[Fic MHA]รีปเปอร์ในโลกของฮีโร่

ตอนที่ 3 : ฐาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 971
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 151 ครั้ง
    14 ธ.ค. 63

หลังจากนั้นไม่กี่วัน พัศดีก็ได้ระดมกำลังหาเทปเสียงในระหว่างการค้นหาอยู่ก็ได้มีผู้คุมคนหนึ่งเข้ามาหาเขาพร้อมกับถือบางอย่างไว้ในมือ

ผู้คุม "พัศดีครับเราตรวจพบว่าคนที่ตาย3คนนั้นเป็นคนที่คุมเธอเข้ามาครับ"

พัศดี "ดีมากแต่งานนี้เราต้องรีบหาเทปให้เจอก่อน"

เหตุผลที่เขาไม่ฆ่าอากาเนะเพราะเขาไม่สามารถฆ่าเธอได้ทั้งยิงปืนใส่ ทำให้จมน้ำ ช็อตไฟฟ้า แม้กระทั่งเผาทั้งเป็น หรือแม้กระทั่งตัดออกซิเจนและสารพัดวิธี เธอก็จะเปลี่ยนร่างตัวเองให้เป็นควันดำทุกครั้ง จนเมื่อถึงกลางดึกแม้ว่าจะเฝ้าเธอไว้อย่างแน่นหนาเธอก็จะหายไปและจะได้ยินเสียงปืนจากสักที่ในคุก จนวันต่อมาเขาก็ยอมแพ้ที่จะฆ่าเธอและระดมกำลังหาเทปบันทึกเสียงแทนดีกว่า เพระเขาต้องเสียผู้คุมไปจำนวนมากกับการหยุดเธอแม้จะระเบิดทางเดินที่แคบที่ถูกติดตั้งระเบิดไว้ไปเธอก็ไม่เป็นอะไร 

ณ ห้องเก็บศพ ได้มีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งได้เตรียนำศพของคนที่ตายทั้งผู้คุมและนักโทษที่อยู่ในสภาพผุพังส่งคืนให้ทางครอบครัว แต่เมื่อเขาเหลือบไปเห็นกระเป๋าเสื้อของผู้คุมคนหนึ่งเข้าเขาก็เห็นอะไรบางอย่างนูนออกมา เขาจึงล้วงเข้าไปหยิบดูจึงพบกับเทปเสียงและเมื่อเขาเห็นแบบนั้นจึงรีบวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

ตัดมาทางพัศดีที่กำลังทำหน้าสิ้นหวังเพราะเขายังหาเทปเสียงไม่เจอทั้งระดมกำลังค้นหาทั่วทาร์ทารัสก็ไม่เจอแม้กระทั่งค้นห้องนักโทษก็ตามก็ไม่พบวี่แววของมันจนกระทั่งเสียงบานประตูห้องถูกเปิดขึ้นอย่างแรงโดยไม่มีการขออนุญาตใดๆ แต่แทนที่เขาจะโกรธกลับรู้สึกดีใจที่เจ้าหน้าที่คนนั้นนำเทปเสียงมาด้วย เมื่อพัศดีได้เทปมาเขาจึงเรียกผู้คุมและเจ้าหน้าที่ทุกคนมาหาเขาทันทีและเริ่มเล่นเทปเสียงของอากาเนะททันที และเมื่อเทปเล่นเสียงของหญิงสาวจบลงพัศดีจึงออกคำสั่งให้ทุกคนทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนและยังเปิดเทปเสียงให้นักโทษได้ยินด้วยแต่พวกนักโทษไม่คิดจะทำตามแต่ก็มีนักโทษที่เคยรอดมาได้ปฏิบัติตามอย่างโดยดี วันแล้ววันเล่าผ่านไปอัตราการตายในคุกเริ่มน้อยลงเรื่อยๆแต่ก็ยังมีเพราะตอนกลางคืนหากทำเป็นไม่เห็นอากาเนะเธอก็จะเดินผ่านไปแต่โดยดีแต่ถ้าหากเผลอจ้องมองหรือแตะตัวเธอเข้าก็จะถูกฆ่าทันที พวกนักโทษที่เหลือตอนนี้ก็แสดงความหวาดกลัวหลังจากที่เห็นความตายเดินหน้าตนเองวันแล้ววันเล่า

อากาเนะ 'ถึงเวลาแล้วสินะ'

อากาเนะคิดในใจพลางจ้องมองชายกล้ามโตที่อยู่ตรงหน้า

ออลไมท์ "เธอทำอะไรไปสาวน้อย"

อากาเนะ "ก็น่าจะรู้มาบ้างแล้วนิ"

อากาเนะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชากับคนตรงหน้า

ออลไมท์ "เธอฆ่าพวกเขาไปแล้วเธอไม่คิดถึงครอบครัวของพวกเขาบ้างรึไง!แค่ก"

ออลไมท์ตะโกนเสียงดังลั่นผ่านบานกระจกที่กั้นทั้งสองไว้พร้อมกับกระอักเลือดมาหนึ่งทีจึงทำให้เขาคืนร่างผอมแห้งทำให้ต้องมีคนมาดูอาการ

อากาเนะ "มันก็แค่งาน"

ออลไมท์ "งาน? งานอะไรของเธอสาวน้อย"

ออลไมท์ถามด้วยความงุนงงงานอะไรที่ลงทุนให้เธอมาที่คุกทาร์ทารัส

อากาเนะ "แค่ได้เงินมาและปฏิบัติหน้าที่ให้เสร็จมันก็แค่นั้น"

ออลไมท์ "ใครเป็นคนจ้างเธอมาสาวน้อย"

อากาเนะ "ฉันไม่คิดจะเปิดเผยข้อมูลของลูกค้าหรอกนะและอีกอย่างดีใจด้วยนะเพราะสัญญาจ้างใกล้หมดแล้วอีกไม่นานฉันก็จะออกไปแล้ว"

เธอพูดอย่างไม่คิดมากอะไรส่วนฝั่งออลไมท์และพัศดีต่างกำลังคิดว่าเธอจะออกไปจากคุกที่ยังไม่เคยมีใครหนีรอดได้ยังไงและหลังจากนั้นไม่ว่าจะถามอะไรเธอก็ได้แต่ความเงียบกลับมา และแล้วก็ตกกลางดึกแต่คราวนี้มีออลไมท์อยู่ในห้องของพัศดีคอยจับตามองเธอด้วย อากาเนะกลายสภาพของเธอก่อนจะออกจากห้องขังของเธอโดยมีการจุดระเบิดตามทางเดินที่เธอผ่าน นักโทษที่รู้สึกว่าเธอจะผ่านมาก็ทำเป็นหลับเหมือนที่ทำมาหลายๆวัน ร่างควันของเธอผ่านตามทางจนมาถึงทางออกซึ่งเธอง้างหมัดก่อนต่อยเข้าที่ประตูเหล็กจนปลิวออกไปและสิ่งที่เธอพบก็คือกองกำลังพิเศษที่กำลังทึ่งอยู่ แต่เธอไม่อยู่เล่นด้วยจึงสลายตัวเองแล้วจากนั้นเธอก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย เธอวาปขึ้นมาบนกำแพงของทาร์ทารัสก็พบชายในชุดบาร์เทนเดอร์และส่วนมือและส่วนหัวเป็นหมอกสีดำและตาเรืองแสงสีเหลืองส่วนแถวคอเหมือนมีเหล็กคะนาบอยู่ทั้ง2ข้าง

อากาเนะ "มาช้าเหมือนกันนะคุโรกิริ"

อากาเนะเมื่อเห็นคนที่มาเป็นคุโรกิริจึงลดปืนลง

คุโรกิริ "อย่าว่าแบบนั้นเลยครับ กว่าจะหาทางลอบมาเข้ามาหาคุณได้ก็ยากเอาการ"

วินาทีต่อมาคุโรกิริได้เปิดประตูวาร์ปแล้วเธอก็เดินเข้าไปในประตูแล้วทั้งคู่ก็หายไปจากตรงนั้น

ณ ที่ใดสักแห่งหนึ่ง

คุโรกิริ "นี่คือของตอบแทนที่เข้าไปป่วนในคุกจากท่านผู้นั้นเชิญเอาไปได้เลยครับคุณยมทูต"

คุโรกิริผายมือไปยังกระเป๋าทั้ง2ใบและยังมีการ์ดบางอย่างอีกหนึ่ง

คุโรกิริ "เงิน10ล้านเยนกับฐานลับของคุณ"

อากาเนะ "เงินเยน? ที่นี่ญี่ปุ่นงั้นเหรอ? แล้วฐานลับอะไรกัน?"

เธอถามออกไปด้วยความสงสัยซึ่งคุโรกิริก็คาดเดาไว้แล้ว

คุโรกิริ "ใช่ครับที่นี่คือญี่ปุ่นส่วนเรื่องฐานลับก็คือเกาะนี้ ท่านผู้นั้นพบการ์ดใบนี้โดยบังเอิญซึ่งมันได้พาเขามาที่เกาะแห่งนี้ ท่านพยายามหาวิธีใช้งานมันแต่เขาก็ยอมแพ้และเพราะเขาประทับใจในตัวคุณจึงตัดสินใจยกมันและที่นี่ให้คุณและแน่นอนถ้าหากมันเป็นฐานลับพอผมกลับไปเขาจะลบความทรงจำของเขาและผมเกี่ยวกับเกาะแห่งนี้และแน่นอนว่าเกาะแห่งนี้ไม่อยู่ในแผนที่ใดๆของโลกดังนั้นวางใจได้ครับ"

คุโรกิริร่ายยาวจบเขาก็จากไป เธอจ้องไปที่กระเป๋าเงินและการ์ดสักครู่ก่อนถอนหายใจออกมา

อากาเนะ "ก็เหมือนกับให้ของที่ใช้ไม่เป็นมาเองนิ"

เธอพูดกับตัวเองก่อนยกกระเป๋าเงินทั้ง2อย่างไม่ยากเย็นและเธอก็ยังหยิบการ์ดมาดูก่อนที่เธอจะเดินออกไป

ตัดมาทางด้านออลไมท์ ที่ตอนนี้กำลังดูภาพที่บันทึกได้และยังเป็นภาพของอากาเนะที่กำลังเดินเข้าประตูวาปของคุโรกิริ

ออลไมท์ "งั้นสาวน้อยคนนี้ก็ถูกจ้างโดยออล ฟอร์ วันอย่างงั้นเหรอ"

พัศดี "ถึงมันเป็นไปได้ยากแต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ คงต้องส่งเรื่องนี้ไปให้ทางตำรวจจัดการต่อ"

ออลไมท์ "มันก็คงต้องเป็นแบบนั้นแหละจะว่าไปมีคนตายทั้งหมดกี่ศพครับ"

พัศดี "มันพูดยากนะครับ"

พัศดียื่นกระดาษบางอย่างให้ออลไมท์ซึ่งพอเขายกมันขึ้นมาดูดวงตาเขาก็ต้องเบิกกว้าง

ออลไมท์ "100คน!"

ออลไมท์พูดอย่างตกใจพร้อมกับภาพที่เป็นรูปหน้ากากของอากาเนะและยังมีตัวอักษรภาษาอังกฤษอีกว่า

ออลไมท์ "รอภารกิจต่อไป แค่ก"

ระหว่างที่เขาอ่านอยู่ก็กระอักเลือดกองโตออกมาทำให้พัศดีที่อยู่ข้างๆเองก็อดแสดงความเป็นห่วงไม่ได้

ออลไมท์ 'เราต้องรีบหาผู้สืบทอด'

ตัดมาทางด้านอากาเนะ เธอเดินวนอยู่รอบเกาะหลายรอบเธอก็มาพบสิ่งก่อสร้างที่ถูกปกคลุมไปด้วยต้นไม้ใบหญ้าจนแทบดูไม่ออก เธอถอดหน้ากากออกเพื่อจะได้มองเห็นสิ่งตรงหน้าให้เต็มตาและเมื่อเธอเหลือบไปเห็นการ์ดที่อยู่ในมือจึงเดินเข้าไปจุดที่เหมือนประตู และจุดนั้นมันก็ได้เปิดออกและไฟก็ค่อยๆติดเหมือนต้อนรับเธอ เธอเดินเข้าไปก็พบกับสถานที่เหมือนบ้านสไตล์โมเดิร์นแต่มีขนาดใหญ่แบบสุดๆ เธอวางกระเป๋าก่อนจะเดินไปรอบๆก็ไปพบจุดคล้ายจุดชมวิวที่ยื่นออกไปยังทะเลและเธอยังไปเห็นบันไดทางลงไปข้างล่างซึ่งเธอเดินลงไปซึ่งมันเป็นบันไดวนลงไป เธอเดินลงไปเรื่อยๆจนถึงจุดที่เหมือนอควาเรียมที่มีแผ่นกระจกขนาดใหญ่และข้างนอกที่เป็นวิวใต้น้ำและยังมีแสงจากหลอดไฟใต้น้ำที่ถูกติดตั้งไว้อยู่ฉายแสงแม้จะมืดแค่ไหนก็ตาม

อากาเนะ "มันเหมือนที่พักตากอากาศมากกว่าฐานลับอีกนะเนี่ย"

อากาเนะพูดชื่นชมที่ที่ตัวเธอได้มันมาและเธอก็ยังเห็นประตูที่เป็นทางไปต่อ เธอเดินเข้าไปสักพักเธอก็พบกับห้องทดลองและโรงงานอะไรบางอย่างแต่เธอก็ยังเดินไปต่อเข้าไปในห้องควบคุมที่อีกด้านของกระจกคืออู่เรือใต้น้ำขนาดใหญ่ที่มีจุดจอดมากมายและยังมีบ่อตรงกลางขนาดใหญ่ที่สุดซึ่งเชื่อมแต่ละบ่อที่เล็กลงมาไว้ด้วยกันซึ่งในบ่อหนึ่งมีเรือดำน้ำในสภาพพังทรุดโทรมอยู่และเธอก็ยังไปเห็นพวกจรวดต่างๆถูกเก็บไว้มุมของห้อง เมื่อเธอไม่พบอะไรอีกเธอจึงเดินตัดสินใจเดินขึ้นมาข้างบนซึ่งชั้นแรกก็มีห้องต่างๆเช่นห้องครัว ห้องน้ำ8 ห้องนอน5เป็นเตียงคู่1ห้องและห้องนอนที่เหลือจะเป็นเตียงคู่หลายเตียงอยู่ห้องเดียวกันเหมือนพวกโรงแรมสำหรับพักหลายคนในห้องเดียวเธอจึงยึดห้องที่เป็นเตียงคู่ไปและยังมีอุปกรณ์ต่างๆเหมือนบ้านราคาแพงสำหรับอยู่หลายๆคนส่วนชั้นสองสิ่งที่ต่างออกจากบ้านปกติคือพิมพ์เขียวของอุปกรณ์ที่เธอมองนิดเดียวก็เข้าใจมันไม่ว่าจะเป็นระเบิดหรืออะไรอีกมากมาย เธอผ่านห้องเก็บพิมพ์เขียวก็พบเจอกับห้องที่เหมือนกับห้องควบคุมซึ่งบนจอก็แสดงกล้องที่ติดตามบ้านขนาดตัวเธอยังมองไม่เห็นมันเธอลองกดที่ปุ่มแต่ละปุ่มอย่างเชี่ยวชาญเหมือนเธอเคยใช้มันมาก่อนแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เธอก็เหลือบไปเห็นรูการ์ดที่โต็ะควบคุมเธอจึงหยิบมันขึ้นมาก่อนจะเสียบมันเข้าไปจนวินาทีที่เธอเสียบการ์ดลงไปแสงรอบๆได้ตัวเธอก็สว่างขึ้นมันได้ฉายแสงไปทั่วร่างกายเธอจนเธอเผลอคลายร่างและสุดท้ายมันก็ได้แสกนหน้ากากของเธอที่เธอห้อยไว้ตรงอกและเมื่อแสกนจบจอแสดงผลก็ได้มีใบหน้าของเธอขึ้นพร้อมกับไฟทั้งหมดในบ้านก็สว่างขึ้นทั้งหลัง จอได้แสดงแผงควบคุม ทั้งป้อมปืนที่ถูกติดตั้งอยู่รอบเกาะ แหล่งกำเนิดไฟฟ้า แม้กระทั่งตัวเกาะทั้งหมดและเธอก็ไปเห็นระบบที่เธอคาดหวังว่ามันมี

อากาเนะ "เดาไว้แล้วว่าต้องมี"

เธอไม่ลังเลที่จะกดปุ่มนั้นและวินาทีที่เธอกดปุ่งเกาะทั้งเกาะค่อยจางลงก่อนหายไปแต่อากาเนะก็ยังคงอยู่บนเกาะที่ตอนนี้กำลังล่องหนอยู่ระหว่างที่เธอดูแผงควบคุมก็ได้มีเสียงเอไอจากแผงควบคุมดังขึ้น

เอไอ "ทำการบันทึกเสียงเสร็จสิ้น สามารถออกคำสั่งด้วยเสียงได้แล้ว ระบบอำพรางตัวออนไลน์ ระดับไฟฟ้าคงที่ ทั้งเกาะอยู่ภายใต้การควบคุมของท่านแล้ว"

อากาเนะ "เอิ่ม"

อากาเนะจ้องมองภาพตรงหน้าที่เป็นเหมือนข้อความเสียงแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากแต่เมื่อไฟฟ้าทั้งหมดกลับมาทำงานสภาพที่เห็นก็คือฝุ่นที่เกาะเต็มทั่วไปรอบๆทั้งโซฟา โต็ะ และทุกสิ่งที่เธอพึ่งได้รับมาซึ่งเรียกได้ทั้งบ้านและฐานลับซึ่งคำที่ออกจากปากเธอคำแรกหลังจากได้เห็นคือ

อากาเนะ "สกปรกจริงๆ"

เธอไม่รอช้าเข้าไปยังห้องเก็บของที่อยู่ชั้นแรกก่อนที่จะเริ่มทำความสะอาด จนจากตอนแรกไม่เหลือฝุ่นแม้แต่เม็ดเดียวและเมื่อเธอหันไปอีกด้านก็พบกับกิ่งไม้ ใบไม้ และเถาวัลย์ที่ปิดกระจกต่างๆมิดอยู่และเมื่อเธอเห็นแบบนั้นจึงกลับเข้าไปในห้องอุปกรณ์แล้วหยิบอุปกรณ์สำหรับตัดแต่งต้นไม้แล้วเดินออกไปข้างนอกแล้วจัดการตัดแต่งต้นไม้ที่ปกคลุมจนตอนนี้ทุกอย่างดูสะอาดทันตาเห็น

อากาเนะ "เหนื่อย"

นั้นคือคำที่ออกจากปากของอากาเนะขณะล้มลงนอนบนโซฟา เธอก็ดันไปคิดเรื่องเมื่อชีวิตก่อน

อากาเนะ "ชีวิตก่อนเราเคยทำอยู่หรอกถึงชีวิตก่อนเราจะเป็น...เราก็เป็นผู้หญิงอยู่แล้วนิจะไปคิดมากทำไม"

อากาเนะบ่นกับตัวเองก่อนจะลุกขึ้นมาจัดการเรื่องห้องนอนและจัดการชักทุกอย่างจนสะอาดเอี่ยมไปหมดทุกซอกทุกมุมจนตอนนี้ชุดคลุมที่เธอใส่อยู่บอกได้เลยว่าเต็มไปด้วยเหงื่อจากการทำความสะอาดขนาดฆ่าคนเหงื่อยังไม่ออกสักหยดเดียวนั้นเพราะพลังของเธอมันช่วยทำให้เธอสามารถสู้ต่อไปได้เรื่อยๆ เธอถอดชุดของเธอก่อนจะจัดการทำความสะอาด ตอนเธอถอดชุดก็ทึ่งกับร่างกายตัวเองแต่เธอก็ต้องจัดการเรื่องชุดที่ใส่ประจำก่อน ในบ้านเองก็มีพวกชุดอื่นอยู่แต่เธอก็ไม่รู้สึกดีเท่าใส่ชุดที่ติดตัวเธอมาอยู่แล้ว จนรุ่งเช้าเธอก็ได้ล้มตัวลงนอนอย่างเมื้อยล้าบนโซฟาจากการต้องโต้รุ่ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 151 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #11 Hiyuki69 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 04:27

    น่าอ่านนะเจ้าค่ะ!

    #11
    0
  2. #10 catDavil (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2563 / 23:29
    เเมวอ่าน
    #10
    0