[Fic MHA]รีปเปอร์ในโลกของฮีโร่

ตอนที่ 14 : ข้อมูล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    15 ก.พ. 64

มิโดริยะดูสถานที่ที่ได้รับและเดินมาเรื่อยๆจนถึงที่หมายแล้วจึงเปิดประตูเข้าไปก็พบตาแก่แกรนโทริโน่ที่นอนจมกองซอสมะเขือเทศที่ตัวเองดันสะดุดล้มและก็เกิดการฝึกเล็กๆน้อยๆเกิดขึ้นแต่มันก็ดังพอให้อีกคนที่อยู่ข้างในตึกรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนหรือเสียงต่างๆ
อากาเนะ 'คนกำลังนอนอยู่'
และสาเหตุที่เธอมาอยู่ที่นี่ก็เพราะถึงเธอจะปฏิเสธไปแล้วแต่ออลไมท์ก็เข้ามาเกาะขาแล้วก็พยายามรั้งไว้จนสุดท้ายก็ตอบตกลงไปด้วยความรำคาญ จนเมื่อมาถึงเมื่อไม่กี่วันก่อนก็ถูกต้อนรับอย่างดีโดยการโจมตีจากด้านหลังทันทีที่เข้ามาและหลังจากนั้นก็ทำไมโครเวฟที่กำลังอุ่นไทยากิพังด้วยตัวเองด้วยความสงสารตาแก่ก็เลยไปซื้อวัตถุดิบสำหรับทำไทยากิมาพร้อมกับวัตถุดิบทำอาหารของตัวเอง
แกรนโทริโน่ "แม่หนู เธอทำไทยากิได้อร่อยสุดๆไปเลย"
ถึงจะได้รับคำชมมามันก็ไม่ได้รู้สึกดีเป็นพิเศษอะไร ส่วนวันนี้เธอก็ยังคงนอนอยู่ในห้องของตัวเองอยู่ดีเพราะหลายวันมานี้เธอไม่ค่อยจะได้นอนเต็มอิ่มซะเท่าไหร่ส่วนอาหากการกินวันนี้ก็ให้พวกข้างล่างรับผิดชอบกันเอาเองแต่พอนึกถึงอุรารากะแล้วทำให้เธอต้องนึกถึงวันแกรที่เจอกันเฮด
ส่วนทางด้านอุรารากะหลังจากที้ไปถึง
อุรารากะ "เอ๋! คุณกันเฮดรู้จักอาจารย์รีปเปอร์ด้วยเหรอคะ!?"
อุรารากะพูดด้วยน้ำเสียงตกใจที่รู้ว่าตัวเองขอให้อากาเนะทำที่ถ่วงน้ำหนักอันนี้มาให้
กันเฮด "ก็ให้รีปเปอร์ทำให้มันอาจจะแพงไปนิดหน่อยแต่คุณภาพความคงทนคงต้องบอกว่าเป็นที่ยอมรับล่ะนะ แต่ว่าอาจารย์รีปเปอร์?"
อุรารากะ "เอ่อ ไม่มีอะไรคะแต่ว่าคุณกันเฮดไปรู้จักคุณรีปเปอร์ตอนไหนคะ"
กันเฮด "ก็ตอนร่วมงานกันครั้งแรก ฉันก็พุ่งเข้าไปเตรียมจับกุมแต่ก็ถูกรับมือได้จนฉันโดนดัดกระดูกทั้งตัวจนขยับตัวไม่ได้แล้วฉันก็เข้าโรงพยาบาลจนสุดท้ายหมอนั่นก็กลับมาจัดกระดูกฉันให้เป็นเหมือนเดิมนะ"
อุรารากะ 'สมแล้วที่เป็นคุณอากาเนะ แม้แต่ฮีโร่ที่เคยร่วมงานก็ยังไม่รู้ว่าเป็นผู้หญิงเสร็จนี่คงต้องขอให้ช่วยสอนกระบวนท่าที่ใช้จัดการบาคุโกในตอนนั้น "
และแล้วเวลาก็ล่วงเลยมาถึงช่วงกลางคืนกำลังพยาย่มข่มตานอนเพราะเสียงจากข้างอาคารที่เกิดขึ้นเพราะมิโดริยะ
อากาเนะ "มีเรื่องอะไรกัน"
อากาเนะหาวเล็กน้อยขณะเดินลงมาแต่มิโดริยะที่ท่าทางสะลึมสะลือก็เบิกตากว้างทันที
มิโดริยะ "คุณอากาเนะ มาทำอะไรอยู่ที่นี่กันคร้าบ!?"
อากาเนะ "ไปถามตาแก่แกรนโทริโน่เอาเองสิ"
เธอเดินเข้าไปเปิดตู้เย็นที่มีไทยากิแช่แข็งเหลือไว้ เธอถอนหายใจออกมาพลางหยิบมันแล้วยื่นไปให้มิโดริยะที่รับช่วงต่อ เธอเดินออกมาสูดอากาศข้างนอกสักพักก่อนจะได้ยินเสียงดังมาจากข้างในสักพักประตูก็เปิดออกพร้อมกับมิโดริยะที่วิ่งออกมา
อากาเนะ 'รู้สึกว่าจะจำอะไรสักอย่างได้ลางๆแล้วสิ'
เธอเดินเข้าไปแล้วเตรียมเรื่องอาหารส่วนวัตถุดิบที่ไม่พอเธอก็ออกไปซื้อเอง ถึงจะมีบางครั้งที่ถูกพวกอันธพาลชวนเข้าตรอกไปเธอก็แค่จัดการสั่งสอนพวกมันไปกิจวัตรประจำวันของเธอก็ยังคงวนเวียนอยู่แบบนี้จนมาถึงวันที่สามวันที่แกรนโทริโน่บอกว่าจะพามิโดริยะออกไปสู้กับวิลเลิน ซึ่งเธอก็ไม่ได้คิดจะไปด้วยแต่ก็ถูกลากให้ไปด้วยทำให้มิโดริยะมีท่าทีตกใจเล็กน้อย
อากาเนะ 'นั่งรถไฟมันก็ดีอยู่หรอก เดี๋ยวมีบางอย่างกำลังใกล้เข้ามา!'
อากาเนะที่รู้สึกถึงอะไรบางอย่างและต่อมาบางอย่างก็กระแทกเข้ามาในรถไฟ เธอเบิกตากว้างเพราะสิ่งที่เธอเห็นมันคือโนมุที่มีสี่ตาระหว่างนั้นไม่กี่วินาที แกรนโทริโน่ก็พุ่งเข้าใส่ตัวโนมุสี่ตาจนมันออกนอกรถไฟไปมิโดริยะที่กำลังมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าก็ได้เห็นอากาเนะที่กระโดดออกไปจากรถไฟก่อนจะวาร์ปไปโดยพูดทิ้งท้ายกับมิโดริยะแต่มิโดริยะก็ไม่ฟังกระโดดลงจากรถไฟแล้วออกวิ่ง
อากาเนะ "ถ้าหากเกิดเหตุการณ์แบบนี้ทั้งหมดคงเป็นฝีมือของพวกโนมุและอาจจะเป็นฝีมือของโทมูระ เจ้าตัวคงอยู่ไม่ไกล"
อากาเนะพึมพำกับสิ่งที่ตัวเองคิดขณะพุ่งตัวข้ามตึกหรืออาคารต่างๆในชุดของตัวเองจนไปถึงทางแกรนโทริโน่ที่อยู่กับโนมุและเอ็นเดเวอร์ เธอกระโดดใส่กลางหลังแล้วยิงไปที่แขนกับขาก่อนที่จะมุ่งหน้าไปต่อจนพบเห็นคนสองคนที่ยืนอยู่บนแทงค์เก็บน้ำ
อากาเนะ 'เจอตัวแล้ว'
เธอพุ่งตัวไปแล้วกระโดดกดตัวทั้งสองที่ไถลไปกับปืนก่อนจะจ่อปืนไปที่ส่วนหัวของทั้งสอน
คุโรกิริ "อึก"
โทมูระ "ไม่ตลกเลยนะโว้ย! โนมุก็ถูกจัดการง่ายๆแกก็ยังโผล่มาอีกหรอ!"
อากาเนะ "หุบปากของพวกแกไป แล้วบอกข้อมูลของออลฟอร์วันมาซะก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน"
ดวงตาเรืองแสงสีเหลืองของคุโรกิริสั่นไหวเล็กน้อยก่อนที่ประตูวาร์ปจะโผล่มาตรงหน้าของเธอพร้อมกับมือของโทมูระได้แตะไปที่หน้ากากของเธอจนแตกกลายเป็นผงไปแต่จังหวะที่หน้ากากพังเธอก็ได้ลั่นไกปืนไปแต่กระสุนก็พลาดไปเฉี่ยวบริเวณหัวไหล่แทนคุโรกิริเปิดประตูวาร์ปก่อนโทมูระจะเข้าไปแล้วหันกลับไปมองหน้าเธอที่ไม่มีหน้ากากมาบังพร้อมกับเบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปพร้อมกับกุมบาดแผลที่ถูกยิง
วันต่อมา
เธอกลับไปที่บ้านของแกรนโทริโน่ทันทีหลังจบเรื่องในขณะที่ทานอาหารและนั่งฟังข่าวอยู่
นักข่าว "เรื่องน่าสนใจก็คือรีปเปอร์ที่หายตัวไปเป็นเวลาหลายเดือนเป็นศัตรูกับสมาพันธ์วิลเลินงั้นเหรอ? จากภาพที่บันทึกการที่จ่อปืนใส่ทั้งสองที่น่าจะเป็นแกนนำก่อนที่ทั้งสองจะทำการหลบหนีไป จากที่เกิดเหตุมีผงสีขาวที่น่าจะเป็นหน้ากากของรีปเปอร์ที่น่าจะถูกย่อยจากหนึ่งในอัตลักษณ์ของแกนนำแต่ใบหน้าของวิลเลินจากเซ็ตของเล่นรีปเปอร์ปะทะออลไมท์ก็ยังคงเป็นปริศนาแต่พูดถึงเรื่องนั้นของเล่นนี่ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าหลานชายผมก็มี... "
อากาเนะ "สุดท้ายก็วกกลับมาเรื่องของฉันสินะ โชคดีจริงๆที่ตอนนั้นใช้หน้ากากสำรอง"
อากาเนะหยิบหน้ากากขึ้นมามองก่อนจะมีภาพบางอย่างเข้ามาในหัวทำให้เธอต้องกุมหน้าผากเพราะอาการปวดหัว
อากาเนะ "อีกแล้วเหรอเนี่ย"
ทักษะการต่อสู้ที่เหมือนทหารชายผ่านศึกมานับไม่ถ้วนของเธอแต่ด้วยร่างกายที่ยืดหยุ่นของผู้หญิงทำให้คู่ต่อสู้ของเธอรับมือได้ลำบากแต่ในความทรงจำรอบนี้ที่ไหลเข้ามามันแตกต่างจากรอบที่แล้ว
อากาเนะ 'ข้อมูลที่มีก็มีแค่ไม่กี่อย่าง'
เธอเลิกคิดเรื่องน่าปวดหัวก่อนหยิบเครื่องมือทำความสะอาดต่างๆแล้วจัดการรอบๆทั้งยังจัดการซ่อมแซมรอยแตกและทาสีซ่อมแซมข้าวของต่างๆจนจากสภาพก่อนหน้านี้เทียบไม่ติดก่อนจะเขียนกระดาษบางอย่างก่อนจะเดิน
ออกไป
ณ บาร์แห่งหนึ่ง
อากาเนะ 'ดื่มเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกเมาเลยแหะขนาดอันที่แรงที่สุด ทั้งๆที่อยากดื่มเพื่อลืมแท้ๆ'
หลังจากที่มิโดริยะกลับมาจากโรงพยาบาลและหลังจากนั้นอากาเนะก็มักมาที่บาร์แห่งนี้บ่อยๆ เธอลูบปากแก้วของตัวเองเล่นก่อนที่จะมีแก้วต่อไปมาต่อ
อากาเนะ "อึกๆ"
อากาเนะยกดื่มอย่างรวดเร็วก่อนจะจ่ายเงินแล้วเดินออกไปแล้วกลับไปเพื่อไปเอาของเตรียมตัวกลับแต่ก็พบมิโดริยะทำให้เธอเหมือนจะติดอะไรออก
อากาเนะ "ฉันจะไปแล้วแต่ฉันจะให้นายฝึกอย่างหนึ่ง"
มิโดริยะ "อุก!"
มิโดริยะที่ยังไม่ได้เตรียมตัวก็ถูกฝ่ามืออัดเข้าที่ท้องน้อยแล้วประเด็นไปชนกับกำแพง
อากาเนะ "ลุกขึ้น เวลาต่อสู้เขาไม่ส่งสัญญานเริ่มหรอกนะและเวลาล้มเองพวกวิลเลินก็ไม่ลังเลที่จะซ้ำด้วย"
อากาเนะเตะเข้าที่ข้างลำตัวของมิโดริยะ มิโดริยะยกแขนขึ้นมาป้องกันแต่ก็ยังถูกแรงเตะทำให้ไถลไปกับพื้นจนเกือบชนกำแพง อากาเนะพุ่งเข้ามาแล้วกำลังง้างหมัดส่วนมิโดริยะก้มตัวหลบออกไปด้านข้างแต่ก็ถูกศอกของมิโดริยะอัดเข้ากลางหัวจนมิโดริยะล้มหน้าคว่ำกับพื้น
อากาเนะ "ไปฝึกให้ได้มากกว่านี้ อย่างน้อยก็คาดเดาการเคลื่อนไหวได้มากขึ้นแล้วนิดหน่อย"
หลังจากนั้นเธอก็เก็บข้าวของของตัวเองแล้วจากไป หลังจากนั้นเวลาที่มิโดริยะฝึกกับแกรนโทริโน่ก็สามารถหลบได้หลายครั้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #44 CYCIONE-10 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:57
    คนอื่นห่ยไปหมดเลยนิ
    #44
    0
  2. #43 CYCIONE-10 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:57
    สนุกนิ
    #43
    0