[Fic MHA]รีปเปอร์ในโลกของฮีโร่

ตอนที่ 16 : สิ่งที่ไม่คาดคิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    15 ก.พ. 64

หลังจากที่เหล่านักเรียนเดินทางไปเข้าค่าย อากาเนะได้วางแผนและออกไปสืบค้นหาข้อมูลและสุดท้ายสร้างอุปกรณ์ต่างๆที่จะช่วยเธอในคราวนี้จนกินเวลาไปเกือบสี่วันและตอนนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงกว่าๆซึ่งก็มีข่าวที่บาคุโกถูกลักพาตัวไปทำให้โรงเรียนปิดลงและวางแผนจัดการส่วนตัวเธอก็หายหัวไปตั้งแต่วันที่นักเรียนเดินทางไปเข้าค่าย
อากาเนะ "เอาเถอะแค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว"
เธอพูดขณะลูบคางตัวเองจนตัวเองสังเกตเห็นการกระทำของตัวเอง
อากาเนะ "ให้ตายเถอะ ติดนิสัยตอนเป็นผู้บัญชาการมาซะได้พอจำชีวิตตรงนั้นได้ก็เผลอตัวอีกจนได้ ไอ้ชีวิตตอนที่ความทรงจำหายไปแล้วโดนส่งไปมีชีวิตใหม่พอกลับมาอยู่ร่างจริงแล้วนึกถึงตอนนั้นก็รู้สึกไม่ดีเอาซะเลย แค่คิดก็ขนลุกแล้วจะว่าไปตั้งแต่ความทรงจำหายไปร่างกายฉันเกิดอะไรขึ้นกันฉันจำได้ว่าล่าสุดฉันยังเป็นเด็กม.ปลายกว่าๆอยู่เลย"
เธอพูดขณะลูบแขนทั้งสองข้างของตัวเองไปมาเบาๆเพราะเธอจำความทรงจำของตัวเองได้ทุกอย่างแม้กระทั่งตอนอยู่อีกโลกหนึ่งยกเว้นแค่ตอนเธอจากโลกนี้ไปอยู่โลกนู้น
อากาเนะ "ถ้าเอาเรื่องนี้ไปบอกเรื่องมีอีกโลกคงมีคนบอกว่าเป็นบ้าแน่ๆแต่ก็ดีที่ทักษะการต่อสู้จากโลกนู้นมันเอามาใช้โลกนี้ได้ดีสุดๆไปเลย ตอนเป็นผู้บัญชาการก็ได้ชื่อนักสู้อันดับหนึ่งของกองทัพจะว่าไปกว่าจะไต่เต้าไปได้ก็ต้องผ่านงานหลายๆอย่างไปเยอะเหมือนกันทั้งงานสายลับนู้นนี่นั้นแถมจะว่าไปโลกโน้นระดับศิลปะการต่อสู้ยังสูงกว่าโลกนี้ด้วยสิแต่เอาเถอะอย่างน้อยๆความทรงจำดีๆอย่างตอนได้รับเหรียญรางวัลจากกองทัพที่เยอะแยะจนไม่รู้จะเอาไปเก็บไว้ไหนมันก็เป็นอะไรที่น่าภาคภูมิใจอยู่หรอก"
เธอพูดกับตัวเองขณะทำสีหน้าภาคภูมิใจกับมันแต่มันก็อยู่เพียงไม่นาน เธอก็เริ่มกลับมาเคร่งเครียดกับมันอีกครั้ง
อากาเนะ "ไหนดูใหม่หน่อย ไม่มีช่องแอร์อะไรเข้าไป ถ้าอัดกำแพงบุกเข้าไปก็คงโดนโจมตีก่อนหรือถ้าใช้ระเบิดระเบิดกำแพงคงเป็นการทำให้เกิดความวุ่นวายโดยรอบแน่ แต่ถ้าเข้าไปทางประตูตรงๆเลยล่ะก็เดี๋ยวสิฉันลืมไปได้ยังไงว่าพวกนั้นออกไปไหนสักแห่ง งั้นคงเหลืออยู่ไม่กี่คนบุกเข้าไปตรงนี้แหละดีที่สุด"
เธอเก็บอุปกรณ์แต่ละอย่างไว้ตามร่างกาย
อากาเนะ "โกส เตรียมเครื่องบินขนส่งกับพวก NullTrooper ให้พร้อมซะ วันนี้แหละฉันจะทวงคืนทุกอย่างจากแกออลฟอร์วัน"
เธอพูดขณะปัดมีดที่วางอยู่บนโต็ะไปปักรูปของออลฟอร์วันบนกำแพง
เวลาช่วงกลางดึกทางด้านโทมูระ
คุโรกิริ "คุณคิดว่ายังไงกับการเคลื่อนไหวครั้งนี้ครับ"
โทมูระ "ฉันได้เดินหมากไปแล้ว ผลมันเป็นยังไงก็ต้องรอดูต่อไปแต่ที่แน่ๆ สังคมก็ต้องหมดความเชื่อใจพวกมันแน่ๆ"
โทมูระพูดขณะยิ้มเหี้ยมภายใต้มือที่แปะอยู่บนใบหน้าส่วนคุโรกิริก็ขัดแก้ว
คุโรกิริ "แล้วคุณคิดยังไงกับคุณหนูอากาเนะ ชิการากิ โทมูระ"
โทมูระ "พี่นะหรอ? ก็เป็นลูกสาวคนเดียวของอาจารย์หนิ ก็แค่หาตัวแล้วจับส่งอาจารย์ซะก็จบ"

ฟู่! อยู่บริเวณโดยริบก็เกิดควันสีขาวออกมาจากรอบๆพื้นที่พร้อมกับลูกระเบิดแสง

อากาเนะ "พูดนะมันง่ายแต่ทำจริงมันจะทำได้รึเปล่า โทมูระ"
หลังจากที่ทั้งคู่ต้องเอามือบังตาไว้งดวงตาไว้อยู่ๆเสื้อบริเวณหัวไหล่ของโทมูระก็มีตะขอเล็กๆแทงทะลุส่วนคุโรกิริก็โดนด้วยก่อนที่มันจะดึงทั้งคู่เข้าหากันแล้วก็ตามมาด้วยปืนที่จ่อหัวทั้งคู่อีกครั้ง
โทมูระ "เจอกันทีไรก็ทักทายแบบนี้ทุกครั้งเลยนะ พี่~"
อากาเนะ "บอกมาว่าคราวนี้ออลฟอร์วันมันไปมุดตัวอยู่ที่ไหน"
ออลฟอร์วัน "ไม่เจอกันนานเลยนะอากาเนะ"
อากาเนะ "คราวนี้แกไปมุดหัวอยู่ไหนอีกล่ะ"
อากาเนะพูดขณะยังจ่อปืนเตรียมสำหรับลั่นไกปืน
ออลฟอร์วัน "หึๆ ไม่คิดจะหันมาเลยหรือถอดหน้ากากเลยสินะ"
อากาเนะ "ฉันไม่คิดจะหลงกลโง่ๆของแกหรอกนะ"
ออลฟอร์วัน "คล้ายกันจริงๆนะ กับแม่ของลูกเลยนะ"
ปั้ง! เสียงกระสุนทะลุผ่านจอที่อนู่ข้างหลัง
อากาเนะ "เงียบได้สักทีคราวนี้ก็ถึงตาพว..."
ฉึก!
อากาเนะ "อะไรกันนี่มันเข็มยาสลบงั้นเหรอ!? แถม...เป็น...แบบเข็มข้น...สูง"
ตัวเธอเซไปมาก่อนจะล้มลงก่อนที่ดวงตาจะค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆและภาพที่เห็นก่อนที่ดวงตาจะปิดคือโทมูระกับคุโรกิริได้ยืนขึ้นแล้วทำการติดต่ออลฟอร์วันใหม่ผ่านจอทีวีอันใหม่ที่เตรียมไว้อยู่แล้ว
อากาเนะ 'ยิงมาจากทางทีวี นี่เรา...ประมาทไปหรอเนี่ย'
และสติเธอก็ดับลง
เธอรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่โทมูระปิดทีวีและมีบาคุโกอยู่ข้างๆส่วนเธอก็โดนจับขังอยู่ในตู้กระจกหนาที่ไม่มีช่องระบายอากาศและยังมีกุญแจมือขนาดใหญ่และยังมีโซ่คล้องแขนขาเธอเอาไว้ด้วย
อากาเนะ "ทำกันขนาดนี้เลยหรอเนี่ย"
โทมูระ "ขนาดพี่ยังหนีออกมาจากคุกนรกนั่นได้ วิธีการขังแบบนี้พวกเราก็ไม่แน่ใจว่าจะเอาพี่อยู่เหมือนกัน"
อากาเนะ "คิดถูก"
อากาเนะสลายมือส่วนที่ตัวเองโดนพันธนาการไว้ ทำให้พวกโซ่และกุญแจมือจึงหล่นลงกับพื้นกระจกทำให้เธอสังเกตเห็นบางอย่าง
อากาเนะ " 'ชิเครื่องวาร์ปพังตอนล้มหรอเนี่ย'ดูท่าจะเป็นกระจกกันกระสุนเสริมอะไรสักอย่างอย่างหนาเลยสินะ"
โทมูระ "อาจารย์บอกว่านี่คงเป็นวิธีเดียวที่จะเอาพี่อยู่แต่ก็เอาเถอะ มาเข้าเรื่องกันเถอะ บาคุโก คัทสึกิ"
โทกะ "ค่ะ โทกะ ฮิมิโกะ เองคะ คุณเป็นพี่ของโทมูระคุงสินะคะ"
ทไวซ์ "พี่ของเจ้ามือนั่นหรอ ไม่มีทางเชื่อหรอก!"
แม็กเน่ "ต้ายๆ แบบนี้ก็คงได้สมาชิกมาร่วมอีกคนแล้วสิ เป็นถึงคนดังที่เคยแหกคุกมาได้"
สปินเนอร์ "แต่เสียงก็คล้ายๆเหมือนเคยได้ยินตอนงานกีฬาอยู่นะ"
ดาบิ "ก็เพราะมันใช่ยังไงล่ะ"
แล้วทั้งห้องก็เงียบ
ทไวซ์ "เป็นไปไม่ได้หรอก มันเป็นไปแล้ว!"
แม็กเน่ "ถ้าเป็นอย่างนั้นหุ่นพวกนั้น"
โทมูระ "เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ว่าไงสนใจจะมาเป็นพวกเดียวกับฉันหรือเปล่าทั้งนายทั้งพี่นะ"
อากาเนะตื่นตะลึงเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
อากาเนะ "55555+ ว่ายังไงนะโทมูระ นายเองก็น่าจะรู้หนิที่ฉันถามหาไอ้หมอนั่นไปเป็นเพราะอะไร"
และทั้งห้องก็แทบจะเข่าทรุดเพราะรู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่แผ่ออกมาพร้อมกับเสียงที่เย็นยะเยือก
อากาเนะ "เพราะฉันต้องการฆ่ามันด้วยมือตัวเองแต่ถ้าพวกแกกล้าเข้ามาขวางฉัน ก็เตรียมตัวที่จะไปอยู่กับมันซะ"
โทมูระ "ว่าแล้วต้องไม่ไหว อย่างน้อยก็ยังเหลือความหวังล่ะนะ จะว่าไปอาจารย์มีเรื่องอยากพูดกับพี่เยอะแยะเลยแนะ"
แล้วโทมูระก็ได้หันไปพูดกับบาคุโกส่วนตัวเธอก็ได้ยินเสียงของโทรศัพท์มือถือมุมตู้ดังขึ้นเธอเดินเข้าเตรียมที่จะเหยียบมันให้พังแต่โทรศัพท์เครื่องนั้นก็รับสายเองก่อนที่เธอจะทันได้เหยียบมัน
ออลฟอร์วัน "พ่อมีเรื่องอยากจะพูดกับลูกเยอะเลยนะอากาเนะ"
อากาเนะ "แกอยากจะพูดอะไรกันแน่"
ออลฟอร์วัน "พ่อแค่อยากขอโทษลูกเรื่องของแม่เท่านั้นเอง ชิรากานะ ฮิรูโกะ"
อากาเนะที่ได้ยินคิ้วขมวดขึ้นมาทันที
อากาเนะ "อย่าได้เอาปากพล่อยๆของแกมาพูดชื่อถึงแม่ฉัน!"
บึ้ม!/ปัง! ตามมาด้วยปืนที่ถูกชักออกมายิงโทรศัพท์เครื่องนั้นและเสียงระเบิดที่พึ่งถูกอัดใส่หน้าโทมูระ
ออลฟอร์วัน "พ่อจำได้ว่าแต่ก่อนลูกไม่ได้เป็นแบบนี้นะ"
เสียงจากจอทีวีดังขึ้นซึ่งเธอก็ไม่คิดจะฟังอะไรต่อและหันไปดูบาคุโกที่พึ่งขัดขืดและก็เกิดการพูดคุยเล็กน้อยโดยระหว่างนั้นเธอก็กดปุ่มบางอย่าง
พนักงานส่งพิซซ่า "หวัดดีครับร้านพิซซ่าลา คามิโนะมาส่งครับ"
เสียงของพนักงานส่งพิซซ่าดังขึ้นตามมาด้วยกำแพงหลังสปินเนอร์พังลงพร้อมร่างของออลไมท์จะพุ่งเข้ามาและหุ่น NullTrooper ที่เริ่มร่วงลงมาจากฟ้าทะลุหลังคาลงมายืนอยู่ข้างอากาเนะ
อากาเนะ "ปาตี้ยังไม่จบหรอกจริงไหมล่ะ"




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น