[Fic MHA]รีปเปอร์ในโลกของฮีโร่

ตอนที่ 4 : อีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 918
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 136 ครั้ง
    10 พ.ย. 63

อากาเนะตื่นขึ้นมายามบ่าย เธอหยิบแปลนพิมพ์เขียวมาสองอัน โดยที่เธอไม่แม้จะทานอาหารเช้าแต่เธอก็ทำงานได้อย่างเต็มที่เธอทำการหาวัสดุและอุปกรณ์มาและทำการสร้างมันขึ้นมา สิ่งที่เธอสร้างมีโดรนสีดำขนาดใหญ่ที่มีแถบสีแดงเรืองแสงตรงด้านหน้าพร้อมกับจุดที่เหมือนสามารถติดอะไรเพิ่มเติมเข้าไปได้อีกสองจุดและอีกอย่างคืออุปกรณ์อะไรสักอย่างอีกสองชิ้น เธอให้โดรนเชื่อมต่อกับเอไอก่อนจะใส่อุปกรณ์ชิ้นนึงที่เธอสร้างให้มันก่อนจะสั่งให้เอไอสั่งให้มันบินไปยังแผ่นดินและแล้วเวลาที่เธอจ้องมองหน้าจอมอนิเตอร์ในห้องควบคุมนานหลายชั่วโมง เธอก็ได้เห็นชายหาดที่เต็มไปด้วยขยะแต่เธอก็ไม่รอช้าสั่งให้โดรนนำอุปกรณ์ที่เธอให้มันไป ทิ้งลงตรงมุมหนึ่งของชายหาดที่ยากต่อการเห็นอุปกรณ์ของเธอ ก่อนที่จะสั่งให้โดรนกลับมาแล้วเธอก็ติดอุปกรณ์ชิ้นเล็กกับตัวก่อนเริ่มเปิดอุปกรณ์
ณ ชายหาด
ใจกลางอุปกรณ์รูปสามเหลี่ยมของเธอเรืองแสงสีม่วงเล็กน้อยก่อนร่างของเธอจะมาโผล่เหนืออุปกรณ์ก่อนจะเดินเซออกมา
อากาเนะ "เล่นเอามึนเลยแหะ"
เธอเดินออกมาโดยไม่ลืมที่จะถอดหน้ากากพร้อมกับหาเสื้อที่ดูกลมกลืนกับฝูงชนมาใส่ แต่ด้วยหน้าตาและเส้นผมของเธอก็เป็นเรื่องปกติที่จะเป็นจุดรวมสายตาของผู้คน เธอสวมแว่นตากันแดดสีดำก่อนจะเหลือบไปเห็นข่าวในร้านอาหารจานด่วนที่กำลังนำเสนอการต่อสู้ระหว่างวิลเลินและออลไมท์ ซึ่งพอเพ่งมองไปดีๆมันก็คือตัวเธอเอง
อากาเนะ 'มันก็หลายวันแล้วนี่นาแต่นี่มันเหมือนกับพวกรายการวิเคราะห์? ลองเข้าไปฟังสักหน่อยดีกว่า'
เธอเดินเข้าไปแล้วสั่งแฮมเบอร์เกอร์แล้วไปนั่งรอโต็ะที่สามารถฟังได้ชัดๆ
นักข่าว "วิลเลินชื่อรีปเปอร์ได้แหกคุกที่ไม่เคยมีใครหนีออกไปได้เมื่อคืนนี้ ระหว่างที่เขาหนีเราได้ทำการวิเคราะห์อัตลักษณ์ของเขาแล้ว ชื่อวิลเลินรีปเปอร์ อัตลักษณ์ไม่ทราบ ความสามารถที่พบ เปลี่ยนร่างการยส่วนไหนก็ได้ให้เป็นสสารคล้ายควันสีดำ เปลี่ยนตัวเองเป็นควันดำเพื่อเคลื่อนย้ายตัวเอง และปืนลูกซองที่ดูเหมือนเกิดจากอัตลักษณ์ของเขา และเราจะย้อนดูวีดีโอที่เขาทำการบุกธนาคารกัน"
อากาเนะ 'พวกนั้นยังไม่บอกอีกหรอว่าเราเป็นผู้หญิง?'
อากาเนะนั่งทานแฮมเบอร์เกอร์ก่อนจะลุกขึ้นเพื่อจ่ายเงินก่อนออกจากร้านไป
อากาเนะ 'คงต้องซื้อเสบียงเตรียมไปเยอะๆจะได้ไม่ต้องออกมาบ่อยๆ'
ว่าแล้วอากาเนะก็เริ่มใช้เงินเพื่อซื้อสิ่งต่างๆไม่ว่าอาหาร เสื้อผ้าและอื่นๆอีกมากมาย จนร่วงเลยมาถึงตอนเย็นเธอก็ได้เข้าตรอกแห่งโดยที่ไม่มีคนเห็นก่อนที่เธอจะหายไปแล้วกลับไปโผล่ในบ้านของเธอพร้อมกับข้าวของที่ซื้อมาด้วยของจำนวนมากที่เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองแบกมาได้ยังไงกำลังทยอยถูกขนไปเก็บอย่างรวดเร็ว
อากาเนะ 'ซื้อมาขนาดนี้น่าจะอยู่ได้หลายเดือนละนะ คงต้องขอบคุณตู้เย็นซะแล้วไม่งั้นมันคงเน่าหมดแน่'
อากาเนะมองไปยังตู้เย็นที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวเธอพลางลูบมันไปมาแต่เธอก็ทำท่าคิดเหมือนคิดบางอย่างได้
อากาเนะ 'ลองซักหน่อยก็ไม่เสียหาย'
เธอเปิดตู้เย็นพร้อมกับหยิบปลาซาบะและเครื่องปรุงอีกจำนวนนึง แล้วเธอก็เดินไปที่ครัวเพื่อที่จะได้ลองทำอาหาร
ไม่กี่นาทีต่อมา
ภาพข้าวสวยร้อนๆ ปลาซาบะและเครื่องเคียงอื่นๆอยู่บนโต็ะอาหารที่เธอกำลังพิจารณาอย่างถี่ถ้วนก่อนที่จะตัดสินใจหยิบตะเกียบก่อนที่จะเริ่มชิมมัน
อากาเนะ "อืม อร่อย ไม่อยากเชื่อเลยแหะว่านี่จะเป็นฝีมือของฉัน"
เมื่ออากาเนะได้ลิ้มลองอาหารที่ตัวเองทำเธอก็ไม่รอช้ารีบทานเข้าไปให้หมดอย่างรวดเร็ว หลังจากที่เธอทานหมดก็ได้เก็บทำความสะอาดแล้วเธอก็ได้หยิบกระดาษบางอย่างในกระเป๋าเสื้อมาจ้องมองก่อนจะแต่งตัวแล้วเตรียมของบางอย่างจนถึงกลางดึก เธอก็ได้ลอบเร้นผ่านเงาไปยังโกดังแห่งหนึ่งที่มีกลุ่มวิลเลินกำลังขนยาบางอย่างแล้วกำลังเตรียมตัวออกเดินทาง
อากาเนะ 'เป้าหมายคือที่นี่เองสินะ'
อากาเนะสลายตัวเองแล้วเข้าไปโผล่ตรงกลางของกลุ่มก่อนจะมีควันสีดำหมุนวนรอบตัว
อากาเนะ 'ความตายที่ผลิบาน Death blossom'
กระสุนที่ออกจากปืนของเธอทะลุร่างของวิลเลินรอบๆตัวคนแล้วคนเล่า มีเพียงบางคนที่รอดไปได้เพราะหาที่หลบได้ทันหรือไม่ก็ใช้อัตลักษณ์ของตัวเองป้องกันได้ทัน
วิลเลิน1 "นั้นใครวะ!?"
วิลเลิน2 "หน้ากากและชุดรูปร่างแบบนั้น นั่นมันรีปเปอร์"
วิลเลิน1 "ไอ้คนที่สู้กับออลไมท์แล้วหนีออกมาจากคุกนรกนั่นได้ใช่ไหมแล้วมันโจมตีพวกเราทำ...!?"
ไม่ทันที่จะกล่าวจบควันตรงหน้าก็กำลังรวมตัวกันเป็นบุคคลที่กำลังถูกพูดถึง
อากาเนะ "เซอร์ไพรส์"
และนั้นก็คือสิ่งสุดท้ายที่วิลเลินทั้งสองได้ยิน
ครู่ต่อมาก็มีกลุ่มคนเดินเข้ามาในโกดังก่อนจะสั่งลูกน้อยแยกย้ายกันไปทั่วโกดังก่อนที่ชายร่างออกอ้วนจะเดินมาหาอากาเนะที่ยืนพิงกำแพงอยู่แต่พอลูกน้องคนหนึ่งกลับมาแล้วพูดคุยอะไรสักอย่างกับชายร่างอ้วนที่ดูเป็นหัวหน้าก็สั่งให้ไปเอากระเป๋าขนาดปานกลางมาให้
หัวหน้า "นี่เงินค่าจ้าง1ล้าน"
อากาเนะพอรับกระเป๋ามาก็หายไปจากตรงนั้นทันที
เธอกลับมาถึงฐานก็จัดการเอาของไปเก็บก่อนจะมองที่ข้อมือตัวเองที่มีปืนยิงตะขอขนาดจิ๋วซ่อนไว้อยู่
อากาเนะ "ยังไม่ได้ลองใช้เลยแหะแต่จะว่าไป พวกวัสดุหลายๆอย่างก็ใกล้จะหมดแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปซื้อละกัน"
อากาเนะเดินไปยังห้องนั่งเล่นและเอนตัวลงนอนบนโซฟา
สัปดาห์ต่อมา
อากาเนะก็ยังนั่งสร้างของตามพิมพ์เขียวหรือไม่ก็ตามความคิดตัวเองบ้างแต่พอเธอเอื้อมมือเพื่อหยิบของบางอย่างในกล่องกลับพบเพียงความว่างเปล่า
อากาเนะ "หมดแล้วหรอเนี่ย"
อากาเนะไม่รอช้าเตรียมตัวออกไปข้างนอกทันที เธอเดินเข้าไปในร้านประจำที่เธอมาซื้อพวกอะไหล่แต่ก็ถูกเจ้าของร้านทักก่อน
เจ้าของร้าน "คุณหนู วันนี้ต้องการอะไรหละ?"
อากาเนะ "ทั้งหมดนี่"
อากาเนะไม่รอช้ายื่นกระดาษใบเล็กให้เจ้าของร้าน ก่อนที่เขาจะยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าหลังร้านไป ซึ่งร้านแบบนี้เธอก็พึ่งพบเมื่อ6วันก่อนด้วยความบังเอิญ รอเพียงสักครู่หนึ่งเขาก็กลับออกมาพร้อมกับของที่เธอต้องการก่อนจะคิดเงินแล้วเธอก็จ่ายเงินแล้วออกร้านไป ก่อนจะพบกับคนหนึ่งที่เธอคุ้นตาเป็นอย่างมากและคนๆนั้นก็หันมาสังเกตุเห็นเธอพอดี
ออลไมท์ "ฉันมีเรื่องอยากจะพูดกับเธอพอดีเลยสาวน้อยอากาเนะ"
(ใกล้สอบแล้วแต่ก็จะพยายามเอาให้ทันกำหนดการ วางแผนคิดเปิดเรื่องที่สาม เอาแม่งให้สมองคนเขียนแตกตายไปเลย)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 136 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น

  1. #13 popp12 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 18:04
    รอต่อไปปปป
    #13
    0
  2. #12 catDavil (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 13:21
    รอตอนต่อปายย
    #12
    0