม๊าเชื่อว่าหยวนอยู่ได้ หยวนจะไม่ทำให้ม๊าผิดหวังใช่ไหม”<ม๊า “ครับ ฮื่อๆ”ผมปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย “อยู่กับป๊าทำตัวดีๆล่ะ โตแล้วอย่าทำให้ท่านลำบาก ป๊าเป็นห่วงหยวนมากรู้ไหม เค้าอาจจะไม่ได้กลับบ้านเลยจ้างแม่บ้านมาอยู่เป็นเพื่อนหยวนเลยนะ พรุ่งนี้ก็คงจะมาแล้วล่ะ”<ม๊า “จะ จริงหรอครับ”ผมถามอย่างข้องใจ “ทำไมป๊าถึงจ้างล่ะ หยวนอยู่ได้นะ ไม่เห็นต้องลำบากเลย”นั่นดิ่ ผมเป็นห่วงเรื่องรายจ่ายมากกว่า ไหนจะค่าเทอมที่เฉียดหูนี่อีก “เพราะอย่างนี้ไง ม๊าเลยอยากให้หยวนตั้งใจ อย่ามัวแต่คิดถึงม๊าจนละเลยหน้าที่ตัวเองนะ”<ม๊า “ครับผม”ผมอยู่ในอ้อมกอดม๊านาน เพราะหลังจากนี้คงไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว อดคิดถึงอ้อมกอดนี้ไม่ได้เลยแฮะ “ไปอาบน้ำนอนเถอะลูก เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสายนะ”<ม๊าบอกพลางดันหลังผมให้ขึ้นไปชั้นบน “ครับ ม๊าก็รีบๆนอนนะ”ผมบอกม๊าก่อนจะวิ่งขึ้นห้องไป ผมจัดการเก็บกระเป๋าโรงเรียนไว้ แล้วเอาของที่ซื้อมาจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบแล้วเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำทันที ผมใช้เวลาในการอาบน้ำประมาณ 20 น. แล้วออกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมนอนแล้ว 

แต่จู่ๆก็ดันนึกถึงเรื่องตอนเย็นนั้นขึ้นมา “จริงด้วย ว่าแต่คำไบ้แบบนี้หมายถึงอะไรกันนะ”ผมลองใช้ความคิดแล้วหยิบมือถือขึ้นมา เพื่อแชทหาคนบางคน
(ไอ่หง มึงจะเอาไงกับคำไบ้วะ)ผมแชทถามมันไปผ่านแอปพลิเคชั่นชื่อดังอย่างวีแชท (ไม่รู้เลยว่ะ)ไม่นานมันก็ตอบกลับมาทันที (คนบ้าไรวะ เขียนคำไบ้ได้กำกวมชิปหาย) (นั่นดิ่วะ ต้องเริ่มยังไงวะ กูไม่ค่อยรู้จักกับคนเยอะซะด้วย)ไอ่หงตอบ (งั้นลองไปถามพี่ที่ชมรมดูมะ เผื่อพี่เค้าอาจจะพอรู้จักรุ่นน้อง ที่ชอบเขียนไรบ้าๆแบบนี้อ่ะ)ผมเริ่มคิดออกละ (เชรดด ตั้งแค่คบมึงมาเนี่ย วันนี้มึงฉลาดมากเวอร์ ไอ่หยวน)ไอ่นี่เดี๋ยวปั้ด.. (ขอบใจที่ชม)-_- (งั้น กูจะไปถามพี่จวิ้นข่ายพรุ่งนี้ละกัน)เดี๋ยวนะ (มึงแน่ใจหรอ)ผมถามอย่างหวั่นๆ (จะกลัวไรวะ ก็รุ่นพี่ที่ชมรมเอง)<ไอ่หง (งั้นกูไปถามพี่เชียนซีละกัน)ผมไม่อยากเจอหน้าพี่แมว เห็นแล้วหมั่นไส้ ชอบทำหน้าเหมือนหล่อตลอด (แล้วแต่มึงดิ่ งั้นแยกทางกันหาละกัน)<ไอ่หง (เค้..)จากนั้นผมก็เก็บมือถือแล้วนอนหลับทันที

6:00 กริ้งๆ ผมเอื่อมมือไปปิดเสียงนาฬิกาปลุกก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมไปโรงเรียนทันที “ม๊าหยวนมาแล้ว วันนี้มีไรให้กินมั่ง”ผมถามม๊าอย่างทุกๆวัน “อ้าว คุณหนูหิวแล้วหรอคะ ป้าทำข้าวต้มกุ้งไว้ให้ค่ะ มาเร็วท่าทางหิวแย่”ป้าคนนึงพูด แล้วเดินออกจากครัวมาที่โต๊ะทานข้าว “แล้ว ม๊าไปไหนครับ”ผมถามป้าไปอย่างงงๆ “คุณผู้หญิงไปเอาของค่ะ บอกให้ป้าทำกับข้าวแล้วฝากบอกคุณหนูว่าไม่ต้องรอค่ะ”นั่นสินะ เมื่อวานม๊าบอกแล้วนี่นาแต่ไม่คิดว่าจะไปเช้าขนาดนี้ งั้นป้าคนนี้ก็คงเป็นแม่บ้านที่ป๊าจ้างมาอยู่เป็นเพื่อนผมสินะ “ป้าชื่ออะไรครับ”ผมถามอีกที ก่อนเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ตัวนึง “ป้าชื่อจางจ่ะ”ป้าแกตอบกลับมาพร้อมกับรอยยิ้ม “ผมหวังหยวนนะครับ ยินดีที่ได้อยู่บ้านเดียวกันนะครับ แต่ผมดื้อนะป้าไหวหรอ”ผมแกล้งถามไปงั้นแหละ “หนูดื้อหรอ ป้าไหวนะ 555 ยินดีเช่นกันค่ะ งั้นป้าไปทำงานต่อนะคะ”ป้าาาา จะทันสมัยไปไหนเนี่ย อย่างนี้หยวนไม่มีทางเหงาชัวร์
ผมรีบกินข้าวต้มกุ้งข้างหน้าทันที ฝีมือดีเลยแหละอร่อยใช้ได้เลย หลังจากนั้นผมก็เอาจานไปล้าง แล้วก็ล่ำลาท่านก่อนจะเดินออกมารอไอ่หงหน้าบ้าน “ฮิ้วว ไอ่หยวน”นั่นไง พูดปุ้บมาปั้บ ตายยากชิป “ทำไมวันนี้มาเช้าวะ”ผมถามมันไป “ไม่มีเหตุให้ต้องมาสายน่ะ”ดูคำตอบซิ “จ่ะ พ่อคนหล่อ ไปเหอะขี้เกียจเถียงกับคนขาดสติ”ผมยืมคำนะพี่เชียนซี “นี่ มึงเอาคำนี้มาด่ากูหรอ”ดูทำเข้า ฟึดฟัดเชียวโมโหสิถ้า “ก็เออดิ่ พี่เค้าเจ๋งดีเนาะคิดได้ไงเหมาะกับมึงชิป”555 “ไอ่หยวน ไอ่กระดูกว่ายน้ำ”จุกสิครับใครจะไปคิดว่ามันจะเอาคำนี้มาด่าล่ะ “ไอ่หง มึงตายยยยยย”สงครามเริ่มขึ้นละครับ ไอ่หงรีบวิ่งหนีผมไปป้ายรถเมล์อย่างไวเลยอ่ะ รอก่อนดิ้
เราสองคนลงจากรถแล้วก็เข้าโรงเรียนทันที “วันนี้ต้องเริ่มเรียนแล้วถูกมะ”อยู่ๆไอ่หงก็ถามผม “มาโรงเรียนไม่มาเรียน มึงจะมาทำไมวะ”ผมล่ะไม่เข้าใจ “นี่! กูถามดีมึงควรตอบดีๆนะเพื่อนหยวน”แล้วดูทำหน้าดิ่ “ขึ้นห้องเหอะ อยู่กับมึงแล้วประสาทจะแดกเอาได้”ผมพูดจบก็เดินขึ้นห้องเรียนไป
จนครูมาสอนคาบแรกถึงคาบสุดท้ายของช่วงเช้า และตอนนี้ก็ได้เวลาพักเที่ยงแล้วผมกับไอ่หงก็พากันเดินไปโรงอาหารทันที “ว้า วันนี้โต๊ะไม่ว่างเลยแฮะ สงสัยต้องรอว่ะไอ่หง”ผมบอกมันไปตามสิ่งที่เห็น วันนี้เป็นวันที่ได้เรียนวันแรก นักเรียนคงเพลียทำให้หิวข้าวเร็ว(หมายถึงตัวเองรึป่าว:ไรท์) “แล้วจะไปกินไหนวะ กูหิวแล้วนะ”ไอ่หงเริ่มบ่นแล้วคับ “เดี๋ยวนะ นั่นมันพี่เชียนซีใช่ไหมวะ”ผมถามไอ่หงเพราะยังไม่แน่ใจสายตาตัวเองเหมือนกัน “ใช่ ทำไมวะ อย่าบอกนะว่า..”<ไอ่หง “ไหนมึงบอกหิวข้าวไง กูหาโต๊ะให้มึงได้ละ”ว่าแล้วผมก็ลากไอ่หงไปหาพี่เค้าทันที
“พี่เชียนซีคับ เอ่อ ขอนั่งด้วยคนนะคับ”ผมยิ้มให้พี่เค้าอย่างอ้อนวอนเลยแหละ “น้องหยวนสินะ นั่งสิ”พี่แกบอกให้นั่งฝั่งตรงข้าม “ไอ่หงนั่งดิ่วะ รอให้พ่อมึงมาตัดริ้บบิ้นรึไง”ไอ่นี่ทำหน้าไม่พอใจ “เออรู้แล้วน่ะ”ตอบซะเหวี่ยงเชียวนะเพื่อน “วันนี้กูไปซื้อข้าวเอง มึงกินไร”ไอ่หงถาม “กูเอาเตี๋ยวน้ำตกละกัน”บอกแบบสั้นๆไปมันเข้าใจน่ะ “งั้นรอแปปนะ”ว่าแล้วก็รีบเดินไปทันที
“ว่าแต่พี่นั่งคนเดียวหรอ”ผมถามพี่เค้า เพราะไม่เห็นมีใครเลยนินา “เปล่าหรอก นั่งรอเพื่อนน่ะ มันคงไปรับแฟนมันล่ะมั้ง เดี๋ยวก็คงมา”<พี่เชียนซี “อ๋อ แล้วพี่กินข้าวยังอ่ะ”เห็นนั่งนานละ “ยังเลย มาจองโต๊ะก่อน”งั้นก็คงได้กินพร้อมกันแหละ “ว่าแต่เพื่อนพี่เยอะป้ะเนี่ย ผมกับไอ่หงมาแย่งที่นั่งรึป่าว”นั่นสิ ผมกลัวเพื่อนเค้าเยอะ “ไม่หรอก เดี๋ยวจะมาเพิ่มอีก 2 คนเอง”อ๋อ 
“ไอ่หยวน อ่ะเตี๋ยวมึง”ไม่นานไอ่หงก็เอาอาหารมาให้ ดีจังวันนี้ผมไม่ได้ไปต่อคิวเอง ผมรู้นะว่ามันไม่ค่อยชอบหน้าพี่เค้าเท่าไหร่ แต่ทำไงได้ ไม่งั้นก็ไม่มีที่กินข้าวอ่ะดิ่ ผมรับมาแล้วลงมือทานเลยทันที “เพื่อนเชียน รอนานป่าวคับ”อยู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาจากข้างหลัง คงเป็นเพื่อนพี่เค้ามั้ง ผมกินต่ออย่างไม่สนใจ จะได้กินเสร็จๆเพราะกลัวจะรบกวนพี่และเพื่อนเค้า “ใช้ได้เลยว่ะ ทำไมนานจังวะ”<พี่เชียนซี “รอเจนส์อ่ะดิ่ แต่ไม่เห็นอ่ะ เลยมาก่อน”<พี่? “แล้วมึงนั่งกับใครวะ”อยู่ๆเพื่อนเค้าก็พูดขึ้นมา พร้อมกับนั่งลงข้างๆพี่เชียน “น้องที่ชมรมอ่ะ เค้ามาขอนั่งด้วย”ผมได้ยินดังนั้นก็รีบเงยหน้าขึ้น กะจะขอเพื่อนพี่เค้าหน่อย “ผม..ขะ ขอนั่งด้วยคนนะคับ”ผมชะงักไปเพราะเพื่อนพี่เค้าคือพี่จวิ้นข่าย แต่ก็ยังคงต้องขออยู่ดี “เห้ยพี่จวิ้นข่ายนี่เอง ผมกับไอ่หยวนขอนั่งด้วยคนนะคับ”<ไอ่หง “เอ้าเราเองหรอ ได้ดิ่ๆนั่งเลย”<พี่จวิ้นข่าย “รู้จักกันด้วยหรอ”พี่เชียนคงถามเพื่อนเค้า “รู้จักดิ่ น้องเค้าอยู่ชมรมเดียวกันกับกู”<พี่จวิ้นข่าย “น้องคนนี้เนี่ยนะ ไหวหรอวะ”<พี่เชียนถามแต่หน้านี่นิ่งเวอร์ “อ่าวพี่ ว่าผมหรอ วันนั้นยังไม่เคลียกันเลยนะ ไอ่หยวนลากผมออกมาก่อน”อยู่ๆไอ่หงก็พูดขึ้นมา “เปล่าซะหน่อย นายอยากรับไปทำไมล่ะ”พี่เชียนตอบแบบหน้านิ่งๆ สุดยอด “เห็นๆกันอยู่ว่าพี่ว่าผม”ไอ่หงยังไม่หยุด “กูกำลังจะถามอยู่ว่าทำไมถึงรู้จักกัน เคยเจอกันมาก่อนสินะ”<พี่จวิ้นข่าย “เมื่อวาน”<พี่เชียน กับเพื่อนยังนิ่ง ผิดกับวันแรกแฮะ “เออ น้องหยวนพี่ได้ตำแหน่งแล้วนะ พี่จะให้เราอยู่ฝ่ายบรรณารักษ์ละกัน”พี่เชียนหันมาคุยกับผม “ครับ”ผมตอบไปแค่นั้น “นี่น้องคนนี้หรอ ที่มึงบอกว่าอยากเข้าชมรมนักหนาอ่ะ”<พี่จวิ้นข่าย “ไม่เชิงหรอกแต่น้องเค้าก็เหมาะดี”<พี่เชียนพูดแล้วหันมายิ้มให้ผม หลังจากนั้นก็เกิดเดดแอร์ซะงั้น
“เออ แล้วมึงจะไปหาพี่รหัสที่ไหนวะ”ไอ่หงถามผมขึ้น “ไม่รู้ว่ะ กูคิดยังไงก็คิดไม่ออก”ผมตอบไปตามความจริงดูพี่ๆแต่ละคนแล้วไม่น่าจะเหมาะกับคำไบ้นี้เลย “นั่นดิ่วะ คนบ้าไรไบ้ไม่รู้เรื่องเลยสติยังครบอยู่ไหมก็ไม่รู้ อะไรคือทะเลกับภูเขาแล้วทำไมต้องเป็นกูกับมึงด้วยวะเนี่ย”ไอ่หงสาทยายร่ายยาว “ใจเย็นๆดิ่ กูยังคิดไม่ออกว่ะ”ผมตอบไปตามตรง “เออ..พี่เชียนพอรู้จักกับรุ่นพี่เกรด 11 บ้างไหมครับ ผมอยากรู้ว่าพอมีใครที่ จะไบ้คำเหล่านี้มาบ้าง”ผมตัดสินใจถามพี่เค้าไปตามตรง “คำไบ้ว่าอะไรนะ”พี่เค้าถามผมกลับ “ผมได้ทะเล แต่ไอ่หงได้ภูเขาครับ”แล้วพี่เค้าก็เงียบไป พร้อมกับหันหน้าไปมองเพื่อนตัวเอง “คนเกรด 11 พี่รู้จักดีเลยล่ะ”อยู่ๆไอ่พี่จวิ้นข่ายก็หันมาตอบแทน “จริงหรอครับพี่”ไอ่หงถามต่อ “ใช่เพราะเราสองคนอยู่เกรด 11” ห้ะอยู่เกรด 11 “คับ? อะไรนะอยู่เกรด 11 อย่างนั้นหรอครับ”ไอ่หงถามไป “ใช่เราสองคนอยู่เกรด 11”<พี่เชียนตอบ
“งั้นพี่พอมีเพื่อนที่ไบ้อะไรแบบนี้บ้างไหมครับ”ถึงจะตกใจมากแค่ไหนก็ต้องตัดสินในถามออกไป “ไอ่หยวน มึงถามเค้าไปใครจะตอบมึงวะ”ไอ้หงหันมากระซิบผม “เออน่ะ”ผมตอบไปเบาๆ “พี่สองคนขอตัวก่อนนะ พอดีครูเรียกน่ะ”อยู่ๆก็เดินหนีกันไปเฉยๆเลย ข้าวก็ไม่กินมันละหรอ ยังไงกันนะสองคนนี้
“เอ้า ทำไมอยู่ๆถึงเดินไปล่ะ”<ไอ่หง “กูก็ไม่รู้ว่ะ สงสัยตอบไม่ได้มั้งมันเป็นหน้าที่ของเรานะ”ผมตอบมันไป แปลกมากทำไมต้องหนีตอนนี้ด้วยคงเป็นเพราะอย่างว่าล่ะ “น้องคะ เมื่อกี้เพื่อนพี่อยู่ตรงนี้หายไปไหนแล้ว”พี่ผู้หญิงคนนึงเดินมาถามพวกเรา คาดว่าน่าจะเป็นแฟนของพี่จวิ้นข่าย “ไปแล้วครับ”<ไอ่หง “ฮะ ไปแล้วหรอ ทำไมไม่บอกกันเลย”<พี่ผู้หญิง “ครับ ไปแล้ว”ผมย้ำอีกที “เออ พี่ชื่ออะไรนะครับ จะได้บอกพี่เค้าว่าพี่มาหา”<แหม๋ไอ่หงผู้ม่อออกโรง “พี่ชื่อเจนส์จ่ะ ฝากบอกเค้าด้วยนะ เมื่อกี้เพื่อนพี่บอกว่าจวิ้นข่ายมาหา แต่ตอนนั้นพี่มีธุระนิดหน่อยเลยไม่ได้เจอ งั้นพี่ไปก่อนนะ”พี่แกพูดพร้อมกับจะเดินไป แต่... “พี่อยู่เกรดอะไรครับ”<ไอ่หง “พี่หรอ 11 จ่ะ”เห้ยยย 11 อีกแล้ว “พี่รู้จักคนไบ้ภูเขากับทะเลไหมครับ เพื่อนพี่คนไหนพอจะเขียนคำนี้บ้าง”ไอ่หงถามอย่างมีหวัง “นี่ ถ้าพี่บอกก็ผิดกฎอ่ะดิ่ จริงๆพี่ไม่ได้อยู่ห้อง 1 ด้วย”<พี่เจนส์
“ผมไม่บอกใครหรอกครับ”<ไอ่หง “เอาไงดีอ่ะ งั้นเอางี้ 2 คนนี้คือคนที่น้องรู้จัก บอกแค่นี้แหละ พี่ไปก่อนนะ”แล้วพี่เค้าก็เดินจากไป
“คนที่เรารู้จักงั้นหรอ ใครวะไอ่หยวน”ไอ่หงถามทันทีที่ได้ยินดังนั้น “ไอ่บ้า ก็พี่สองคนนั่นไง กูว่าละทำไมถึงเดินหนีไปเมื่อกี้ แต่จะว่าไปพี่สองคนนั้นก็อยู่ห้อง 1 หรอ ทำไมวันนั้นไม่เห็นล่ะ”ผมพูดตามที่คิด “เออว่ะ แต่มึงจำวันนั้นได้ม้ะ พี่เค้าบอกว่ารุ่นพี่เกรด 11 ไม่มาสองคนเลยฝากคำไบ้เพื่อนมาไง ใครจะไปคิดว่าเป็นสองคนนี้เล่า แต่เมื่อกี้กูพูดว่าอะไรบ้างนะ”<ไอ่หง “อะไรของมึงวะ”ผมงงพูดอะไร วันๆพูดเป็นร้อยใครจะไปรู้ “ก็ที่กูด่าเค้าว่าไม่มีสติไง”เออว่ะ ไอ่เวรนิปากไวอีก “เอาแล้ว มึงต้องเคลียยาวเลยล่ะ ว่าแต่ใครคือภูเขาใครคือทะเล”นั่นแหละประเด็น “ยากอยู่ เราต้องทำเป็นไม่รู้ว่าเรารู้”เดี๋ยวนะ “พูดให้เหมือนคนหน่อยดิ้ไอ่หง”ผมงงมาก “เออร์หยวน กูหมายถึงเราไม่ต้องบอกว่าภูเขากับทะเลคือพี่สองคนนั้น”ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ “เออออ พูดแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบแล้วมะ”พูดจาย่อซะจับใจความไม่ได้ “ไปเหอะ เอาจานไปเก็บได้ละต้องเข้าเรียนต่อ”จะว่าไปตอนนี้คนเริ่มเบาบางละ ใกล้เข้าคาบบ่ายแล้วล่ะ
หลังจากเรียนคาบบ่ายจนเสร็จ ผมกับไอ่หงก็เดินมานั่งเล่นที่ม้าหินอ่อนหน้าโรงเรียน “เอาไงดีวะ วันนี้วันอังคารแล้วนะเหลือเวลาอีกแค่ 3 วันเอง”จู่ๆไอ่หงก็พูดขึ้นมามันคงหมายถึงเรื่องสายรหัสแหละ “ไม่รู้ว่ะ ไม่เคยเจอด้วย โรงเรียนเก่าเราไม่มีไง”ประเด็นมันอยู่ตรงนี้แหละ เสียเปรียบตรงไม่เคยเจอไง ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง “เอางี้มะ มึงลองไปดูๆไอ่พี่เชียนซีไรนั่นก่อน แล้วเดี๋ยวกูจะไปดูพี่จวิ้นข่ายเอง”<ไอ่หง “โอเค กูได้ทะเล พี่เชียนซีเกี่ยวข้องกับทะเลยังไงนะ”ผมพูดประมาณว่าบ่นกับตัวเอง “ถ้าใช่จริงหมอนั่นคงอยากไปฝึกว่ายน้ำที่ทะเลมั้ง คงเห็นเพื่อนเก่งกว่าไม่ได้”ไอ่หงผู้แซะเก่ง “ถ้างั้น แล้วพี่จวิ้นข่ายมึงเกี่ยวข้องไรกับภูเขาล่ะ”ผมถามมัน “ก็คงอยากไปอยู่บนดอย ชมทะเลหมอกกับแฟนละมั้ง”แหม๋เข้าข้างกันเชียว “ไร้สาระ”ผมตอบปัดๆไป “ไอ่หยวนกูเจอเป้าหมายละ”อะไรของมันอีก “พี่จวิ้นข่ายคับ ทางนี้ ยุ้วฮูววว”อยู่ๆไอ่หงก็เรียกพี่เค้าซะดังพร้อมกับโบกไม้โบกมือไปมา ไอ่พี่แกก็เลยเดินมาทางนี้ ผมล่ะเบื่อชิป วันๆเจอกับพี่เค้าตลอด “ยังไม่กลับอีกหรอเด็กพวกนี้”<พี่จวิ้นข่าย “ยังครับ มารอพี่แหละ”<ไอ่หง “หะ! รอพี่ รอทำไม”ทำไมต้องตกใจเวอร์ขนาดนั้นด้วย “ก็ผมเนี่ย มีเรื่องจะคุยกับพี่ไง เย็นนี้พี่ว่างป้ะ”อะไรนะ ไอ่หงจะถามทำไมวะ “เย็นนี้หรอ ไม่น่าจะมีอะไรมั้ง วันนี้เจนส์ก็ไม่ว่าง”พูดไปพลางคิดไปด้วย “ดีเลยพี่ ผมกับไอ่หยวนอยากจะเลี้ยงข้าวพี่อ่ะ”อะไรนะ!? “อะไรของมึงวะไอ่หง กูไม่เกี่ยว กูไม่เลี้ยง”ผมรีบปฏิเสธสิคับรอไร “เอาน่ะ ทำเพื่อเพื่อนหน่อยจะได้รู้สักทีไง”ไอ่หงหันมากระซิบกับผม แล้วหันไปยิ้มกับพี่เค้า “ตกลงยังไงกันแน่ เราหรือเพื่อนเรา”พี่เค้าหันมาถามไอ่หง “ก็ทั้งสองแหละพี่”<ไอ่หง “นี่จะมาสืบเรื่องคำไบ้สินะ”อยู่ๆพี่เค้าก็พูดขึ้น “รู้ได้ไงคับ”ไอ่หงยิ้มเจื่อนๆถามไป “ไม่ยากหรอก การหาสายรหัสคือการเปย์ไง พวกนายน่ะทำถูกแล้วนะ”<พี่จวิ้นข่าย “ยะ อย่าบอกนะว่า..”<ไอ่หง “ใช่ฉันรู้ละ ว่าพวกนายรู้จักเจ้าของคำไบ้ เจนส์บอกน่ะ”<พี่จวิ้นข่าย “แหะๆ ขอโทษที่ผิดกฎนะคับ แต่พวกผมไม่รู้จะเริ่มยังไงจริงๆ ไม่เคยมีน่ะคับ”<ไอ่หง “ไม่เป็นไรหรอก เพราะประเด็นไม่ได้อยู่ที่รู้ว่าเป็นใคร มันอยู่ที่พี่จะรับหรือไม่แค่นั้นเอง”พี่มันพูดเพ้อเจ้อไรนักหนา “แล้วอย่างนี้พวกผมต้องทำไง”<ไอ่หง “ไม่รู้สิ พาพี่ไปเลี้ยงข้าวอ่ะดีแล้ว บางทีพี่อาจจะบอกว่าใครเป็นใครก็ได้นะ”พูดแบบเห็นแก่ตัวชิป บ้านไม่มีตังค์เลี้ยงข้าวรึไง “เอ่อ ไอ่หงกูกลับก่อนละกัน”หลังจากฟังพวกเค้าสนทนากันมานาน ผมจึงขอตัวกลับเพราะไม่คิดว่ามันจะเกี่ยวอะไรกับผม “ไอ่หยวนมึงจะทิ้งกูไม่ได้นะ”ไอ่หงรีบท้วง “น้องครับ ไม่คิดจะช่วยเพื่อนหน่อยหรอ แค่เลี้ยงข้าวพี่มันคงไม่ยากหรอกนะ”ทำหน้าเหมือนหล่ออีกละ “ไม่ยากหรอกคับ แต่ไม่ใช่หน้าที่”ผมรีบตอบไปก่อนจะลุกแล้วหยิบกระเป๋าเดินออกมา “ถ้าเพื่อนน้องไม่ไปพี่ก็ไม่บอกนะ ว่าใครคือเจ้าของคำไบ้”จะเอาให้ได้เลยใช่ป้ะ ไอ่พี่หน้าแมว “ไอ่หยวนๆ ไปเหอะเดี๋ยวกูออกเองก็ได้ แต่ไปเป็นเพื่อนหน่อยนะ”ไอ่หงรีบวิ่งมาหาผมทันที นี่มันคงอยากรู้จริงๆสินะ ถึงมาง้อแบบนี้ ร้อยวันพันปีไม่เคยทำมีแต่จะด่าผม “แต่ว่า...” “งั้นน้องไปตกลงกับเพื่อนน้องก่อนดีกว่า พี่ว่าพี่จะเสียเวลาฟังน้องทะเลาะกับเปล่าๆนะ”ไอ่พี่หน้าแมวเอ้ย ทำไมชอบพูดเหมือนตัวเองเป็นคนถือไพ่เหนือกว่าอย่างนั้นแหละ “ก็ได้ ผมไปก็ได้”ผมหันไปตอบพี่เค้า เพราะไอ่หงหรอกนะ “โอเคงั้นไปเลยพี่ พี่อยากกินอะไร”ไอ่หงรีบวิ่งไปหยิบกระเป๋าให้พี่เค้า ก่อนจะคว้าของตัวเองมาด้วย “งั้นตามพี่มาเลยน้อง”พูดเสร็จก็เดินนำหน้าไปที่รถ หมั่นไส้ชะมัด

ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง “พี่อยากกินไรสั่งเต็มที่เลยคับ”<ไอ่หง “จ่ายไหวแน่นะ”<พี่จวิ้นข่าย “ไหวอยู่แล้วคับ”<ไอ่หง “งั้นผมเอา.....แล้วก็....และ...อ้ออีกอย่าง....”โหหหนี่สั่งมากินเผื่อชาติหน้ารึไง “พี่จะสั่งไรเกรงใจเพื่อนผมบ้างนะ”ผมล่ะสงสารไอ่หงจริงๆ “โอเคผมเอาแค่นี้แหละ พวกนายสั่งไรไหม”นอกจากจะไม่ฟังกันแล้ว ยังจะมาถามอีก แค่พี่แกสั่งเนี่ยไอ่หงคงหมดเป็นพันละมั้ง จะมีกะจิตกะใจสั่งไรอีก “ไม่ครับ”<ไอ่หง “งั้นแค่นี้แหละ”พูดแล้วพนักงานก็เดินไปทันที “เมื่อกี้น้องว่าไรนะ”พี่เค้าหันมาถามผม “ผมบอกว่าสั่งขนาดนี้ ไม่เกรงใจเพื่อนผมบ้างรึไง”ผมตอบไปอย่างหงุดหงิด “เอ้า น้องเค้าบอกจะเลี้ยงพี่ไม่ใช่หรอ พี่ยิ่งหิวๆอยู่ ถ้าไม่สั่งเยอะจะอิ่มได้ไงล่ะ”ผมล่ะหมั่นไส้ใบหน้านี่จริงๆ “ไม่เป็นไรคับ เอาน่ะไอ่หยวนแค่นี้เอง”ประโยคแรกคุยกับไอ่พี่นั่น ก่อนจะหันมาบอกประโยคหลังกับผม “แล้วแต่นายละกัน วันนี้ถ้าไม่ได้เรื่องอะไร นายรับผิดชอบเองนะ”ผมรีบตอบไป ก่อนที่ไอ่หงจะลืมเรื่องสำคัญ “นี่คงอยากรู้แล้วสินะ พี่บอกก็ได้ ของพี่คือทะเล ส่วนของไอ่เชียนคือภูเขา”.....
“อะไรนะ!”ผมกับไอ่หงพูดขึ้นพร้อมกัน “จะตกใจอะไรขนาดนั้น ก็อย่างที่ได้ยินแหละ”พี่เค้าพูดเหมือนปกติ “ไอ่หยวนได้ทะเล งั้นแสดงว่าได้พี่สินะ”<ไอ่หง “ใช่ไง”<พี่จวิ้นข่าย “แล้วผมได้ภูเขาก็ได้ พี่เชียน”<ไอ่หง “ก็ใช่อีก”<พี่จวิ้นข่าย “พี่อำพวกเราป้ะ จะเชื่อได้ยังไง”ผมรีบแก้สถานการณ์ “จะทำเพื่ออะไร แต่อันที่จริงก็ดีแล้วนะ”หมายความว่าไงที่บอกดีอ่ะ “ดีตรงไหน ผมนึกว่าผมจะได้พี่เชียนซะอีก กลับมาได้..”ผมพูดค้างคาไว้ “ยังไงก็แล้วแต่นะ วันนี้เพื่อนน้องต้องเป็นคนจ่าย เพราะน้องไม่ใช่น้องรหัสพี่ เก็บตังค์ไว้เปย์ไอ่เชียนเหอะ”พี่แกพูดพร้อมกับมองไอ่หงที่กำลังอึ้งอยู่ “คะ..ครับ”จะยอมง่ายๆได้ไง “แต่ผมไม่ได้บอกว่าจะเลี้ยงตั้งแต่แรกนะ”ผมรีบท้วง ใครมันจะไปอยากเสียงตังค์ฟรีๆวะ “แต่นี่คือภารกิจ ที่พี่มอบให้น้อง”โถ่ว แล้วทำไมต้องทำหน้าอย่างนั้นด้วยเล่า “ส่วนน้องหง กลับไปก่อน อ่ะวีแชทไอ่เชียนไปถามมันละกันว่าจะให้น้องทำอะไร”อยู่ๆพี่แกก็ยื่น คิวอาร์โค้ดมาให้ไอ่หยวนสแกน “ครับ”มันสแกนอย่างว่าง่าย แล้วลุกเดินไปเลย “ไอ่หง มึงจะทิ้งกูจริงๆหรอวะ”ผมตะโกนถามตามหลังมัน “มึงทำหน้าที่มึงเหอะ พรุ่งนี้เจอกัน”หมายความว่าไง “แล้วมึงกลับเองได้แน่นะ”นี่มันก็มืดแล้วนะ ผมเป็นห่วงมันด้วยดิ่ “ได้สิ อ้อพี่ครับ ฝากส่งเพื่อนผมด้วยนะคับ กูไปละ”พูดเสร็จก็เดินหนีไปทันที ไอ่บ้านิ
“หยุดมองเพื่อนได้ละ”ผมหันมามองที่พี่แกพูด “ครับ”ผมไม่ตอบอะไรมาก ขี้เกียจเถียงละ อยู่กันสองคนแล้วเกรงชิปหาย แล้วพนักงานก็นำอาหารมาวางไว้ที่โต๊ะก่อนจะเดินกลับไป เยอะมาก “นั่งมองไรล่ะ กินสิ”อยู่ๆก็หันมาพูดกับผม “บ้าหรอ พี่สั่งมาก็กินเองสิ”ผมพูดผิดตรงไหน “นิ จะปฏิเสธเจ้าของคำไบ้ได้ยังไง นี่ก็ดึกแล้ว กินเหอะกลับไปจะได้ไม่ต้องไปรบกวนคนที่บ้าน”<พี่จวิ้นข่าย “ผมไม่อยากกินอ่ะ พี่กินเหอะ ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินหรอกเดี๋ยวจ่ายเอง”ผมพูดไปอย่างนั้นคิดว่าคนข้างหน้าอาจจะเกรงใจเรื่องเงินก็ได้ “เรื่องนั้นรู้อยู่ละ”โหย ว่าแล้วเชียว
ผมนั่งรอพี่แกกินข้าวอยู่นาน จนตอนนี้เกือบ 2 ทุ่มละ “เช็คบิลครับ”คงกินอิ่มแล้วสิถ้า “ทั้งหมด 975฿ ค่ะ”โหสูงใช่ย่อย ผมไม่ได้พกตังค์เยอะด้วยดิ่ “เอ่อ แถวนี้มีตู้กดตังค์ไหมพี่”ผมหันไปถามพี่จวิ้นข่าย “อย่าบอกนะว่า ตังค์ไม่พออ่ะ”พี่แกพูดแล้วหันมามองผม “ครับ”ตอบไปตามตรงละกัน พนักงานทำหน้างงๆคงจะหาคนจ่ายไม่ได้สิถ้า “นายนิมันจริงๆเลย นั่งอยู่ตั้งนานนึกว่ามี”เอ้าก็ใครไปรู้ล่ะ “อ่ะนิ่ครับ ไม่ต้องทอน”พี่แกยื่นแบงค์พันไปแล้วบอกพนักงาน “ค่ะ ยินดีที่ให้บริการค่ะ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ” พนักงานพูดแล้วเดินออกไป
“จะรับผิดชอบยังไงทีนี้”พูดแล้วหันมามองผม “ส่งผมไปตู้กดตังค์ดิ เดี๋ยวคืนให้”ก็ตอนนี้มันไม่มีอ่ะ “ไม่จำเป็น”เอ้า สรุปไงวะ “แล้วจะให้ผมทำไงล่ะ”ผมถามเค้าไป “เดี๋ยวไปส่ง”อ่าว เปลี่ยนเรื่องเฉย “ไม่เป็นไร ผมกลับเองได้”จริงๆ “ไม่ได้ มันอันตราย”<พี่จวิ้นข่าย “เรื่องของผมน่ะ”ไม่เห็นต้องยุ่งเลย “....”เงียบเพื่อ “เห้ย..”จู่ๆก็มาลากผมขึ้นรถซะงั้น พอผมนั่งข้างคนขับแล้ว เค้าก็ปิดประตูแล้วเดินไปขึ้นฝั่งคนขับทันที “รัดเข็มขัด แล้วบอกทางด้วย”สั่งได้สั่งดี ผมขี้เกียจเถียงเลยเลือกที่จะเงียบ 

ตอนนี้บรรยากาศในรถมันเงียบมาก ไม่มีใครกล้าพูดอะไรเลย ผมพูดบางครั้งที่ต้องบอกทางเท่านั้น จะว่าไปพี่เค้าก็คงรวยใช้ได้ ขับบีเอ็มมาโรงเรียนขนาดนี้ไหนจะเรื่องเงินที่ร้านนั่นอีก “พรุ่งนี้ผมจะเอาตังค์ไปคืนละกัน”ผมเริ่มพูดหลังจากเงียบมานาน “ไม่ต้อง”อะไรกัน แล้วน้ำเสียงเรียบๆแบบนี้มันคืออะไร “ไม่ได้ ถ้าผมไม่เอาคืนให้ืพี่ก็ไม่รับผมสักทีสิ”นั่นดิ่ เบื่อแล้วนะ “ใครว่าฉันจะรับนายกัน”ตอบแบบหน้านิ่งๆ “หมายความว่าไง”ผมเริ่มงงแล้วนะ “นายยังไม่ดีพอให้ฉันต้องรับ”โหหหห คิดว่าตัวเองดีนักรึไง ผมได้แต่พูดในใจ แล้วก็มองทางออกไปข้างนอกทำไมมันนานจังนะ “นายชื่ออะไรนะ”อยู่ๆเค้าก็ถามผม “หวัง หยวน”ผมก็ตอบไปงั้นแหละ ตาก็ยังมองออกไปข้างทางอยู่ดี “ชื่อน่ารักดีนิ่”ผมรีบหันมามองเค้าทันที คนบ้าไรชมคนอื่นออกมาดื้อๆ “...” “นายมาอยู่กับใคร” “อยู่กับป๊า”จะว่าไปก็คิดถึงม๊าเหมือนกันแฮะ ป๊าก็ยังไม่กลับด้วย “อ๋อ”จบแค่นั้นไม่มีสนทนาอะไรมากกว่านี้

แล้วเขาก็ขับรถเข้ามาในบ้านผม ป้าจางรีบวิ่งออกมารับ “คุณหนูมาแล้วหรอคะ”ป้าถามอย่างเป็นห่วง “ครับ”ผมตอบผ่านกระจก “ขอบคุณที่มาส่งนะคับ”ผมขอบคุณเสร็จก็ลงจากรถทันที “ไม่เป็นไร”เค้าตอบกลับมาแค่นั้นแล้วก็ขับรถออกไปทันที “ทำไมวันนี้มากับคนอื่นล่ะคะ”ป้าจางถามผมทันทีที่ลงจากรถ “มีธุระนิดหน่อยครับ ผมไปอาบน้ำก่อนนะ”ผมรีบวิ่งขึ้นห้องทันทีแล้วจัดการอาบน้ำนอนเลย
Zihong’s ผมแยกตัวออกจากสองคนนั้น ก่อนจะเดินไปที่ป้ายรถเมล์ ตอนนี้ก็เย็นแล้วแต่ก็ยังไม่มืดเท่าไหร่ วันนี้คงต้องกลับบ้านไปเอง พอรถมาผมก็ขึ้นรถแล้วไปนั่งที่เดิม หยิบมือถือที่ยังค้างหน้าโปรไฟล์ของคนบางคนอยู่ ผมตัดสินใจกดแอดไป แล้วไม่นานเค้าก็รับแอดทันที ผมไม่ทำไรมากกว่านั้น แค่นอนดูโปรไฟล์ของเขาพร้อมกับหลบไปทันที

Yuan’s
“อ้าวมาแล้วหรอคะ มากินข้าวค่ะ”ตื่นมาก็มักเจอป้าจางทุกเช้าเลย “ครับ”ผมลงไปกินข้าวแล้วพูดคุยกับป้าแกเหมือนทุกวัน แล้วมารอไอ่หงหน้าบ้าน “หยวน!”ตกใจหมด “ไอ่หงมึงเป็นผีรึไง แล้วเมื่อวานหายไปไหนโทรไปทำไมไม่รับ”ก็เมื่อวานไอ่หงมันไม่มาโรงเรียนนินา ตั้งแต่คืนนั้นที่เขากลับเองผมก็ไม่เจอเค้าอีกเลย “กูไปทำธุระมาว่ะ โทษไม่ได้บอกอ่ะ”มึงนี่มันจริงๆเลย “วันนี้เค้าจะเข้าชมรมกันแล้วนะ” “เออว่ะ วันนี้วันพฤหัสบดีแล้วนิ่ งั้นไปเหอะเดี๋ยวไม่ทัน”ว่าแล้วก็เดินไปดุ้มๆเลยครับ ไอ่นี่
เราสองคนลงจากรถแล้วเดินเข้าโรงเรียนไปยังห้องทันที “ไอ่หยวน พี่เค้าว่าไงวะ”<ไอ่หง
“อะไร”ผมตอบไปอย่างงงๆ “ก็วันที่ไปกินข้าวไง เค้ารับรึยัง”<ไอ่หง “รับก็ดีสิ”บ้าชะมัด “อ่าว ไม่รับหรอวะ”<ไอ่หง “ก็เออดิ่ กูไม่มีตังค์ติดตัวด้วยอ่ะเค้าเลยได้จ่ายค่าข้าวเอง”ก็มันฉุกเฉินนิครับ “เอ้าา แล้วเค้าว่าไงต่ออ่ะ”<ไอ่หง “เปล่าอ่ะ แค่บอกว่ายังไม่รับ”ตอบแบบปลงๆผมเหนื่อยแล้วนะ “พรุ่งแล้วนะเว่ยที่พี่เค้าจะถามอ่ะ”<ไอ่หง “แล้วจะให้ทำไงวะ”ผมไม่รู้แล้วจริงๆ “ไม่รู้ว่ะ กูก็ไม่ได้เหมือนกัน”<ไอ่หง “อ่าวมึงไม่แอดวีแชทเค้าไปหรอ”พี่จวิ้นข่ายให้แล้วนินา “แอดแล้วแต่ไม่กล้าทักว่ะ กูไม่ชิน”<ไอ่หง “ไอ่เวรแล้วเมื่อไหร่จะได้รู้เรื่องล่ะ”ผมด่ามันไป “ไม่รู้ว่ะ ไม่อยากทักอ่ะ กูไม่สนิท”<ไอ่หง “แล้วจะเอาไงดีวะ”นั่นดิ่ ผมเข้าใจมันนะความรู้สึกเหมือนผมอ่ะแหละ “ช่างมันเหอะ คงต้องยอมโดนทำโทษ”<ไอ่หง “นั่นแหละ คงไม่ได้มีแค่เรานะ”ผมภาวนาให้มีเพื่อนบ้างก็ดี
หลังจากนั้นพวกเราก็เรียนในช่วงเช้า พักเที่ยงเสร็จก็มาเรียนต่อจนถึงคาบชมรม “มึงจะไปชมรมยัง”<ไอ่หง “ไปดิ่ เดี๋ยวก็โดนด่าหรอก”ผมตอบมันพร้อมกับถือกระเป๋าเดินออกจากห้อง “โอเคงั้นแยกกันตรงนี้เลยละกัน กูต้องไปสระอ่ะ”<ไอ่หง “เออๆ”ผมตอบมันแล้วเดินไปห้องสมุดทันที ณ ห้องสมุด “เอาล่ะ ครูชื่อฟางนะ เป็นที่ปรึกษาชมรมนี้เอง ส่วนนี่พี่เชียนซีเป็นประธานชมรม”ครูแนะนำตัวพร้อมกับแนะนำประธาน พี่เชียนซีเก่งจังเลยแฮะได้เป็นประธานด้วย “หลังจากนี้ครูจะให้พี่เค้ามอบหมายหน้าที่นะ เราจะเจอกันที่นี่ทุกๆวันพฤหัสบดี หรือถ้าใครว่างก็มาอยู่ที่นี่ได้ตลอด วันนี้ครูมีธุระคงต้องฝากประธานดูแลน้องๆไปก่อน ครูไปละ”หลังจากนั้นครูก็เดินจากไปทันที แล้วพี่เชียนซีก็ลุกขึ้นยืนต่อ “พี่จะเช็คชื่อตามที่น้องๆมาลงสมัครละกันนะ”พี่แกพูดพร้อมหยิบใบรายชื่อมา “คนแรก เหยี่ยนฮ้าวเฉียง”<พี่เชียน “มาครับ”น้องตอบ “หลิวเย่าเหวิน”<พี่เชียน “มาครับ”น้องตอบ “แล้วก็....บลาๆ คนสุดท้าย หวังหยวน”พี่แกขานชื่อทุกคนจนถึงตาผม “มาครับ”ผมรีบตอบ “ดีมากวันนี้มาครบ สมาชิกชมรมเรามี 10 พี่ได้แบ่งหน้าที่ไว้หมดละ โดยฮ้าวเฉียงและเย่าเหวินดูแลเรื่องความสะอาดเพราะยังเด็กอยู่ และ...บลาๆ สุดท้ายน้องหยวน เป็นบรรณารักษ์”พี่เชียนบอกหน้าที่ทุกคนชัดเจน “ครับ”พวกเราขานพร้อมกัน จะว่าไปชมรมนี้ไม่มีเกรด 12 เลยแฮะ หรือว่าเค้าไม่อยากเข้ากัน “ถ้าอย่างนั้นวันนี้ไม่มีไรมาก เอาคร่าวๆก่อน ใครอยากทำอะไรก็ได้ แล้วค่อยเริ่มงานจริงๆอาทิตย์หน้าละกัน”พี่แกพูดชี้แจง แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไป รวมถึงผมด้วย งั้นไปหาไอ่หงดีกว่า

ณ สระว่ายน้ำของโรงเรียน ผมเดินเข้ามา ก็เห็นชมรมกำลังคุยกันอยู่เลยนั่งที่สแตนแล้วหยิบมือถือขึ้นมาเล่นรอไอ่หง “ไอ่หยวน”เอ้ามาละ “เสร็จแล้วหรอ” “ใช่ วันนี้ไม่มีไรมากอ่ะชมรมจะเริ่มอาทิตย์หน้านุ้น ว่าแต่มึงเสร็จนานแล้วหรอวะ”<ไอ่หง “ก็พอได้อ่ะ เป็นไงบ้างมึงไหวไหมวะ”ผมถามมันเรื่องชมรม “อยู่แล้ว พี่หงคนนี้จะพยายามให้ได้เลยคอยดู”มั่นเชียว “งั้นไปเหอะ วันนี้อยากกลับเร็วว่ะ”ผมพูดพร้อมกับเก็บมือถือในมือ “แล้วเรื่องสายรหัสล่ะ มึงจะไม่ไปหาพี่เค้าหรอ เหลือเวลาอยู่นะเว้ย”เออว่ะ ผมลืมเรื่องนี้ไปเลย “แล้วมึงล่ะ ไม่คิดจะไปหาพี่เชียนหน่อยหรอ”นั่นดิ่มัวแต่ห่วงผมอยู่ได้ “ไม่อ่ะ กูจะกลับละ”อ่าว “ได้ไงวะ มึงไปหาพี่เค้าหน่อยเหอะ”ผมพยายามยื้อมันไว้ “กูไม่ถูกชะตากับแม่งว่ะ รอโดนทำโทษเอาดีกว่า”<ไอ่หง “เอางั้นหรองั้นกูกลับด้วยดีกว่า ป้ะ”ผมพูดเสร็จก็จับกระเป๋าเดินไปเลย “หวังหยวนรอด้วย”ผมหันขวับไปตามเสียงเรียกแล้วหยุดรอไอ่หงแปป หลังจากมันไปหยิบกระเป๋าแล้วเราสองคนก็รีบเดินออกจากสระว่ายน้ำ

รอรถหน้าโรงเรียนไม่นานก็ได้ขึ้นแล้วตรงไปยังบ้านทันที

——————————————————————————

จบแล้วจ้าาสำหรับตอนที่ 2

รู้จักพี่รหัสของเราแล้ว เย้

สองคนนี้ชอบละเลยหน้าที่กันจังเลยนะ

คงจะยังไม่รู้ล่ะสิว่าบทลงโทษเป็นยังไง

5555555555

อ่านแล้วเป็นไงบ้าง เรื่องแรกด้วย ทนอ่านหน่อยนะ

ภาษาหรือเนื้อเรื่องไม่ดีก็ขออภัยด้วย

คอมเมนท์เป็นกำลังใจเสมอสำหรับนักเขียนทุกคน

รออ่านคอมเมนท์อยู่นะคะ

แล้วเจอกันใหม่ตอนที่ ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #3 kanni15 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 07:32

    สนุกค่ะ รอค่ะ สู้ๆๆhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png

    #3
    0