[Fic MHA]รีปเปอร์ในโลกของฮีโร่

ตอนที่ 6 : ยูเอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 914
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    30 พ.ย. 63

สองวันต่อมาช่วงเช้าตรู่ ณ สวนสาธารณะริมทะเล
ตอนนี้อากาเนะกำลังมองเด็กหนุ่มมิโดริยะพยายามลากตู้เย็นขนาดใหญ่โดยที่มีออลไมท์ในร่างกล้ามนั่งอยู่ข้างบนถึงมันจะไม่ขยับเลยสักนิด โดยระหว่างทั้งสองคนกำลังคุยกันตอนนี้เธอใส่เสื้อกล้ามลอยชายโชว์หน้าท้องของเธอกับกางเกงขายาวสีดำสำหรับออกกำลังกายและรองเท้าสำหรับสำหรับออกกำลังกายเองก็เป็นสีดำเธอมัดผมทรงหางม้าทำให้เป็นเป้าสายตาสำหรับคนที่สัญจรไปมารวมถึงมิโดริยะที่หน้าแดงหลังจากที่เห็นเธอมาด้วยชุดนี้และตอนนี้เธอก็ได้แอบไปเก็บอุปกรณ์วาปแล้วหาที่วางใหม่ และก็ดูเหมือนเธอจะรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างจ้องมองเธออยู่
อากาเนะ "ฉันรู้ว่าแกอยู่ตรงนั้น ออกมาซะ"
และสิ่งที่ออกมานั้นไม่ใช่อะไร แต่มันคือโดรนของเธอเอง เมื่ออากาเนะเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินไปแล้วใช้ฝ่ามือประกบมัน
อากาเนะ "ฉันบอกให้แกเฝ้าบ้านไว้ไม่ใช่เหรอ"
โกสที่ได้ยินเสียงดุของเจ้านายตัวเองก็กระพริบไฟรัวๆเหมือนตื่นกลัวโดยที่อากาเนะก็ยังออกแรงมากขึ้นเรื่อยๆจนมันรู้สึกว่าถ้าปล่อยต่อไปมันอาจจะโดนบี้จนเละได้
มิโดริยะหลังจากที่ได้อ่านตารางฝึกทั้งหมดก็เดินมาพร้อมกับออลไมท์ในร่างผอมกะหร่อง มิโดริยะที่เห็นโกสก็เกิดตกใจกับภาพตรงหน้า
มิโดริยะ "หนะ หนะ หนะ หนะ นั่นมันโดรนสีดำที่อยู่กับรีปเปอร์นี่ ถ้ามันอยู่แถวนี้งั้นแปลว่ารีปเปอร์ก็ต้องอยู่แถวนี้!? ออลไมท์..."
มิโดริยะที่หันไปหาออลไมท์ก็เห็นเขายกมือขึ้นเชิงบอกให้หยุดพร้อมกับมีบางอย่างสีดำพุ่งผ่านหน้าเด็กหนุ่มไปแอบอยู่หลังออลไมท์
ออลไมท์ "คือแบบนี้นะหนุ่มน้อยมิโดริยะตัวจริงของรีปเปอร์ก็คือ..."
มิโดริยะ "ออลไมท์รู้ด้วยหรอครับ แล้วเขาคือใครกันหรอครับ?"
มิโดริยะที่เห็นว่าออลไมท์รู้ตัวจริงของรีปเปอร์ก็ได้เตรียมรับฟังด้วยสีหน้าที่แสดงออกถึงความสนใจ
ออลไมท์ไม่ตอบแต่กลับชี้นิ้วไปทางอากาเนะแทนซึ่งตอนนี้เธอกำลังเดินลงมาสร้างความงุนงงให้กับมิโดริยะอย่างมาก
มิโดริยะ "เอ่อ ออลไมท์ครับบอกผมมาสักทีสิครับว่าตัวจริงของเขาคือใคร"
ออลไมท์ "ตัวจริงของรีปเปอร์ก็คือเธอคนนี้นี่แหละหนุ่มน้อยมิโดริยะ"
มิโดริยะ "เอ๋!!!"
มิโดริยะเปิดโทรศัพท์มือถือของตัวเองก่อนจะเปิดรูปขึ้นมาดูพร้อมกับมองสลับอากาเนะกับรูปที่เปิดไปมาอยู่หลายครั้ง
มิโดริยะ "แต่รีปเปอร์จากลักษณะเขาเป็นผู้ชายนะครับแถมน้ำเสียงก็ไม่คล้ายกันสักนิด"
ออลไมท์ "สาวน้อยอากาเนะ เธอจะว่าอะไรไหมถ้าเกิดจะเปิดเผยตัวต่อหนุ่มน้อยมิโดริยะ"
อากาเนะหรี่ตาไปหาออลไมท์เล็กน้อยก่อนหันหน้าไปหามิโดริยะที่สบโอกาศที่ได้รู้ชื่อและความจริงของเธอก็ทำสีหน้าตั้งอกตั้งใจฟังเต็มที่
อากาเนะ "โกสเอาหน้ากากฉันมา"
โกสที่ได้ยินแบบนั้นก็ค่อยๆออกจากข้างหลังของออลไมท์แล้วส่งหน้ากากที่มันเก็บไว้กับตัวให้เธอ เธอทำการเปิดสวิตช์ก่อนจะพูดผ่านมัน
อากาเนะ "แค่นี้ยืนยันได้ยัง"
มิโดริยะที่รู้สึกช็อคกับความจริงก่อนจะยอมรับมันได้เขาไม่คิดจะถามต่อแต่ก็ยังก็มีคำถามค้างคาใจอากาเนะที่ดูสีหน้าก็รู้แล้วเลยบอกให้ถามมาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ เจ้าตัวเลยเปิดสมุดเพื่อเตรียมจด
มิโดริยะ "คือคุณทำได้ยังไงที่เปลี่ยนตัวเองเป็นผู้ชายครับ"
อากาเนะ "ถึงบอกมากไม่ได้แต่ก็"
อากาเนะใช้ควันสีดำตัวเองห่อหุ้มแล้วปรากฎตัวเธอที่ใส่ชุดก่อนจะใช้ควันดำเพื่อปลอมแปลงตัวเอง
มิโดริยะที่เห็นก็ทำการจดสิ่งที่ตัวเองเห็นลงสมุดอย่างรวดเร็วพร้อมกับไปด้วยพึมพำ อากาเนะส่งสัญญานให้โกสบินชนหัวมิโดริยะทำให้เจ้าตัวกุมจุดที่โดนชนด้วยความเจ็บปวด
อากาเนะ "ฉันไม่ได้เปลี่ยนตัวเองแค่ทำการปกปิดเท่านั้น ส่วนวันนี้นายคงได้ตารางไปแล้วก็เตรียมตัวให้ดี"
อากาเนะเปิดเครื่องวาปหายไปจากตรงหน้าทุกคนและให้โกสที่โดนทิ้งบินกลับเอง โกสที่โดนทิ้งก็หันไปหาออลไมท์และกระพิบไฟเชิงบอกว่าช่วยหน่อย
ออลไมท์ "ขอโทษทีนะ"
ในเมื่อไม่มีทางเลือกโกสจึงต้องบินกลับเองเหมือนตอนที่มันบินออกมาโดยมันบินเข้าเมืองก่อนจะอ้อมไปเพื่อไม่ให้พวกมิโดริยะรู้ว่าอากาเนะพักทางไหน
วันของการฝึกนรกของมิโดริยะก็ยังคงดำเนินต่อไปโดยเธอต้องมาช่วยคุมอีกแรง การฝึกเพิ่มกล้ามเนื้อของเด็กหนุ่มดำเนินไปโดยเธอต้องคอยสอดส่องดูว่าเจ้าเด็กนี่ทำตามตารางหรือไม่แต่สิ่งที่เธอเห็นคือมิโดริยะพยายามฝึกเบาๆซึ่งเธอก็ไม่ว่าแต่ก็มีอยู่หลายครั้งที่เจ้าตัวฝืนหักโหมฝึกหนักซึ่งเธอก็คิดจะไปดุสักหน่อยแต่ก็เห็นแก่ความพยายามจึงปล่อยให้เจ้าตัวยังฝึกต่อไป เวลาหลายเดือนผ่านไปการฝึกเก็บขยะเพื่อเพิ่มกล้ามเนื้อก็ยังคงดำเนินต่อไป บางวันเจ้าตัวก็ฝืนหนักจนรู้สึกคลื่นไส้แต่เธอก็ยังไม่ได้บอกเรื่องที่เจ้าตัวหักโหมให้ออลไมท์ฟังอยู่ดีและมีหลายวันที่มิโดริยะต้องฝึกโดยการว่ายน้ำเธอก็เลยต้องใส่ชุดว่ายน้ำด้วยเพราะออลไมท์เป็นคนบอกให้ใส่ เมื่อเธอใส่มาวันแรกผู้ชายหลายคนที่มาที่หาดก็มารุมล้อมเธอส่วนออลไมท์ก็ถูกรุมล้อมด้วยผู้หญิงซึ่งเธอรู้สึกรำคาญพวกที่มารุมล้อมถึงขนาดไม่อยากมาแต่เธอก็ต้องมาช่วยในการฝึกซึ่งก็มีอยู่หลายครั้งที่จะเกิดการลอบฆ่ากลางวงแต่ออลไมท์ก็ส่งสัญญานห้ามไว้ด้วยความเร่งรีบได้ทุกครั้ง
ผ่านมา7เดือนนับจากวันแรกเจ้าตัวก็ล้มลงนอนกับพื้นเพราะฝืนร่างกายหนักกว่าที่ควรซึ่งออลไมท์หลังจากที่ดุมิโดริยะก็หันมาทางเธอ
ออลไมท์ "เธอรู้อยู่แล้วสินะสาวน้อย"
อากาเนะ "ใช่ฉันรู้อยู่แล้วตั้งแต่วันแรกด้วยซ้ำ"
ออลไมท์ "เธอไม่อยากให้เขาสอบติดรึไง!"
มิโดริยะ "อยากสิครับ...แต่แค่สอบติดอย่างเดียวมันไม่ได้หรอก"
มิโดริยะที่ได้เงยหน้ามองออลไมท์ในสภาพที่พยายามค่อยๆใช้แขนข้างหนึ่งยันพื้นเพื่อพยุ่งตัวเองขึ้นพร้อมใบหน้าที่มีน้ำตาที่เกิดจากความมุ่งมั่น
มิโดริยะ "ก็ผมต้องพยายามมากกว่าคนอื่นตั้งหลายเท่าตัวนี่นา...ไม่งั้นไม่มีทางตามทันแน่ ผมนะอยากเป็นเหมือนคุณ อยากเป็นสุดยอดฮีโร่อย่างคุณ!"
อากาเนะ 'พูดได้ดีนี่'
วันสอบเข้าช่วง 6 โมงเช้า เมื่ออากาเนะมาถึงก็พบกับชายหาดที่สะอาดไร้ซึ่งขยะสักชิ้นกับเด็กหนุ่มกำลังเซแล้วร่วงลงมา โดยมีออลไมท์พุ่งไปรับตัวได้ทัน
อากาเนะ 'ไปดีกว่า'
หลายชั่วโมงผ่านไป
เธอที่ต้องมายืนฟังฮีโร่ที่ชื่อพรีเซนต์ไมค์จอมน่ารำคาญพูดขณะที่ยืนอยู่ในความมืดไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็นและเขายังทำการพูดทิ้งท้ายไว้อีกว่า
พรีเซนต์ไมค์ "และระวังเซอร์ไพร์จากคนที่ทางโรงเรียนจ้างมาเป็นพิเศษด้วยล่ะเขาเอาบางอย่างซ่อนไว้เกือบทุกจุดเลยนะ"
หลังจากนั้นไม่นาน ณ ห้องมอนิเตอร์หลังจากเริ่ม 1 นาที
เธอกำลังดูผู้เข้าสอบแต่ละคนที่แสดงความสามารถผ่านกล้องแต่ละตัว ฟู่ม! เกิดกลุ่มควันไอเย็นขึ้นมากลางถนนก่อนจะพบกับผู้เข้าสอบที่โดนน้ำแข็งเกาะบริเวณขาทำให้การเคลื่อนไหวหยุดชงักไม่ก็ทำให้ช้าลงเพราะน้ำหนักของน้ำแข็ง
อากาเนะ "โดนเข้าแล้วสินะ"
แล้วตามมาด้วยตามสนามต่างๆก็มีหลายคนที่เริ่มโดนซึ่งมันเป็นตัวขัดขวางได้อย่างดี แต่ก็มีคนที่ตกใจยิ่งกว่าคือมิโดริยะและแล้วคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าก็ทำการกดปุ่มก่อนหุ่นยนต์ยักษ์จะเข้าสู่สนาม มันเหยียบทุ่นระเบิดน้ำแข็งที่เธอติดตั้งมันตามทางแต่มันก็แค่ทำให้ตีนตะขาบของมันมีน้ำแข็งเกาะเท่านั้น
อากาเนะ 'ค่อยไปเอาค่ากับระเบิดนั่นทีหลังดีกว่า'
มิโดริยะจะกระโดดแล้วอัดเจ้าหุ่นนั้นจนพังแต่ยังโชคดีที่เด็กผู้หญิงช่วยไม่ให้ร่างกระแทกพื้นเสียก่อนและหลังจากวันสอบ 1 สัปดาห์ เธอก็ต้องไปออกกล้องพร้อมกับออลไมท์เพื่อแสดงความยินดีให้กับเด็กหนุ่มแต่เธอก็ไม่ได้บอกอะไรมากนอกจากแสดงความเห็นและออลไมท์เองก็ยังชวนเธอไปรอมิโดริยะที่หาดแต่เธอก็ปฏิเสธไป
3สัปดาห์ก่อนวันเปิดเรียนเธอก็อยู่ที่บ้านแต่เธอก็ไม่รู้จะทำอะไรดีจนเธอคิดออกอย่างเดียวก็คือนอนกับทำอาหารที่อยากทำกับฟังข่าวสารต่างๆ
วันเปิดเรียนวันแรก เธอก็ต้องมารับหน้าที่แบกดักแด้สีเหลืองพาดบ่าไปห้อง1-Aโดยที่คนที่อยู่ข้างในดักแด้ที่ชื่อ ไอซาวะ โชตะ ก็นอนสบายเชียวพอมาถึงก็เห็นคนสามคนยืนตันทางเข้าประตูอยู่
ไอซาวะ "ถ้าจะเล่นเป็นเพื่อนกันล่ะก็ ช่วยไปเล่นที่อื่นเลยไป"
และทั้งสามคนก็หันไปหาที่ดักแด้สีเหลืองที่ถูกวางลงโดยไม่ได้สังเกตเธอเลยแม้แต่น้อย ไอซาวะค่อยๆออกมาก่อนจะพูดแนะนำตัวก่อนและอะไรต่างๆก่อนเด็กชายตัวเล็กหัวลูกบอลสีม่วงที่ชื่อมิเนตะจะชี้มาที่เธอ
มิเนตะ "นั่นมันรีปเปอร์นี่ทำไมวิลเลินที่เคยสู้กับออลไมท์ถึงมาอยู่ที่นี่ได้"
อีดะ "ต้องรีบจับกุมก่อนเขาจะหนี"
ไอซาวะ "อย่าพึ่งทำตัวเป็นฮีโร่ตอนนี้ดีกว่า ลืมไปแล้วหรอว่ากับระเบิดของคนที่ทางโรงเรียนจ้างมาเป็นพิเศษเป็นของใคร"
ห้องA"หรือว่า!?....."
ไอซาวะ "ใช่อย่างที่พวกเธอคิดนั้นล่ะ"
ห้องA "เอ๋!!!"
นักเรียนห้องAทุกคนต่างร้องเสียงหลงและคนที่ดูจะหนักที่สุดคงเป็นมิโดริยะ
อีดะ "แต่ว่า เขาเป็นวิลเลินนะครับ นั่นนะจะทำให้ความน่าเชื่อถือของยูเอลดลงกันพอดีนะครับ"
ไอซาวะ "ถึงฉันจะคิดแบบเดียวกับเธอแต่พวกเธอเคยคิดไหมที่พวกวิลเลินที่อันตรายแล้วจับกุมได้โดยพวกฮีโร่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากเป็นเพราะใคร"
อีดะที่เห็นแบบนั้นก็เงียบเพราะไม่รู้จะหาคำตอบอะไรดีแต่จู่ๆเขาก็ดูเหมือนจะคิดได้
ไอซาวะ "ใช่ อย่างที่เธอคิดนั้นแหละถ้าทางรัฐบาลไม่จ้างมาล่ะก็หลายๆครั้งอาจจะมีคนตายก็ได้"
1-A 'จ้าง?'
ไอซาวะ "เอาล่ะถ้าหมดเรื่องที่จะถามแล้วล่ะก็เอานี่ไปใส่แล้วลงไปที่สนามซะ"
ย้อนกลับไปเมื่อ10เดือนก่อน หลังจากที่มิโดริยะแยกทางกลับบ้าน
ออลไมท์ "จริงๆแล้วไม่ใช่ข้อเสนออะไรหรอก แต่เป็นคำสั่งจากรัฐบาลมากกว่า"
อากาเนะ "เรื่องที่ต้องไปเป็นคนสอนที่โรงเรียนยูเองั้นเหรอ"
ออลไมท์ "ใช่แล้วสาวน้อย..."
ปัง! เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับรูกระสุนที่ปรากฎอยู่บนกำแพงข้างหลังออลไมท์
อากาเนะ "ฉันไม่ชอบให้เรียกแบบนั้นเท่าไหร่ รีบๆเข้าเรื่องเลยเถอะ"
ออบไมท์ "ดะ...ได้ ทางรัฐบาลกับผอ.โรงเรียนได้เห็นทักษะการต่อสู้ของเธอจึงตัดสินใจที่จะจ้างเธอมาช่วยสอนพวกนักเรียน แน่นอนว่าเป็นการจ่ายเงินรายเดือนและไม่น่าจะได้น้อยๆด้วย"
อากาเนะ "หรือจะให้บอกว่าเพื่อให้ฉันไม่ได้ไปรับงานจากพวกวิลเลินสินะ"
ออลไมท์ "นั่นก็ใช่ แต่หลักๆแล้วคือ..."
อากาเนะ "พอแล้ว ฉันรับก็ได้แต่ฉันไม่ได้ใจดีเหมือนคุณหรอกนะ"
ออลไมท์ที่ได้ฟังจากน้ำเสียงของอากาเนะก็เหงื่อตกโดยทันที
ออลไมท์ 'หวังว่าคงไม่เอาถึงพิการหรือตายนะ'

(ทำไมรู้สึกว่าตัวเองทำให้คุณภาพมันต่ำลงและก็เปิดเทอมแล้วโว้ย!)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น

  1. #23 Notdanger (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2563 / 16:37
    รอยาวไปคับ
    #23
    1
    • #23-1 คนชอบฟิก(จากตอนที่ 6)
      14 ธันวาคม 2563 / 21:27
      พรุ่งนี้เอง
      #23-1
  2. วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 02:24
    เปิดเทอมแล้วดูตารางเรียนกันรึยัง ขอรับ
    #22
    0
  3. #21 waswas4399 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 00:23

    จะรอวันที่ลงอีกครั้ง



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 ธันวาคม 2563 / 00:24
    #21
    0
  4. #20 catDavil (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 18:43
    รอวันวนมาถึงอีกรอบ......
    #20
    0