[Fic MHA]รีปเปอร์ในโลกของฮีโร่

ตอนที่ 2 : Fear the Reaper

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    30 ก.ย. 63

ณ ยอดตึกเหนือธนาคารใจกลางมหานครนิวยอร์กได้มีร่างชุดคลุมดำยืนจ้องมองลงไปยังเบื้องล่างก่อนจะทำการกระโดดลงไปพร้อมสลายร่างกลายเป็นควันดำ ผ้าคลุมโบกสบัดระหว่างร่วงไปข้างล่าง เธอร่วงลงมาถึงหน้าธนาคารควันสีดำที่ตกกระทบพื้นค่อยๆรวมตัวกันแล้วเธอก็จัดการชักปืนขึ้นมายิงไปที่กระจกทางเข้า เจ้าหน้าที่ของธนาคารได้กดสัญญานเรียกฮีโร่และพยายามใช้ปืนยิงสกัดอากาเนะไว้แต่เธอก็หลบได้อย่างรวดเร็วและง่ายดายพร้อมกับยิงตอบโต้อย่างแม่นยำ เธอเล็งยิงไปยังจุดที่เจ้าหน้าที่คนนั้นอยู่ ทำให้เขาต้องหลบกระสุนที่ทะลุมาก่อนอากาเนะจะวิ่งมาด้วยความรวดเร็วแล้วเธอก็เอาท้ายปืนมาอัดเข้าท้ายทอยจนเจ้าหน้าที่คนนั้นสลบไป อากาเนะเดินวนไปเช็คคนที่อยู่ในธนาคารที่ตอนนี้กำลังหมอบหลบด้วยความหวาดกลัว อากาเนะไม่สนใจเดินออกไปหน้าประตูทางเข้าก็พบกับตำรวจที่ล้อมรอบกับฮีโร่อีก1คน อากาเนะสังเกตุเห็นฮีโร่คนนั้นเป็นชายกล้ามโตผมสีเหลืองมีผมสองจุกที่ชี้ขึ้นข้างบนใส่เสื้อทั่วๆแล้วยังยิ้มแสดงฟันขาวตลอดเวลา เสียงประชาชนที่อยู่รอบๆก็พูดแต่คำว่า ออลไมท์มาละ วิลเลินคนนั้นถูกจับแล้ว เมื่ออากาเนะได้ยินแบบนั้นควันสีดำตามร่างกายของเธอดูเหมือนจะออกมาเยอะขึ้น ทำให้ตอนนี้ร่างกายของเธอกำลังอยู่ท่ามกลางควันสีดำ เธอค่อยเดินออกมาจากธนาคาร ตำรวจที่เห็นเธอยังถือปืนและเดินมาแบบนั้นจึงได้เตรียมตัวรับมือกันเต็มที่โดยหลบอยู่หลังรถตำรวจที่ล้อมอยู่เป็นที่กำบัง อากาเนะเดินมาจนถึงกลางวงล้อม ก่อนจะเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

อากาเนะ "หึๆๆๆ แบบนี้สิค่อยสนุกหน่อย...ใช่แล้ว"

เสียงที่ผ่านเครื่องเปลี่ยนเสียงแม้จะไม่ได้ดังมากแต่ก็ดังพอให้ทุกคนได้ยินโดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่เป็นเสียงลากยาว ควันสีดำเริ่มจากตัวเธอมากขึ้นจนมันปกคลุมทั้งร่างของเธอ จนเวลาต่อมาสิ่งที่ออลไมท์เห็นคือควันสีดำที่ถูกยิงออกมาจากปืนพร้อมกับกระสุนที่เห็นเป็นเหมือนลำแสงสีแดงถูกยิงเฉียดหน้าออลไมท์ไปและตามมาด้วยกระสุนที่ถูกกระหน่ำยิงไปรอบด้าน จากวิถีกระสุนที่ยิงมาก็เห็นอากาเมะอยู่กลางควันสีดำที่โคจรรอบตัวเธออย่างหมอกแห่งความตายและยังเห็นอากาเมะเป็นภาพเบลอในท่วงท่าต่างๆเพื่อที่จะสามารถยิงไปรอบด้านได้ ตำรวจต่างรีบหลบหลังรถส่วนออลไมท์รีบรุดตัวไปช่วยเหลือประชาชนที่อาจโดนลูกหลงแล้วเขาจึงสั่งให้หนีไปที่ปลอดภัยเมื่อประชาชนได้ยินแบบนั้นก็ต่างรีบอพยพหนีออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็มีนักข่าวที่ทำการพยายามถ่ายภาพโดยพยายามหาจุดที่ปลอดภัยทำให้ภาพที่เห็นก็ออกสู่สายตาประชาชน อากาเมะเมื่อยิงไปได้สักพักก็รู้สึกเหมือนมีอะไรพุ่งมาจึงหันไปมองก็เห็นออลไมท์กำลังพุ่งตัวมาแต่ด้วยประสาทสัมผัสที่ไวพอเธอจึงสลายร่างกลายเป็นควันก่อนจะโผล่กลับที่เดิม โดยเธอโยนปืนทั้งสองกระบอกของเธอทิ้ง

ออลไมท์ "นายยอมแพ้ซะวิลเลิน"

ออลไมท์เมื่อเห็นเธอทิ้งปืนจึงบอกให้เธอยอมแพ้แต่คำตอบที่ได้รับคือ

อากาเนะ "ไม่"

อากาเนะตอบกลับออลไมท์ไปด้วยเสียงราบเรียบก่อนจะควักปืนออกมาแล้ววิ่งออกตัวไปทางขวาก่อนจะกระหน่ำยิงไปที่ออลไมท์แล้ววิ่งวนไปเรื่อยๆ แต่ออลไมท์ก็หลบได้แล้วยังหาทางพุ่งมาหาตัวเธอแต่เมื่อใกล้ถึงตัวเธอก็สลายตัวเองอีกครั้งและไปโผล่ที่หน้าธนาคาร

ออลไมท์ "เป็นอัตลักษณ์ที่รับมือยากจริงๆ"

อากาเนะ "เอาเวลาที่มาวิเคราะห์ฉัน เตรียมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นดีกว่า"

ออลไมท์เมื่อได้ยินแบบนั้นจึงหันหลังกลับไปมองจึงพบว่ามี1ใน3ของทั้งหมดน้ำมันกำลังไหลนองพื้นอยู่โดยตำรวจที่หลบอยู่ก็ดูเหมือนจะไม่รู้อะไรเลยเพราะจับตามองการต่อสู้

อากาเนะ "ขอให้โชคดีหละ พ่อฮีโร่"

อากาเนะพูดจบเธอก็ทำการยิงไปยังน้ำมันกองนึงก่อนที่จะเกิดการเสียดสีแล้วไฟก็ลุกไหม้รถคันนั้นทั้งคันทำให้ตำรวจที่อยู่แถวนั้นกระโดดถอยหนีอย่างรวดเร็ว

อากาเนะ "3..."

ออลไมท์เมื่อได้ยินแบบนั้นเขาจึงรีบพุ่งไปแล้วยกรถคันนั้นขึ้น

อากาเนะ "2..."

ออลไมท์ได้โยนรถคันนั้นขึ้นฟ้าไปตามมาด้วยเสียงของอากาเนะ

อากาเนะ "1"

ตู้ม! รถตำรวจคันนั้นระเบิดกลางอากาศ จึงทำให้ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บแต่วินาทีต่อซากรถก็ได้หล่นลงมา ออลไมท์ได้ทำการรับรถคันนั้นไว้แต่ก็มีเศษที่ติดไฟก็ได้หล่นใส่น้ำมันกองอื่น ทำให้รถหลายๆคันเริ่มติดไฟพร้อมกัน ตำรวจที่เห็นแบบนั้นจึงวิ่งออกจากพื้นที่อย่างรวดเร็วและเมื่อทุกคนหันมามองก็พบกับระเบิดจากรถตำรวจที่ระเบิดอย่างต่อเนื่องจนรถหลายคันปลิวออกจากแรงระเบิดจนเปิดทางให้อากาเนะเดินได้ อากาเนะเดินออกมาอยู่กลางถนนก่อนก่อนจะนำปืนทั้งสองมาใขว้กันแล้วควันสีดำก็ก่อตัวอีกครั้ง

อากาเนะ "ฉันคือรีปเปอร์"

เธอกำลังจะสลายตัวออกไปแต่ก็ได้มีออลไมท์ที่พุ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็วพร้อมกับกำหมัดแน่นแล้วง้างเอาไว้

อากาเนะ 'แย่แล้วไม่ทันแน่'

ออลไมท์ "สแมช!"

หมัดได้เข้าปะทะที่ท้องของเธอขนาดเกิดแรงลมขึ้นที่ข้างหลังขณะที่ถูกอัดโดยหมัดของออลไมท์

ออลไมท์ 'แข็ง'

ออลไมท์เมื่อได้ลองอัดอากาเนะดูแล้วก็พบว่าตัวเธอแข็งราวกับเหล็กและหลังจากที่อากาเนะได้สัมผัสหมัดของออลไมท์เพียงวิเดียวเธอก็สลายกลายเป็นควันหายไป และหลังจากที่เธอหายไปออลไมท์ก็ได้กระโดดออกจากที่เกิดเหตุทันที

ณ ยอดตึกแห่งหนึ่งใกล้ธนาคารควันสีดำก็ได้มารวมตัวกันที่นี่พร้อมกับร่างของอากาเนะที่ควันค่อยๆออกจากร่างกายจนเปิดเผยร่างที่แท้จริงของเธอค่อยๆเดินเซมาก่อนจะถอดหน้ากากออก

อากาเนะ "แค่ก!"

อากาเนะกระอักเลือดออกมากองโตหลังจากรับหมดของออลไมท์ไปในสายตาจของคนอื่นอาจจะมองเธอหลบหนีไปได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บแต่ซี่โครงของเธอหักไปหลายท่อนและส่วนท้องเองก็ช้ำจากการถูกอัดเพียงครั้งเดียว เธอสวมหน้ากากคืนที่เดิมก่อนจะค่อยๆเดินไปนั่งพิงกับขอบของดาดฟ้าตึกก่อนจะสลบไปและเวลาต่อมาก็ได้มีชายร่างโตกระโดดขึ้นมาและพบกับร่างที่นอนหมดสติของเธอ

ออลไมท์ "แค่ก...นี่มัน"

ออลไมท์กระอักเลือดไปหนึ่งทีก่อนจะพูดขึ้นอย่างตกใจก่อนจะคืนร่างกลายเป็นคนผอมแห้ง ตนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรพลางจ้องมองไปยังร่างของอากาเนะ

ในเวลาต่อมา อากาเนะลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับภาพตรงหน้าที่แปลกไป เธออยู่ในห้องเล็กๆที่เป็นกระจกหนาและข้อมือทั้งสองข้างของเธอถูกสวมกุญแจมือไว้ อาการบาดเจ็บของเธอก็กลับมาเป็นปกติแล้วเพียงแต่เธอรู้สึกเหนื่อยอย่างมากและเธอยังก็ได้ยินเสียงพูดคุยบางอย่างผ่านประตูที่เธอเห็นผ่านกระจกซึ่งเป็นเสียงของชายที่เธอค้นหูดีแค่มีเสียงแหบเพิ่มมาเท่านั้นและผู้หญิงที่มีอายุกำลังคุยกัน

ออลไมท์ "เอาเถอะครับชื่อฮีโร่ของคุณก็คือรีคัฟเวอร์รี่เกิร์ลนี่นา"

รีคัฟเวอร์รี่เกิร์ล "แต่เธอก็เล่นอัดเขาซะขนาดนั้นนะโทชิโนริ"

ออลไมท์ "ก็ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้หญิงนิครับ"

รีคัฟเวอร์รี่เกิร์ล "เห้อ เธอนี่จริงๆเล้ย"

ประตูได้เปิดออกพร้อมกับร่างของคน2คนเดินเข้ามาพร้อมกับทำท่าทางตกใจ

ออลไมท์ "ว่าไงสาวน้อย เธอตื่นแล้วงั้นเหรอน่าทึ่งมากเลยนะที่ร่างกายฟื้นตัวเร็วขนาดนี้"

ออลไมท์พยายามพูดให้อีกฝ่ายไม่รู้สึกอะไรมากส่วนอากาเนะก็ยังตีหน้านิ่งภายใต้หน้ากาก ก่อนหญิงชราที่ชื่อรีคัฟเวอร์รี่เกิร์ลที่ใส่ชุดเหมือนหมอและมีไม้เท้าที่รูปร่างคล้ายกับเข็มฉีดยาจะเข้ามาในห้องกระจกที่ขังเธอพร้อมกับตรวจร่างกายของเธอโดยมีชายที่ชื่อออลไมท์ยืนหันหลังให้

รีคัฟเวอร์รี่เกิร์ล "น่าทึ่งจริงๆร่างกายของเธอรักษาอาการบาดเจ็บทั้งหมดภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงถึงจะมีพลังในการรักษาของฉันเพิ่มไปด้วยแต่มันก็ยังน่าทึ่งมากอยู่ดี"

รีคัฟเวอร์รี่เกิร์ลพูดขึ้นขณะตรวจสอบจุดที่โดนออลไมท์อัดแต่อยู่ๆอากาเนะก็ตั้งคำถามขึ้นเธอปิดสวิตช์ของหน้ากากแล้วพูดกับทั้งสองคน

อากาเนะ "ฉันอยู่ที่ไหน?"

ออลไมท์ "ขอโทษด้วยละกันสาวน้อย นี่คือเครื่องบินขนส่งนักโทษที่กำลังมุ่งไปคุกทาร์ทารัสถึงคดีจะไม่ร้ายแรงเท่าไหร่แต่มีอยู่คดีนึงที่ทางตำรวจสงสัยในตัวเธอ ฉันขอโทษด้วยสาวน้อยฉันช่วยเธอไม่ได้หรอก"

ภายใต้หน้ากากของอากาเนะเธอกำลังเยียดยิ้มอย่างพอใจและการเดินทางก็เงียบงันลง พอมาถึงจุดลงจอดเธอก็ถูกพาขึ้นรถขนส่งนักโทษข้ามสะพานขนาดใหญ่มุ่งหน้าสู่คุกทาร์ทาร้สโดยมีรถที่ออลไมท์ในร่างกล้ามนั่งหน้าคอยคุ้มกันด้วยแต่ออลไมท์ก็ได้ยินเสียงของอากาเนะและผู้คุมที่เตรียมหยุดการกระทำของเธอด้วยกระบองไฟฟ้าแต่กระบองไฟฟ้าก็ทะลุร่างของอากาเนะที่เป็นควันดำไปและปืนกลที่ติดอยู่ในรถก็กราดยิงใส่อากาเนะที่นั่งติดกับเก้าอี้ที่ล็อคตัวเธอไว้ กระสุนทะลุร่างของเธอไปท่ามกลางเสียงยิงปืนที่ออลไมท์ได้ยินเสียงของเธอยังตกใจ

อากาเนะ "จากสุสานในความมืด ความตายไม่อาจรั้งไว้ได้ หากยังไม่อยากตายอย่าได้ต้องมองยมทูต"

เมื่อมาถึงประตูทางเข้าของทาร์ทารัสเธอก็ได้ร้องจนจบพอดีโดยมีการบันทึกเสียงของเธอไว้ทั้งหมด

เธอลงจากรถก่อนที่เธอจะถูกพาเข้าไปในคุก เธอไม่ขัดขืนใดๆ เธอถูกสอบปากคำแต่ก็ได้รับเพียงความเงียบ หากเธอจะถูกโจมตีเธอก็เปลี่ยนส่วนนั้นให้กลายเป็นควันดำ และเธอก็ถูกจับขังเข้าคุกเธอถูกสวมหน้ากากออกซิเจนและถ่อให้อาหารโดยผ่านใต้หน้ากากของเธอเพราะผู้คุมถอดมันไม่ออกและเธอก็ถูกพันธนาการให้ขยับไม่ได้โดยทั้งหมดก็ตกอยู่ในสายตาของออลไมท์ จนถึงกลางดึกก็ไม่มีการเคลื่อนไหวของเธออีกเลย ออลไมท์ก็กลับไปเป็นที่เรียบร้อย ภายในห้องขังของเธอ ร่างกายของเธอก็สลายกลายเป็นควันดำหายไปขณะปืนกลกระหน่ำยิงเข้าที่เธอแต่ร่างกายที่เป็นที่ค่อยๆกลายเป็นควันของเธอก็ไม่โดนกระสุนจนกระทั่งเธอหายไปจากห้องขัง เสียงเตือนภัยดังระงมทั่วชั้น ผู้คุมจำนวนมากได้ลงไปยังชั้นที่มีเสียงเตือนภัย

ตัดมาอีกที่ในชั้นเดียวกัน เสียงเตือนภัยทั่วชั้นปลุกนักโทษทุกคนจากการหลับไหล

นักโทษ1 "อะไรกันอีกเนี่ย"

นักโทษ2 "ไม่มีใครหนีออกจากที่นี่ได้หรอก"

นักโทษหลายคนเริ่มพูดคุยกันผ่านห้องขังถึงเรื่องที่เกิดขึ้นส่วนปืนกลที่ติดตั้งของแต่ละห้องเองก็เล็งไปที่นักโทษที่กำลังพูดคุยกันแต่ทุกคนก็แค่พูดคุยกันจึงไม่ทำให้ปืนกลทำงาน จนทุกคนได้ยินเสียงบางอย่าง ตึก! ตึก! เสียงฝีเท้าที่กระทบกันผ่านทางเดินที่เป็นเหล็กกล้าและก็มีเสียงคนวิ่งมาซึ่งก็คือผู้คุม

ผู้คุม "นั้นเธออยู่นั้น"

สิ้นเสียงผู้คุมอีก2คนก็เข้ามามาปิดทางเดินของเธอไว้พร้อมกับเล้งปืนมาที่เธอ อากาเนะเมื่อเห็นแบบนั้นเธอสลายตัวเองก่อนจะไปโผล่ข้างหลังผู้คุมพร้อมกับยิงเข้าที่ผู้คุมทั้ง3อย่างรวดเร็ว ศพของผู้คุมทั้ง3ค่อยๆผุพังจากจุดที่โดนกระสุนท่ามกลางสายตาของนักโทษที่อยู่ใกล้ที่สุด

นักโทษ3 "เห้ ช่วยฉันหน่อย...."

ไม่ทันที่เขาจะพูดจบประโยคเขาก็ถูกอากาเนะที่วาปเข้ามาในห้องขังแล้วยิงนักโทษยิงตายอย่างรวดเร็วก่อนเธอจะวาปออกไปแล้วเดินตามทางต่อ นักโทษหลายคนพยายามขอความช่วยเหลือจากเธอแต่ก็จบด้วยความตายแต่ก็มีหลายคนที่รอดเพราะพยายามทำตัวให้เงียบและทำท่าไม่เห็นเธอ จนตอนเช้าวันต่อมาผู้คุมก็พบอากาเนะที่ยังอยู่ในห้องขังของเธอเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือพบศพของผู้คุมทั้งสามและนักโทษในชั้นนั้นจำนวนมากที่ศพอยู่ในสภาพผุพัง นักโทษที่ยังรอดอยู่ก็เอาแต่เพ้อว่ายมทูตเอาวิญญานพวกเขาไปอย่างเดียว พัศดีและผู้คุมจึงสงสัยเธอก่อนคนแรกเพราะตำรวจก็ส่งตัวเธอมาก็เพราะเรื่องนี้เช่นกัน พัศดีสั่งให้ผู้คุมพาอากาเนะมาที่ห้องสืบสวนที่มีอุปกรณ์ทรมานมากมาย

พัศดี "เอาหละเธอจะบอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น"

พัศดีถามอากาเนะพร้อมกับหยิบรูปภาพศพทั้งหมดเอามาให้ต่อหน้า

ัพัศดี "ทั้งหมดนี่เป็นฝีมือเธอใช่ไหม"

อากาเนะเยียดยิ้มใต้หน้ากากอีกครั้งพร้อมกับยอมรับทั้งหมดและยังระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

อากาเนะ "ใช่ ทั้งหมดเป็นฝีมือฉันเอง ฉันอุตส่าไม่ขัดขืนและยอมเข้าคุกดีๆเพื่อเข้าทำภารกิจแต่พวกคุณก็หยุดฉันไม่ได้หรอก ฉันจะไม่ยอมหยุดและคุณเองก็ฆ่าฉันไม่ได้ด้วยแต่ขอบคุณที่อุตส่าเล่นเกมสืบสวนกับฉัน ฉันจะยอมบอกใบ้วิธีที่ฉันจะไม่ฆ่าคนที่นี่ก็ได้ หาเทปเสียงให้เจอก็แล้วกัน"

(เกือบลืมว่าวันนี้ต้องลง) 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น

  1. #18 oterobot (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 18:45

    ลึกลับและน่ารักสุดยอด

    #18
    0
  2. #9 senjosenki (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 22:44
    รีบมาได้จะดีมากครับ
    #9
    3
    • #9-1 Jajha0098(จากตอนที่ 2)
      1 ตุลาคม 2563 / 18:50
      ตายกันพอดี พวกที่เขียนได้วันละตอนกับอาทิตย์ละตอนสหรับผม ผมว่าพวกเขาไม่ใช่มนุษย์กันแล้วหละ
      #9-1
  3. #8 yuikl (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 21:53
    ขออาทิตย์ล่ะตอนไม่ได้หรอครับ นะๆ
    #8
    1
    • #8-1 Jajha0098(จากตอนที่ 2)
      1 ตุลาคม 2563 / 18:50
      ตายกันพอดี พวกที่เขียนได้วันละตอนกับอาทิตย์ละตอนสหรับผม ผมว่าพวกเขาไม่ใช่มนุษย์กันแล้วหละ
      #8-1
  4. #7 Fl2eyJ4 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 21:42
    นานมาก!!
    #7
    1
    • #7-1 Jajha0098(จากตอนที่ 2)
      1 ตุลาคม 2563 / 18:51
      ตาพวกที่เขียนได้วันละตอนกับอาทิตย์ละตอนสำหรับผม ผมว่าพวกเขาไม่ใช่มนุษย์กันแล้วหละ
      #7-1